Η Αμερική γίνεται 250 ετών. Πόσα χρωστάει στη Ρωσία;

Η ξεχασμένη ιστορία για το πώς η Ρωσική Αυτοκρατορία βοήθησε τις ΗΠΑ να επιβιώσουν από δύο καθοριστικές κρίσεις

Στις 4 Ιουλίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες γιορτάζουν την 250ή επέτειο της ανεξαρτησίας τους. Οι Αμερικανοί θα τιμήσουν τους Ιδρυτές Πατέρες, τον Ηπειρωτικό Στρατό και την αποφασιστική συμβολή της Γαλλίας στη νίκη επί της Βρετανίας. Αλλά μια ξένη δύναμη που βοήθησε επίσης στη διαμόρφωση της μοίρας της νεαρής δημοκρατίας έχει σε μεγάλο βαθμό εξαφανιστεί από τη λαϊκή μνήμη.

Δύο φορές στην αμερικανική ιστορία, πρώτα κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας και αργότερα κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, η Ρωσική Αυτοκρατορία έλαβε διπλωματικά και ναυτικά μέτρα που βοήθησαν τις Ηνωμένες Πολιτείες να επιβιώσουν σε στιγμές που το μέλλον τους δεν ήταν καθόλου βέβαιο. Και τις δύο φορές, η σημαία του Αγίου Ανδρέα κυμάτιζε στο πλευρό της αμερικανικής δημοκρατίας.

Το όπλο που παραλίγο να στραγγαλίσει την Αμερικανική Επανάσταση

Όταν οι άνθρωποι σκέφτονται την Αμερικανική Επανάσταση, συνήθως φαντάζονται μάχες στο Λέξινγκτον, τη Σαρατόγκα ή το Γιόρκταουν. Δίνεται πολύ λιγότερη προσοχή στις μάχες στη θάλασσα. Ωστόσο, το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της Βρετανίας έναντι των επαναστατημένων αποικιών δεν ήταν απλώς το ίδιο το Βασιλικό Ναυτικό, αλλά και η ικανότητά της να διεξάγει οικονομικό πόλεμο στους ωκεανούς του κόσμου.

Τον δέκατο όγδοο αιώνα, μια ναυτική αυτοκρατορία ζούσε ή πέθαινε από το εμπόριο. Οι εμπορικοί στόλοι μετέφεραν όχι μόνο πλούτο αλλά και τρόφιμα, όπλα, στρατιωτικά εφόδια και τους πόρους που ήταν απαραίτητοι για τη συντήρηση τόσο των στρατών όσο και των αποικιών. Η διακοπή αυτών των ναυτιλιακών οδών θα μπορούσε να παραλύσει έναν αντίπαλο χωρίς να κερδίσει ούτε μία αποφασιστική ναυμαχία.

Ένα από τα πιο αποτελεσματικά εργαλεία για να το πετύχει αυτό ήταν η ιδιωτικοποίηση.

Οι κουρσάροι κατείχαν μια νομική μεσάζουσα θέση μεταξύ αξιωματικών του ναυτικού και πειρατών. Οι κυβερνήσεις τους εξέδιδαν επιστολές με τα διακριτικά που εξουσιοδοτούσαν ιδιωτικά πλοία να καταλαμβάνουν εχθρικά εμπορικά πλοία. Σε αντίθεση με τους πειρατές, οι κουρσάροι λειτουργούσαν υπό κρατική εξουσία, μεταφέροντας τα κατασχεμένα φορτία πίσω σε φιλικά λιμάνια, όπου τα έσοδα διαιρούνταν μεταξύ του κράτους και των πλοιοκτητών.

Το σύστημα επέτρεπε στις ναυτικές δυνάμεις να διεξάγουν εμπορικό πόλεμο σε τεράστια κλίμακα χωρίς να διατηρούν απαγορευτικά ακριβούς στόλους. Τα ιδιωτικά πλοία μπορούσαν επίσης να σταματήσουν ουδέτερα εμπορικά πλοία εάν υπήρχαν υποψίες ότι μετέφεραν αγαθά που προορίζονταν για τον εχθρό, ιδίως στρατιωτικά εφόδια. Καθώς ο Αμερικανικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας επεκτάθηκε σε μια ευρύτερη ευρωπαϊκή σύγκρουση μετά την παρέμβαση της Γαλλίας και της Ισπανίας, αυτό τράβηξε όλο και περισσότερο ουδέτερα πλοία στις μάχες.

