ενημέρωση 2:22, 12 November, 2026

Ο Μάκλμορ δωρίζει όλη την αμοιβή του από την περιοδεία του Εντ Σίραν σε οργανώσεις υπέρ της Παλαιστίνης

Ο αμερικανός ράπερ Μάκλμορ θα δώσει 1 εκατ. δολάρια, δηλαδή την αμοιβή του από τις εμφανίσεις του στη Loop tour του Εντ Σίραν, σε οργανώσεις που βοηθούν τον λαό της Παλαιστίνης

Μπορεί τα εκατομμύρια δολάρια να… μίλησαν την περασμένη Τετάρτη και να αποφασίστηκε η «καρατόμηση» του Μάκλμορ από την περιοδεία στις ΗΠΑ του Εντ Σίραν, ωστόσο η υπόθεση δεν τελείωσε εκεί. Το αντίθετο μάλιστα.

Το θέμα πήρε τεράστιες διαστάσεις, καθώς φάνηκε για μια ακόμη φορά ότι μερικοί δισεκατομμυριούχοι στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού μπορούν να φιμώνουν όσους δεν λένε αυτά που οι ίδιοι πιστεύουν.

Μετά τις αντιδράσεις για τον λόγο υπέρ της Παλαιστίνης που έβγαλε ο αμερικανός ράπερ στη σκηνή του MetLife Stadium του Νιου Τζέρσι (και οδήγησε στην απομάκρυνσή του από το υπόλοιπο της περιοδείας) χιλιάδες είναι αυτοί που ζητούν τη δικαίωση του.
 

Οι καλλιτέχνες που ήταν να «ανοίξουν» τις συναυλίες του Εντ Σίραν – ο Φινέας Ο’ Κόνελ (αδελφός της Μπίλι Άιλις), οι Boega, ο Άαρον Ρόου και οι Lukas Graham- δήλωσαν τη στήριξή τους στον Μάκλμορ αποχωρώντας από το tour.

Και τώρα ο 43χρονος ράπερ «πετάει το γάντι» στον Ρόμπερτ Κραφτ, τον άνθρωπο που όπως όλα δείχνουν οργάνωσε την απομάκρυνσή του. Για όσους δεν γνωρίζουν ο 85χρονος επιχειρηματίας είναι ιδιοκτήτης των Νιου Ίνγκλαντ Πάτριοτς και του Gillette Stadium, στενός φίλος και υποστηρικτής του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και ισχυρός χρηματοδότης του ισραηλινού λόμπι στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού.

«Με όλα όσα έχουν συμβεί τις τελευταίες 48 ώρες, θέλω να επαναφέρω την κουβέντα εκεί που πρέπει: στον λαό της Παλαιστίνης που ακόμα σκοτώνονται, ακόμα ζουν κάτω από στρατιωτική κατοχή και ακόμα παλεύουν για την ελευθερία τους» έγραψε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram ο Μάκλμορ.

«Θα δωρίσω ένα εκατομμύριο δολάρια, όλη μου την αμοιβή από τη Loop tour του Εντ Σίραν σε έξι οργανώσεις που βοηθούν τον λαό της Παλαιστίνης. Και προσκαλώ τον Ρόμπερτ Κραφτ να κάνει το ίδιο. Παρά τις διαφωνίες μας, ίσως συμφωνούμε σε ένα πράγμα: οι ζωές των Παλαιστινίων αξίζει να προστατευθούν. Η ζωή ενός Παλαιστίνιου δεν έχει λιγότερη αξία από τις άλλες ζωές σε αυτόν τον πλανήτη» συνέχισε ο γνωστός μουσικός.

«Αυτό ήταν πάντα για μένα: όχι εγώ. Όχι η περιοδεία. Όχι τα πρωτοσέλιδα για την κόντρα. Έχει να κάνει μόνο με το δικαίωμα των Παλαιστινίων στην ελευθερία, την αξιοπρέπεια και την ασφάλεια στη πατρίδα τους» συμπλήρωσε.

Η απάντηση του Ρόμπερτ Κραφτ

Ο δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας Ρόμπερτ Κραφτ απάντησε με ανακοίνωσή του στην πρόσκληση του Μάκλμορ, αλλα με τον κλασικό διπλωματικό τρόπο του και ουσιαστικά… φλεξάροντας τον εαυτό και το εγώ του.

«Έχω αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής μου “χτίζοντας” γέφυρες ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους. Και πιστεύω ότι όλες οι ζωές αξίζουν να προστατευθούν» είπε ο Κραφτ.

