Με ένα σόου που συνδύασε μουσική, χορό, πολιτικό σχόλιο και βαθιά ανθρωπιά, ο David Byrne απέδειξε στο ΚΠΙΣΝ ότι παραμένει ένας από τους ελάχιστους καλλιτέχνες που μπορούν να μετατρέψουν μια συναυλία σε πολιτισμική εμπειρία.

David Byrne έφερε την περιοδεία του «Who Is The Sky?» -τίτλος του τελευταίου του άλμπουμ– στο Ξέφωτο του Κέντρου Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος στο πλαίσιο της συνεργασίας του Ιδρύματος με το Release Athens Festival 2026. Πολύ καλά έκανε και πέρασε από τα μέρη μας και πολύ καλά έπραξαν όσοι τον απόλαυσαν στο σόου που παρουσίασε που είχε τα πάντα. Τραγούδι, χορό, υπέροχο φωτισμό, επιτυχίες, προσωπικές ιστορίες και μήνυμα. Μήνυμα υπέρ του ανθρώπου, της ζωής και της συνείδησης.

Ο Byrne και η 12μελής μπάντα του έπαιξαν για περίπου δύο ώρες, μπροστά στο ενθουσιώδες ελληνικό κοινό και όχι μόνο δεν σταμάτησαν λεπτό αλλά οι μουσικοί δεν χρειάστηκε να κουρδίσουν το οποιοδήποτε όργανο. Όρθιοι όλοι οι μουσικοί, δεν υπήρχαν ενισχυτές, δεν υπήρχαν καλώδια, όρθιος και ο David και γύρω του να γυρίζει ομάδα χορευτών/τραγουδιστών που και αυτοί δεν σταμάτησαν λεπτό.

Non stop, βαθιά συναισθηματικό σόου, βαθιά ανθρώπινο που ανέδειξε την ανθρώπινη αλληλεγγύη, σχολίασε την κατάσταση στην πατρίδα του, με το ειρωνικό οπτικό σύνθημα «Make America Gay Again» και όλα σε περίπου δύο ώρες όπου μουσική, τραγούδι, video wall και τεχνολογία βάδισαν χέρι-χέρι. Ντυμένη όλη η ομάδα στα μπλε, από πάνω μέχρι κάτω, δεν άφησε εκατοστό απάτητο, χορεύοντας και τραγουδώντας. Εντυπωσιακό τεχνικό κατόρθωμα, για τον 74χρονο δημιουργό και την ομάδα του.

Παράδεισος επί Γης

Με τη μοναδική φωνή του –που είναι στιγμές που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις αν τραγουδά ή αν απαγγέλει ή αν απαγγέλει τραγουδώντας– να ερμηνεύει το «Heaven» τη μελαγχολική μελωδία που ακούστηκε για πρώτη φορά το 1979 στο  άλμπουμ των Talking Heads, «Fear Of Music», ξεκίνησε η βραδιά.

Αλλά αυτή δεν ήταν μια νοσταλγική παράσταση. Πήραμε πολλά τραγούδια από το τελευταίο άλμπουμ του Byrne, «Who Is The Sky?»,  μαζί με ένα γενναιόδωρο δείγμα παλαιότερου σόλο και υλικού αλλά και αυτού των Talking Heads. Ο Byrne είχε καλή φωνή, ήταν σε άριστη φόρμα και παρακολουθούσε τους συναδέλφους του στη σκηνή, οι οποίοι βρίσκονταν σε συνεχή κίνηση. Όποιος χορογράφησε αυτές τις κινήσεις αξίζει ιδιαίτερης μνείας.

Από τη Νέα Υόρκη στην Ύδρα

Σχεδόν επί 40-45 λεπτά ακουγόντουσαν από τα ηχεία κελαϊδίσματα πουλιών. Η σκηνή αρχικά έμοιαζε με ανοιχτό σεληνιακό τοπίο, χωρίς ορατά όργανα. Καθώς το σκηνικό προχωρούσε και ζωντάνευε προβολές βαθιάς εστίασης—μετατοπίζεται από τον ορίζοντα της Νέας Υόρκης και τους ωκεανούς σε λεπτομερείς αναπαραστάσεις του διαμερίσματος του Byrne. Η τεχνολογία στην υπηρεσία της Τέχνης με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Στο «And She Was» είπε το εμπνεύστηκε από κορίτσι που γνώρισε στο λύκειο και του είπε για το πώς ξάπλωσε στο γρασίδι ενώ είχε πάρει LSD. Τα δε οπτικά εφέ που προβαλλόντουσαν πίσω από το συγκρότημα πρόσθεταν στην ατμόσφαιρα χωρίς να υπερισχύουν των όσων συνέβαιναν επί σκηνής.

