Άρωμα εμφυλίου στη Βρετανία

Είναι ευθύγραμμη η σχέση των Βρετανών με τη λογική; Το ερώτημα είναι θεμιτό. Πώς γίνεται μια χώρα που βγάζει πρωθυπουργούς και δημάρχους ινδικής και πακιστανικής καταγωγής να φλέγεται από ακροδεξιούς τραμπούκους, που θεωρούν πηγή όλων των δεινών τους ξένους; Πώς γίνεται η κεφαλή της Κοινοπολιτείας, που καμάρωνε για την εξάπλωσή της σε ολόκληρο τον πλανήτη να ονειρεύεται ότι η μόνη σωτηρία είναι να κλειστεί στο καβούκι της; Και τελικά αυτό δεν επεδίωκαν με το Brexit; Ξεχάστηκε η εποχή που αναζητούσαν εναγώνια οδηγούς φορτηγών ή νοσοκόμες από το εξωτερικό γιατί δεν έβρισκαν Άγγλους;

Το πιο σοβαρό ερώτημα είναι όμως άλλο. Μπορεί αυτό που συνέβη στη Βρετανία να συμβεί και αλλού; Αρκεί δηλαδή μια αφορμή, δικαιολογημένης οργής έστω, να δώσει το έναυσμα σε φανατικούς να βγουν στους δρόμους πρόθυμοι να εξολοθρεύσουν αλλόθρησκους ή αλλόχρωμους. Μεμονωμένα περιστατικά έχουν υπάρξει στο παρελθόν σε πολλές χώρες. Στη Γερμανία, στην Ολλανδία, σε σκανδιναβικές χώρες. Κανείς δεν ξέρει ποια θα ήταν η κατάσταση αν χώρες της Ανατολικής Ευρώπης είχαν πράγματι αποδεχτεί μεγαλύτερο αριθμό προσφύγων και μεταναστών στο έδαφός τους. Καλύτερα να μην το φανταζόμαστε αυτό.

Η Βρετανία ήταν έτσι κι αλλιώς πάντα ένα «πρότυπο» οικονομικού νεοφιλελευθερισμού, διαφήμισης γιάπικων ονείρων και παράδεισος ευαγγελιστών της ολοκληρωτικής ιδιωτικοποίησης. Μοιάζει με μαύρο χιούμορ ότι τις ώρες, που καίγονταν εξαθλιωμένες πόλεις του Βορρά η Ρυθμιστική Αρχή για το Νερό έκοβε γενναία πρόστιμα για δολοφονικές παρατυπίες στις ιδιωτικές εταιρείες ύδρευσης. Αυτές που κάποιοι ονειρεύονται να έχουμε σύντομα και στην Ελλάδα. Οι βεβαιώσεις αποτυχίας του μοντέλου είναι απανωτές. Και επειδή το μοντέλο έχει εξαχθεί και στην ηπειρωτική Ευρώπη ας μην αναπαυόμαστε στα σύννεφα κατηγορώντας απλώς τους «απολίτιστους Άγγλους».

Πηγή: Αυγή