«Σε όσους στηρίζουν τον λαό της Παλαιστίνης απλά λέω ότι για δεκαετίες έχω προσπαθήσει να φέρω κοντά νέους Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους, να συνεργατούν και να δουλέψουν μαζί» συμπλήρωσε, ενώ αποκάλυψε ότι πριν τον αμερικανό ράπερ και ο Εντ Σίραν του ζήτησε να δωρίσει 2 εκατ. δολάρια σε οργανώσεις για την Παλαιστίνη.

Το μοναδικό που δεν είπε στην ανακοίνωσή του είναι αν θα δωρίσει τα χρήματα σε φιλοπαλαιστινιακές οργανώσεις.

Νιώθει προδομένος ο Εντ Σίραν;

Μετά την άνευρη δήλωσή του, όπου προσπαθούσε να εξηγήσει τους λόγους της απομάκρυνσης του Μάκλμορ από την υπόλοιπη Loop tour, ο Εντ Σίραν δεν έχει μιλήσει ξανά.

Ωστόσο, σύμφωνα με την Daily Mail, ο 35χρονος Άγγλος μουσικός νιώθει προδομένος από τους φίλους του, επειδή τον ενέπλεξαν σε όλη αυτή την κατάσταση

Δείτε ολόκληρη την ανάρτησή του:

Μίλησε ο Κυριάκος στη Βουλή για ελπίδα και υπευθυνότητα και «καίγονται» τα λεξικά, θέλουν οι λέξεις να καταθέσουν μέτρα ασφαλιστικά

Ελπίδα ή περιπέτεια το νέο δίλημμα που θέτει ο Μητσοτάκης, βγήκε από τα ρούχα του ο Ανδρουλάκης και ο λαός μετράει τα κουκιά και βλέπει ότι σε περιπέτεια από τον χειμώνα θα μπαίνει όποιος ανοίγει το καλοριφέρ και η μεγάλη ελπίδα θα ναι να βγει ο μήνας χωρίς δανεικά

Αγαπημένοι μου συγκάτοικοι στην τρέλα και στην παρακμή, αγαπημένα μου golden boys, αδικημένοι μου μικροαστοί, φτωχοί μου προλετάριοι, εάν ανοίγαμε ως χώρα έναν κουμπαρά και έβαζαν οι κυβερνητικοί ένα ευρώ κάθε φορά που προκαλούσαν με το θράσος τους, θα ‘χαμε λύσει το οικονομικό πρόβλημα της χώρας. Τεράστιο λάθος Κυριάκο η μετατροπή του διλήμματος από «Μητσοτάκης ή χάος», στο «ελπίδα ή περιπέτεια». Ποιος το σκέφτηκε αυτό; Και να πεις δεν πέσαν άλλες ιδέες; Δεν βγήκε ο Φλωρίδης, -τεράστια μεταγραφή και μπράβο μας, την ιδρώνει τη φανέλα-, και είπε ότι χωρίς εσένα θα κάνουν ντου οι Τούρκοι; Τι την ήθελες την ελπίδα; Ή ας έλεγες ελπίδα για καλή μετά θάνατον ζωή… τότε μάλιστα. Γιατί σε αυτή τη ζωή ο κόσμος περνάει καλά μόνο στους πίνακες με τα στατιστικά του Ακη (Σκέρτσου).

Αλλα κόλπα (1)

Και τα χειρότερα είναι μπροστά.. να δεις τι σου χω για μετά που λέει και το τραγούδι. Βέβαια όπως σας έχω πει κατ΄ επανάληψη το Μέγαρο Μαξίμου έχει αναγάγει την επικοινωνία σε επιστήμη! Κυρίως όμως επειδή «ο φόβος φυλάει τα έρμα». Προσέξτε να δείτε πως παίζει το «παιχνίδι» με την ακρίβεια κι ότι μέλλεται προκύψει. Επειδή γνωρίζουν τα όσα πρόκειται να συμβούν, ιδιαίτερα μετά από την άνοδο των διεθνών τιμών του πετρελαίου – και κυρίως με το πετρέλαιο θέρμανσης από τα μέσα του Οκτωβρίου – έχουν «γυρίσει την πλάκα». Εχουν «σηκώσει» το θέμα των καυσίμων και της ενέργειας μόνοι τους – ούτε ένας, ούτε δύο υπουργοί έχουν κάνει δηλώσεις για το πρόβλημα που υπάρχει και τους φόβους τους για το πως θα εξελιχθεί – χωρίς η αντιπολίτευση να κάνει το παραμικρό επί της ουσίας. Κι αφού το «σήκωσαν» το θέμα, άρχισαν να λένε πως το πρόβλημα είναι πανευρωπαϊκό και καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να το διαχειριστεί μόνη της, ως εκ τούτου πρέπει να το πάρουν πάνω τους οι Βρυξέλλες – και το θέμα θα συζητηθεί στο Eurogroup στην Ιρλανδία. Αλλά και η κυβέρνηση έχει κάνει τα «κουμάντα» της και θα δώσει το κάτι τις της κι αυτή.

