Η Ελλάδα σώθηκε; - Δεν είναι σίγουρο μετά τις ιδιωτικοποιήσεις και τη βιομηχανική οπισθοχώρηση

Είτε πρόκειται για την ελληνική κυβέρνηση, της οποίας ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας φόρεσε για πρώτη φορά γραβάτα για να σηματοδοτήσει ότι είχε λύσει το πρόβλημα του χρέους, είτε πρόκειται για τους θεσμούς της περίφημης Τρόικας, (ΔΝΤ, ΕΚΤ, Ευρωπαϊκή Επιτροπή), όλοι φαίνεται να συμφωνούν πως η Ελλάδα σώθηκε.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι τελείως διαφορετική.

Σε δέκα χρόνια η μείωση των μισθών και των συντάξεων ξεπέρασε το 30%.

Η μείωση των δημόσιων δαπανών για την υγεία και την παιδεία υπερβαίνει το 40%.

Οι φορολογικές επιβαρύνσεις δεν ήταν ποτέ τόσο μεγάλες και πλέον δεν μετράμε τους νέους φόρους.

Το ΑΕΠ κατέρρευσε (-25%), όπως και οι επενδύσεις (-40%).

Πίσω από τους ψυχρούς αριθμούς, ανακαλύπτουμε την καθημερινή ζωή των Ελλήνων που έχει υποβαθμιστεί πολύ σοβαρά: η ανεργία πλήττει σχεδόν το ένα τέταρτο του ενεργού πληθυσμού, η φτώχεια έχει επεκταθεί σημαντικά, οι άνθρωποι ειναι ανήσυχοι και φοβούνται μην αρρωστήσουν, εκατοντάδες χιλιάδες νέοι (οι πιο καταρτισμένοι) εγκατέλειψαν την χώρα ψάχνοντας για δουλειά, υποθηκεύοντας το μέλλον της χώρας.

Σε ορισμένα νησιά, συμπεριλαμβανομένων και των πιο τουριστικών, τα σκουπίδια συσσωρεύονται κατά μήκος των πεζοδρομίων (βλέπε φώτο).

Κι όλα αυτά γιατί και με ποιά δικαιολόγηση;

Να μειωθεί το βάρος του δημόσιου χρέους προκειμένου να εξυγιανθεί η οικονομία.

Αυτό εξήγησαν στους Έλληνες και στους άλλους λαούς των ευρωπαϊκών χωρών.

Όμως, το χρέος δεν μειώθηκε καθόλου και εξακολουθεί να προσεγγίζει το 180% του ΑΕΠ!

Η Ελλάδα, όχι μόνο έχει χάσει δέκα χρόνια, αλλά έχει χάσει και το μέλλον της.

Οι ιδιωτικοποιήσεις που πραγματοποιήθηκαν στέρησαν στην Ελλάδα τα μέσα ανάπτυξής της.

Σε αντίθεση με τις αυταπάτες που καλλιεργήθηκαν σχετικά με τη δυνατότητα επανεκκίνησης των βιομηχανικών εξαγωγών χάρη στη πτώση των μισθών και το τέλος των συλλογικών συμβάσεων, το εμπορικό ισοζύγιο της Ελλάδας παραμένει σοβαρά ελλειματικό.

Οι εισαγωγές της Ελλάδας (από συσκευές ηλεκτρονικής επικοινωνίας, ρούχα μέχρι τρόφιμα, οικιακό εξοπλισμό, αυτοκίνητα, μηχανήματα κάθε είδους που χρησιμοποιούνται στη γεωργία και ό, τι έχει απομείνει από τη βιομηχανία) υπερβαίνουν, σε μεγάλο βαθμό, τις εξαγωγές της.

Τα δε τουριστικά έσοδα δεν επαρκούν για να καλύψουν αυτή την ανισορροπία.

Το πρόβλημα που παραβλέπεται δεν είναι τόσο η αδυναμία των εξαγωγών της Ελλάδας αλλά η πολύ σοβαρή εξάρτησή της από τις εισαγωγές της.

Εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας και όχι το χρέος του κράτους.

Οι διαδοχικές κυβερνήσεις –συμπεριλαμβανομένης της τωρινής– φέρουν, με την εκ πραγμάτων συνενοχή του ΔΝΤ και των ευρωπαϊκών θεσμών, τεράστια ευθύνη για τη βύθιση, και όχι τη διάσωση, της Ελλάδας.

Δεν κατάλαβαν οτι ήταν επείγον να δρομολογηθεί ένα πραγματικό πρόγραμμα ανάπτυξης της χώρας, επικεντρωμένο στην ανανέωση των παραγωγικών δραστηριοτήτων με στόχο την ικανοποίηση των βασικών αναγκών του ελληνικού πληθυσμού (βιομηχανία και γεωργία), επιτρέποντας παράλληλα τη μείωση των εισαγωγών.

Αυτή η ανάπτυξη θα επέτρεπε επίσης στο κράτος να διευρύνει τα φορολογικά του έσοδα μειώνοντας με αυτόν τον τρόπο το έλλειμα του και, τελικά, το χρέος του.

Η οικονομική πολιτική πριν και μετά το 2015 είχε ως μόνη συνοχή την υπακοή στην κυρίαρχη οικονομική θεώρηση.

Υπήρξε επιβλαβής για την χώρα και τους ανθρώπους της.

O Gabriel Colletis είναι καθηγητής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Toulouse 1-Capitole.
Έχει δημοσιεύσει βιβλίο στα ελληνικά με τίτλο «Έξω από τη κρίση», Εκδόσεις Λιβάνη 2014.
Έχει συμβουλέψει πολλά μέλη της κυβέρνησης, μέχρι τον Ιούλιο του 2015.

Πηγή: pitsirikos