Η αγάπη ως πολιτική πράξη

Το μήνυμα του David Byrne ήταν ένα μήνυμα «αγάπης και καλοσύνης». Μάλιστα, είπε ότι η αγάπη και η καλοσύνη ήταν το πιο πανκ πράγμα που μπορείς να κάνεις τώρα. Ακούγεται ιδανικό… αλλά φυσικά δεν ζούμε σε έναν ιδανικό κόσμο.

Σκηνές με πράκτορες της ICE, διαδηλωτές και αστυνομική «δύναμη» προβλήθηκαν κατά τη διάρκεια του βίντεο «Life During Wartime», ενώ από την εισαγωγή του στο  «My Apartment Is My Friend»  ήταν σαφές ότι η πανδημία άφησε ανεξίτηλη εντύπωση σε αυτόν και στα συναισθήματά του για τους συμπατριώτες του στη Νέα Υόρκη. Στο «Burning Down the House» το βίντεο που τον συνόδευε είναι γεμάτο με καυτές, κίτρινες αποχρώσεις που υπονοούν την πραγματικότητα της κλιματικής αλλαγής.

Μέχρι  να σβήσουν οι τελευταίες νότες του «Burning Down The House» και να αδειάσει η σκηνή… ο David Byrne είχε καταφέρει το σχεδόν αδύνατο. Να διασκεδάσει τους χιλιάδες των θεατών, παραμένοντας παράλληλα πιστός στον εαυτό του. Έδωσε στο κοινό αυτό που ήθελε ενώ παράλληλα έκανε αυτό που ήθελε ο ίδιος.

Αν και τα τραγούδια είναι ειρωνικά, γεμάτα σχόλια είναι τελικά σχεδιασμένα για τους ανθρώπους. Η παράστασή του ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μουσική. Ήταν πολιτισμική παρέμβαση, για τον Κόσμο μας, που όλοι τον αγαπάμε αλλά πρέπει να αλλάξει.

O Ντόναλντ Τραμπ αναγκάζεται να αναστήσει τη συμφωνία του Μπαράκ Ομπάμα για τα πυρηνικά του Ιράν - Το «ναι» της Τεχεράνης στην επιστροφή των διεθνών επιθεωρητών που σώζει την εύθραυστη εκεχειρία.

Ο Τζέι Ντι Βανς ανακοίνωσε χθες ένα σημαντικό ορόσημο: το Ιράν επιστρέφει στο καθεστώς των διεθνών επιθεωρήσεων. Πρόκειται για μια ειρωνική τροπή της ιστορίας, καθώς ο Τραμπ αναγκάζεται τώρα να αναστήσει τις βασικές ασφαλιστικές δικλείδες της πυρηνικής συμφωνίας του Ομπάμα, την οποία ο ίδιος είχε ακυρώσει με πάταγο το 2018.

«Αυτό αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο για τον αμερικανικό λαό και το πρώτο βήμα για την οριστική αποπυρηνικοποίηση ή τον μόνιμο τερματισμό του προγράμματος πυρηνικών όπλων στο Ιράν», δήλωσε ο Βανς κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο θέρετρο Bürgenstock της Ελβετίας. Αμερικανοί και Ιρανοί αξιωματούχοι συνεργάζονται με μεσολαβητές από το Κατάρ και το Πακιστάν, προκειμένου να μετατρέψουν την εύθραυστη εκεχειρία της περασμένης εβδομάδας σε μια πιο ολοκληρωμένη ειρηνευτική συμφωνία.

Οι συνομιλίες με τους επιθεωρητές της IAEA ενδέχεται να ξεκινήσουν ακόμη και τη Δευτέρα. Η IAEA ήταν υπεύθυνη για την παρακολούθηση της συμμόρφωσης του Ιράν με το Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης (JCPOA) του 2015, τη γνωστή πυρηνική συμφωνία Ομπάμα που ο Τραμπ καταδίκαζε συστηματικά.

Σε μια παράλληλη εξέλιξη, το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ προχώρησε τη Δευτέρα στην προσωρινή άρση των κυρώσεων στο ιρανικό πετρέλαιο για τη 60ήμερη περίοδο της εκεχειρίας.

