ενημέρωση 4:02, 5 November, 2026

Κέντρο ευεξίας υπόσχεται αναζωογόνηση με ενδοφλέβιες θεραπείες – Είχε εγκαινιαστεί από Γεωργιάδη, Θεμιστοκλέους και Πατούλη

Στο στόχαστρο των ελέγχων βρίσκονται τα κέντρα ευεξίας μετά τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη στο Κολωνάκι

Πολλά φαίνεται πως είναι τα ιδιωτικά ιατρεία που υπόσχονται αναζωογόνηση και ευεξία επιστρατεύοντας αμφίβολες μεθόδους. Μάλιστα, ένα από αυτά είχε εγκαινιάσει πριν από λίγους μήνες ο ίδιος ο υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, χαρακτηρίζοντάς το ως «την πρώτη κλινική αντιγήρανσης στην Ελλάδα».

Την ώρα που οι Αρχές διεξάγουν εντατικούς ελέγχους σε κέντρα μακροζωίας και ευεξίας, μετά τον τραγικό θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη στο Κολωνάκι, ένα αντίστοιχο κέντρο στα νότια προάστια υπόσχεται έγκαιρη πρόληψη ασθενειών, ευεξία με ενέσιμες και ενδοφλέβιες θεραπείες, αλλά και χειρουργική μιας ημέρας, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του MEGA.

Το συγκεκριμένο κέντρο είχαν εγκαινιάσει προ μηνών ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, ο υφυπουργός Μάριος Θεμιστοκλέους και ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, Γιώργος Πατούλης.

«Όσοι είστε ενεργοί στα social media, θα έχετε δει ότι έχω ήδη έρθει εδώ πέρα και το έχω διαφημίσει κιόλας», δήλωνε τον περασμένο Μάρτιο ο υπουργός Υγείας κόβοντας την κορδέλα και αποκαλώντας το «την πρώτη κλινική αντιγήρανσης και ευζωίας στην Ελλάδα».

Οι δηλώσεις για πλασμαφαίρεση και το νομικό πλαίσιο

Ωστόσο, ο επιστημονικός διευθυντής της εν λόγω κλινικής περιέγραφε σε Podcast πόσο ευεργετική είναι για υγιείς ανθρώπους η διαδικασία της κάθαρσης πλάσματος —μια πράξη παρόμοια με αυτή στην οποία υποβλήθηκε παρανόμως ο Γιώργος Μαζωνάκης στο ιατρείο της οδού Καρνεάδου.

«Πιο ειδικά, μπορούμε σήμερα να κάνουμε κάθαρση του πλάσματος. Συγκεκριμένο μηχάνημα, με ειδικά φίλτρα, τραβάει αίμα, το φιλτράρει και το επιστρέφει στο σώμα μας, ενώ τα υποπροϊόντα του φιλτραρίσματος παραμένουν σε έναν ξεχωριστό ασκό. Το εντυπωσιακό είναι ότι τόσο ο ασκός όσο και τα επίπεδα τοξινών στο αίμα μας μπορούν να μετρηθούν στο εργαστήριο, ώστε να δούμε πόσο ευεργετική ήταν η συνεδρία».

 Μπορεί όμως ένα κέντρο μακροζωίας να πραγματοποιεί τέτοιες ιατρικές πράξεις;

«Πλασμαφαίρεση γίνεται μόνο σε δημόσια νοσοκομεία και για πολύ συγκεκριμένες παθήσεις. Μόνο εκεί. Στην Αττική υπάρχουν μόλις πέντε δημόσια νοσοκομεία στα οποία επιτρέπεται να διενεργηθεί», ξεκαθαρίζει στο MEGA ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Πειραιά, Νίκος Πλατανησιώτης.

