Έναν μήνα μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Μέκκας, η Τεχεράνη εξακολουθεί να ασκεί τη μέγιστη δυνατή πίεση στο Ριάντ, με τους Χούθι να κλιμακώνουν και να πολλαπλασιάζουν τα πλήγματα.

Στην αρχή, η Σαουδική Αραβία έπλεε σε υπερπλεονάσματα αισιοδοξίας καθώς η Συμμαχία με την Τουρκία και το Πακιστάν -και την Αίγυπτο στην αίθουσα αναμονής- από τη σύνθεσή της και μόνο έμοιαζε να λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής ισχύος του σουνιτικού Ισλάμ στην ευρύτερη περιοχή.

Εναν μήνα μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Μέκκας, η Τεχεράνη εξακολουθεί να ασκεί τη μέγιστη δυνατή πίεση στο Ριάντ, με τους Χούθι να κλιμακώνουν και να πολλαπλασιάζουν τα πλήγματα κατά των ενεργειακών υποδομών του.

Την ίδια στιγμή, η Αίγυπτος έχει εγκαταλείψει την αίθουσα αναμονής του ισλαμικού ΝΑΤΟ παίρνοντας αποστάσεις ασφαλείας από τις εν εξελίξει ανακατατάξεις στην ευρύτερη περιοχή.

Είναι πλέον βέβαιο ότι η υπογραφή της Συμφωνίας της Μέκκας πραγματοποιήθηκε υπό το κράτος του πανικού που σκιάζει το σύνολο της ευρύτερης περιοχής από τότε που οι περιφερειακοί σύμμαχοι της Ουάσινγκτον διαπίστωσαν πως οι ΗΠΑ του Τραμπ στερούνται στρατηγικής απέναντι στο Ιράν.

Στο επικοινωνιακό επίπεδο οι ομοτράπεζοι της Μέκκας παγιδεύτηκαν από τη μεγαλόστομη ρητορική τους, που δημιούργησε υπέρμετρες προσδοκίες άμεσης συμπαράστασης στον εταίρο που θα δεχθεί επίθεση τρίτης χώρας.

Για να γίνει κατανοητό πόσο διαφέρει η ρητορική από την πραγματικότητα, αρκεί να θυμηθούμε ότι οι τρεις της Μέκκας διαβεβαίωναν απλόχερα πως η ρήτρα αυτόματης αλληλεγγύης θα είναι μια λέξη προς λέξη μετάφραση του σχετικού άρθρου του Καταστατικού Χάρτη του ΝΑΤΟ.

Κάθε διαφοροποίηση που δίνει την εντύπωση ότι μπορεί να βρεθεί πάλι σε συγκυβέρνηση με τη Δεξιά, κάνει μεγάλη ζημιά στην παράταξη.

Tοποθετήθηκε δημόσια η Αννα Διαμαντοπούλου για την αντιπαράθεση Δουδωνή-Φλωρίδη με αφορμή τη συνταγματική αναθεώρηση. Και ο τρόπος που τοποθετήθηκε δεν αφήνει απλώς υποψίες, αλλά δημιουργεί βεβαιότητα για τα εντός του ΠΑΣΟΚ.

«Οπου υπάρχουν διαφορές δεν φταίει μόνο ένας», είπε. Ξεκαθαρίζοντας δε ότι δεν θα συνεχίσει «το σώου μεταξύ ανθρώπων που βρέθηκαν στον ίδιο χώρο, αλλά έκαναν διαφορετικές επιλογές», στάθηκε με επιδεικτικά «ευγενείς» τόνους στις αιτιάσεις της Ν.Δ. για τις θέσεις του κόμματός της πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Με αποτέλεσμα, που φυσικά με την εμπειρία της γνώριζε και μπορούμε βάσιμα να πούμε ότι επιδίωκε, να μένει η εντύπωση ότι είναι σε εντελώς διαφορετική λογική από το ΠΑΣΟΚ. Ή εν πάση περιπτώσει από μια ομάδα της ηγεσίας του.

