Ανοδικά κινείται η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα, η οποία βρίσκεται σταθερά στη δεύτερη θέση και αυξάνει τα ποσοστά της κατά 1,3 μονάδες, στη δημοσκόπηση της GPO. Αντίθετα, το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να καταγράφει πτωτική πορεία, ενώ σε τροχιά καθόδου βρίσκεται και το κόμμα Καρυστιανού. Ταυτόχρονα, δεν πείθει το δίλημμα περί «σταθερότητας ή χάους» που θέτει ο Μητσοτάκης, με την πλειοψηφία να ζητά αλλαγή πολιτικής και κυβέρνησης

Άνοδο τόσο για τη Νέα Δημοκρατία όσο και για την ΕΛΑΣ καταγράφει νέα δημοσκόπηση της GPO για την εφημερίδα «Παραπολιτικά», με την πλειοψηφία (68%) των ερωτηθέντων, πάντως, να δηλώνει ότι θέλει από τις επόμενες κάλπες να προκύψει μια άλλη κυβέρνηση, ενώ σχεδόν 5 στους 1ο (49,8%) τάσσονται υπέρ των πρόωρων εκλογών.

Ειδικότερα, η ΝΔ καταγράφει 26% στην πρόθεση ψήφου, ενισχύοντας τα ποσοστά της κατά μία μονάδα από την προηγούμενη δημοσκόπηση της εταιρείας, ενώ ανοδικά κινείται και η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα, συγκεντρώνοντας 14,5%, η οποία βρίσκεται σταθερά στη δεύτερη θέση και αυξάνει τα ποσοστά της κατά 1,3 μονάδες.

Αντίθετα, το ΠΑΣΟΚ συγκεντρώνει 10,2% σημειώνοντας μικρή πρώση (10,8% στην προηγούμενη μέτρηση). Σε τροχιά σημαντικής υποχώρησης βρίσκεται, όμως, το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», καθώς καταγράφει 6,9%, πέφτοντας κατά 2,3 μονάδες, την ώρα που η Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου ανακτά δυνάμεις (8,2%) και βρίσκεται μια «ανάσα» πάνω από το ΚΚΕ (8%), το οποίο σημειώνει επίσης μικρή άνοδο.

Σε τροχιά ανόδου η ΕΛΑΣ

Στην εκτίμηση ψήφου, η ΝΔ καταγράφει 29,4%, με την ΕΛΑΣ να ανεβαίνει κατά 1,2 μονάδες στο 16,3% και το ΠΑΣΟΚ να βρίσκεται στην τρίτη θέση με 11,5%.

Στην τέταρτη θέση βρίσκεται η Ελληνική Λύση με 9,2%, με το ΚΚΕ να ακολουθεί από κοντά με 9% και την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» να έρχεται έκτη με 7,8%.

Σχεδόν 7 στους 10 θέλουν άλλη κυβέρνηση

Η μεγάλη πλειοψηφία (68%) των πολιτών, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, επιθυμεί να εκλεγεί μια άλλη κυβέρνηση στις επόμενες εκλογές, ενώ το 49,8% πιστεύει ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη πρέπει να οδηγηθεί σε πρόωρες κάλπες.

Παράλληλα, οι ερωτηθέντες, με ένα πλειοψηφικό ποσοστό της τάξης του 46,4%, δίνουν απάντηση στις συνεχείς συγκρίσεις που κάνει η κυβέρνηση της ΝΔ με την κυβέρνηση Τσίπρα, δηλώνοντας ότι το βιοτικό τους επίπεδο έχει χειροτερέψει σε σχέση με το 2019.

Την ίδια στιγμή, το 58,4% των πολιτών δηλώνει ότι επιθυμεί πολιτική αλλαγή, έναντι 38,9% που προκρίνει τη σταθερότητα, ενώ η προοπτική δημιουργίας νέου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά εξακολουθεί να καταγράφει περιορισμένη δυναμική.

Το Υπουργείο Οικονομικών εκτιμά ότι η χώρα θα χρειαστεί 46,4 δισεκατομμύρια δολάρια το 2026 για να διατηρήσει τη λειτουργία των κυβερνητικών οργάνων της.