«Πάγωσαν» τις υπηρεσίες μετά τις εξελίξεις

Όταν την περασμένη εβδομάδα, με αφορμή την υπόθεση του Κολωνακίου, ο Άδωνις Γεωργιάδης κλήθηκε να τοποθετηθεί για την παρουσία του στα εγκαίνια του κέντρου, έσπευσε να το υπερασπιστεί λέγοντας: «Δεν έχει καμία σχέση αυτή η κλινική με το ιατρείο του Κολωνακίου, μην κάψουμε μαζί με τα ξερά και τα χλωρά».

Ωστόσο, μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο προκαλεί εύλογα ερωτήματα. Στις παροχές του κέντρου περιλαμβάνονται και οι ενδοφλέβιες θεραπείες, όμως όταν ο χρήστης επιλέξει τη συγκεκριμένη κατηγορία στην επίσημη ιστοσελίδα, εμφανίζεται σφάλμα (error).

Σε τηλεφωνική επικοινωνία του MEGA  με το πολυϊατρείο, η απάντηση ήταν αποκαλυπτική:

— Δεν μπορώ να κάνω κάποια ενδοφλέβια θεραπεία αυτό το διάστημα;

— Έχουν ανασταλεί προς το παρόν, μέχρι να ξεκαθαρίσει το νομοθετικό πλαίσιο με όλα αυτά που έγιναν το τελευταίο διάστημα.

Οι εξελίξεις «πάγωσαν» την παροχή συγκεκριμένων υπηρεσιών, ακόμη και αυτών που αφορούν την ενδοφλέβια χορήγηση βιταμινών. «Σίγουρα υπάρχουν σκευάσματα εγκεκριμένα από τον ΕΟΦ, αλλά από εκεί και πέρα είμαστε όλοι εν αναμονή όσον αφορά τα ενδοφλέβια», ανέφερε εκπρόσωπος του κέντρου.

Ερωτηθείς σχετικά εάν επιτρέπονται αυτές οι πράξεις σε τέτοιους χώρους ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Πειραιά, Νίκος Πλατανησιώτης υπογραμμίζει: «Αν μιλάμε για θεραπείες αναζωογόνησης με ιχνοστοιχεία, βιταμίνες κ.λπ., δεν επιτρέπονται, διότι τέτοιου είδους σκευάσματα δεν διαθέτουν σχετική άδεια από τον ΕΟΦ».

Σε νεότερη επικοινωνία του MEGA με το κέντρο μακροζωίας, η διοίκηση ενημέρωσε ότι δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ πλασμαφαίρεση στις εγκαταστάσεις της.

Σημειώνεται πως ο υπουργός Υγείας, ο Άδωνις Γεωργιάδης με ανάρτησή του ανέφερε ότι η εταιρεία προτίθεται να κινηθεί νομικά.

 
 

Το πόσο θα αυξηθεί το κόστος ενέργειας δεν είναι νομοτέλεια, αλλά πολιτική επιλογή – εργαλεία υπάρχουν, πολιτική βούληση δεν υπάρχει

Σε πείσμα της κυβερνητικής ρητορικής δεν είναι νομοτελειακό να φορτωθούν τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις όλο το κόστος της ενεργειακής κρίσης

Η ελληνική οικονομία, όπως και η ευρωπαϊκή, είναι αντιμέτωπη με μια νέα ενεργειακή κρίση. Εάν δεν υπάρξουν σημαντικές θετικές εξελίξεις στα μέτωπα της Μέσης Ανατολής, είναι σαφές ότι θα συνεχιστεί η ανοδική πίεση στις τιμές των καυσίμων και ειδικά του φυσικού αερίου. Προσθέστε σε αυτό και τις εξελίξεις στον πόλεμο στην Ουκρανία, όπου το τελευταίο διάστημα η ουκρανική πλευρά στοχοποιεί πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στη Ρωσία και ιδίως διυλιστήρια προκαλώντας εκτός των άλλων και μεγάλη αναστάτωση στην παγκόσμια αγορά ντίζελ, ενός καυσίμου που είναι ιδιαίτερα κρίσιμο για την παγκόσμια οικονομία, καθώς αυτό κινεί φορτηγά και λεωφορεία, τρακτέρ και αγροτικά μηχανήματα, αλλά και αρκετά συστήματα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Όλα αυτά σημαίνουν μεγαλύτερη οικονομική επιβάρυνση για τα νοικοκυριά, που θα κληθούν να πληρώσουν ακριβότερα καύσιμα αλλά και ακριβότερους λογαριασμούς ηλεκτρικού και θέρμανσης, καθώς και για τις επιχειρήσεις που θα δουν να αυξάνεται το κόστος παραγωγής τους – κάτι που στο τέλος θα μεταφερθεί επίσης ως κόστος στα νοικοκυριά.

