Και μετά τον ανασχηματισμό;

ΟΒορίδης ανέλαβε την ανθρωπιστική μεταχείριση των δυστυχισμένων του Αιγαίου, η Βούλτεψη έχασε το υπουργικό οφίκιο, ο Πιερρακάκης προβιβάστηκε σε τσάρο της οικονομίας, ο Χατζηδάκης στέφθηκε αντιβασιλέας, μια αρμαθιά φιλόδοξοι σαραντάρηδες επιστρατεύτηκαν για να εξωραΐσουν τις κυβερνητικές φωτογραφίες και πάει λέγοντας. Δεν σηκώνει καμιά σοβαρή συζήτηση ο ανασχηματισμός της άγριας συμμορίας. Θα διεκδικήσει για κάνα-δυο μέρες μια θέση στη δημοσιότητα, κατά προτίμηση πάνω από τα Τέμπη, θα μάθουμε ποιος είναι ποιος, ποια είναι ποια, θα εντρυφήσουμε σε γαλάζια βιογραφικά και σενάρια. Και υποτίθεται πως θα γίνουμε σοφότεροι για τις προθέσεις του Μητσοτάκη και για τα σχέδιά του για το μέλλον της παράταξης και της χώρας.

Πόση τέτοια σοφία όμως αντέχουν πια ο τόπος και η κοινωνία; Η οδοντοστοιχία του Βορίδη, οι λαρυγγισμοί του Άδωνη, το κατάπλασμα του Πιερρακάκη, το πολιτικό μέγεθος του Χατζηδάκη, οι φρέσκοι με τη γαλάζια γραβάτα, τα τζάκια που δεν τα κουνάει κανείς τι καινούργιο έχουν να μας πουν για τον αυτουργό του νέου σχήματος; Τίποτε περισσότερο από αυτό που δήλωσε στη Βουλή πριν από λίγες μέρες: Σας αρέσει δεν σας αρέσει, εγώ θα είμαι καβάλα ό,τι κι αν λέτε εσείς και κυρίως ό,τι κι αν λέει με τον δικό της τρόπο η έκρηξη της κοινωνίας. Με δυο λόγια, μας αρέσει δεν μας αρέσει, πρώτον η πολιτική της Δεξιάς δεν αλλάζει ούτε κατά ένα σημείο στίξης. Και δεύτερον, ο Μητσοτάκης παραμένει κυρίαρχος ψυχών και σωμάτων. Και έπεται συνέχεια.