Ακροδεξιά βρ- ομόλογα
- Κατηγορία ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ
- 0 σχόλια
Βασισμένη σε αληθινή ιστορία, η ταινία «Ο τραπεζίτης της αντίστασης» περιγράφει μια από τις λιγοστές αντιστασιακές πράξεις που έγιναν στην κατεχόμενη Ολλανδία στη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Πρωταγωνιστής είναι ένας τραπεζίτης, που μαζεύει χρήματα και δημιουργεί μια παράνομη τράπεζα για να χρηματοδοτήσει την αντίσταση.
Όπως και στη πραγματική ιστορία, ο τραπεζίτης συλλαμβάνεται και εκτελείται από τους Ναζί, αλλά μετά το τέλος του πολέμου οι αρχές ζητούν από τον αδελφό του εξηγήσεις, γιατί παραβίασε τους τραπεζικούς κανόνες και πλαστογράφησε τραπεζικά ομόλογα. Έτσι στον εκτελεσθέντα δεν αποδόθηκαν τιμές παρά το 2010, όταν φιλοτεχνήθηκε ένα άγαλμά του κάπου στο Άμστερνταμ.
Αλλά αυτό θα προϋπέθετε μια αλλαγή εθνικής νοοτροπίας, που δεν έχει πραγματοποιηθεί ούτε στη μία χώρα ούτε στην άλλη, παρά τη μακροχρόνια συμμετοχή τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αντίθετα, οι όποιες αλλαγές νοοτροπίας είχαν γίνει τα χρόνια μέχρι το 1989, πλακώθηκαν από τα συντρίμμια του τείχους του Βερολίνου και την πλήρη επικράτηση του αδηφάγου νεοφιλελευθερισμού. Η Ολλανδία διεκδικεί σήμερα από τη Σκωτία την πατρότητα του Σκρουτζ Μακ Ντακ δηλώνοντας κυνικά ότι «δεν είναι λογικό να εγγυηθούν τα χρέη που δημιουργούν άλλοι».
Χωρίς τις ενοχές των παρελθόντων, η γενιά που κυβερνά σήμερα στο Βερολίνο έχει ξεχάσει ότι το μεταπολεμικό δόγμα του μεγάλου λογοτέχνη Τόμας Μαν, ότι δεν θέλουμε μια γερμανική Ευρώπη αλλά μια ευρωπαϊκή Γερμανία. Γιατί να μην αγοράσει η γερμανική Fraport ή κάποια αντίστοιχη και καμία αεροπορική εταιρεία μετά το τέλος της πανδημίας, όπως έκανε με τα ελληνικά αεροδρόμια στην οικονομική κρίση;
Μπορεί χθες, μετά από 16 ώρες διαπραγματεύσεων, οι υπουργοί της ευρωζώνης να απέτυχαν ξανά να βρουν κοινή λύση, αλλά κατά πάσα πιθανότητα ένας συμβιβασμός κάπου κάποτε θα βρεθεί. Όμως η λογική του ο σώζων εαυτόν σωθήτω που θα έχει κυριαρχήσει, είναι το δηλητήριο που αργά η γρήγορα θα φαρμακώσει την ΕΕ.
Ποιος θα μπορέσει πλέον να ζητήσει από τον Ούγγρο Όρμπαν ή τον ακροδεξιό πρωθυπουργό των χωρών του Βίζεγκραντ να επιδείξει αλληλεγγύη στο θέμα των προσφύγων ή σε κάποιο άλλο κοινό πρόβλημα; Ποιος απεγνωσμένος, στριμωγμένος στο σπίτι του πολίτης του Στρασβούργου ή του Μιλάνου δεν θα ακούσει ευχάριστα τις κραυγές των ηγετών της ακροδεξιάς που τρίβουν τα χέρια τους φωνάζοντας «αυτή είναι η Ευρώπη σας». Ακροδεξιά βρομόλογα ασφαλώς,, όπως αυτά που ακούστηκαν, ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν κοροναομόλογα.