Η στάση της κυβέρνησης μέχρι τώρα είναι να ανακοινώνει κάποια μέτρα, «οριζόντιες παρεμβάσεις» κατά την προσφιλή της έκφραση, αλλά χωρίς κάποια πραγματική δέσμευση ότι οι τιμές των καυσίμων για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις θα κρατηθούν κάτω από ένα συγκεκριμένο όριο ή ότι θα καλύψει πλήρως το όποιον επιπλέον κόστος.

Συνήθως αυτό γίνεται με την επίκληση μιας σειράς δικαιολογιών που κατά την κυβέρνηση διαμορφώνουν μια συνθήκη αναπόδραστη όπου λίγα μπορούν να γίνουν. Από τη μια γιατί υποτίθεται ότι η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη απαγορεύει αρκετές παρεμβάσεις στην αγορά, από την άλλη γιατί η χώρα μας δεν έχει τον δημοσιονομικό χώρο για μεγάλες παρεμβάσεις και πρέπει να αποφύγουμε να γίνουμε ξανά «μαύρο πρόβατο» της Ευρώπης, για να χρησιμοποιήσω άλλη μια από τις αγαπημένες φράσεις του πρωθυπουργού.

Βεβαίως, όπως συμβαίνει συχνά με την κυβέρνηση, όσο πιο απόλυτη δείχνει να είναι για κάτι, τόσο περισσότερο την διαψεύδει η πραγματικότητα.

Και αυτό γιατί πια υπάρχουν εκτεταμένα εργαλεία που μπορούν να αξιοποιηθούν για να μην μετατραπεί η ενεργειακή κρίση σε οικονομική και κοινωνική, εργαλεία τα οποία τα χρησιμοποιούν άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

Η κυβέρνηση μπορεί να μειώσει και τον ειδικό φόρο κατανάλωσης στο μισό και τον ΦΠΑ στο 13%, χωρίς αυτό να μας βάλει στο ευρωπαϊκό στόχαστρο, την ώρα που το όποιο δημοσιονομικό κόστος θα καλυφθεί από το γεγονός ότι η χώρα δεν θα μπει στην επιβράδυνση των ρυθμών ανάπτυξης που απειλεί να τη ρίξει μια παρατεταμένη αύξηση του ενεργειακού κόστους. Η κυβέρνηση μπορεί να επιβάλει πλαφόν στα περιθώρια κέρδους και στα πρατήρια και στα διυλιστήρια χωρίς αυτό να φέρει κάποια καταστροφή (θα συνεχίσουν να έχουν κέρδη) και βέβαια μπορεί να φορολογήσει τα υπερκέρδη που υπάρχουν στα διυλιστήρια, κάτι που παρεμπιπτόντως από την ΕΕ ξεκίνησε ως πρόταση προς τα κράτη – μέλη. Και βέβαια έχει όλο το περιθώριο να αποφασίσει ενισχύσεις επιχειρήσεων και κλάδων που πλήττονται από την αύξηση του ενεργειακού κόστους με βάση τις κατευθύνσεις της ΕΕ, ώστε αυτό να μην μετακυλιστεί στις τιμές των προϊόντων.