«Trash Talk» και απειλές του Τραμπ

Οι ισορροπίες παραμένουν σε τεντωμένο σχοινί. Οι Ιρανοί απείλησαν να αποχωρήσουν από τις συνομιλίες την Κυριακή, αφότου ο Τραμπ προειδοποίησε ότι οι ΗΠΑ ενδέχεται να «πλήξουν ξανά το Ιράν πολύ σκληρά», όπως ανέφερε ο Βανς. Παρά την ένταση, οι διαπραγματευτές παρέμειναν στο τραπέζι μέχρι τη 1 π.μ. τοπική ώρα, ενώ η ομάδα των τεχνικών εμπειρογνωμόνων έδωσε κανονικά το «παρών».

Η «πυριτιδαποθήκη» του Ορμούζ

Το μνημόνιο εκεχειρίας, το οποίο υπέγραψε ο Τραμπ στο Παλάτι των Βερσαλλιών την περασμένη Τετάρτη, δίνει στις ΗΠΑ και το Ιράν διορία 60 ημερών για να επιλύσουν τις πιο ακανθώδεις διαφορές τους.

Ανάμεσα σε αυτές είναι η τύχη του αποθέματος εμπλουτισμένου ουρανίου του Ιράν και ο έλεγχος στα Στενά του Ορμούζ. Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, οι ισραηλινές επιθέσεις στον Λίβανο δοκίμασαν τις αντοχές της συμφωνίας, με το Ιράν να απειλεί να κλείσει τα Στενά, ένα στρατηγικό σημείο-«λαιμό» για τις παγκόσμιες αποστολές πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Ο αστάθμητος παράγοντας Νετανιάχου

Η συμφωνία εκεχειρίας προέβλεπε τον τερματισμό των ισραηλινών επιθέσεων στον Λίβανο. Ωστόσο, η κυβέρνηση του Ισραηλινού Πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου δεν συνυπέγραψε το κείμενο, αντιθέτως του άσκησε δριμεία κριτική, ενώ οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών προειδοποίησαν ότι ο Νετανιάχου πιθανότατα θα υπονομεύσει τη συμφωνία συνεχίζοντας τις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Την Κυριακή, ο Τραμπ κατηγόρησε την υποστηριζόμενη από το Ιράν Χεζμπολάχ ότι «προκαλεί προβλήματα» στον Λίβανο.

«Το Ισραήλ δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος σε αυτή τη συμφωνία. Όμως, όπως έχουμε δει με κάθε άλλη συμφωνία που αφορά το ιρανικό καθεστώς, πάντα λένε ψέματα, πάντα κλέβουν, ποτέ δε λένε την αλήθεια», δήλωσε ο εκπρόσωπος του Νετανιάχου, David Mencer, προσθέτοντας ότι οι κυβερνήσεις του Ισραήλ και του Λιβάνου βρίσκονται σε απευθείας διαπραγματεύσεις με μεσολάβηση των ΗΠΑ.

Το παρασκήνιο για τα Στενά και τους Επιθεωρητές

Ο Βανς σημείωσε ότι οι διαπραγματευτές βρίσκονται σε επαφή με αξιωματούχους από το Ισραήλ, τον Λίβανο, τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, προσπαθώντας να δημιουργήσουν μια απευθείας γραμμή επικοινωνίας για τη διαχείριση των συγκρούσεων.

Η παρουσία των ισραηλινών στρατευμάτων στο νότιο Λίβανο παραμένει υπό συζήτηση και θα απαιτήσει συντονισμό με τις λιβανέζικες ένοπλες δυνάμεις, καθώς και άσκηση πίεσης από το Ιράν προς τη Χεζμπολάχ.

Τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν ανοιχτά, και οι συνομιλίες της Κυριακής επικεντρώθηκαν σε έναν μηχανισμό για τη διατήρηση αυτού του καθεστώτος. Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι ξεκαθάρισαν ότι αντιτίθενται σε τυχόν ιρανικά διόδια, αν και ο Τραμπ έριξε στο τραπέζι την ιδέα να επιβάλουν οι ΗΠΑ χρεώσεις αν η συμφωνία καταρρεύσει.