ΜΟΣΧΑ, 28 Ιουνίου. /TASS/. Η Ουκρανία αναμένει να λάβει τουλάχιστον 154 δισεκατομμύρια δολάρια από τους δυτικούς συμμάχους της μέχρι το 2030 για να εξασφαλίσει την επιβίωσή της εν μέσω της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, σύμφωνα με στοιχεία του ουκρανικού υπουργείου Οικονομικών που έλαβε το TASS.

Το υπουργείο εκτιμά ότι η Ουκρανία θα χρειαστεί 46,4 δισεκατομμύρια δολάρια το 2026 για να διατηρήσει τη λειτουργία των κυβερνητικών οργάνων της, 47,7 δισεκατομμύρια δολάρια το 2027, 35 δισεκατομμύρια δολάρια το 2028 και 24,7 δισεκατομμύρια δολάρια το 2029. Τα στοιχεία είναι προκαταρκτικά και υπόκεινται σε αναθεώρηση.

Το Κίεβο αναμένει να λάβει το προαναφερθέν ποσό εν μέρει μέσω του προγράμματος Δράσης Οικονομικής Ανθεκτικότητας (ERA) για να χρησιμοποιήσει ακινητοποιημένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία, καθώς και σε μορφή δανείων και μη επιστρεπτέας βοήθειας από τη Δύση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα.

Η παραίτηση του Keir Starmer αποκαλύπτει μια βαθύτερη βρετανική κρίση: οι ψηφοφόροι δεν δέχονται πλέον την Ουκρανία να παρουσιάζεται ως υποκατάστατο της ικανότητας στο εσωτερικό

Η Βρετανία έχασε έναν ακόμη πρωθυπουργό, τον τέταρτο από το 2022, αφότου ο Κιρ Στάρμερ, ο τελευταίος ένοικος της Ντάουνινγκ Στριτ 10, ανακοίνωσε την παραίτησή του μετά από λιγότερο από δύο χρόνια στο αξίωμα.

Το δράμα εξελίχθηκε σχεδόν ακριβώς όπως και με τον Μπόρις Τζόνσον. Πριν από τέσσερα χρόνια, οι ίδιοι οι κομματικοί συνάδελφοι του Τζόνσον τον απομάκρυναν από το αξίωμα με την ελπίδα ότι η αποχώρησή του θα μπορούσε να σώσει τους Συντηρητικούς από την εκλογική καταστροφή. Δεν το έκανε, αλλά απλώς επιτάχυνε την κατάρρευση.

Τώρα, οι Εργατικοί, με τα δικά τους ποσοστά δημοτικότητας να μειώνονται απότομα, επιχειρούν το ίδιο κόλπο. Σε αντίθεση με τους Συντηρητικούς, ωστόσο, τουλάχιστον έχουν έναν πιθανό σωτήρα που περιμένει στα παρασκήνια, τον σχετικά δημοφιλή ακόμα δήμαρχο του Μάντσεστερ, Άντι Μπέρναμ. Το αν μπορεί να πετύχει εκεί που απέτυχαν οι προκάτοχοί του είναι ένα άλλο ζήτημα, επειδή η Βρετανία δεν υποφέρει από μια περαστική περίοδο πολιτικής ατυχίας, αλλά βρίσκεται στη δίνη μιας βαθιάς συστημικής κρίσης.

Ο Στάρμερ και ο Τζόνσον, παρά τις διαφορές τους, μοιράζονταν ένα μοιραίο ένστικτο. Και οι δύο προσπάθησαν να νομιμοποιήσουν τον εαυτό τους μέσω της σύγκρουσης στην Ουκρανία και επιδίωξαν και οι δύο τον ρόλο του αρχηγού του πολέμου. Στο τέλος, αυτό τους συνέτριψε.

Όταν ξεκίνησε η στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας, ο Τζόνσον είχε ήδη αντιμετωπίσει προβλήματα στο εσωτερικό. Μια πλεκτάνη εναντίον του δυνάμωνε μέσα στο ίδιο του το κόμμα, αλλά η Ουκρανία του πρόσφερε μια σανίδα σωτηρίας και την άρπαξε. Ο Τζόνσον τυλίχτηκε στη σημαία του Κιέβου και κατάφερε για λίγο να μετατρέψει το θέατρο της εξωτερικής πολιτικής σε εσωτερική επιβίωση.

