Ο αρμόδιος υπουργός, όμως, θα φτάσει...
Δεν έφτασαν… Ο αρμόδιος υπουργός, όμως, θα φτάσει. Τίποτε δεν κόβει στη μέση τα δικά του όνειρα και τις δικές του φιλοδοξίες
Πάρε με όταν φτάσεις… Είναι η μικρή φράση για το μεγάλο δράμα. Γιατί ξέρουμε ότι δεν έφτασαν τα παιδιά που πήγαιναν στη σχολή τους, γύριζαν από την Πάτρα, πήγαιναν να βρουν τον φίλο ή τη φίλη τους, πήραν το μοιραίο τρένο προς το πουθενά. Δεν έφτασαν τα όμορφα, γελαστά, ανύποπτα πρόσωπα, που μας τραβούν και θα μας τραβούν για πολύ καιρό -κάποιους για πάντα- από το μανίκι. Να μην ξεχάσουμε, να μην υποκύψουμε στη ραστώνη του χρόνου, στα σχήματα της προπαγάνδας, στην υποκρισία της ανέξοδης συγγνώμης.
Δεν έφτασαν… Ο αρμόδιος υπουργός, όμως, θα φτάσει. Τίποτε δεν κόβει στη μέση τα δικά του όνειρα και τις δικές του φιλοδοξίες. Μετά την παραίτηση που, κατά τον πρωθυπουργό, τον τιμά, επανέρχεται πάλι στα ψηφοδέλτια που δικαιούται. Στους θώκους που ονειρεύεται. Ίσως φτάσει, μάλιστα, να είναι υπεύθυνος πάλι για τρένα, αεροπλάνα, λεωφορεία και ανθρώπινες ζωές. Ποιος ξέρει;
Η ενημέρωση 108 επίσης θα φτάσει σε νέες θεάσεις και τηλεθεάσεις με τις εικόνες της τραγωδίας και του πένθους. Μπορεί να αγνόησε τις καταγγελίες, τις αποκαλύψεις, τις ερωτήσεις στη Βουλή, τις αναφορές των συνδικάτων, το χρονικό της επερχόμενης τραγωδίας. Αν είχε σηκώσει το θέμα, ίσως και να μην… Αλλά θα φτάνει κάθε μέρα στα σπίτια μας.
Και η Δικαιοσύνη; Θα φτάσει κι αυτή εκεί που εντέλλεται ο Μητσοτάκης; Γιατί όχι; Αν έχουμε τα τρένα που μας αξίζουν, γιατί να αμφισβητήσουμε ότι μας αξίζει και ο Ντογιάκος;
Πηγή: Αυγή