Προφανώς και μπορεί κανείς να συζητήσει ποια μέτρα θα πρέπει να προκριθούν, ποιος συνδυασμός μέσων είναι ο καλύτερος, τι πρέπει να γίνει άμεσα και τι εάν τα πράγματα χειροτερέψουν. Όμως, αυτό που είναι εκτός συζήτησης είναι η λογική ότι κάθε μέτρο εκτός αυτών που αποφάσισε η κυβέρνηση θα φέρει την οικονομική καταστροφή και θα υποχρεώσει την ΕΕ να αντιμετωπίσει την Ελλάδα ως «παραβατική».

Το ζήτημα επομένως αφορά το εάν υπάρχει πολιτική βούληση να ληφθούν μέτρα. Και η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν καμία τέτοια βούληση, ακριβώς γιατί η πραγματική πολιτική της βούληση είναι άλλη και προκρίνει το να διατηρηθεί η δυνατότητα ορισμένοι συγκεκριμένοι κλάδοι, που έχουν υπερκέρδη όποτε έχουμε ενεργειακή κρίση, να έχουν αυξημένη κερδοφορία. Διότι κατά την κυβέρνηση η «διεθνής ανταγωνιστικότητα» του κλάδου θα πληττόταν από μια επιβάρυνση. Βεβαίως, η πραγματικότητα είναι ότι ένα κλάδος που έχει υπερκέρδη ακριβώς εξαιτίας της αύξησης των τιμών των προϊόντων που επεξεργάζεται μια χαρά θα συνεχίσει να είναι ανταγωνιστικός και κερδοφόρος ακόμη και εάν μέρος των κερδών μετατραπεί σε στήριξη της κοινωνίας.

Όσο για τη διαρκή κυβερνητική επίκληση ότι δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος, εδώ έχουμε μια αντίφαση με τους ίδιους τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς ότι αυτή τη στιγμή έχουμε υπεραπόδοση σε σχέση με τα δημόσια έσοδα, μια υπεραπόδοση που σαφώς αφήνει περιθώρια για μέτρα που θα ανακούφιζαν την κοινωνία. Κάτι που σημαίνει ότι δεν θα είχαμε δημοσιονομική αποσταθεροποίηση. Όμως, φαίνεται ότι για την κυβέρνηση είναι πιο σημαντικό να δίνει την εικόνα ότι είναι η πιο πετυχημένη στα μέτρα λιτότητας και στα πλεονάσματα, ίσως και γιατί αυτό να ανεβάζει τις μετοχές του πρωθυπουργού σε μια μελλοντική διεκδίκηση κάποιας ηγετικής θέσης σε «ευρωπαϊκό θεσμό», παρά η άμεση λήψη στοχευμένων μέτρων που θα αποτρέψουν μια ακόμη μεγαλύτερη επιδείνωση μιας ήδη οξυμένης κρίσης κόστους ζωής. Κάτι που εξηγεί γιατί όλο και περισσότεροι οι ψηφοφόροι της γυρνούν την πλάτη, δημοσκοπικά και όχι μόνο…

Πηγή: in

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Η Ελίφ Εράλπ, ή η Αριστερά ως απάντηση

Για την ώρα κρατάμε τα λόγια της: Εγώ είμαι η απάντηση στη Σαξονία-Ανχαλτ. Στην έφοδο της φαιάς πανούκλας δηλαδή

Έχει κάποια σημασία για μας εδώ στην Ελλάδα η νίκη του Die Linke και της Ελίφ Εράλπ στο Βερολίνο; Ή η δικαιολογημένη σκοτούρα μας για την ακρίβεια, τα σκάνδαλα, τη διαφθορά, που μαστίζουν την κοινωνία και τη χώρα μας, δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για να ασχολούμαστε με ξένες υποθέσεις; Κάποιοι θα πουν σκασίλα μας τι κάνουν στη Θουριγγία ή στο Βερολίνο, αλλά δεν θα έχουν δίκιο. Και βέβαια έχει σημασία. Γιατί κάθε ανυπακοή και αντίσταση στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, στην κοινωνική αδικία ως φυσική τάξη, στον προπαγανδιστικό οδοστρωτήρα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, στην ανοιχτή αμφισβήτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου, στην επέλαση εν τέλει της Ακρας Δεξιάς και του νεοφασισμού αφορά τους πολίτες όλου του κόσμου. Κι εμάς ανάμεσά τους.

