Στην Κηφισιά: Τα δικά μας, τα δικά τους...

Είναι γνωστό το ανέκδοτο με τον κατηγορούμενο ο οποίος ζήτησε την επιείκεια του δικαστηρίου - γιατί; Διότι έχοντας δολοφονήσει τον πατέρα του, έμεινε ο ίδιος ορφανός!

Μεγάλος είναι ο αριθμός των διακινούντων τέτοια ανέκδοτα με απροσδόκητο τέλος, αλλά όπως συμβαίνει συνήθως είναι η ίδια η ζωή που έρχεται να αφηγηθεί παρόμοια περιστατικά που τέρπουν τους ακροατές τους.

Είναι ασφαλώς εκπληκτικό να διαπράττεις μία θρασεία παρανομία και εν συνεχεία απολογούμενος –δεν πρόκειται ποτέ- να υποστηρίζεις ότι δεν πρέπει να τιμωρηθείς διότι θα χάσεις τη σύνταξή σου.

Κατά τα λοιπά, αξιότιμοι συμπολίτες μας οι οποίοι διά της απάτης χρηματίστηκαν από το Δημοτικό χρήμα, τώρα που ο θρησκευτικός ίστρος μας άνοιξε τα μάτια ζητούν να απαλλαγούν των ευθυνών τους και να παραμείνουν στις επάλξεις για να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους. Η δε νέα δημοτική αρχή τους στεγάζει και ποιούν την νησαν.

Και το κερασάκι στην τούρτα: απαιτούν να μη θιγούν τα δικαιώματά τους. Οι αρμόδιες Αρχές κάθονται και τους ακούνε...

Περιμένουν βέβαια το αντάλλαγμα, την ψήφο

Βεβαίως το πρόβλημα της απάτης με το βουνό από τα τόσα χρήματα είναι διαχρονικό. Το εφεύρημα όμως ήταν το αντίθετο. Παράδειγμα, η νέα Δημοτική αρχή εκλέχτηκε μη έχοντας κάτι καλύτερο να εκλέξουν οι πολίτες και να βολέψει τα δικά τους τα παιδιά.

Δεν περνούσε λίγος καιρός και οι νέοι ινστρούχτορες της πόλης «πεινασμένοι» από τον παραγκωνισμό τους τόσα χρόνια είχαν για τα καλά ακονίσει τις μασέλες. Το νέο σκηνικό, πλην της «αρπαχτής-μαζευτικής» είναι μπροστά μας, εκλεγμένοι ως νέο διοικητικό προσωπικό (αγράμματοι!) προσκόμιζαν πτυχίο της ανωτάτης Δημοτικής σχολής και απαιτούν τη μονιμοποίησή τους, όπερ και εγένετο.

Τα δικά μας παιδιά.

Η παραβίαση των νόμων γίνεται με τέτοιους θεατρινισμούς και προς τη μία κατεύθυνση και προς την άλλη και εδώ είναι που αποδεικνύεται ότι έναν «διάολο» ξεκόβεις τρείς ξεπετιούνται αμέσως.

Η διαρκής ροή πληροφοριών για τέτοιους θεατρινισμούς δείχνει πως τελικώς αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα.