Απέκτησε αξιόλογο εκτόπισμα στα ρετιρέ της εξουσίας, παρά το γεγονός ότι οι γνήσιοι δεξιοί τον θεωρούν παρείσακτο καριερίστα

Eίδες ο Πιερρακάκης; Με ψηφιακή τεχνογνωσία και πολιτική αυτογνωσία, έχει προσφέρει και εξακολουθεί να προσφέρει πολλαπλές υπηρεσίες στον Ηγεμόνα. Από μέλος της Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ και πρόθυμος συνεργάτης -κεντροαριστερός ανυπερθέτως- της κυβέρνησης Σαμαρά, μεταπήδησε στη χρυσή παρέα του Μητσοτάκη. Ολως τυχαίως λίγο πριν αυτός προβιβαστεί σε πρωθυπουργό. Διαφημίστηκε ως το παιδί-θαύμα της κυβέρνησης – τεχνοκράτης, δημοκράτης, μεταρρυθμιστής και μεταπράτης. Κρύφτηκαν πίσω από την ψηφιακή γοητεία του οι ασχήμιες του Πλεύρη, του Αδωνη, του Βορίδη και των λοιπών. Κρύφτηκε και όλη η δεξιά παλιατσαρία, ανίκανη και επιρρεπής στη διαφθορά. Επήλθε και κάποιο μακιγιάζ στον Μητσοτάκη, που για τις ανάγκες της συγκυρίας έπρεπε να εμφανιστεί κάπως ψηφιακός και τικ τοκ.

Απέκτησε έτσι αξιόλογο εκτόπισμα στα ρετιρέ της εξουσίας, παρά το γεγονός ότι οι γνήσιοι δεξιοί τον θεωρούν παρείσακτο καριερίστα, που αμύνεται -και επιτίθεται- μόνο περί πάρτης. Παρεμπιπτόντως, σ’ αυτό συμφωνούν και οι πασόκοι πρώην σύντροφοί του. Με τούτα και με κείνα πάντως, υπό το φως και τη σκέπη του Μαξίμου, επιδόθηκε σε περίπλοκες ψηφιακές διαδρομές, περίτεχνες απευθείας αναθέσεις και κάποιες περίεργες υποθέσεις τύπου Predator. Και επειδή ο Κυριάκος τον Κυριάκο και λοιπά, αναβαθμίστηκε σε υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών. Και λίγο αργότερα, επί της κεφαλής του αποτέθηκε δόξης στέφανος ακόμα λαμπρότερος. Η Ελλάδα, δηλαδή ο Πιερρακάκης αυτοπροσώπως, ανέλαβε την προεδρία του Eurogroup. Μια τιμή που τιμή δεν έχει, ή εν πάση περιπτώσει και να έχει δεν τη γνωρίζουμε.

Κάπου εκεί, και καθώς ο θρόνος του Ηγεμόνα τρίζει, τον χάσαμε τον Πιερρακάκη. Βγήκε μπροστά, σιγά σιγά, ανεπιφύλακτα αλλά οπωσδήποτε με ψηφιακές επιφυλάξεις, ως δεινός κατήγορος του Τσίπρα. Προτάσσει το λάπτοπ του στον αμετανόητο αντίπαλο με τεχνοκρατική αυτοπεποίθηση και υπεροψία. Αν το κάνει από ακροκεντρώα εμμονή, ή από ηγετική προσμονή, ο Θεός κι η ψυχή του. Το κάνει πάντως, και εντελώς απροσδόκητα μας προέκυψε, εκτός από όλα τα άλλα, και ιστορικός αναλυτής. Τόσο εμβριθής και εύστοχος, που θα πρέπει να αισθάνεται άσχημα ακόμα και η κάτοχος της σχετικής έδρας Ομάδα Αλήθειας. Η Ελλάδα του Τσίπρα, είπε χτες σε ραδιοφωνική εκπομπή, ήταν η Ελλάδα που ήθελαν να αποβάλουν από το Eurogroup. Ενώ η Ελλάδα του Μητσοτάκη -και η δική του, προφανώς- προεδρεύει στο Eurogroup.