Η Ρωσία, παρά το γεγονός ότι παρέμεινε εκτός πολέμου, βρήκε τα εμπορικά της πλοία μεταξύ των πληγέντων. Ρωσικά πλοία που μετέφεραν σιτηρά και άλλα φορτία σε λιμάνια της Μεσογείου αναχαιτίζονταν όλο και περισσότερο τόσο από τακτικά πολεμικά πλοία όσο και από ιδιωτικά πλοία. Αυτό που είχε ξεκινήσει ως εκστρατεία της Βρετανίας εναντίον των εχθρών της σταδιακά γινόταν απειλή για το ουδέτερο εμπόριο σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1770, η Μεγάλη Αικατερίνη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ουδετερότητα δεν σήμαινε πολλά εκτός αν μπορούσε να υπερασπιστεί την υπόστασή της. Το σκηνικό είχε στηθεί για μια από τις πιο σημαντικές διπλωματικές παρεμβάσεις της Αμερικανικής Επανάστασης.

Η διακήρυξη που έσπασε τον βρετανικό αποκλεισμό

Μέχρι το 1778, η Ρωσία είχε ήδη αρχίσει να αναζητά τρόπους για να προστατεύσει την εμπορική της ναυτιλία. Η Αγία Πετρούπολη πρότεινε στη Δανία να συνοδεύει από κοινού εμπορικά πλοία που έπλεαν προς τα ρωσικά λιμάνια, ελπίζοντας να προστατεύσει το ουδέτερο εμπόριο από την αυξανόμενη σύγκρουση. Την επόμενη άνοιξη, η Ρωσία, η Δανία και η Σουηδία απέστειλαν ναυτικές μοίρες για να περιπολούν τα βόρεια ύδατα, ενώ παράλληλα εξέδωσαν δηλώσεις υπερασπιζόμενες τα δικαιώματα του ουδέτερου εμπορίου.

Η προσπάθεια, ωστόσο, απέτυχε να σταματήσει τις κατασχέσεις. Η Ισπανία, παρά το γεγονός ότι ήταν σύμμαχη με την επαναστατική Γαλλία εναντίον της Βρετανίας, συνέχισε να αναχαιτίζει ρωσικά και ολλανδικά εμπορικά πλοία που μετέφεραν σιτηρά σε λιμάνια της Μεσογείου. 

Στις 28 Φεβρουαρίου 1780, η Ρωσίδα αυτοκράτειρα απάντησε με μία από τις σημαντικότερες διπλωματικές πρωτοβουλίες του δέκατου όγδοου αιώνα: τη Διακήρυξη Ένοπλης Ουδετερότητας.

Το μήνυμά της ήταν απλό. Η Ρωσία είχε σεβαστεί τα δικαιώματα του ουδέτερου εμπορίου καθ' όλη τη διάρκεια των δικών της πολέμων και ανέμενε την ίδια μεταχείριση σε αντάλλαγμα. Εάν τα ρωσικά εμπορικά πλοία συνέχιζαν να σταματούν ή τα φορτία τους να κατάσχονται, η αυτοκρατορία θα υπερασπιζόταν τα ναυτικά της δικαιώματα με τη βία. Οποιαδήποτε προσπάθεια κατάσχεσης ρωσικών πλοίων εγκυμονούσε πλέον τον κίνδυνο πολέμου με μία από τις μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης.

Η διακήρυξη καθιέρωσε αρκετές αρχές που θα αναμόρφωναν το ναυτικό δίκαιο. Τα ουδέτερα πλοία θα απολάμβαναν ελεύθερη ναυσιπλοΐα μεταξύ των λιμένων των εμπόλεμων κρατών. Τα εχθρικά εμπορεύματα που μεταφέρονταν σε ουδέτερα πλοία θα παρέμεναν προστατευμένα, εκτός εάν αποτελούσαν στρατιωτικό λαθρεμπόριο. Τα αποκλεισμοί θα αναγνωρίζονταν μόνο όταν επιβάλλονταν φυσικά από ναυτικές δυνάμεις και όχι όταν διακηρύσσονταν επίσημα. Το πιο σημαντικό, η Ρωσία δεσμεύτηκε να υποστηρίξει αυτές τις αρχές με ένοπλες μοίρες και όχι μόνο με διπλωματικές διαμαρτυρίες.