Αν στην Αμαλίας ακουγόταν μουσική την ώρα που τα στελέχη του κόμματος Τσίπρα καταρτίζουν το οικονομικό του πρόγραμμα, θα έπαιζε ένα τραγούδι των Βρετανών Ten Years After από το 1971, το «I’ d Love to Change the World». Στο σάουντρακ της ΕΛΑΣ ο στίχος «tax the rich/feed the poor» κατέχει περίοπτη θέση τις τελευταίες μέρες. Ελασίτες παίρνουν τ’ όπλο τους κατά του «υπερπλούτου», της «υπερπολυτελούς διαβίωσης» ή της «υπερπλούσιας διαβίωσης».

Δηλώνουν αποφασισμένοι να φορολογήσουν (αφού καταλάβουν την εξουσία στις επόμενες εθνικές εκλογές, όπως προέβλεψε ο αρχηγός τους) μερίσματα, «κότερα που πηγαίνουν πολύ γρήγορα», αυτοκίνητα 3.000 κυβικών, πενηντάρες πισίνες, υπερπολυτελή διαμερίσματα. Οι ντόπιοι σούπερ πλούσιοι θα ελαφρύνουν το βάρος των υπολοίπων στον κόσμο που ευαγγελίζεται ο πρώην πρωθυπουργός. Οι προτάσεις λανσάρονται ως κοστολογημένες. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς κάποιων, από 1.500 ΑΦΜ, που δηλώνουν 900.000 ευρώ, θα βγουν είτε 4 δισ., είτε 465 εκατ. Από τη φορολόγηση πολυτελών σπιτιών, ΙΧ και σκαφών θα προκύψουν 600 εκατ., λένε άλλοι. Φυσικά, σπεύδουν – έμμεσα, με τη χρήση του προθέματος «υπερ-» – να διευκρινίσουν ότι δεν θα κυνηγήσουν τα απλά γιοτ ή όλα τα αμάξια μεγάλου κυβισμού.

Αξιοπιστία

Η επεξήγηση μάλλον κρίθηκε απαραίτητη γιατί λίγοι έχουν ξεχάσει την «ταξική μεροληψία» του τσιπρικού ΣΥΡΙΖΑ στα κυβερνητικά του χρόνια. Κι ακόμη λιγότεροι τους φόρους που έβαλε στη μεσαία τάξη η Πρώτη Φορά Αριστερά (τότε που μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου φρόντιζαν να την οριοθετήσουν οικονομικά με δηλώσεις τύπου «εισόδημα από 12.000 έως 18.000 δεν είναι στα κατώτερα στρώματα»).

«Χωρίς αμφιβολία, είναι η καλύτερη στην κατηγορία της» παραδέχεται Αμερικανός αξιωματικός για τη φρεγάτα Mogami που κατασκευάζει η Ιαπωνία

Αν το καμάρι του γαλλικού πολεμικού ναυτικού είναι οι γνωστές και στη χώρα μας φρεγάτες Belharra, για την Ιαπωνία το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα υψηλής ναυτικής τεχνολογίας είναι η φρεγάτα κλάσης Mogami, που υπηρετεί στο Ιαπωνικό Ναυτικό από το 2022. Με αυτό το υπερόπλο φιλοδοξούν οι ιθύνοντες του Τόκιο να προλάβουν τις εξελίξεις.

Η παγκόσμια ζήτηση για νέα οπλικά συστήματα αυξάνεται ραγδαία, καθώς πολλές χώρες ενισχύουν την άμυνά τους απέναντι στις αυξανόμενες απειλές και ύστερα από χρόνια υποεπενδύσεων. Οι ΗΠΑ, ο μεγαλύτερος εξαγωγέας όπλων στον κόσμο, δυσκολεύονται να προμηθεύσουν συμμάχους λόγω προβλημάτων στην παραγωγή και των απαιτήσεων πρόσφατων συγκρούσεων, όπως ο πόλεμος με το Ιράν.

Σύμφωνα λοιπόν με τη The Wall Street Journal η Ιαπωνία έρχεται να καλύψει αυτό το κενό με την Mogami, δημιούργμα της Mitsubishi Heavy Industries, η οποία κατασκεύασε το μαχητικό Zero στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το αμερικανικό δημοσίευμα όμως υπογραμμίζει τη φιλοδοξία του Τόκιο να εξαγάγει μεγάλους αριθμούς από το νέο πλοίο.

