Ακόμα πολεμάμε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο
Η άστατη κληρονομιά της σύγκρουσης που διαμόρφωσε τη σημερινή πολιτική
H ιστορία σπάνια είναι τακτοποιημένη. Οι εποχές επικαλύπτονται και οι εκκρεμότητες από τη μια περίοδο παραμένουν στην επόμενη. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ένας πόλεμος που δεν έμοιαζε με κανέναν άλλον στο μέγεθος των επιπτώσεών του στις ζωές των ανθρώπων και στις τύχες των εθνών. Ήταν ένας συνδυασμός πολλών συγκρούσεων, συμπεριλαμβανομένων εθνικών και εθνικών μίσους που ακολούθησαν την κατάρρευση τεσσάρων αυτοκρατοριών και την επαναχάραξη των συνόρων στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αρκετοί ιστορικοί έχουν υποστηρίξει ότι ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν μια φάση ενός μακρού πολέμου που διήρκεσε από το 1914 έως το 1945 ή ακόμα και μέχρι την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 - ενός παγκόσμιου εμφύλιου πολέμου, πρώτα μεταξύ καπιταλισμού και κομμουνισμού, και στη συνέχεια μεταξύ δημοκρατίας και δικτατορίας.
Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος σίγουρα ένωσε τα νήματα της παγκόσμιας ιστορίας, με την παγκόσμια εμβέλειά του και την επιτάχυνση του τέλους του αποικισμού σε όλη την Αφρική, την Ασία και τη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι μοιράστηκε αυτή τη διεθνή εμπειρία και εισήλθε στην ίδια τάξη πραγμάτων που χτίστηκε στο πέρασμά της, κάθε εμπλεκόμενη χώρα δημιούργησε και προσκολλήθηκε στη δική της αφήγηση της μεγάλης σύγκρουσης.
Ακόμα και το ζήτημα του πότε ξεκίνησε ο πόλεμος εξακολουθεί να συζητείται. Στην αμερικανική αφήγηση, ξεκίνησε σοβαρά όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήλθαν στη σύγκρουση μετά την επίθεση της Ιαπωνίας στο Περλ Χάρμπορ στις 7 Δεκεμβρίου 1941, και ο Γερμανός δικτάτορας Αδόλφος Χίτλερ κήρυξε τον πόλεμο στις Ηνωμένες Πολιτείες λίγες μέρες αργότερα. Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, εν τω μεταξύ, επιμένει ότι ο πόλεμος ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1941, όταν ο Χίτλερ εισέβαλε στη Σοβιετική Ένωση - αγνοώντας την κοινή σοβιετική και ναζιστική εισβολή στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939, η οποία σηματοδοτεί την έναρξη του πολέμου για τους περισσότερους Ευρωπαίους. Ωστόσο, ορισμένοι εντοπίζουν την προέλευσή του ακόμη πιο πίσω. Για την Κίνα, ξεκίνησε το 1937, με τον Σινο-Ιαπωνικό Πόλεμο, ή ακόμα νωρίτερα με την ιαπωνική κατοχή της Μαντζουρίας το 1931. Πολλοί στην αριστερά στην Ισπανία είναι πεπεισμένοι ότι ξεκίνησε το 1936 με την ανατροπή της δημοκρατίας από τον στρατηγό Φρανθίσκο Φράνκο, ξεκινώντας τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο.
Αυτές οι αντικρουόμενες κοσμοθεωρίες παραμένουν πηγή έντασης και αστάθειας στην παγκόσμια πολιτική. Ο Πούτιν επιλέγει προσεκτικά από τη ρωσική ιστορία, συνδυάζοντας τον φόρο τιμής στη σοβιετική θυσία στον «Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο», όπως είναι γνωστός ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος στη Ρωσία, με τις αντιδραστικές ιδέες των εξόριστων τσαρικών Λευκορώσων μετά την ήττα τους από τους κομμουνιστές Κόκκινους στον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο του 1917-22. Οι τελευταίες περιλαμβάνουν θρησκευτικές δικαιολογίες για τη ρωσική υπεροχή σε ολόκληρη την Ευρασιατική γη - «από το Βλαδιβοστόκ μέχρι το Δουβλίνο», όπως το έχει θέσει ο ιδεολόγος του Πούτιν, Αλεξάντρ Ντούγκιν - και ένα βαθιά ριζωμένο μίσος για τη φιλελεύθερη Δυτική Ευρώπη. Τέτοιες ιδέες έχουν επίσης αρχίσει να κυκλοφορούν στην τροχιά του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ .