H κυβέρνηση πανηγυρίζει που το πραγματικό εισόδημα των μισθωτών και συνταξιούχων θα μειωθεί
- Κατηγορία ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ
- 0 σχόλια
Η κυβέρνηση επιμένει και στο προσχέδιο προϋπολογισμού να παρουσιάζει μια «ρόδινη» εικόνα της οικονομίας που καμιά σχέση δεν έχει με την πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι
Υπάρχουν στιγμές που η εξουσία λέει ψέματα την ώρα ακριβώς που υποτίθεται ότι παραθέτει αντικειμενικά δεδομένα. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο στην οικονομική πολιτική, ιδίως όταν στον λόγο της εξουσίας περιλαμβάνεται και η χρήση στατιστικών (για τις οποίες υπάρχει πάντα η παλιά ρήση του Μαρκ Τουέιν: «υπάρχουν τρία είδη ψεμάτων: τα ψέματα, τα μεγάλα ψέματα και οι στατιστικές»).
Τα σκεφτόμουν όλα αυτά κοιτώντας το προσχέδιο του προϋπολογισμού που κατέθεσε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Βουλή.
Έπειτα είναι ένας προϋπολογισμός που επιμένει στη λογική των υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων, δηλαδή της περικοπής δαπανών που θα μπορούσαν να στηρίξουν το κοινωνικό κράτος και το λαϊκό εισόδημα και να αντιμετωπίσουν την τρέχουσα έκρηξη ακρίβειας. Αντιθέτως, η κυβέρνηση επιμένει ότι χρειαζόμαστε ένα πλεόνασμα ύψους 3,3% του ΑΕΠ ή 9,152 δισεκατομμυρίων ευρώ. Αναλογιστείτε, πώς θα ήταν τα πράγματα εάν έστω και ένα μέρος από αυτά τα ποσά είχαν αξιοποιηθεί διαφορετικά.
Την ίδια ώρα ο προϋπολογισμός προβλέπει νέα αύξηση των φορολογικών εσόδων στα 77,878 δισεκατομμύρια ευρώ, με τα έσοδα από έμμεσους φόρους να ανέρχονται σε 42,431 δισεκατομμύρια ευρώ εκ των οποίων αυτά που έρχονται από τον ΦΠΑ (που αρνείται επίμονα να μειώσει για είδη βασικής ανάγκης η κυβέρνηση) θα φτάσουν στα 30,581 δισεκατομμύρια ευρώ.
Η κυβέρνηση μέσα στο προσχέδιο του προϋπολογισμού επιμένει ότι η κατάσταση των μισθωτών και συνταξιούχων είναι καλύτερη και θα βελτιωθεί ακόμη περισσότερο. Βεβαίως, αυτό που δεν λέει είναι ότι οι ονομαστικές αυξήσεις υπολείπονται της έκρηξης της ακρίβειας και κατά συνέπεια τα πραγματικά εισοδήματα των μισθωτών και των συνταξιούχων μειώνονται. Μάλιστα, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΦΚΑ ο μέσος μισθός τον Απρίλιο του 2026 διαμορφώθηκε στα 1234 ευρώ μεικτά, όμως σε πραγματικούς όρους μειώθηκε κατά 1,72%. Άλλωστε, και οι προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπή σημειώνουν μείωση της αύξησης των ονομαστικών αποδοχών και στασιμότητα της κατά κεφαλήν αμοιβής με πραγματικούς όρους, όπως και μείωση του πραγματικού μοναδιαίου κόστους εργασίας.
Όμως, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι περίπου αυτό είναι και το ποσοστό αύξησης του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή ανάμεσα στο 2020 και το 2026 (με ορισμένους κλάδους – με μεγάλη βαρύτητα στα έξοδα μισθωτών και συνταξιούχων – η αύξηση είναι ακόμη μεγαλύτερη).
Όλα αυτά σημαίνουν ότι για άλλη μια φορά η κυβέρνηση αρνείται να αναμετρηθεί πραγματικά με την κρίση κόστους ζωής που αντιμετωπίζει η κοινωνία, προκρίνοντας απλώς την επένδυση στο ότι «η οικονομία πάει καλά». Μόνο που ούτε δεδομένο είναι ότι η οικονομία θα πάει καλά τώρα, που ολοκληρώνονται οι εισροές από το Ταμείο Ανάκαμψης, ούτε είναι δεδομένο ότι θα τα πάνε καλά τα λαϊκά στρώματα. Γιατί μπορεί να έχει υποχωρήσει η ανεργία και να μην υπάρχει η ακραία ανασφάλεια που υπήρχε την προηγούμενη δεκαετία, όμως οι άνθρωποι αισθάνονται ότι ακόμη και εάν βγάζουν περισσότερα χρήματα, η πραγματική αξία αυτών μειώνεται και καταλήγουν να τα βγάζουν πέρα πιο δύσκολα.
Η κυβέρνηση επιμένει ότι από τη μεριά της κάνει όλα όσα μπορεί και πως όλα τα προβλήματα είναι εξωγενή και συγκυριακά. Όμως, αυτό δεν ισχύει. Τα προβλήματα οφείλονται στην απροθυμία της κυβέρνησης να πάρει μέτρα που θα στηρίξουν τα λαϊκά στρώματα και αυτό γιατί αυτό θα σήμαινε να θίξει – ως ένα βαθμό – τα συμφέροντα των στρωμάτων τα οποία κατεξοχήν έχει στηρίξει στο πλαίσιο της ιδιωτικοποίησης όχι απλώς κάποιων δραστηριοτήτων, αλλά της ίδιας της άσκησης πολιτικής που έχει προκρίνει. Όμως, αυτό δεν είναι μονόδρομος. Ανάπτυξη, κοινωνική δικαιοσύνη και στήριξη της υγιούς επιχειρηματικότητας (που δεν ταυτίζεται με την «αρπαχτή» και τη διασπάθιση ευρωπαϊκών και εθνικών πόρων) μπορούν και πρέπει να συνδυαστούν. Και αυτή είναι η πρόκληση της επόμενης μέρας μετά την «εποχή Μητσοτάκη».
