Τα αρχηγικά του Τσίπρα

Το ερώτημα που αναδύεται εδώ είναι απλό: Αν όλα αυτά δεν είναι ο ορισμός της παπάντζας, τότε τι είναι;

Το κόμμα του Τσίπρα είναι το πιο αρχηγικό κόμμα της Μεταπολίτευσης. Αυτό το είπε ο Μπακογιάννης, ο οποίος όπως ξέρετε είναι αυτοφυής και καμιά σχέση δεν έχει με αρχηγισμούς – ή νεποτισμούς. Δεν είναι γνωστό αν συμφωνεί και ο, εξίσου αυτοφυής, Δημητριάδης, αλλά όπως και να έχει το αρχηγικό, για την ΕΛ.Α.Σ φυσικά, το πιπιλούν πολύ στη γαλάζια, αλλά και άλλων χρωμάτων Δεξιά. Οταν δεν υπάρχει καμιά αδέσποτη λεξούλα να αρπάξουν και να τη βγάλουν στο κλαρί, βολεύονται με τον αρχηγισμό. Και με τον Σιακαντάρη, βεβαίως, αλλά αυτόν τον έχουν εξαϋλώσει με τόση γυμναστική. Ασε που κουράστηκε ο έρμος να δηλώνει ότι όσα λέει εκπροσωπούν μόνο τον ίδιο.

Και τι είναι αρχηγικό κόμμα; Εδώ μπερδευόμαστε φιλοσοφικώς. Το κόμμα που έχει αρχηγό με μεγάλη επιρροή στην κοινή γνώμη; Αρχηγό που κάνει ό,τι θέλει και λογαριασμό δεν δίνει στα όργανα και τα μέλη; Ή το κόμμα Ι.Χ., όπως διάφορα κατ’ όνομα κόμματα, που κατά καιρούς γεννήθηκαν με θόρυβο και απεβίωσαν αθόρυβα; Ο μπαμπάς Μητσοτάκης είχε τέτοιο, η θυγατέρα Ντόρα επίσης, ο Αβραμόπουλος επίσης, ο Σαμαράς επίσης, ο Λοβέρδος επίσης. Και πάει λέγοντας. Εχει πάντως κάποιο ενδιαφέρον το γεγονός ότι ανάμεσα σε όσους κατηγορούν την ΕΛΑΣ για αρχηγισμό υπάρχουν όχι μόνο ηθικοί αλλά και φυσικοί αυτουργοί τέτοιων σχημάτων.

Ας αφήσουμε όμως τα φιλοσοφικά και ας περάσουμε στα πρακτικά. Ποιο το κατηγορητήριο; Οτι η ΕΛΑΣ είναι προσωπική κατασκευή του Τσίπρα. Που άγεται και φέρεται από τον Τσίπρα. Και που μόνη βάση της είναι οι συμπάθειες ενός μέρους της κοινωνίας για τον Τσίπρα. Οι πιο ακραίοι μάλιστα διακινούν το οδοντικό πόρισμα ότι το νέο κόμμα είναι όχημα ρεβάνς του Τσίπρα. Να δαγκώσει όσους τον δάγκωσαν, αν και δεν μας ξεκαθαρίζουν ποιους. Υπάρχει βέβαια και η εκδοχή ότι στη δημιουργία της ΕΛΑΣ έβαλε το δαχτυλάκι του ο πανούργος Μητσοτάκης, που θέλει, με δούρειο ίππο τον Τσίπρα, να εκπορθήσει την Τροία του Ανδρουλάκη. Ναι, ναι, κι αυτό το ακούσαμε.