Ναι, έχει σημασία και μπορεί να χαρίσει ένα χαμόγελο σ’ όλους, ειδικά σε όσους αισθάνονται και δηλώνουν προοδευτικοί και αριστεροί, ότι η γερμανική Αριστερά κατάφερε αυτή τη νίκη, κόντρα στα μεγάλα παραδοσιακά κόμματα και την Ακροδεξιά. Την κατάφερε στην ίδια την πρωτεύουσα της χώρας και μία από τις μητροπόλεις της Ευρώπης και του κόσμου. Την κατάφερε με ένα πρόγραμμα που ξεπερνούσε τα δήθεν αμετακίνητα πλαίσια, δημοσιονομικά και άλλα, και προτείνοντας λύσεις έξω από την ασφυξία τους. Οπως ας πούμε την κρατικοποίηση των μεγάλων εταιρειών που κατέχουν χιλιάδες σπίτια και κερδοσκοπούν με τα ενοίκια, κάνοντας αβίωτο τον βίο των κατοίκων. Και την κατάφερε, τέλος, χωρίς καμιά υπόκλιση στο αντιμεταναστευτικό κύμα, με μια υποψήφια τουρκικής καταγωγής.

Δεν είναι φυσικά ούτε το Βερολίνο της Εράλπ, ούτε η Νέα Υόρκη του Μαμντάνι το τέλος του θαυμαστού καινούργιου κόσμου που έχουν στήσει οι αυτοκράτορες του πλούτου, οι αυτοκρατορίες του κυνισμού και οι αυτουργοί του πολέμου. Είναι όμως μια αρχή, μια ένδειξη ότι υπάρχει ζωή στον πλανήτη, ότι δεν είναι δεδομένα όσα μας πλασάρουν ως δεδομένα, ότι μπορούν οι ενεργοί πολίτες, με τη συμμετοχή και την ψήφο τους, να βάλουν μπρος τον κινητήρα της αλλαγής. Να ορθώσουν φράγματα στην επέλαση του Τραμπ, του Νετανιάχου, της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς, του χιτλερισμού νέου τύπου. Να διασπάσουν την ανατριχιαστική μονοφωνία των δισεκατομμυριούχων και όσων τους εκπροσωπούν πολιτικά και τους υπηρετούν ιδεολογικά και ηθικά. Να αμφισβητήσουν στην πράξη την TINA τους.

Υπάρχουν βέβαια και ήδη διακινούνται οι επιφυλάξεις αν θα τα καταφέρει η Ελίφ να κάνει πράξη όσα υποσχέθηκε. Αν θα εξασφαλίσει τις αναγκαίες συνεργασίες, τα αναγκαία οικονομικά μέσα, την αναγκαία κοινωνική συναίνεση. Αν θα καταφέρει να αντιμετωπίσει την εχθρότητα και τις επιθέσεις από διάφορες πλευρές, που ξέρουμε καλά εδώ στην Ελλάδα. Θα δούμε. Για την ώρα κρατάμε τα λόγια της: Εγώ είμαι η απάντηση στη Σαξονία-Ανχαλτ. Στην έφοδο της φαιάς πανούκλας δηλαδή. Η Αριστερά, που αφαιρεί το χαλί της δημαγωγίας από την Ακρα Δεξιά και θέτει τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων της κοινωνικής αδικίας μπορεί να πάψει να είναι ερώτηση. Και να γίνει απάντηση…

