«Στα Γιάννενα είμαι η Έλενα, στην Αθήνα ένας αριθμός»

Η Έλενα Ζιάβρα έζησε στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Τον Μάρτιο του 2020, εν μέσω της πανδημίας του Covid-19, τα παράτησε όλα και επέστρεψε στον τόπο της. Αυτή είναι η ιστορία της.

Η ΕΛΕΝΑ ΖΙΑΒΡΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ και μεγάλωσε στα Γιάννενα. Στα 18 της πήρε την απόφαση να μετακομίσει στην Αθήνα. Εκεί τα πράγματα δεν ήταν εύκολα. «Στην Αθήνα χάθηκα, κλείστηκα στον εαυτό μου, φοβήθηκα. Είχα ένα όνειρο: να γίνω ηθοποιός. Αλλά δεν το κυνήγησα ποτέ. Με κατάπιε η ανωνυμία της πρωτεύουσας. Στα Γιάννενα ήμουν η Έλενα, ενώ στην Αθήνα απλώς ένας αριθμός». Τελικά πήρε το πτυχίο της, κράτησε μερικούς φίλους και αποχώρησε.

Επόμενη στάση: Θεσσαλονίκη. Κι εκεί, όμως, δεν στέριωσε. «Για πρώτη φορά ήμουν μόνη μου σε μια πόλη, άρχισα να περνάω χρόνο με τον εαυτό μου και να με γνωρίζω. Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να πηγαίνω κάθε μέρα για περπάτημα στην παραλία και να βλέπω το ηλιοβασίλεμα, και το έκανα. Γνώρισα κόσμο, πήγαινα από πάρτι σε πάρτι. Θα ήθελα να καθίσω κι άλλο».

Ένα κρύο βράδυ του Μαρτίου του 2020, προτού καν ξεκινήσουν τα αυστηρά μέτρα για τον κορωνοϊό, ήρθε ο πατέρας της με το αμάξι, η Έλενα πήρε μερικά πράγματα σε μια βαλίτσα και γύρισαν κακήν κακώς στα Γιάννενα.

«Δεν πιστεύω πως θα μπορούσα να ζήσω σε μια πόλη μικρότερη. Είναι πολύ σημαντικό στην πόλη που ζω να υπάρχει τουλάχιστον ένα νοσοκομείο και ένα πανεπιστήμιο».

«Επέστρεψα στο πατρικό μου σε μια πολύ ιδιαίτερη συνθήκη ξαφνικά. Ήμασταν όλοι μαζί μέσα σε ένα σπίτι. Έπρεπε να στείλω μήνυμα για να βγω έξω», λέει σήμερα η Ελένα. Μέσα σε όλη αυτή την παράνοια, εκείνη ηρεμούσε κάνοντας βόλτα στη λίμνη ενώ άκουγε μουσική στα ακουστικά της. Και κάπως έτσι, η επιστροφή που στην αρχή μπορεί να έμοιαζε προσωρινή, τελικά ήταν μόνιμη.

Στις αρχές του Σεπτεμβρίου του 2020, έπιασε την πρώτη της δουλειά εκεί: μουσειολόγος στον Δήμο Πωγωνίου. Μπορεί οι χρηματικές απολαβές να μην ήταν πολύ μεγάλες, αλλά δεν την ένοιαζε. «Ξυπνούσα κάθε μέρα στις 6 το πρωί για να πάω στη δουλειά μου και έπαιρνα 500 ευρώ. Ήμουν, όμως, χαρούμενη γιατί εργαζόμουν πάνω στο αντικείμενό μου». Και το κυριότερο: στον τόπο της.

Παράλληλα με την επιστροφή της στην επαρχία, άρχισε να ασχολείται ακόμη πιο ενεργά με τα social media, ανεβάζοντας φαγητά και μέρη που θεωρούσε ότι αξίζει να ανακαλύψει κανείς φτάνοντας στα Γιάννενα. Ξεκίνησε, μάλιστα, και μια σειρά από βίντεo μαγειρικής μαζί με τη συνονόματη γιαγιά της, με τον τίτλο: «Λένω μαγειρεύει, Λένω δοκιμάζει».