Η στροφή στις εξαγωγές αποτελεί ακόμη ένα βήμα απομάκρυνσης από τον πασιφισμό που υιοθέτησε η Ιαπωνία μετά την ήττα της στον Β΄ ΠΠ. Η πρωθυπουργός Σανάε Τακαΐτσι ηγείται μιας ευρύτερης αναθεώρησης της αμυντικής πολιτικής της χώρας, ως απάντηση σε αυτό που οι Ιάπωνες αξιωματούχοι περιγράφουν ως το πιο επικίνδυνο περιβάλλον ασφαλείας της σύγχρονης ιστορίας της Ιαπωνίας.

Παράλληλα, οι προσπάθειες του προέδρου Τραμπ να βελτιώσει τις σχέσεις με τον Σι Τζινπίνγκ και να πετύχει εμπορική συμφωνία με την Κίνα έχουν ενισχύσει τις ανησυχίες στην Ασία σχετικά με τη δέσμευση των ΗΠΑ για την άμυνα της περιοχής. Ο Τραμπ έχει επανειλημμένα επικρίνει συμμάχους επειδή δαπανούν ανεπαρκή ποσά για τις ένοπλες δυνάμεις τους και βασίζονται υπερβολικά στις ΗΠΑ για την ασφάλειά τους.

Η Ιαπωνία ενισχύει σταδιακά τις Ένοπλες Δυνάμεις Αυτοάμυνας και επί χρόνια οχυρώνει τα ευάλωτα νησιά που εκτείνονται μέχρι την Ταϊβάν. Μέσω της χαλάρωσης των περιορισμών στις εξαγωγές όπλων, επιδιώκει να αναζωογονήσει τη σχετικά μικρή αμυντική της βιομηχανία και να διαδραματίσει σημαντικότερο ρόλο στην περιφερειακή ασφάλεια εξοπλίζοντας χώρες όπως η Αυστραλία, η Ινδονησία και οι Φιλιππίνες.

Η φρεγάτα Mogami συμπυκνώνει αυτούς τους στόχους, τονίζει η Wall Street Journal, η οποία θα αποτελέσει τη ραχοκοκαλιά της ναυτικής άμυνας, ικανή να εκτελεί ένα ευρύ φάσμα αποστολών, από συνοδεία μεγαλύτερων πλοίων έως ναρκοπόλεμο και ανθυποβρυχιακές επιχειρήσεις.

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα της Mogami

«Ανάμεσα στα πιο εντυπωσιακά προϊόντα που προβάλλονται στη νέα αμυντική βιτρίνα της Ιαπωνίας, ξεχωρίζει ένα κομψό και δυσδιάκριτο πολεμικό πλοίο που μπορεί να εντοπίζει υποβρύχια, να αναπτύσσει υποβρύχια drones και να λειτουργεί με περιορισμένο πλήρωμα» αναφέρει η The Wall Stree Journal.

Η νεότερη έκδοση της Mogami κοστίζει περίπου 710 εκατ. δολ. σύμφωνα με τον ιαπωνικό αμυντικό προϋπολογισμό του 2025. Η βρετανική κλάση Inspiration της Babcock International είναι φθηνότερη, με κόστος περίπου 330 εκατομμύρια δολάρια, ενώ η Γαλλία και η Ιταλία κατασκευάζουν παρόμοιου μεγέθους αλλά ακριβότερες φρεγάτες. Στις ΗΠΑ το τελευταίο αίτημα προϋπολογισμού του αμερικανικού ναυτικού εκτιμά το κόστος της πρώτης φρεγάτας τύπου FF(X) περίπου στα 1,4 δισεκατομμύρια δολάρια.

Οι υποστηρικτές της Mogami επισημαίνουν ορισμένα σημαντικά πλεονεκτήματα. Ο συμπαγής και γωνιώδης σχεδιασμός της μειώνει την ανίχνευσή της από εχθρικά ραντάρ. Το σύστημα πρόωσης με αεριοστρόβιλους και πετρελαιοκινητήρες της επιτρέπει να επιχειρεί μακριά από τις ακτές. Διαθέτει πυραύλους που μπορούν να πλήξουν στόχους στην ξηρά, στη θάλασσα και στον αέρα, τορπίλες για την καταστροφή υποβρυχίων και συστήματα αναχαίτισης για αυτοπροστασία.

Μπορεί να εντοπίζει ή να ποντίζει νάρκες. Διαθέτει προηγμένο κέντρο διοίκησης μάχης με οθόνες που παρέχουν στο πλήρωμα πανοραμική εικόνα 360 μοιρών, εξελιγμένα σόναρ και χώρους αποθήκευσης και ανάπτυξης μη επανδρωμένων υποβρύχιων συστημάτων για μάχη και αναγνώριση.