Πηγή: efsyn

Πώς το Βρετανικό Στέμμα επωφελήθηκε άμεσα από την εμπορία ανθρώπων

Πολύ πριν από τις σύγχρονες απολογίες, η βρετανική μοναρχία και οι επενδυτές της έχτισαν περιουσίες από το διατλαντικό δουλεμπόριο

Το ζήτημα της δουλείας και των επανορθώσεων έχει επιστρέψει πρόσφατα στο επίκεντρο της διεθνούς συζήτησης, ιδιαίτερα στην Αφρική και την Καραϊβική. Η διάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην Γκάνα σχετικά με τις επανορθώσεις για το διατλαντικό δουλεμπόριο και τη δουλεία, καθώς και η αναφορά που υπέβαλε μια αντιπροσωπεία της Τζαμάικας στον Βρετανό βασιλιά, ασχολήθηκαν με τον αγώνα για ιστορική αναγνώριση. Η συζήτηση έχει επίσης τεθεί σε πιο έντονο επίκεντρο από μια έρευνα που δημοσιεύτηκε από την εφημερίδα The Guardian, η οποία εξέτασε τη συμμετοχή της βρετανικής μοναρχίας στο σύστημα της δουλείας και τους ιστορικούς δεσμούς μεταξύ του Στέμματος και της εμπορίας Αφρικανών.

Συνολικά, οι εξελίξεις εγείρουν ένα θεμελιώδες ερώτημα: Πώς μπορούν η βρετανική μοναρχία και το βρετανικό κράτος να αντιμετωπίσουν πραγματικά ένα παρελθόν στο οποίο το Στέμμα ήταν άμεσα συνδεδεμένο με τις οικονομικές και πολιτικές δομές της δουλείας;

Υπάρχουν σύμβολα που, από μόνα τους, συμπυκνώνουν αιώνες ιστορίας. Ένα από αυτά είναι ένα από αυτά ένα στέμμα σημαδεμένο με πυρακτωμένο σίδερο στο δέρμα ενός σκλάβου. Ήταν μια πραγματική, τεκμηριωμένη πρακτική που εφαρμοζόταν από την Εταιρεία της Νότιας Θάλασσας, με άμεση υποστήριξη από τη βρετανική μοναρχία κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Βασίλισσας Άννας.

Το 1713, αυτή η συνεργασία εξασφάλισε στη Βρετανία το αποκλειστικό δικαίωμα να παραδίδει σχεδόν 4.800 Αφρικανούς σκλάβους κάθε χρόνο στις ισπανικές αποικίες στην Αμερική. Αυτή η ανατριχιαστική φιγούρα ήταν μόνο η αρχή ενός ευρύτερου συστήματος στο οποίο η βρετανική μοναρχία ήταν κεντρικός παράγοντας.

Η μοναρχία ως μέτοχος

Η ιστορία συχνά απεικονίζει το διατλαντικό δουλεμπόριο ως ένα απρόσωπο οικονομικό φαινόμενο, που καθοδηγείται από εμπορικές εταιρείες, μακριά από την πολιτική εξουσία. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική. Η Βασιλική Αφρικανική Εταιρεία, μια από τις σημαντικότερες εταιρείες δουλεμπορίου στην βρετανική ιστορία, διευθύνονταν άμεσα από τον Ιάκωβο, Δούκα της Υόρκης, ο οποίος αργότερα θα γινόταν Βασιλιάς Ιάκωβος Β'. Υπό την ηγεσία του, η εταιρεία μετέφερε βίαια τουλάχιστον 150.000 Αφρικανούς πέρα ​​από τον Ατλαντικό.

Έχουν εντοπιστεί περίπου 13.000 επενδυτές στο βρετανικό δουλεμπόριο, εκ των οποίων περισσότεροι από 10.500 έχουν πλέον λεπτομερή βιογραφικά στοιχεία. Ανάμεσά τους βρίσκονται μέλη του κοινοβουλίου, έμποροι, περισσότερες από χίλιες γυναίκες από την αριστοκρατία και την αστική τάξη, καθώς και μέλη της ίδιας της βασιλικής οικογένειας.