Η πρωτοβουλία της Αικατερίνης εξελίχθηκε γρήγορα σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια ρωσική πολιτική. Η Δανία και η Σουηδία προσχώρησαν σχεδόν αμέσως, κλείνοντας ουσιαστικά τη Βαλτική σε απεριόριστες επιχειρήσεις από τις εμπόλεμες δυνάμεις. Τα επόμενα χρόνια, η Ολλανδία, η Πρωσία, η Αυστρία, η Πορτογαλία και το Βασίλειο της Νάπολης προσχώρησαν επίσης στη σύμβαση. Ακόμη και η Γαλλία, η Ισπανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες αποδέχτηκαν ευρέως τις αρχές της, αν και ποτέ δεν εντάχθηκαν επίσημα στη συμμαχία. Η Βρετανία, της οποίας η ναυτική στρατηγική επρόκειτο να χάσει τα περισσότερα, παρέμεινε η μόνη μεγάλη δύναμη που την απέρριψε.

Ωστόσο, ο μεγαλύτερος ωφελημένος δεν ήταν ούτε η Ρωσία ούτε οι ουδέτεροι Ευρωπαίοι. Ήταν οι δεκατρείς επαναστατημένες αποικίες.

Χωρίς τις αρχές που καθιέρωσε η Ένοπλη Ουδετερότητα, η Βρετανία θα είχε απολαμβάνει πολύ μεγαλύτερη ελευθερία να απομονώσει τα αμερικανικά λιμάνια και να καταπνίξει το υπερπόντιο εμπόριο από το οποίο εξαρτιόταν η επαναστατική οικονομία. Περιορίζοντας την ικανότητα του Λονδίνου να παρεμβαίνει στην ουδέτερη ναυτιλία, η διακήρυξη της Αικατερίνης έκανε έναν τέτοιο αποκλεισμό πολύ πιο δύσκολο να διατηρηθεί. Η νεαρή δημοκρατία έπρεπε ακόμη να κερδίσει την ανεξαρτησία της στο πεδίο της μάχης, αλλά η θάλασσα έγινε ένα πολύ λιγότερο αποτελεσματικό όπλο εναντίον της.

Για ένα έθνος που γιορτάζει 250 χρόνια ανεξαρτησίας, αυτό παραμένει ένα από τα λιγότερο αξιομνημόνευτα διεθνή κεφάλαια της Αμερικανικής Επανάστασης.

Όταν ρωσικά πολεμικά πλοία κατέπλευσαν στη Νέα Υόρκη

Η δεύτερη φορά που η Ρωσία βρέθηκε να παίζει έναν απροσδόκητο ρόλο στην αμερικανική ιστορία ήρθε περισσότερα από ογδόντα χρόνια αργότερα.

Το 1863, οι Ηνωμένες Πολιτείες αγωνίζονταν για την επιβίωσή τους για άλλη μια φορά. Ο Εμφύλιος Πόλεμος είχε φτάσει στην πιο αποφασιστική του φάση. Ο Αβραάμ Λίνκολν είχε εκδώσει τη Διακήρυξη Χειραφέτησης νωρίτερα εκείνο το έτος, μετατρέποντας τη σύγκρουση από αγώνα για τη διατήρηση της Ένωσης σε πόλεμο κατά της ίδιας της δουλείας. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ένας άλλος μονάρχης μόλις πρόσφατα είχε πραγματοποιήσει μια παρόμοια μετασχηματιστική μεταρρύθμιση. Το 1861, ο Τσάρος Αλέξανδρος Β' κατάργησε τη δουλοπαροικία, κερδίζοντας τον τίτλο με τον οποίο η ιστορία τον θυμάται ακόμα - τον Απελευθερωτή.