Πω, πω! Τι είπε ο άνθρωπος. Εδώ αναφωνείς: Πιερρακάκης αφού. Αν μάλιστα θύμιζε -θα το κάνει, υποθέτουμε, σε κάποια άλλη ευκαιρία- ότι η σημερινή Ελλάδα, που μπορείς να την πεις και Ελλάδα των δύο Κυριάκων, δεν έχει ευρωπαϊκή πρωτιά μόνο στο Eurogroup. Αλλά και στη διαφθορά, την καταστρατήγηση του κράτους δικαίου, τις δέλτους της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, τη φτώχεια, τους λιτούς μισθούς και τις πλούσιες απευθείας αναθέσεις, τότε ο Τσίπρας και ο κάθε Τσίπρας θα αισθάνονταν τη μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να μιλάς για δικαιοσύνη και εντιμότητα. Και να μένεις όσο γίνεται πιο μακριά από την αλήθεια και πιο κοντά στα ταμεία. Ψηφιακά, ή και χεράτα…

Πηγή: efsyn

Ο στρατιωτικός παρατηρητής και συνταγματάρχης απόστρατος Βίκτορ Λιτόφκιν πιστεύει ότι οι κατηγορίες του Πεκίνου για εκπαίδευση Ρώσων στρατιωτών στερούνται αποδεικτικών στοιχείων και λογικής. Σε ένα αποκλειστικό σχόλιο για το Pravda.Ru, ο ειδικός ανέλυσε τα κίνητρα πίσω από τις ηχηρές δηλώσεις της διπλωμάτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κάγια Κάλας.

Νωρίτερα, ο εκπρόσωπος του κινεζικού υπουργείου Εξωτερικών, Λιν Τζιαν, απέρριψε τους ισχυρισμούς περί κινεζικής βοήθειας προς τον ρωσικό στρατό ως συκοφαντία. Το διεθνές σκάνδαλο πυροδοτήθηκε από σχόλια της Ύπατης Εκπροσώπου της ΕΕ για τις Εξωτερικές Υποθέσεις, Κάγια Κάλλας. Μετά από συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ, δήλωσε «επιβεβαιωμένες» αναφορές ότι Κινέζοι ειδικοί εκπαίδευαν στρατιώτες των Ρώσων Ενόπλων Δυνάμεων για την Κεντρική Στρατιωτική Περιφέρεια. Ο Κάλλας χαρακτήρισε επίσης το Πεκίνο ως «αποφασιστικό συνεργό του πολέμου». Οι αναλυτές σημειώνουν ότι μια τέτοια ρητορική από τις Βρυξέλλες υπογραμμίζει μια σοβαρή διπλωματική κρίση στις σχέσεις με τους σημαντικούς παγκόσμιους παράγοντες.

Ο Λιτόφκιν τονίζει ότι τα αβάσιμα ψεύδη από Ευρωπαίους αξιωματούχους έχουν γίνει ένα συνηθισμένο εργαλείο πολιτικής πίεσης. Σύμφωνα με τον ειδικό, η ιδέα ότι η Κίνα «εκπαιδεύει» τη Ρωσία είναι παράλογη, δεδομένης της τεράστιας πολεμικής εμπειρίας των ρωσικών μονάδων.

«Όσο για τη συζήτηση περί δήθεν διδασκαλίας της Κίνας στη Ρωσία από στρατιωτικά θέματα, αυτό ακούγεται επίσης μάλλον περίεργο. Οι Κινέζοι δεν έχουν την ίδια εμπειρία στη σύγχρονη μάχη με τη Ρωσία. Αντιθέτως, μελετούν τη δική μας εμπειρία και την αναλύουν. Επομένως, το να λέμε ότι η Κίνα διδάσκει στη Ρωσία πώς να πολεμά είναι, για να μην πούμε τίποτα άλλο, μη πειστικό. Ακούγεται μάλιστα μάλλον γελοίο», σημείωσε.