Αλλα κόλπα (2)

Τι θέλουν να πετύχουν μ΄ αυτή την διαχείριση; Θέλουν να απενεργοποιήσουν τη … «νάρκη» που βλέπουν μπροστά τους. Και το κρίσιμο μέγεθος θα είναι η τιμή με την οποία θα «ανοίξει» στις 16 Οκτωβρίου το πετρέλαιο θέρμανσης. Διότι με τα σημερινά δεδομένα είναι περί το 1,8 ευρώ το λίτρο! Σκεφτείτε τι έχει να γίνει στη Βόρειο Ελλάδα και στη Θεσσαλία, όπου η Νέα Δημοκρατία έχει εξαιρετικά προβληματικά ποσοστά. Αυτό βλέπουν μπροστά τους και γι΄ αυτό το χειρίζονται κατ΄ αυτό τον τρόπο. Υπάρχει το ενδεχόμενο της έκτακτης φορολόγησης των κερδών των διυλιστηρίων ή η μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης ή η περίπτωση να «κοπεί» ένα fuel pass ακόμη. Θα δούμε αν θα τους βγει και με ποιο τρόπο….

Μπούμεραγκ

Επίσης δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει αλλά όλη αυτή η ιστορία με τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, τους «σκιτζίδες» γιατρούς και το υπουργείο που κάνει τον … «τροχονόμο» στον κάθε απίθανο, έχει γυρίσει σε βάρος πρωτίστως του υπουργού Υγείας κ. Αδωνι Γεωργιάδη και ακολούθως σε βάρος της κυβέρνησης. Στα social media μάλιστα έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις, που τους έχει στοιχίσει. Να σκεφτείτε πως τους επιτέθηκε ο κ. Παύλος Πολάκης και ο συνήθως λαλίστατος κ. Γεωργιάδης έκανε κατά το κοινώς λεγόμενο … «την μαμούνα»! Σφύριζε κλέφτικα….

Αποτυχία

Εν τω μεταξύ χθες στη Βουλή ο πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης … «κήδεψε με δόξα και τιμή» την συνταγματική του αναθεώρηση! Όπως σας είχα ενημερώσει προ μηνών «πήγε στο κουβά»! Βέβαια ο κ. Μητσοτάκης δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία ότι ήταν δυνατόν να περάσει η αναθεώρηση του συντάγματος. Θα μου πείτε τότε γιατί το έκανε; Γιατί ήθελε να «κάνει παιχνίδι» με το ΠΑΣΟΚ! Είτε το ΠΑΣΟΚ θα συναινούσε και θα είχε εσωκομματικά προβλήματα από τα αριστερά του, είτε δεν θα συναινούσε και θα είχε προβλήματα από τα δεξιά του. Και ιδιαίτερα απευθυνόμενος στους δυσαρεστημένους κεντρώους με την κυβέρνηση, ήθελε να αποδείξει την – σε κάθε περίπτωση – αναξιοπιστία του ΠΑΣΟΚ! Ούτε αυτό του βγήκε κι έτσι την γλύτωσαν και οι δημόσιοι υπάλληλοι – που δεν θέλει να τους βλέπει στα μάτια του…. Τώρα στην επόμενη Βουλή που θα μεταφερθούν οι 33 διατάξεις που ήθελε να αναθεωρήσει ο πρωθυπουργός, όπως αντιλαμβάνεστε δεν πρόκειται να έχουν καμία τύχη – διότι με τη Νέα Δημοκρατία κάτω από το 30%, ποιος θα τολμήσει να τις ψηφίσει;

