Ένα συμπέρασμα από την κατάσταση στη Κηφισιά
Αν μου ζητούσε κάποιος να του πω το μοναδικό και οριστικό συμπέρασμα στο οποίο οδηγήθηκα αυτά τα δεκαπέντε χρόνια που πέρασαν με τις Διοικήσεις Χιωτάκη και Θωμάκου, την χρεοκοπία της πόλης, αυτό θα ήταν πως η συντριπτική πλειοψηφία των Κηφισιωτών κοιτάνε μόνο την πάρτη τους.
Αυτό δεν ήταν κάτι που δεν ήξερα από πριν -ούτε αφορά μόνο τους Κηφισιώτες- αλλά υπήρχε η προσδοκία πως η χρεοκοπία της πόλης και η συντριβή της Κηφισιώτικς κοινωνίας θα ένωναν τους Κηφισιώτες και θα οδηγούσαν σε ρήξεις και ανατροπές.
Τίποτε από αυτά δεν συνέβη.
Αντιθέτως, το προσωπικό όφελος κυριάρχησε ακόμα περισσότερο.
Κάποιοι θα μιλήσουν για συλλογικότητες, πρωτοβουλίες και διάφορα τέτοια.
Χωρίς να θέλω να ακυρώσω τις ειλικρινείς προσπάθειες κάποιων ανθρώπων, βλέπω και εκεί προσωπική φιλοδοξία και προσωπική ατζέντα.
Θα μπορούσα να γράψω τις δικές μου εμπειρίες αλλά θα πρέπει να αναφέρω συγκεκριμένους ανθρώπους και δεν το θέλω.
Πάντως, διαπίστωσα πως οι Κηφισιώτες δεν το έχουμε καθόλου με τις συλλογικές προσπάθειες, αφού θα υπάρχουν πάντα κάποιοι που θα τις χρησιμοποιήσουν για την προσωπική τους άνοδο και για να βγάλουν περισσότερα χρήματα.
Βέβαια, είναι εντυπωσιακό το πόσοι άνθρωποι -ανάμεσα τους κι εγώ- τσιμπάνε στους απατεώνες.
Κάποιοι απορούν πού είναι το κίνημα σήμερα.
Προφανώς, δεν βλέπουν -ή δεν θέλουν να δουν- πως ένα κομμάτι του συστήματος διορίστηκε.
Είναι κάπως αστείο, αν το σκεφτείς.
Για την ακρίβεια, είναι πάρα πολύ αστείο.
Ναι, ναι, ναι, είναι να πέφτεις κάτω από τα γέλια.
Βέβαια, ακόμα πιο αστεία θα είναι η συνέχεια.