Το θέμα συνεπώς που ανέκυψε δεν είναι η ανοιχτή αντιπαράθεση με τον Φλωρίδη, αλλά η αντιπαράθεση στις κορυφές του ΠΑΣΟΚ, που δικαιώνει την εκτίμηση ότι αυτό έχει σήμερα δύο ψυχές. Μία που βρίσκεται απέναντι στη Ν.Δ. και αποκλείει κάθε εξέλιξη συνεργασίας μαζί της. Και μία που όχι μόνο δεν αποκλείει τέτοιου είδους εξέλιξη, αλλά την προετοιμάζει κιόλας. Οταν η υπεύθυνη στρατηγικού και πολιτικού σχεδιασμού παίρνει ίσες αποστάσεις σε μια σύγκρουση με ένα επίλεκτο εκπρόσωπο του σκληρού πυρήνα του συστήματος Μητσοτάκη, ξεπερνάει τη μεταπήδησή του από το ΠΑΣΟΚ στη Δεξιά, μιλώντας απλώς για «άλλες επιλογές», και χαρακτηρίζει τη σύγκρουση «σώου», τότε κάτι ανησυχητικό υπάρχει στο βασίλειο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πολύ ανησυχητικό θα λέγαμε.

Στο ΠΑΣΟΚ, στα ηγετικά του κλιμάκια τουλάχιστον, ξέρουν, ή θα έπρεπε να ξέρουν, πόσο ακριβά τους κόστισε η συγκυβέρνηση με τη Ν.Δ. του Σαμαρά τα χρόνια των μνημονίων. Ξέρουν επίσης, ή θα έπρεπε να ξέρουν, πόσο τους κοστίζει η μετακόμιση μιας μεγάλης ομάδας επωνύμων του κόμματος στα ρετιρέ του Μητσοτάκη και στους αρμούς του επιτελικού του κράτους. Δεν είναι δυνατόν συνεπώς, μ’ αυτό το τραυματικό ιστορικό, να μην ξέρουν, ή να μην καταλαβαίνουν, πόση ζημιά κάνει κάθε είδους ρωγμή στην αντιδεξιά τους στρατηγική. Κάθε διαφοροποίηση που δίνει την εντύπωση ότι δεν αποκλείεται να βρεθούν πάλι σε συγκυβέρνηση με τη Δεξιά. Κάθε στάση που καλλιεργεί την υποψία να ψηφίσουν οι πολίτες κατά της Δεξιάς και να δουν την ψήφο τους μετά τις εκλογές να αθροίζεται στη στήριξη της Δεξιάς.

Αποκλείει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ κάθε πιθανότητα προοδευτικής συμπόρευσης, αλλά από τον δικό της χώρο αναδύεται η υποψία ότι δεν αποκλείουν συμπόρευση με τη Ν.Δ. Το αναπαράγει συστηματικά η δημόσια στάση κορυφαίων στελεχών τους: όχι προς τα αριστερά, ίσως προς τα δεξιά. Το κόστος όμως, μιας και είναι της μόδας οι κοστολογήσεις, μιας τέτοιας ανησυχητικά διφορούμενης στάσης, ή ακόμα χειρότερα μιας φαλκίδευσης της προοδευτικής ψήφου, δεν αφορά μόνο, ούτε κυρίως, το ΠΑΣΟΚ. Αφορά τη χώρα και το μέλλον της. Αυτό που σίγουρα αφορά το ΠΑΣΟΚ είναι να ξεκαθαρίσει το πρόβλημα με τις δύο ψυχές του, πριν είναι αργά…

Πηγή: efsyn

Όταν θέλουμε να φάμε κάτι ελαφρύ το μεσημέρι ή το βράδυ αυτή η μακαρονοσαλάτα με κοχυλάκι και γαρίδες είναι ό,τι καλύτερο. Το μυστικό της καλό χαρτί; Ένα πέστο με λεμόνι και βασιλικό, παρμεζάνα ή γραβιέρα, που της δίνει άρωμα και δροσιά.