«Χωρίς αμφιβολία, είναι η καλύτερη στην κατηγορία της», δήλωσε ο Τζον Μπράντφορντ, πρώην κυβερνήτης αντιτορπιλικών του αμερικανικού ναυτικού που υπηρέτησαν στην Ιαπωνία και νυν εκτελεστικός διευθυντής του YCAPS, ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού που ασχολείται με ζητήματα ασφάλειας στην Ασία.

Ίσως το σημαντικότερο πλεονέκτημα της Mogami είναι ότι η εκτεταμένη αυτοματοποίηση επιτρέπει τη λειτουργία της από πλήρωμα μόλις 90 ατόμων, έναντι 100 έως 140 που απαιτούνται συνήθως σε παρόμοια πλοία.

«Προσφέρει τεράστιο πλεονέκτημα σε χώρες που αντιμετωπίζουν έλλειψη ναυτών», δήλωσε ο Γιασουχίρο Καβακάμι, απόστρατος υποναύαρχος των Ναυτικών Δυνάμεων Αυτοάμυνας, ο οποίος ηγήθηκε της ανάπτυξης της Mogami και σήμερα είναι ανώτερος ερευνητής στο Ίδρυμα Ειρήνης Sasakawa του Τόκιο.

Αναζητώντας αγοραστές

Τον Απρίλιο, η Αυστραλία υπέγραψε συμφωνία για την προμήθεια τριών αναβαθμισμένων φρεγατών με μεγαλύτερη εμβέλεια και εκτοξευτή πυραύλων 32 κελιών. Η πρώτη αναμένεται να παραδοθεί το 2029.

Στο πλαίσιο της συμφωνίας ύψους 6,5 δισ. δολ., η Mitsubishi Heavy Industries συμφώνησε να κατασκευάσει τα τρία πρώτα πλοία στην Ιαπωνία και στη συνέχεια να μεταφέρει τεχνογνωσία και τεχνολογία στην Αυστραλία, η οποία σχεδιάζει να ναυπηγήσει ακόμη οκτώ φρεγάτες Mogami στα δικά της ναυπηγεία.

Αναλυτές του αμυντικού τομέα εκτιμούν ότι παρόμοιες συμφωνίες θα μπορούσαν να πείσουν και άλλες χώρες να επιλέξουν τη Mogami ώστε να στηρίξουν τις δικές τους ναυπηγικές βιομηχανίες. Η Νέα Ζηλανδία και η Ινδονησία έχουν ήδη δηλώσει ότι εξετάζουν το ενδεχόμενο απόκτησης της Mogami στο πλαίσιο του εκσυγχρονισμού των ναυτικών τους δυνάμεων. Παράλληλα, η Ιαπωνία έχει προσφέρει στην Ινδονησία και στις Φιλιππίνες παλαιότερα πλοία για την ενίσχυση των αμυντικών τους δυνατοτήτων.

Σκεπτικισμός

Ο Χιροχίτο Όγκι, πρώην αξιωματούχος του ιαπωνικού υπουργείου Άμυνας και σήμερα ανώτερος ερευνητής στο Institute for Geoeconomics του Τόκιο, υποστήριξε ότι, παρότι οι φρεγάτες παραμένουν σημαντικές, η ιαπωνική αμυντική βιομηχανία θα πρέπει να επενδύσει περισσότερο σε νέες τεχνολογίες όπως τα drones, τα οποία μετασχηματίζουν τον σύγχρονο πόλεμο.

«Ίσως να μην είναι σοφή επιλογή για την Ιαπωνία να επεκτείνει την κατασκευή πολεμικών πλοίων επιφανείας αν λάβει κανείς υπόψη τη μακροπρόθεσμη εξέλιξη του πολέμου», δήλωσε.

Επίσης, ορισμένοι αναλυτές προειδοποιούν ότι το μικρό πλήρωμα μπορεί να αποδειχθεί πρόβλημα σε περίπτωση επίθεσης, καθώς θα υπάρχουν λιγότεροι ναύτες για την αντιμετώπιση πυρκαγιών ή την αντικατάσταση τραυματισμένων μελών του πληρώματος. Για τον λόγο αυτό το αμερικανικό ναυτικό προτιμά μεγαλύτερα πληρώματα.