Ο Στάρμερ αντέγραψε την τακτική, αλλά χωρίς τα θεατρικά ένστικτα ή το timing του Τζόνσον, και η εξωτερική του πολιτική σύντομα έγινε ένα είδος αστείου, καθώς οι ευρωατλαντικοί σχολιαστές επαίνεσαν τις υποτιθέμενα ισχυρές επιδόσεις του στη διεθνή σκηνή. Οι Βρετανοί ψηφοφόροι, ωστόσο, είχαν ένα πιο βασικό ερώτημα: γιατί ο πρωθυπουργός τους περνούσε τόσο πολύ χρόνο μακριά από τη χώρα που υποτίθεται ότι κυβερνούσε;

Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, ο Στάρμερ πέρασε περισσότερους από δύο μήνες στο εξωτερικό κατά τη σύντομη πρωθυπουργία του, περίπου το ένα έκτο του χρόνου του στο αξίωμα. Ακόμα και ο Τζόνσον, που δεν αποτελεί ακριβώς υπόδειγμα διοικητικής σοβαρότητας, πέρασε μόνο 18 ημέρες στο εξωτερικό σε μια συγκρίσιμη περίοδο. Όταν οι ψηφοφόροι αρχίζουν να αναπολούν τον Μπόρις Τζόνσον ως έναν πρωθυπουργό που είναι πιο προσεκτικός στην εγχώρια αγορά, κάτι έχει πάει στραβά.

Καθ' όλη αυτή την περίοδο, τα ποσοστά αποδοχής του Στάρμερ συνέχισαν να φθίνουν, αν και ο ίδιος φαινόταν να μην το προσέχει. Συνέχισε τις περιοδείες του σε συνόδους κορυφής και σε ευκαιρίες για φωτογραφίες. Εδώ βρίσκεται το κεντρικό μάθημα: ότι η Ουκρανία δεν λειτουργεί πλέον ως μαγικό ραβδί για τους δυτικούς πολιτικούς.

Για ένα διάστημα, το έκανε. Ο Τζόνσον χρησιμοποίησε την Ουκρανία ως ασπίδα ενάντια στην εγχώρια αποτυχία, και για ένα διάστημα λειτούργησε.

Αλλά αυτή η πολιτική περίοδος έχει περάσει, καθώς οι ψηφοφόροι δεν είναι πλέον πρόθυμοι να αντιμετωπίσουν τον ενθουσιασμό για το Κίεβο ως υποκατάστατο της ικανότητας στο εσωτερικό. Ο πληθωρισμός, η μετανάστευση, το κόστος ενέργειας, οι δημόσιες υπηρεσίες, η στέγαση, οι μισθοί και η κατάρρευση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς δεν μπορούν να λυθούν με μια ακόμη ομιλία κορυφής για την υπεράσπιση της δημοκρατίας κάπου αλλού.

Ο Στάρμερ δεν είναι ο μόνος που το ανακαλύπτει αυτό, δεδομένου ότι ο Φρίντριχ Μερτς της Γερμανίας έπεσε στην ίδια παγίδα. Ανέλαβε τα καθήκοντά του αυτοαποκαλούμενος υπουργός Εξωτερικών, μόνο και μόνο για να δει την υποβάθμισή του καθώς η εμμονή του με την Ουκρανία έγινε πιο εμφανής. Σε λιγότερο από ένα χρόνο, τα ποσοστά του έχουν μειωθεί απότομα, ενώ το κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία» έχει εκτοξευθεί σε σημείο που πλησιάζει τη συνδυασμένη υποστήριξη των κομμάτων του κυβερνώντος συνασπισμού, πράγμα που σημαίνει ότι και ο Μερτς φαίνεται ήδη πολιτικά ευάλωτος.

