"... Γιορτάζαμε την απελευθέρωση και μαζί το τέλος του πολέμου.

Ο κόσμος απ’ όλες τις συνοικίες κατέβαινε στο κέντρο, στον Άγνωστο Στρατιώτη, στην πλατεία Συντάγματος. Από κει είχαμε συμφωνήσει να ξεκινήσουμε οι φίλοι τότε, ο καθένας με τη σημαία του. Οι σημαίες οι περισσότερες ήτανε ρωσικές, μετά αμερικάνικες και τρίτες στη σειρά οι αγγλικές.

Μες στην οχλοβοή και στον αλαλαγμό, βλέπουμε ξαφνικά τον Γιάννη Τσαρούχη ν’ ανεβαίνει μόνος την Πανεπιστημίου και να ‘ρχεται προς τα εμάς, κρατώντας μια κινέζικη σημαία Ο μόνος που κρατούσε τη σημαία του τέταρτου συμμάχου: της τότε Εθνικιστικής Κίνας.

Την κινέζικη σημαία την είχε κατασκευάσει μόνος του κι ερχότανε λαμπρός και τολμηρός, περιφρονώντας την απερίσκεπτη και θορυβώδη πλειοψηφία. Γελούσανε πολλοί κι εμείς μαζί. Μα κείνος περπατούσε ατάραχος με τη σημαία της Κίνας να κυματίζει ολομόναχη μέσα στη θάλασσα των άλλων σημαιών. Εγώ, δεν ξέρω γιατί, ύστερα απ’ αυτό, έκρυψα τη δικιά μου.

Ο Τσαρούχης είχε αντιδράσει γι’ άλλη μια φορά με γνησιότητα και με θάρρος. Ανεγνώρισε τον μη παίζοντα τότε ρόλο στην Ευρώπη σύμμαχο. Τον Κινέζο. Και τον ετίμησε, όχι όμως χωρίς κάποια ειρωνεία. Προς τα πού όμως; Προς την Κίνα ή προς την Ελλάδα; Δεν το διευκρίνισε ποτέ. Γιατί αυτό δε μετρούσε στη Ζωγραφική!"

Μάνος Χατζιδάκις