Συνολικά, το βρετανικό δουλεμπόριο απομάκρυνε βίαια περισσότερους από 3 εκατομμύρια Αφρικανούς από την πατρίδα τους και τους έστειλε σε φυτείες στην Αμερική και την Καραϊβική, ένας αριθμός που αποδίδει το πραγματικό ανθρώπινο κόστος της ευημερίας που δημιούργησε ο βρετανικός αποικισμός.

Λόγια, αλλά καμία πράξη

Μπροστά σε αυτά τα γεγονότα, η επίσημη αντίδραση της σύγχρονης μοναρχίας παραμένει, στην καλύτερη περίπτωση, επιφυλακτική. Ο βασιλιάς Κάρολος Γ΄ έχει χαρακτηρίσει τη δουλεία ως «φρικιαστική τραγωδία» και έχει εκφράσει την υποστήριξή του στην ιστορική έρευνα σχετικά με τους δεσμούς μεταξύ της μοναρχίας και του δουλεμπορίου. Πρόκειται για μια συμβολική χειρονομία και σηματοδοτεί μια απομάκρυνση από δεκαετίες σχεδόν απόλυτης σιωπής επί του θέματος.

Ωστόσο, ένα ψυχρό γεγονός παραμένει: Μέχρι σήμερα, δεν έχει εκδοθεί καμία επίσημη συγγνώμη από τη βρετανική κυβέρνηση και δεν έχει ξεκινήσει καμία σοβαρή συζήτηση για πιθανές αποζημιώσεις σε κρατικό επίπεδο.

Η υπολογισμένη προσοχή δεν είναι μοναδική στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά αποκτά ιδιαίτερη σημασία εκεί επειδή ακριβώς η μοναρχία, ένας θεσμός που υποτίθεται ότι ενσαρκώνει τη συνέχεια και την ενότητα του έθνους, είναι αυτός που εμπλέκεται άμεσα από τα ιστορικά στοιχεία. Η αναγνώριση των «δεσμών» με τη δουλεία, όπως κάνουν οι τρέχουσες βασιλικές ανακοινώσεις, είναι ένα πράγμα. Η αναγνώριση της άμεσης ευθύνης, με όλες τις πολιτικές, ηθικές και οικονομικές συνέπειες που αυτό συνεπάγεται, είναι κάτι άλλο. Μεταξύ των δύο βρίσκεται ο χώρος στον οποίο εκτυλίσσεται εδώ και χρόνια ο αγώνας για την αποικιακή μνήμη της Βρετανίας.

Από το Koh-i-Noor στα Χάλκινα του Μπενίν

Αυτή η ανησυχία μπορεί επίσης να φανεί στα αντικείμενα που εξακολουθεί να κατέχει η μοναρχία. Το Koh-i-Noor, το κολοσσιαίο διαμάντι που αφαιρέθηκε από την ινδική υποήπειρο κατά την αποικιακή εποχή, είναι το πιο εμβληματικό παράδειγμα. Κατά τη στέψη της το 2023, η βασίλισσα Καμίλα επέλεξε να μην φορέσει το στέμμα της Βασιλομήτορος στο οποίο βρίσκεται η πέτρα, μια επιλογή που προφανώς υπαγορεύτηκε από διπλωματική προσοχή και όχι από κάποια θεμελιώδη επανεξέταση, καθώς το διαμάντι παραμένει διατηρημένο, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, ανάμεσα στα βασιλικά κοσμήματα.

Το ίδιο μοτίβο παρατηρείται και με τα Χάλκινα Γλυπτά του Μπενίν, τα οποία λεηλατήθηκαν κατά τη διάρκεια της βρετανικής στρατιωτικής εκστρατείας του 1897 και εξακολουθούν να εκτίθενται σε μεγάλο βαθμό στο Βρετανικό Μουσείο, μακριά από το αφρικανικό έδαφος από το οποίο αφαιρέθηκαν.