Νάναι καλά οι άνθρωποι

Εχετε υπόψη σας ότι το ψηφοδέλτιο του Βόρειου Τομέα της Νέας Δημοκρατίας δεν θα μας αφήσει να … πλήξουμε – να είναι καλά οι άνθρωποι! Τελευταίο – αλλά όχι έσχατο… – επεισόδιο είναι αυτό με τον κ. Δημήτρη Καιρίδη. Ο κ. Καιρίδης, με βάση τις υπάρχουσες δημοσκοπήσεις βρίσκεται στην πέμπτη θέση – ναι και δεν του φαινότανε! Χθες, λοιπόν, βρήκε την ευκαιρία να ρίξει μία … «κατακεφαλιά» στον κυβερνητικό εκπρόσωπο και συνυποψήφιο του στο ψηφοδέλτιο του Βόρειου Τομέα κ. Παύλο Μαρινάκη. Γιατί ποιο πράγμα; Μα γιατί άλλο, για το «σφάξιμο» του επιδόματος ανεργίας!

 Το έχει άχτι

Είπε συγκεκριμένα ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας «αυτό ισχύει και για τα επόμενα χρόνια, είναι ένα ανταποδοτικό επίδομα, όχι προνοιακό, το οποίο προέρχεται από τις κρατήσεις των εργαζομένων»! Και πρόσθεσε πως «Τίποτα δεν είναι ταμπού, απλώς η συζήτηση όταν γίνει, αν γίνει και εφόσον γίνει, η οποιαδήποτε συζήτηση για το οποιοδήποτε θέμα θα πρέπει να γίνεται οργανωμένα, θα πρέπει να γίνεται συγκροτημένα για να μην αυτο-υπονομεύεται. Ο Παύλος έχει την ιδιότητα του κυβερνητικού εκπροσώπου, υπάρχει αυτό το ζήτημα»! Το πρώτο «καρφί». Και συνέχισε λέγοντας ότι «η αλήθεια είναι ότι ο Παύλος, σε αυτά τα τρία χρόνια, έχει υπάρξει άψογος στα καθήκοντά του. Τώρα ότι κάποια στιγμή υπό την πίεση και του σταυρού και της αυτονόμησης του, καθώς θα κατέβει πλέον, εξέφρασε και μια προσωπική άποψη, δεν νομίζω ότι είναι το μείζον, απλώς έγινε η παρεξήγηση ακριβώς επειδή έχει αυτόν τον βαρύ ρόλο»! Να σε κάψω Γιάννη μ΄ να σ΄ αλείψω λάδι!

Μετά την κίτρινη είναι η κόκκινη

Νομίζω πως ο κ. Απόστολος Πάνας, μετά τις ιδέες του για συνεργασία με Τσίπρα, δεν θα μακροημερεύσει για πολύ στη Χαριλάου Τρικούπη. Χθες μετά το τέλος της συζήτησης στη Βουλή ο κ. Νίκος Ανδρουλάκης βρέθηκε «εν ολομελεία» με τους βουλευτές του κόμματος και τα είπαν. Ο μόνος που απουσίαζε ήταν ο κ. Πάνας! Εχει ήδη μία «κίτρινη κάρτα», στην επόμενη στροφή δεν τον βλέπω καλά….

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Μητσοτάκης και χάος

Μέχρι τώρα το αφήγημα της κυβέρνησης ήταν «Μητσοτάκης ή χάος;», θέτοντας τους πολίτες αντιμέτωπους με ένα δίλημμα. Τώρα δεν υπάρχει κανένα δίλημμα: Και Μητσοτάκης και χάος

Σε πείσμα των εξαγγελιών του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ και του κλίματος «παροχών» που προσπάθησε να δημιουργήσει, η κοινωνία αυτή τη στιγμή βλέπει με αγωνία ένα νέο κύμα ακρίβειας να έρχεται. Η βενζίνη έχει περάσει για τα καλά τα 2 ευρώ, το πετρέλαιο θέρμανσης και το φυσικό αέριο, άρα και το κόστος ενέργειας έχουν πάρει την ανιούσα και οι επιχειρηματίες, αντιμέτωποι με ολοένα και πιο αυξημένο κόστος παραγωγής, δηλώνουν ευθαρσώς ότι μετά τον Οκτώβριο οι «συμφωνίες κυρίων» για αποφυγή αυξήσεων στα καταναλωτικά προϊόντα θα αποτελούν παρελθόν.

Ο πληθωρισμός ήταν υψηλότερος του αναμενόμενου τον Αύγουστο, ήδη αναθεωρούνται ανοδικά οι προβλέψεις για τον μέσο ετήσιο πληθωρισμό, ενώ η άνοδος του δείκτη τιμών εισαγωγών στη βιομηχανία τον Ιούλιο παραπέμπει σε νέο κύκλο αύξησης της τιμής βασικών προϊόντων.