Οι Δυτικοευρωπαίοι δεν έχουν ξαφνικά χάσει την αγάπη τους για την Ουκρανία ούτε έχουν γίνει θαυμαστές της Ρωσίας από τη μια μέρα στην άλλη. Το θέμα είναι απλούστερο, καθώς η Ουκρανία δεν αποτελεί πλέον το κεντρικό ζήτημα στην πολιτική τους ζωή.

Το 2026, οι Δυτικοί ψηφοφόροι θέλουν οι ηγέτες τους να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που βρίσκονται ακριβώς μπροστά τους. Θέλουν λειτουργικές δημόσιες υπηρεσίες, οικονομικά προσιτή ενέργεια, ασφαλή σύνορα, αξιοπρεπή στέγαση και κάποια σημάδια ότι οι κυβερνήσεις τους δεν είναι απλώς υποκαταστήματα ενός ευρύτερου ευρωατλαντικού έργου. Έχουν κουραστεί από τα κάστρα στον αέρα, όσο ευγενή κι αν είναι τα συνθήματα που συνδέονται με αυτά.

Ο επόμενος Βρετανός πρωθυπουργός αντιμετωπίζει τώρα μια παρόμοια επιλογή. Το ένα μονοπάτι είναι εύκολο και οικείο, να διπλασιάσει την πίεση στην Ουκρανία, να παριστάνει τον επόμενο Τσώρτσιλ και να ελπίζει ότι το στοίχημα θα λειτουργήσει καλύτερα αυτή τη φορά. Το άλλο είναι πιο δύσκολο αλλά πιο ορθολογικό, να κάνει ένα βήμα πίσω και να επικεντρωθεί στην εσωτερική παρακμή της Βρετανίας.

Ο Μπέρναμ έχει ήδη δείξει κάποια επίγνωση αυτής της πραγματικότητας. Κατά τη διάρκεια των πρόσφατων ενδιάμεσων εκλογών, μίλησε ελάχιστα για εξωτερικές υποθέσεις και αντ' αυτού μίλησε για τα προβλήματα των απλών ανθρώπων, κάτι που είχε το πλεονέκτημα ότι ακουγόταν ανθρώπινο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Βρετανία θα εγκαταλείψει επίσημα το Κίεβο. Καμία μελλοντική κυβέρνηση στο Λονδίνο δεν είναι πιθανό να ανακοινώσει ανοιχτά μια τέτοια ανατροπή, επομένως το πιο πιθανό σενάριο είναι πιο διακριτική, λιγότερος ενθουσιασμός, λιγότερες μεγαλοπρεπείς χειρονομίες, περισσότερη συμβολική υποστήριξη και μια σταδιακή μείωση της συμμετοχής της Βρετανίας σε φιλοουκρανικά έργα.

Από ρεαλιστική άποψη, μια τέτοια παύση θα ήταν προς το συμφέρον του Λονδίνου. Η Βρετανία έχει περάσει χρόνια προσπαθώντας να εμφανιστεί ως ένας από τους ηγέτες του αντιρωσικού συνασπισμού, ενώ τα δικά της εσωτερικά θεμέλια συνεχίζουν να καταρρέουν και οι ψηφοφόροι το έχουν προσέξει.

Το καταλαβαίνει αυτό ο Μπέρναμ; Είναι πολύ νωρίς για να πούμε, αλλά αν δεν το καταλάβει, κάποιος άλλος τελικά θα το καταλάβει. Η εποχή στην οποία η Ουκρανία θα μπορούσε να σώσει τους αποτυχημένους δυτικούς πολιτικούς έχει τελειώσει και ο Στάρμερ είναι απλώς ο τελευταίος που το ανακάλυψε.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην ηλεκτρονική εφημερίδα Gazeta.ru και μεταφράστηκε και επιμελήθηκε από την ομάδα RT.

Πηγή: RT

Η επίθεση στο εκπαιδευτικό ίδρυμα στο Μινάμπ σκότωσε περισσότερους από 120 μαθητές ηλικίας μεταξύ 6 και 13 ετών, καθώς και 26 καθηγητές.