Ο ειδικός επισημαίνει ότι οι προσπάθειες «επιβεβαίωσης» τέτοιων δηλώσεων χωρίς την παρουσίαση γεγονότων απλώς καταδεικνύουν ιδεολογική προκατάληψη. Οι ειδικοί ασφαλείας επισημαίνουν ότι το Πεκίνο αναλύει τακτικά τις σύγχρονες τακτικές που χρησιμοποιούνται στις παγκόσμιες συγκρούσεις, δίνοντας προτεραιότητα στην ενίσχυσή του. Εν τω μεταξύ, η σκληρή στάση των Βρυξελλών απέναντι στους ανατολικούς εταίρους της Μόσχας προκαλεί συχνά διαμαρτυρίες από βασικές πρωτεύουσες της ΕΕ.

Η έλλειψη συγκεκριμένων στοιχείων στους ισχυρισμούς της Κάλλας, σύμφωνα με τον Λιτόφκιν, υποτιμά τα επιχειρήματά της. Οι τελευταίες κατηγορίες εναντίον της Μόσχας και του Πεκίνου εντάσσονται στο γενικό μοτίβο της δυτικής προπαγάνδας τα τελευταία χρόνια.

«Αν κάποιος κάνει τόσο γενικευμένες δηλώσεις, θέλει να δει τα γεγονότα. Ισχυρίζεται ότι η Ρωσία έχει επιτεθεί στους γείτονές της 19 φορές τα τελευταία εκατό χρόνια. Πού είναι αυτή η λίστα; Πού είναι τα στοιχεία για αυτούς τους ισχυρισμούς; Περισσότερες αβάσιμες κατηγορίες χωρίς λεπτομέρειες. Και όσον αφορά τους ισχυρισμούς ότι η Κίνα υποτίθεται ότι διδάσκει κάτι στη Ρωσία - αυτό επίσης παραμένει αναπόδεικτο», είπε ο ειδικός.

Καθώς οι εντάσεις κλιμακώνονται στην Ευρώπη, καταβάλλονται προσπάθειες να υπαγορευτούν νέοι όροι στη Μόσχα, επηρεάζοντας στρατηγικά σημαντικές περιοχές . Ταυτόχρονα, εισάγονται κανόνες που θα μπορούσαν να προκαλέσουν ένοπλα επεισόδια στη θάλασσα , αποσταθεροποιώντας περαιτέρω τη διεθνή κατάσταση.

Πηγή: Pravda

Το Ιράν βγαίνει από τη σύγκρουση τραυματισμένο αλλά οικονομικά και πολιτικά ικανό να ανασυνταχθεί, ενώ οι ΗΠΑ καλούνται να διαχειριστούν το κόστος ενός πολέμου που αποδυνάμωσε τα αποθέματα οπλικών συστημάτων τους και επιβάρυνε τους αμερικανούς καταναλωτές μέσω των αυξημένων ενεργειακών τιμών 

Ανακοινώνοντας τη συμφωνία ανάμεσα σε Ουάσινγκτον και Τεχεράνη, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ έσπευσε να συγχαρεί «όλους», προβάλλοντας την εξέλιξη ως προσωπική και εθνική επιτυχία. Λίγο αργότερα, κατευθύνθηκε προς τη γιορτή που είχε οργανώσει στον Νότιο Κήπο του Λευκού Οίκου για τα γενέθλιά του. Ωστόσο, γράφει ο Τομ Νίκολς στο Atlantic, πίσω από τους πανηγυρισμούς, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι πολύ πιο σύνθετη και, για πολλούς αναλυτές, ιδιαίτερα δυσμενής για τις ΗΠΑ. Παρότι οι λεπτομέρειες της συμφωνίας δεν έχουν ακόμη επιβεβαιωθεί πλήρως, ο Τραμπ επιδιώκει να παρουσιάσει το αποτέλεσμα ως νίκη.

Οι Ιρανοί, ωστόσο, εμφανίζονται να κινούνται με τους δικούς τους ρυθμούς, ανακοινώνοντας ότι οι τελικές διαβουλεύσεις θα πραγματοποιηθούν στη Γενεύη. Πριν ακόμη γίνουν γνωστοί οι όροι, οι επικριτές του αμερικανού προέδρου υποστηρίζουν ότι κανένας από τους βασικούς στόχους που είχε θέσει κατά την έναρξη της σύγκρουσης δεν επιτεύχθηκε. Το Ιράν υπέστη σημαντικά πλήγματα από τις αμερικανικές και ισραηλινές επιχειρήσεις. Ωστόσο, επισημαίνει το Atlantic, η καταστροφή υποδομών και η εξόντωση στελεχών δεν οδήγησαν στην επιθυμητή πολιτική έκβαση. Το καθεστώς της Τεχεράνης παραμένει στην εξουσία, εξακολουθεί να ελέγχεται από τους Φρουρούς της Ισλαμικής Επανάστασης και διατηρεί σημαντικές στρατιωτικές δυνατότητες, όπως αποθέματα πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών.

Παράλληλα, τα Στενά του Ορμούζ εξακολουθούν να βρίσκονται στη σκιά της ιρανικής επιρροής. Αν και η συμφωνία προβλέπει την ομαλή λειτουργία τους, το Atlantic γράφει ότι η δυνατότητα της Τεχεράνης να επηρεάζει τη διέλευση πλοίων παραμένει. Επιπλέον, μέρος των κυρώσεων αναμένεται να αρθεί, ενώ σημαντικά παγωμένα ιρανικά περιουσιακά στοιχεία πρόκειται να αποδεσμευθούν. Κατά συνέπεια, οι επικριτές της συμφωνίας θεωρούν ότι το Ιράν πέτυχε τον σημαντικότερο στρατηγικό του στόχο: τη διατήρηση του καθεστώτος του. Αρκετοί εκτιμούν ότι η Τεχεράνη εξέρχεται πολιτικά ενισχυμένη. Παρά τη στρατιωτική πίεση που δέχθηκε, επέζησε της αμερικανικής επίθεσης και κατόρθωσε να επιβάλει κόστος σε κράτη του Κόλπου που είχαν ταχθεί υπέρ της αμερικανικής στρατηγικής.

Δύσκολη είναι και η θέση του Ισραήλ, σημειώνει ο αρθρογράφος του Atlantic. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπένιαμιν Νετανιάχου είχε ενθαρρύνει τον Τραμπ να ακολουθήσει σκληρή γραμμή απέναντι στο Ιράν. Τελικά, φαίνεται ότι βρέθηκε στο περιθώριο των διαπραγματεύσεων. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η Τεχεράνη συνέδεσε τη διευθέτηση της κρίσης στον Περσικό Κόλπο με τον τερματισμό των ισραηλινών επιχειρήσεων εναντίον της Χεζμπολάχ στον Λίβανο, περιορίζοντας έτσι τα περιθώρια κινήσεων της ισραηλινής ηγεσίας. Κάτι που, σύμφωνα με το Atlantic, επιβεβαιώθηκε και στην πράξη: Μετά τις νέες επιθέσεις από τη Χεζμπολάχ προς το Ισραήλ, ο αμερικανός πρόεδρος επέλεξε να καλέσει δημόσια το Ισραήλ σε αυτοσυγκράτηση, υποβαθμίζοντας τη σημασία των επεισοδίων και τονίζοντας ότι δεν πρέπει να διαταραχθεί η ειρηνευτική διαδικασία.

