Ο Αδ. Γεωργιάδης και ο Αρ. Μίλερ

Ενα διαρθρωτικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι ότι η σπονδυλική της στήλη απαρτίζεται από πολλές μικρές επιχειρήσεις και ότι υπάρχει εκτεταμένη αυτοαπασχόληση. Το πρόβλημα επιδεινώνεται από το γεγονός ότι δεν υπάρχει ορθολογικά οργανωμένη παραγωγική βάση πάνω σε συγκεκριμένα κριτήρια που να ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες της αγοράς και ότι πολλές επιχειρήσεις είναι υπερχρεωμένες και σε απόλυτη αδυναμία μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας.

Δεν έχει κανένα πρακτικό όφελος μια μελοδραματική προσέγγιση του θέματος με ηρωικές διακηρύξεις για τη μέχρι τέλους στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που έχουν μικρό αριθμό εργαζόμενων, μικρούς τζίρους και μικρό μέγεθος.

Υπάρχουν δύο τρόποι αντιμετώπισης των "ζόμπι", που συνδέονται με την αντίστιξη Αριστερά/Δεξιά: Η τους δίνεις το χέρι για να σηκωθούν και τους κρατάς για να περπατήσουν όσο χρειαστεί ή τους δίνεις μια κλωτσιά για να τελειώσουν μια ώρα αρχύτερα.

Η δεύτερη είναι η περίπτωση του υπουργού Ανάπτυξης (των λίγων) Αδ. Γεωργιάδη, ο οποίος σε συνέντευξή του στο Kontra είπε μεταξύ άλλων:

Με άλλα λόγια, το μαγαζάκι της κυρα Μαρίας και του κυρ Γιάννη, που απασχολούν μια γειτόνισσα, έναν ξάδερφο και μια ανιψιά, καταδικάζονται σε εκτέλεση από την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Αν ζούσε σήμερα ο Αρθουρ Μίλερ ίσως θα έγραφε μια πιο σύγχρονη εκδοχή για τον "θάνατο του εμποράκου". 

Πρωταγωνιστής του θα ήταν και πάλι ένας Ουίλιαμ Λόμαν. Τότε, δούλευε με πάθος, με αρχές και αξιοπρέπεια για να στηρίξει την οικογένειά του μέχρι που απολύθηκε, γιατί δεν ήταν πια αποδοτικός και χρήσιμος για τον εργοδότη του. Τώρα, δεν θα έβρισκε δάνειο για το μαγαζί του που θα οδηγούταν, τελικά, στο λουκέτο, με ηχητική υπόκρουση την τσιρίδα του Αδ. Γεωργιάδη: "Τι να κάνουμε τώρα;"