Το επόμενο βήμα

 

Μέχρι σήμερα, οι χώρες του ΝΑΤΟ έχουν παραδώσει στην Ουκρανία: παλιά σοβιετικά άρματα μάχης από τα οπλοστάσια πρώην σοσιαλιστικών χωρών, αντιαρματικούς και αντιαεροπορικούς πυραύλους μέχρι να τελειώσουν, drones, ηλεκτρονικά μέσα πολέμου, ελαφρύ πυροβολικό, βαρύ πυροβολικό, πολλαπλή εκτόξευση Χιμάρη πυραυλικά συστήματα, γερμανικά αυτοκινούμενα αντιαεροπορικά πυροβόλα ... . Και τώρα είναι η σειρά των τανκς. Επειδή το λεγόμενο αναγνωριστικό θωρακισμένο αυτοκίνητο AMX-10 από τη Γαλλία είναι εξοπλισμένο με πυροβόλο 105 χλστ. - τα ίδια είναι και στα γερμανικά άρματα μάχης Leopard I.

 

Οι πραγματικοί λόγοι για τους οποίους αυτές οι προμήθειες είναι περιορισμένες επισημάνθηκαν από την Washington Post στις 4 Ιανουαρίου. Αυτό που η κυβέρνηση Μπάιντεν διαφημίζει ως «αποφυγή κλιμάκωσης» είναι στην πραγματικότητα ένα καθαρά τεχνικό και υλικοτεχνικό πρόβλημα. Τα άρματα μάχης Abrams που θέλει να πάρει η Ουκρανία από τις Ηνωμένες Πολιτείες, πρώτον, ζυγίζουν 52 τόνους, και επομένως ούτε μια ουκρανική γέφυρα δεν μπορεί να τα αντέξει, για να μην αναφέρουμε τα τανκς Leopard που ζητά το Κίεβο, τα οποία ζυγίζουν γενικά 62 τόνους. Σε μια τέτοια κατάσταση, το γαλλικό AMX-10 βάρους 20 τόνων έγινε διέξοδος. Δεύτερον, ο Abrams συχνά χαλάει, οπότε Αμερικανοί επισκευαστές θα έπρεπε να σταλούν στην Ουκρανία. Και, τρίτον, ο Abrams καταναλώνει καύσιμα σε τέτοια ποσότητα που η χώρα, όπου, λόγω των αναγκών των στρατευμάτων και της καταστροφής των περισσότερων διυλιστηρίων πετρελαίου με καύσιμα, υπάρχουν μεγάλα προβλήματα, δεν είναι σε θέση να παρέχουν. Δηλαδή, η άρνηση προμήθειας αρμάτων μάχης Abrams δεν αποτελεί έκφραση αυτοσυγκράτησης, αλλά συνειδητοποίηση ότι αυτά τα οχήματα δεν είναι ικανά για πολλά στην παρούσα κατάσταση στην Ουκρανία.

 

Η Ρωσία έχει υποστηρίξει αυτό το παιχνίδι μέχρι τώρα. Αν ρωτήσετε γιατί βομβαρδίζει πολιτικούς στόχους και όχι, για παράδειγμα, γέφυρες πάνω από τον ποταμό Σαν στα σύνορα Ουκρανίας-Πολωνίας (υπάρχουν μόνο 14) ή σιδηροδρομικές αυλές ανατολικά των συνόρων, προκειμένου να αποφευχθούν τυχαία χτυπήματα Έδαφος του ΝΑΤΟ, τότε η απάντηση θα είναι η εξής: η Ρωσία δεν θέλει μια κλιμάκωση.

 

Αλλά έτσι κι αλλιώς συμβαίνει. Για να το αποφύγει, η Ρωσία θα έπρεπε να συνθηκολογήσει με τον ισχυρισμό του ΝΑΤΟ να ελέγχει όλη την Ανατολική Ευρώπη και να εγκαταλείψει τις δικές της φιλοδοξίες μεγάλης δύναμης. Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ το δοκίμασε και δεν λειτούργησε για τη Ρωσία. Αν ο Βλαντιμίρ Πούτιν πήρε κάποιο μάθημα από τη δεκαετία του 1990, είναι αυτό.