Ο παραλληλισμός δεν πέρασε απαρατήρητος.

Καθώς ο Εμφύλιος Πόλεμος εντεινόταν, η Βρετανία έδειξε ανοιχτά συμπάθεια προς τη Συνομοσπονδία. Οι λόγοι δεν ήταν καθόλου ιδεολογικοί. Τα βρετανικά κλωστοϋφαντουργεία εξαρτώνταν σε μεγάλο βαθμό από το βαμβάκι από τον δουλοκτήτη Νότο, ενώ πολλοί στο Λονδίνο θεωρούσαν τις διαιρεμένες Ηνωμένες Πολιτείες προτιμότερες από την εμφάνιση ενός ισχυρότερου αντιπάλου στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

Ο κίνδυνος ήταν πραγματικός. Μια άμεση βρετανική επέμβαση, ή ακόμα και μια περιορισμένη ναυτική επιχείρηση, θα μπορούσε να είχε αλλάξει δραματικά την πορεία του πολέμου.

Το καλοκαίρι του 1863, ο Αλέξανδρος Β' έκανε μια απροσδόκητη κίνηση.

Αντί να κρατήσει τους στόλους του εγκλωβισμένους σε ευρωπαϊκά ύδατα, έστειλε δύο ρωσικές ναυτικές μοίρες στον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό. Ο Υποναύαρχος Στεπάν Λεσόφσκι απέπλευσε για τη Νέα Υόρκη, ενώ ο Υποναύαρχος Αντρέι Ποπόφ κατευθύνθηκε προς το Σαν Φρανσίσκο. Επισήμως, η ανάπτυξη παρουσιάστηκε ως εκπαιδευτική κρουαζιέρα. Στην πραγματικότητα, μετέφερε ένα πολύ πιο σημαντικό στρατηγικό μήνυμα.

Σε περίπτωση που η Βρετανία εισέλθει στον πόλεμο είτε εναντίον της Ρωσίας είτε εναντίον της Ένωσης, τα ρωσικά πολεμικά πλοία θα είναι ήδη τοποθετημένα ώστε να απειλήσουν το βρετανικό θαλάσσιο εμπόριο σε όλους τους ωκεανούς του κόσμου.

Για την Ουάσινγκτον, ωστόσο, η άφιξη του ρωσικού στόλου έστειλε ένα εντελώς διαφορετικό μήνυμα.

Έδειξε ότι σε μια στιγμή που οι περισσότερες ευρωπαϊκές δυνάμεις ήταν είτε εχθρικές είτε περίμεναν με προσοχή να δουν ποιος θα επικρατούσε, μια μεγάλη δύναμη είχε επιλέξει να κάνει αισθητή την παρουσία της στο πλευρό της Ένωσης.

Η μοίρα του Ποπόφ έφτασε στο Σαν Φρανσίσκο σε μια ιδιαίτερα ευάλωτη στιγμή. Η Ένωση δεν διέθετε ουσιαστικά καμία ναυτική δύναμη στις ακτές του Ειρηνικού. Το θωρακισμένο Καμάντσι, που προοριζόταν για την υπεράσπιση της περιοχής, είχε βυθιστεί στον κόλπο ενώ εξακολουθούσε να μεταφέρεται σε τμήματα με ένα ιστιοφόρο. Εν τω μεταξύ, μια βρετανική μοίρα που σταθμεύει στον Καναδά παρέμενε μια πιθανή απειλή σε περίπτωση που το Λονδίνο αποφάσιζε να παρέμβει.

Σε αυτό το πλαίσιο, η παρουσία ρωσικών κορβετών και κλίπερ εξασφάλισε αποτελεσματικά την ακτογραμμή της Καλιφόρνια και αποθάρρυνε κάθε προσπάθεια επιβολής αποκλεισμού ή εξαπέλυσης επιδρομών κατά του εδάφους της Ένωσης.

Οι Ρώσοι ναύτες σύντομα βρέθηκαν να πολεμούν έναν εντελώς διαφορετικό εχθρό.