Η θανατηφόρα αμερικανική επιδρομή σε ένα σχολείο θηλέων στην ιρανική παράκτια πόλη Μινάμπ συνέβη λόγω κενών στο σύστημα του Πενταγώνου για την ανάλυση πιθανών στόχων, ανέφερε το Bloomberg, επικαλούμενο άτομα που γνωρίζουν την έρευνα.

Η βομβιστική επίθεση, στην οποία σκοτώθηκαν περισσότεροι από 120 μαθητές ηλικίας μεταξύ 6 και 13 ετών, καθώς και 26 καθηγητές, συνέβη στις 28 Φεβρουαρίου, την ημέρα έναρξης της αμερικανο-ισραηλινής στρατιωτικής εκστρατείας κατά του Ιράν.

Η έρευνα για το περιστατικό, η οποία διέταξε ο αρχηγός της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ (CENTCOM) Μπραντ Κούπερ, ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο, αλλά τα αποτελέσματά της δεν έχουν ακόμη δημοσιοποιηθεί, ανέφερε το Bloomberg σε άρθρο του την Παρασκευή.

Σύμφωνα με τις πηγές της, η έρευνα διαπίστωσε ότι το 2019 ένας αναλυτής των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, ο οποίος εξέταζε πληροφορίες σχετικά με πιθανούς στόχους εντός του Ιράν, ανακάλυψε ότι μια τοποθεσία στο Μινάμπ, η οποία είχε προηγουμένως χαρακτηριστεί ως ναυτική εγκατάσταση που χρησιμοποιούνταν από το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) του Ιράν, ήταν στην πραγματικότητα ένα δημοτικό σχολείο, ανέφεραν οι πηγές της υπηρεσίας.

Ωστόσο, η ενημέρωση τελικά δεν δόθηκε στους ανώτερους αξιωματούχους του και δεν έφτασε ποτέ στους στρατιωτικούς διοικητές των ΗΠΑ, επειδή ο αναλυτής την έφτιαξε χρησιμοποιώντας ένα εργαλείο ψηφιακής νοημοσύνης που δεν ήταν συνδεδεμένο με την επίσημη βάση δεδομένων πληροφοριών στην οποία βασίζεται το Πεντάγωνο για την προετοιμασία των επιθέσεών του, ανέφεραν.

Άτομα που γνωρίζουν το θέμα δήλωσαν στην υπηρεσία ότι υπάρχουν «σημαντικά και μακροχρόνια κενά» στο σύστημα του Πενταγώνου για την ανάλυση πιθανών στόχων.

Τουλάχιστον δύο βάσεις δεδομένων πληροφοριών που χρησιμοποιούνται για την εισαγωγή σχολίων από αναλυτές, οι οποίοι εργάζονται με εικόνες, δεν έχουν συνδεθεί με την επίσημη και έγκυρη βάση δεδομένων που χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών, ανέφεραν.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε την Τετάρτη ότι ο πραγματικός ένοχος πίσω από την επίθεση στο Μινάμπ μπορεί να μην εξακριβωθεί ποτέ.

«Υπήρχαν πύραυλοι που πετούσαν παντού και είναι φρικτό αυτό που συνέβη... κάποιος είπε ότι ήταν δικός μας πύραυλος, ίσως δεν ήταν δικός μας πύραυλος, αλλά δεν έχω δει τίποτα που να με κάνει να πιστέψω ότι ήταν», είπε ο Τραμπ.

Κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης στον ΟΗΕ στα τέλη Μαρτίου, ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί δήλωσε ότι το σχολείο θηλέων δέχθηκε μια «προμελετημένη, σταδιακή επίθεση». Αποκάλεσε την επίθεση «έγκλημα πολέμου και έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, ένα έγκλημα που απαιτεί κατηγορηματική καταδίκη από όλους και σαφή λογοδοσία από τους ενόχους».

Η επικεφαλής της ΜΚΟ Airwars, Emily Tripp, δήλωσε στο Bloomberg ότι ο οργανισμός της παρακολούθησε περίπου 300 περιστατικά τραυματισμού αμάχων στο Ιράν κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, αλλά τόνισε ότι ήταν δύσκολο να διαπιστωθεί εάν οι ΗΠΑ ή το Ισραήλ ήταν υπεύθυνοι γι' αυτά.