Και στις δύο περιπτώσεις, η βρετανική θέση παραμένει η ίδια: Συζήτηση, μελέτη, αναβολή - αλλά όχι επιστροφή. Αυτά τα αντικείμενα αποτελούν υλικές αποδείξεις ενός οργανωμένου συστήματος λεηλασίας, το οποίο η επίσημη διπλωματία συνεχίζει να αντιμετωπίζει ως δευτερεύον ζήτημα.

Αυτή η βρετανική συζήτηση αποτελεί μέρος ενός πολύ ευρύτερου κινήματος, το οποίο καθοδηγείται εδώ και χρόνια από χώρες και λαούς που βίωσαν άμεσα το δουλεμπόριο και την αποικιοκρατία. Η πρόσφατη απαίτηση της Τζαμάικα για αποζημιώσεις από τη βρετανική κυβέρνηση είναι ένα παράδειγμα μεταξύ πολλών, όπως και παρόμοιες αξιώσεις που έχουν προβληθεί από διάφορα αφρικανικά και καραϊβικά έθνη μέσω διεθνών θεσμών και παναφρικανικών φόρουμ.

Αυτά τα αιτήματα εγείρουν ένα πολύ συγκεκριμένο ζήτημα του ηθικού και υλικού χρέους που δημιουργήθηκε από αιώνες εκμετάλλευσης, ένα χρέος που οι άμεσοι κληρονόμοι αυτού του συστήματος συνεχίζουν σε μεγάλο βαθμό να αποφεύγουν.

Η προέλευση του σημερινού πλούτου

Ένα προφανές γεγονός, που πολύ συχνά υποτιμάται, πρέπει να υπενθυμιστεί εδώ: Ο πλούτος που συσσωρεύτηκε από τη βρετανική μοναρχία και από ένα μεγάλο μέρος της αριστοκρατίας της δεν δημιουργήθηκε στο κενό. Σε σημαντικό βαθμό, βασίζεται στην καταναγκαστική εργασία, την απέλαση και τα βάσανα εκατομμυρίων ανθρώπων που εκδιώχθηκαν από την αφρικανική ήπειρο. Το να γιορτάζουμε τη βασιλική κληρονομιά - τα στέμματά της, τα διαμάντια και τα παλάτια της - χωρίς να κατονομάζουμε σαφώς αυτή την προέλευση ισοδυναμεί με τη διαγραφή ενός ουσιώδους μέρους της ιστορίας.

Η αναγνώριση των «δεσμών» με τη δουλεία χωρίς την εξαγωγή συγκεκριμένων συνεπειών μετατρέπει ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας σε μια σελίδα ιστορίας προσβάσιμη στα αρχεία. Τα λόγια συμπόνιας, όσο ειλικρινή κι αν είναι, δεν αντικαθιστούν τις επίσημες συγγνώμες, τις αποζημιώσεις ή την επιστροφή λεηλατημένης πολιτιστικής περιουσίας.

Για τους αφρικανικούς λαούς και τους απογόνους τους στη διασπορά, το ερώτημα αυτό αφορά την πλήρη αναγνώριση ενός ιστορικού εγκλήματος, την αποκατάσταση όσων κλάπηκαν - πλούτος, αντικείμενα και αξιοπρέπεια - και την επιτέλους οικοδόμηση μιας ειλικρινούς σχέσης μεταξύ της πρώην αποικιακής δύναμης και των εθνών που λεηλάτησε. Όσο αυτή η αναγνώριση παραμένει προσεκτική και χωρίς συγκεκριμένες συνέπειες, η συζήτηση θα συνεχίσει να επιβάλλεται με αυξανόμενη δύναμη στη βρετανική και διεθνή δημόσια ζωή.

Πηγή: RT

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0