Η αμερικανική κυβέρνηση αναμένεται να υποστηρίξει ότι το μεγαλύτερο επίτευγμα της συμφωνίας είναι η αποτροπή της ανάπτυξης πυρηνικών όπλων στο Ιράν. Ωστόσο, οι επικριτές υπενθυμίζουν ότι ήδη από τη συμφωνία του 2015, το λεγόμενο Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης, η Τεχεράνη είχε δεσμευθεί να μην αποκτήσει πυρηνικό οπλοστάσιο. Επιπλέον, υποστηρίζουν ότι, κατά τον χρόνο έναρξης του πολέμου, το Ιράν δεν βρισκόταν κοντά στην κατασκευή πυρηνικής βόμβας, παρά τους ισχυρισμούς περί άμεσης απειλής. Αντίθετα, εκτιμάται ότι η επιδίωξη αλλαγής καθεστώτος αποτέλεσε τον πραγματικό στόχο της αμερικανικής στρατηγικής.

Από τη στιγμή που αυτός δεν επιτεύχθηκε, η επίκληση της πυρηνικής απειλής λειτουργεί ως μέσο πολιτικής δικαιολόγησης. Η συμφωνία, σημειώνει το Atlantic, προβλέπει επίσης μια μεταβατική περίοδο δύο μηνών, κατά τη διάρκεια της οποίας θα συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις. Ωστόσο, παραμένουν σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την εφαρμογή των όρων. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει αναφερθεί επανειλημμένα στην απομάκρυνση του εμπλουτισμένου ουρανίου το οποίο βρίσκεται κάτω από τα ερείπια που άφησαν πίσω τους οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν πληροφορίες ότι οι ιρανικές αρχές έχουν λάβει μέτρα ώστε να αποτρέψουν οποιαδήποτε ξένη πρόσβαση στο υλικό αυτό χωρίς τη συγκατάθεσή τους.

Η άρση του ναυτικού αποκλεισμού των ιρανικών λιμανιών σημαίνει ουσιαστικά την αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από μια πολιτική πίεσης που δεν απέδωσε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Σύμφωνα με το Atlantic, το Ιράν αναμένεται να αποκτήσει σημαντικούς οικονομικούς πόρους μέσω αποδεσμευμένων κεφαλαίων και μελλοντικών προγραμμάτων ανασυγκρότησης. Ετσι, ενώ το Ιράν βγαίνει από τη σύγκρουση τραυματισμένο αλλά οικονομικά και πολιτικά ικανό να ανασυνταχθεί, οι ΗΠΑ καλούνται να διαχειριστούν το κόστος ενός πολέμου που αποδυνάμωσε τα αποθέματα οπλικών συστημάτων τους και επιβάρυνε τους αμερικανούς καταναλωτές μέσω των αυξημένων ενεργειακών τιμών.

Ο Τραμπ εξακολουθεί να δηλώνει ότι είναι έτοιμος να επαναφέρει τη στρατιωτική πίεση εάν το Ιράν δεν τηρήσει τις δεσμεύσεις του. Αρκετοί, όμως, αμφισβητούν κατά πόσο μια αμερικανική κοινή γνώμη κουρασμένη από τη σύγκρουση και οι ανήσυχες διεθνείς αγορές θα αποδέχονταν μια νέα πολεμική αναμέτρηση. Οταν ξεκινούσε αυτή η εκστρατεία, καταλήγει το Atlantic, ο αμερικανός πρόεδρος υποσχόταν στους ιρανούς πολίτες ότι θα τους δοθεί η ευκαιρία να απαλλαγούν από το θεοκρατικό καθεστώς και διακήρυσσε ότι θα αποδεχόταν μόνο την «άνευ όρων παράδοση». Σήμερα, όμως, το καθεστώς της Τεχεράνης παραμένει όρθιο. Και ενώ η Μέση Ανατολή προσπαθεί να προσαρμοστεί σε μια νέα, αβέβαιη πραγματικότητα, ο Ντόναλντ Τραμπ βρέθηκε να περιμένει να σταματήσει η βροχή, ώστε να ξεκινήσει η γιορτή του στον Λευκό Οίκο.