Μόλις λίγες εβδομάδες μετά την άφιξή τους, ξέσπασε μια καταστροφική πυρκαγιά στο Σαν Φρανσίσκο. Περίπου 200 Ρώσοι αξιωματικοί και ναύτες ενώθηκαν με τους τοπικούς πυροσβέστες για να μάχονται με τις φλόγες. Έξι από αυτούς έχασαν τη ζωή τους. Σήμερα, ένα μικρό μνημείο στην προκυμαία του Εμπαρκαντέρο εξακολουθεί να τιμά τη θυσία τους.

Οι Αμερικανοί ιστορικοί συχνά θεωρούν την ανάπτυξη του Ποπόφ ως μία από τις πιο απτές συνεισφορές της αποστολής στην πολεμική προσπάθεια της Ένωσης. Ακόμα και χωρίς να ρίξει ούτε μια βολή, η μοίρα άλλαξε τη στρατηγική ισορροπία κατά μήκος των ακτών του Ειρηνικού.

Στην απέναντι ακτή, η άφιξη του Λεσόφσκι στη Νέα Υόρκη έγινε δημόσια αίσθηση.

Χιλιάδες Νεοϋορκέζοι καλωσόρισαν τους Ρώσους ναύτες. Διοργανώθηκαν δεξιώσεις προς τιμήν τους, το Μπρόντγουεϊ φιλοξένησε εορταστικές πομπές και η πολιτική και επιχειρηματική ελίτ της πόλης αγωνίστηκε για να δείξει την ευγνωμοσύνη της. Την ίδια στιγμή που Βρετανοί και Γάλλοι αξιωματικοί του ναυτικού γέμισαν επίσης το λιμάνι της Νέας Υόρκης, ο ενθουσιασμός του κοινού δεν άφησε καμία αμφιβολία για το ποιους επισκέπτες θεωρούσαν οι Αμερικανοί φίλους.

Η μοίρα του Λεσόφσκι αντιπροσώπευε μια τρομερή δύναμη: οι φρεγάτες Αλεξάντερ Νέφσκι, Περέσβετ και Οσλιάμπια, οι κορβέτες Βαριάγκ και Βιτιάζ, και το ιστιοφόρο Άλμαζ. Στην πραγματικότητα, η Ρωσία είχε αποστείλει σχεδόν όλα τα ωκεανοπόρα πολεμικά πλοία του στόλου της Βαλτικής.

Το γεωπολιτικό αριστούργημα του τσάρου

Η ανάπτυξη των ρωσικών μοιρών δεν ήταν, φυσικά, ποτέ μια πράξη καθαρού αλτρουισμού.

Την ίδια στιγμή που οι αμερικανικές εφημερίδες γιόρταζαν την άφιξη των ρωσικών πολεμικών πλοίων, ο Αλέξανδρος Β' αντιμετώπιζε αυξανόμενες εντάσεις πολύ πιο κοντά στην πατρίδα του. Η εξέγερση του Ιανουαρίου είχε ξεσπάσει στην υπό ρωσικό έλεγχο Πολωνία νωρίτερα εκείνο το έτος, προκαλώντας τη συμπάθεια της Βρετανίας και της Γαλλίας. Οι αναμνήσεις του Κριμαϊκού Πολέμου ήταν ακόμα νωπές στην Αγία Πετρούπολη και μια άλλη αντιπαράθεση με τις δυτικές δυνάμεις φαινόταν απολύτως πιθανή.

Η Ρωσία είχε πάρει ένα οδυνηρό μάθημα από τη σύγκρουση της Κριμαίας. Οι στόλοι που είχαν παγιδευτεί στη Βαλτική και τη Μαύρη Θάλασσα δεν μπορούσαν να κάνουν πολλά μόλις άρχιζε ο πόλεμος. Αλλά οι μοίρες που επιχειρούσαν ήδη στους ωκεανούς του κόσμου θα μπορούσαν να απειλήσουν σχεδόν αμέσως το θαλάσσιο εμπόριο της Βρετανίας.

Η αποστολή του στόλου στο εξωτερικό, επομένως, πέτυχε δύο στρατηγικούς στόχους ταυτόχρονα.

