48 ώρες στους Παξούς

Στο όμορφο νησιωτικό σύμπλεγμα του Ιονίου κάνουμε βόλτα στους παραδοσιακούς οικισμούς, μπάνιο σε παραλίες με κρυστάλλινα νερά και θεαματικά σπήλαια, και δοκιμάζουμε την περίφημη επτανησιακή κουζίνα.

πάρχουν οι λάτρεις των Κυκλάδων, που το καλοκαίρι γι’ αυτούς είναι ταυτισμένο με διακοπές σε ένα Κυκλαδονήσι, υπάρχουν όμως κι εκείνοι που δεν αλλάζουν με τίποτα τα καταπράσινα Επτάνησα, με την ξεχωριστή τους αισθητική.

Δίπλα στα μεγαλύτερα –και άκρως αξιοποιημένα τουριστικά– γειτονικά τους νησιά, οι «ευσύνοπτοι» Παξοί είναι μεν δημοφιλείς και γνωστοί τοις πάσι, λόγω μεγέθους ωστόσο διατηρούν μια χαλαρότητα που πλέον δεν είναι καθόλου αυτονόητη.

Αν προσθέσουμε ότι από το λιμάνι της Ηγουμενίτσας φτάνει κανείς μέσα σε δυο ωρίτσες το πολύ, όσοι δεν αντέχουν τα πολύωρα ακτοπλοϊκά ταξίδια έχουν βρει έναν ιδανικό νησιωτικό προορισμό.

Πρώτη ημέρα

Οι Παξοί είναι πολλά νησιά, είναι όμως και ένα: ουσιαστικά πρόκειται για ένα νησιωτικό σύμπλεγμα στο Ιόνιο, που αποτελείται από το κύριο – και ομώνυμο– νησί των Παξών, τους Αντίπαξους και κάμποσες ακατοίκητες νησίδες.

Σύμφωνα με τη μυθολογία, οι Παξοί είναι αποτέλεσμα του έρωτα του Ποσειδώνα για τη σύζυγό του, την Αμφιτρίτη. Αναζητώντας ένα ήσυχο καταφύγιο, ο θεός χτύπησε με την τρίαινά του τη νότια άκρη της Κέρκυρας και δημιούργησε την ερωτική τους φωλιά.

Σε στρατηγικό σημείο και κατοικημένοι από την αρχαιότητα, οι Παξοί γνώρισαν δόξες την περίοδο της Ενετοκρατίας (1386-1797). Οι Ενετοί φύτεψαν χιλιάδες ελαιόδεντρα –τα οποία θα δείτε σχεδόν παντού–, οχύρωσαν το νησί και συνέβαλαν στην οικονομική ανάπτυξή του.

Ακολούθησε η γαλλική, η ρωσοτουρκική και η βρετανική κυριαρχία, κατά τη διάρκεια της οποίας πραγματοποιήθηκαν έργα υποδομής, και το 1864 οι Παξοί επιτέλους ενώθηκαν με το ελληνικό κράτος, μαζί με τα υπόλοιπα Επτάνησα.

Το γραφικό και προστατευμένο από τις νησίδες Παναγιά και Άγιος Νικόλαος λιμανάκι του Γάιου είναι η πρωτεύουσα των Παξών και ένα από τα ασφαλέστερα λιμάνια του Ιονίου, που συνέβαλε στην εξέλιξη του οικισμού σε σημαντικό εμπορικό και ναυτικό κέντρο.

Μια ματιά αρκεί για να σας εντυπωσιάσει ο Γάιος: τα παραδοσιακά σπίτια, βαμμένα στα χρώματα της Βενετίας, τα πλακόστρωτα καντούνια, το παραλιακό μέτωπο με τα πάσης φύσεως καταστήματα, οι μικρές πλατείες και το εντυπωσιακό κανάλι που σχηματίζει ο πευκόφυτος Άγιος Νικόλαος θα σας κλέψουν την καρδιά.

Στο νησάκι σώζεται και είναι επισκέψιμο το ενετικό φρούριο που άρχισε να κατασκευάζεται το 1423 από τον Ενετό βαρόνο Αδάμ Β΄ Σαν Ιππόλυτο, για να προστατεύει το λιμάνι από τους πειρατές. Σύμφωνα με έρευνα του αρχιτέκτονα Ρόμπερτ Βενέρι στα αρχεία της Βενετίας, η τελική του μορφή το 1510 βασίστηκε σε σχέδια ή οχυρωματικές ιδέες του Λεονάρντο ντα Βίντσι – όρκο δεν παίρνω.

Στην κεντρική πλατεία του Γαΐου, κοντά στο λιμάνι και την εκκλησία της Αναλήψεως, βρίσκεται ο ανδριάντας του Γεωργίου Ανεμογιάννη, του ηρωικού Παξινού που το 1821, στα 23 του, προσπάθησε να πυρπολήσει ένα οθωμανικό πλοίο στη Ναύπακτο, συνελήφθη από τους Τούρκους και εκτελέστηκε.

Ενδιαφέρον έχει και το Λαογραφικό Μουσείο, τα εκθέματα του οποίου διατρέχουν την ιστορία του νησιού από την προϊστορική εποχή μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα – αναζητήστε το Ψήφισμα της Ιονίου Βουλής (1864) με το οποίο τα Επτάνησα προσαρτήθηκαν στο ελληνικό κράτος.

r

Ένας ακόμα από τους τρεις σημαντικότερους οικισμούς των Παξών είναι η Λάκκα, που βρίσκεται στο βόρειο άκρο του νησιού. Διατηρώντας τον παραδοσιακό επτανησιακό χαρακτήρα του και χτισμένο γύρω από έναν απάνεμο κόλπο, το όμορφο ψαροχώρι έχει αγαπηθεί από τους ιστιοπλόους και όχι μόνο.

Πνιγμένη στο πράσινο, με χαρακτηριστικό αξιοθέατο τον κοντινό της πέτρινο φάρο, που κατασκευάστηκε από τους Βρετανούς το 1825, η Λάκκα είναι μια καλή ιδέα σε περίπτωση που θέλετε να δοκιμάσετε φρέσκο ψάρι και την τοπική κουζίνα, στην οποία κυριαρχεί το ντόπιο ελαιόλαδο και συμπεριλαμβάνονται πιάτα γνωστά και από την κερκυραϊκή κουζίνα – υπάρχει και η παραδοσιακή τσιλιχουρδόπιτα για όσους αγαπούν τα εντόσθια.

Αν, πάλι, λαχταράτε μια βουτιά, οι επιλογές τριγύρω είναι άφθονες, χωρίς να χρειαστεί να οδηγήσετε πολύ: Χαράμι, Λάκκος, Ορκός και Μονοδένδρι περιμένουν να σας δροσίσουν, ενίοτε και με το παραπάνω.

Με μια επίσκεψη στον Λογγό, που συμπληρώνει την τριάδα των μεγάλων οικισμών των Παξών, ξεκινά η δεύτερη ημέρα. Το ήρεμο παραθαλάσσιο χωριό με το όμορφο λιμανάκι είναι σήμερα γνωστό για τις παραθαλάσσιες ψαροταβέρνες του, που είναι εξαιρετικά αγαπητές στους καλοφαγάδες.

Κατά το παρελθόν στην περιοχή λειτουργούσαν ελαιοτριβεία, και γοητευτικό απομεινάρι αυτής της εποχής είναι το ερειπωμένο –και διατηρητέο– εργοστάσιο του Ανεμογιάννη (τέλη 19ου αιώνα), που εκτός από ελαιοτριβείο υπήρξε και σαπωνοποιείο, ενώ για ένα διάστημα έφτιαχνε και εμφιάλωνε κονιάκ.

Όμορφες παραλίες κοντά στον οικισμό είναι το Λεβρεχιό και το Μαρμάρι, από τον Λογγό, ωστόσο, ξεκινούν καραβάκια για τους Αντίπαξους, μια εκδρομή που συστήνεται μετ’ επιτάσεως.

Οι Αντίπαξοι είναι ένα μικρούλι νησί με ελάχιστους κατοίκους, που καλύπτεται κυρίως από αμπέλια, από τα οποία παράγεται το παραδοσιακό, μικρής παραγωγής τοπικό λευκό ή ροζέ κρασί  – δοκιμάστε το, είναι μάλλον δυσεύρετο.

Αυτές όμως που καθιστούν τους Αντίπαξους ασυναγώνιστους είναι οι εξωτικές και ανυπέρβλητες παραλίες τους, που θα θυμάστε σε όλη σας τη ζωή: το Βουτούμι και η Βρίκα. Η λευκή τους άμμος και τα διαυγή, κρυστάλλινα νερά με τα υπέροχα χρώματα μαγεύουν τους επισκέπτες από το πρώτο δευτερόλεπτο και τους κάνουν να επιστρέφουν με την πρώτη ευκαιρία.

Από τον Λογγό –όπως και από τον Γάιο– μπορείτε να πάρετε καραβάκι και για τα σπήλαια των Παξών, που βρίσκονται στη δυτική, απόκρημνη ακτή του νησιού και είναι πραγματικά εντυπωσιακά.

r

Τα πιο γνωστά είναι οι Γαλάζιες Σπηλιές, που χρωστάνε το όνομά τους στο εκτυφλωτικό γαλάζιο χρώμα που παίρνουν τα νερά τους, όταν το φως αντανακλάται στους λευκούς βράχους.

Τα μικρά σκάφη μπαίνουν μέσα στις σπηλιές και σε πολλές εκδρομές υπάρχει διαθέσιμος χρόνος για να κολυμπήσετε μέσα σε αυτό το μαγικό περιβάλλον, εφόσον δεν σας αγχώνει η ιδέα.

Μία από τις μεγαλύτερες και πιο διάσημες σπηλιές είναι αυτή της Υπαπαντής aka σπηλιά του Παπανικολή, καθώς, σύμφωνα με την παράδοση, εδώ κρυβόταν το ελληνικό υποβρύχιο «Παπανικολής» κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και εφοδιαζόταν από τολμηρούς νησιώτες.

Η αλήθεια είναι πως, όταν βρέθηκα εκεί, το πίστεψα χωρίς δεύτερη σκέψη, ωστόσο δεν είναι σίγουρο ότι αυτή η πληροφορία είναι ιστορικά ακριβής.

Κατά τη διάρκεια της εξερεύνησης της «άγριας» πλευράς του νησιού θα συναντήσετε επίσης την αψίδα του Τρυπητού αλλά και τον Ερημίτη, μια παραλία πολύ «φρέσκια», που είναι αποτέλεσμα της μεγάλης κατολίσθησης του 2008 – καθόλου δεν μας χάλασε η «καταστροφή».

Οι παραδοσιακοί επτανησιακοί οικισμοί, οι πολυάριθμες παραλίες με τα κρυστάλλινα νερά, οι απόκρημνοι βράχοι, τα θεαματικά σπήλαια, οι καταδύσεις, οι βελανιδιές, τα πεύκα, ο ενετικός ελαιώνας με τα θηριώδη λιόδεντρα και τα πεζοπορικά μονοπάτια, το λάδι, το κρασί, τα φρέσκα ψάρια και η επτανησιακή κουζίνα δεν εξαντλούνται σε 48 ώρες, ούτε χορταίνονται.

Θα επανέλθετε, λοιπόν. Αναγκαστικά.

Πηγή: lifo