Να ξερνάς κορώνες...

Όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει, δικαιούται την αξιοπρέπεια του πένθους, όποιος και να ήταν, ό,τι κι αν είχε διαπράξει εν ζωή. Προφανώς το δικαιούται και ο τέως, που κόστισε στη Δημοκρατία πολύ ακριβά και στην Ελλάδα ακόμα ακριβότερα. Δεν θα έπρεπε, όμως, να πιάσουμε καυγά πάνω από το φέρετρο και τον πόνο των δικών του. Η Ιστορία αποφάνθηκε, οι Έλληνες τον τελείωσαν τελεσίδικα ως θεσμό και ως πρόσωπο εξουσίας, ο βιολογικός θάνατος ήρθε να συμπληρώσει τον πολιτικό του. Τελεία και παύλα, από κάθε άποψη.

Σε κάθε περίπτωση, εκείνο που καταφέρνουν με τους βασιλικούς τους οργασμούς είναι να ξυπνούν την αντιβασιλική οργή. Να μην επιτρέπουν με τη γλοιώδη θρηνωδία τους ούτε την ενός λεπτού σιγή. Την περισυλλογή, την περίσκεψη, ακόμα και τη συγγνώμη. Διότι, όταν ας πούμε ο Πέτσας κολλάει στη μύτη μας τη λίστα των αρετών του τέως, σπρώχνει κάποιους να θυμούνται τη λίστα από τις κατάρες του ίδιου τέως για τη Δημοκρατία και τα «μιάσματα». Και πως ως «μιάσματα» τους φέρονταν κατ’ εντολή του οι αρμοί. Μέχρι Χούντας.