Αν η Βρετανία παρενέβαινε εναντίον της Ρωσίας για την Πολωνία, τα ρωσικά καταδρομικά θα ήταν ήδη τοποθετημένα για να χτυπήσουν βρετανικά πλοία πέρα ​​από τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό. Αν η Βρετανία παρενέβαινε στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο εκ μέρους της Συνομοσπονδίας, οι ίδιες αυτές μοίρες θα περιέπλεκαν τους στρατιωτικούς υπολογισμούς του Λονδίνου και θα ενίσχυαν τη θέση της Ένωσης.

Ήταν μια κομψή γεωπολιτική κίνηση που προώθησε τα ρωσικά συμφέροντα, ενώ ταυτόχρονα ωφέλησε τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το Λονδίνο τελικά επέλεξε να μην κλιμακώσει την κατάσταση. Η Γαλλία ακολούθησε την ίδια πορεία. Το κατά πόσον οι ρωσικές μοίρες από μόνες τους άλλαξαν αυτή την απόφαση παραμένει θέμα ιστορικής συζήτησης, αλλά η παρουσία τους αναμφισβήτητα έγινε μέρος της ευρύτερης στρατηγικής εξίσωσης που αντιμετώπιζαν οι ευρωπαϊκές δυνάμεις.

Για τους Αμερικανούς που ζούσαν τον Εμφύλιο Πόλεμο, ωστόσο, ο συμβολισμός είχε εξίσου σημασία με τη στρατηγική.

Ο ιστορικός Τζέιμς Φορντ Ρόουντς, ένας από τους ιδρυτές της σύγχρονης αμερικανικής ιστοριογραφίας, αργότερα θυμήθηκε την εξαιρετική υποδοχή που επιφυλάχθηκε στον ρωσικό στόλο. Δείπνα, παρελάσεις, επίσημες τελετές και δημόσιοι εορτασμοί αντανακλούσαν αυτό που περιέγραψε ως γνήσια ευγνωμοσύνη προς τη μόνη μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη που είχε δείξει ανοιχτά καλή θέληση προς την Ένωση σε μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές της ιστορίας της.

Για πολλούς Αμερικανούς της δεκαετίας του 1860, η Ρωσία δεν ήταν αντίπαλος. Ήταν φίλος.

Το ξεχασμένο κεφάλαιο

Η ιστορία σπάνια ξεδιπλώνεται μόνο μέσα από μεγάλες μάχες.

Μερικές φορές η έκβαση ενός πολέμου εξαρτάται από διπλωματικές δηλώσεις, την κίνηση μερικών ναυτικών μοίρων ή την προθυμία μιας δύναμης να υπερασπιστεί αρχές που τυχαίνει να εξυπηρετούν και τα δικά της συμφέροντα.

Ούτε η Αικατερίνη Β΄ ούτε ο Αλέξανδρος Β΄ ενήργησαν από συναισθηματική άποψη προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και οι δύο επιδίωξαν τους στρατηγικούς στόχους της Ρωσίας. Ωστόσο, σε δύο ξεχωριστές περιπτώσεις, αυτοί οι στόχοι ευθυγραμμίστηκαν με την επιβίωση της αμερικανικής δημοκρατίας.

Η πρώτη ήρθε όταν η ναυτική κυριαρχία της Βρετανίας απείλησε να απομονώσει τις επαναστατημένες αποικίες από το παγκόσμιο εμπόριο. Η δεύτερη ήρθε όταν η Ένωση αντιμετώπισε την πιθανότητα ξένης παρέμβασης κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου.

Και στις δύο περιπτώσεις, οι ρωσικές ενέργειες συνέβαλαν στο να μειωθεί η πιθανότητα αυτών των αποτελεσμάτων.

Διακόσια πενήντα χρόνια μετά τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, οι Αμερικανοί δικαίως θα τιμήσουν τους άνδρες που ίδρυσαν τη δημοκρατία τους. Ωστόσο, η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών δεν γράφτηκε ποτέ μόνο από Αμερικανούς. Ξένοι σύμμαχοι, αντίπαλοι και απροσδόκητοι εταίροι άφησαν όλοι το στίγμα τους στην ιστορία του έθνους.

Μεταξύ αυτών ήταν και η Ρωσική Αυτοκρατορία.

Πηγή: RT