«Προσπαθώ να δείχνω την αλήθεια του τόπου μου. Να μάθω την ιστορία του, τα ήθη και τα έθιμά του, την επικαιρότητα, τα προβλήματά του», σημειώνει. Για εκείνη τα Γιάννενα είναι το προσωπικό της όριο.

«Δεν πιστεύω πως θα μπορούσα να ζήσω σε μια πόλη μικρότερη. Είναι πολύ σημαντικό στην πόλη που ζω να υπάρχει τουλάχιστον ένα νοσοκομείο και ένα πανεπιστήμιο. Σε καμία περίπτωση δεν θα τα ρομαντικοποιήσω, τα Γιάννενα δεν παύουν να είναι μια “σκληρή” επαρχιακή πόλη, στην οποία πολλές φορές έχω νιώσει μειονότητα», εξηγεί η Έλενα.

Υπάρχουν, όμως, πολλά πράγματα που αγαπά στον τόπο της, όπως «το φαγητό, τα ανθισμένα δέντρα έξω από το σπίτι μου, η αμεσότητα, τα φρέσκα αυγά, τα φαγητά της μαμάς και της γιαγιάς, το αμάξι μου, οι μικρές αποστάσεις, το ότι βλέπω συχνά την οικογένειά μου, το δημόσιο πάρκινγκ έξω από το σπίτι μου ό,τι ώρα κι αν είναι, η βροχή, το ότι σε μία ώρα είμαι σε βουνό ή θάλασσα, η ζεστασιά, τα μεσημεριανά τσίπουρα, τα πανηγύρια, οι αυθόρμητες συνάξεις, οι βόλτες στη λίμνη».

Υπάρχουν και εκείνα που μισεί: «Το κουτσομπολιό, ο επαρχιωτισμός, τα ακριβά ενοίκια, οι κλίκες, το μέσον, η απουσία πειραματισμού και θερινών σινεμά. Μισώ, επίσης, το ότι με κρίνουν για το παραμικρό».

Τα βράδια τής αρέσει να παίρνει το αυτοκίνητο και να οδηγεί ακούγοντας μουσική στο τέρμα. Και να πηγαίνει στη Σουλάρα, ένα από τα τελευταία παραδοσιακά νυχτερινά κέντρα των Ιωαννίνων, όπου παίζει μόνιμα Πασχάλη Τερζή, Βασίλη Καρρά και Στράτο Διονυσίου. Αυτό το μαγαζί ήταν μάλιστα το θέμα της διπλωματικής της εργασίας, μιας εθνογραφικής μελέτης της λαϊκής διασκέδασης στην ελληνική επαρχία του 21ου αιώνα.*

Η Έλενα προτείνει σε όλους όσοι ταξιδέψουν στην πόλη να κάνουν μια στάση εκεί, αλλά και στην Αρίστη, στον ποταμό Βοϊδομάτη, στις Κολυμπήθρες μεταξύ Μεγάλου και Μικρού Πάπιγκου, στο Πάπιγκο για καφέ και φαγητό ή για πρόβειο κρέας στο Καλπάκι.

Προτείνει επίσης τη Βοβούσα για καφέ στην πλατεία, τη θέση Οξυά (χαράδρα του Βίκου), το Μονοδένδρι, τη Βίτσα και φαγητό στους Ασπραγγέλους, στην Κόνιτσα και στα Μαστοροχώρια, στα Πωγωνοχώρια, στη λίμνη Ζαραβίνα, στο Δελβινάκι και στην Πωγωνιανή. 

Για όσους, όμως, δεν θέλουν να ταξιδέψουν απλώς για μια βόλτα, αλλά θα ήθελαν να μείνουν μόνιμα, είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντική, υπό όρους. «Θα έλεγα σε κάποιον να έρθει να μείνει στα Γιάννενα μόνο αν έχει βρει πρώτα μια δουλειά, γιατί η ζωή στην επαρχία δεν είναι εύκολη. Αλλά τα Γιάννενα θα τον ανταμείψουν. Είναι μια πόλη ζωντανή, η οποία έχει εξελιχθεί ραγδαία τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια και έχει ακόμη πολλά να προσφέρει σε όποιον τολμήσει να την αγαπήσει αληθινά».

Πηγή: lifo