Την ίδια ώρα, οι γεωπολιτικές εξελίξεις κάθε άλλο παρά ευοίωνες είναι για την παγκόσμια οικονομία, με τη συνεχιζόμενη ένταση των ΗΠΑ με το Ιράν να σημαίνει ότι αργεί το πλήρες άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, στην Ερυθρά Θάλασσα οι Χούθι κερδίζουν έδαφος, ενώ η αναστολή της λειτουργίας του Σαουδαραβικού αγωγού East West σημαίνει ότι εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου ημερησίως δεν φτάνουν στις αγορές ενέργειας σπρώχνοντας τις τιμές των καυσίμων στα ύψη. Σε όλα αυτά προστίθεται η πίεση για άνοδο των επιτοκίων των κεντρικών τραπεζών, κάτι που στο τέλος θα σημαίνει και ακριβότερο δανεισμό.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι οι όποιες ονομαστικές αυξήσεις μισθών και συντάξεων που ανακοινώθηκαν έχουν ήδη υπερκαλυφθεί από την πραγματική αύξηση του κόστους ζωής και ότι τα νοικοκυριά αντιμετωπίζουν τον χειμώνα που έρχεται με μια ανασφάλεια, που γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν στις έγνοιες για την οικονομία προστίθεται αυτές που αφορούν τις εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά, το νέο γύρο τουρκικής επιθετικότητας, τα ερωτήματα για το εάν όλα αυτά θα μπορούσαν να οδηγήσουν ακόμη και σε ένα «θερμό επεισόδιο».

Προσθέστε τη διάχυτη πολιτική κρίση στην Ευρώπη, την άνοδο της Ακροδεξιάς, την αμηχανία των περισσότερων κυβερνήσεων, το κόστος από τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία (και τα ερωτήματα για τυχόν μεγαλύτερη ευρωπαϊκή εμπλοκή), τα ανοιχτά ερωτήματα για τις σχέσεις με τις ΗΠΑ, τις νέες προκλήσεις γύρω από την Τεχνητή Νοημοσύνη αλλά και την προοπτική μιας επίμονης και δύσκολης διαπραγμάτευσης γύρω από τον επόμενο Ευρωπαϊκό Προϋπολογισμό, στο έδαφος μάλιστα και αυξημένων αναγκών αντιμετώπισης των επιπτώσεων από την κλιματική αλλαγή, όπως αυτές που καταγράφηκαν στην καλοκαίρι.

Και όλα αυτά την ώρα που στην Ελλάδα μόλις ολοκληρώθηκε το Ταμείο Ανάκαμψης, με την κυβέρνηση να μην μπορεί ακόμη να βεβαιώσει ότι αξιοποιήθηκαν όλα τα κονδύλια και πλήθος ενδείξεις ότι ένα μεγάλο μέρος του σπαταλήθηκε με κριτήριο την «απορροφησιμότητα» και μόνο και όχι το πραγματικό αναπτυξιακό αποτύπωμα, αλλά και το «τάισμα» διάφορων «συμβουλευτικών εταιρειών» που εξασφαλίζουν, πέρα από όλα τα άλλα, και την ύπαρξη ενός φιλοκυβερνητικού μηντιακού οικοσυστήματος. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα υπάρχει πλέον η όποια «τόνωση» της οικονομίας, καθώς δεν είναι δεδομένο πόσο θα αποδώσουν οι κυβερνητικές προθέσεις για στροφή στην αξιοποίηση εθνικών πόρων.

Όλα αυτά σημαίνουν μια δύσκολη περίοδο, όπου τα προβλήματα θα σωρεύονται, το οικονομικό βάρος στα νοικοκυριά θα μεγαλώνει και η ανασφάλεια στην κοινωνία θα εντείνεται. Αυτή είναι η πραγματικότητα που έχουμε μπροστά μας.

Μέχρι τώρα η κυβέρνηση προσπαθούσε να μας πείσει ότι θα μπορούσαμε να αποφύγουμε όλους αυτούς τους κινδύνους, ή έστω τους πιο μεγάλους, ότι δεν θα καταλήγαμε σε καθοδικό σπιράλ αλληλοτροφοδοτούμενων αρνητικών δυναμικών, εάν εμπιστευόμασταν για άλλη μια φορά τη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή θα οδηγούσε, σύμφωνα με αυτό το αφήγημα, στην οικονομική κατάρρευση, την εθνική διακινδύνευση και την κοινωνική αναταραχή.

