Να κάνουμε ό,τι πρέπει, για να προκάνουμε

Δύσκολοι καιροί για τον Μητσοτάκη. Οι μέρες της αφθονίας του, της άψογης εικόνας, της γεωμετρικής ρητορικής και της υψομετρικής αυτοπεποίθησης δεν είναι απλώς μετρημένες. Είναι τελειωμένες. Οριστικά και αμετάκλητα. Κι αυτό φαίνεται στον λόγο, στις κινήσεις, στα νεύρα, στην αστάθεια, στις πολιτικές κακοτεχνίες και τις φραστικές αντινομίες που τον χαρακτηρίζουν τον τελευταίο καιρό. Εσείς φέρατε τα Μνημόνια, έφτασε να πει στον Τσίπρα, επιβεβαιώνοντας ότι δεν θέλει να δει την άβυσσο που προετοίμασε. Η άβυσσος, όμως, τον βλέπει.

Δύσκολοι καιροί για τον Μητσοτάκη. Αντέχει το βάρος της πανδημίας, το άχθος της ακρίβειας, αλλά δεν μπορεί να διαχειριστεί τη φθορά της εικόνας του. Η φούσκα του, που δημοσία δαπάνη πήρε διαστάσεις Ηγέτη, είναι πλέον διάτρητη, ζαρώνει, γίνεται ανέκδοτο, σαρκασμός και καλαμπούρι. Τα σταφύλια της οργής σερβίρονται ήδη στο τραπέζι του. Κι αυτή τη φθορά, που καταγράφουν ακόμα και οι πιο φιλικές δημοσκοπήσεις και τα συγγενικά ΜΜΕ, γίνεται όλο και πιο φανερή μέσα στους κύκλους της εξουσίας και έξω από αυτή. Ενώ ο τρόπος που αντιδρά επιτείνει τη φθορά του.

Δύσκολοι καιροί για τον Μητσοτάκη. Τόσο δύσκολοι, ώστε να μπαίνει στην ημερήσια διάταξη, για τον ΣΥΡΙΖΑ πρωτίστως, τι πρέπει να γίνει για να μην προκαλέσει η πτώση του ανήκεστες βλάβες στη Δημοκρατία. Να μην πάρει κόσμο στον λαιμό του. Να εδραιωθεί η πεποίθηση ότι κανένα χάος δεν θα τον διαδεχτεί. Να ηττηθεί η μπακαλική της απαισιοδοξίας περί μη εναλλακτικής λύσης. Να προετοιμαστεί αποφασιστικά, και πειστικά, η επόμενη μέρα. Να κάνουμε ό,τι πρέπει, για να προκάνουμε...

Πηγή: Αυγή