Ήταν αυτό που κωδικοποιήθηκε ως «Μητσοτάκης ή χάος», σε μια κακή απομίμηση του «Καραμανλής ή τανκς» των πρώτων μεταπολιτευτικών εκλογών.

Όμως, τώρα είναι σαφές ότι αντικειμενικά το κυβερνητικό αφήγημα μετατοπίζεται. Οι υποσχέσεις ότι η κυβέρνηση θα μπορέσει με στιβαρό και έμπειρο χέρι να κρατήσει σταθερό το τιμόνι της χώρας, μέσα σε όλες τις γεωπολιτικές και οικονομικές αναταράξεις, έχουν υποχωρήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ούτε λόγος γίνεται επί της ουσίας για αποφυγή προβλημάτων όπως η κρίση κόστους ζωής.

Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση δείχνει έτοιμη να μετατοπιστεί σε μια ρητορική που θα παρουσιάζει όλες αυτές τις ομολογουμένως αρνητικές εξελίξεις, με το μεγάλο κόστος για την κοινωνία, ως αναπόφευκτες. Ότι, δηλαδή, και οι τιμές των καυσίμων και της ενέργειας θα ανέβουν και ο πληθωρισμός θα αυξηθεί και στα εθνικά θέματα οι εντάσεις θα κλιμακωθούν και η ευρωπαϊκή διαδικασία θα γίνει όλο και πιο προβληματική, γιατί όλα αυτά είναι έξω από τον οποιοδήποτε έλεγχο της κυβέρνησης, οφείλονται αποκλειστικά σε εξωγενείς παράγοντες, κανένα μέτρο δεν μπορεί να τις ανακόψει, και λίγα πράγματα μπορούν να γίνουν για να αντιστραφούν. Στην καλύτερη των περιπτώσεων όταν κάνουν τον κύκλο τους, θα υπάρξουν κάποια ανακουφιστικά μέτρα.

Και αντί όλες αυτές οι παραδοχές να παρουσιάζονται ως αυτό που όντως είναι, δηλαδή ως αποτυχίες της κυβερνητικής πολιτικής, παρουσιάζονται ως το ακριβώς αντίθετο: ως μία συνθήκη απέναντι στην οποία θα πρέπει ο ελληνικός λαός για άλλη μια φορά να εμπιστευτεί την κυβέρνηση που τον έχει φέρει σε αυτή την κατάσταση. Δηλαδή, πλέον δεν έχουμε το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος», αλλά την κυνική πρόταση ότι θα έχουμε «Μητσοτάκη και χάος».

Βεβαίως, μια τοποθέτηση τέτοιου τύπου δεν μπορεί να πάει μακριά. Δεν μπορεί να λειτουργήσει καν ως πολιτικός εκβιασμός. Στην καλύτερη των περιπτώσεων θα προσπαθούσε να λειτουργήσει ως μια συστηματική προσπάθεια αποθάρρυνσης των ανθρώπων ως προς οποιαδήποτε μορφή πολιτικής συμμετοχής, ως μια πρόσκληση να «κάτσουν σπίτι τους» και «να μην κάνουν τίποτα», γιατί «τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει». Και γι’ αυτό πολύ δύσκολα μπορεί να διαμορφώσει και τον εκλογικό συσχετισμό που θα ήθελε η κυβέρνηση, εκτός και εάν μιλάμε για μια τεράστια αποχή από τις εκλογές.

Ευτυχώς, όμως, το κλίμα αυτό δεν περνάει στην κοινωνία. Το γεγονός ότι κοινός τόπος όλων των δημοσκοπήσεων είναι ένα ισχυρό αίτημα πολιτικής αλλαγής, σημαίνει ότι η κοινωνία δεν «τσιμπάει» και επιμένει να διεκδικεί μια άλλη κυβερνητική πολιτική που θα επιτρέψει την αντιμετώπιση όλων αυτών των προκλήσεων με τρόπο που να μην δεχτεί και άλλα πλήγματα η κοινωνία. Γιατί ακόμη και σε μια δύσκολη συνθήκη, εάν υπάρχει πολιτική βούληση και κοινωνική υποστήριξη πάντα μπορούν να βρεθούν λύσεις που δεν θα μεταφέρουν και πάλι το κόστος στις πλάτες των πολλών.

Πηγή: in

Οι ταινίες της εβδομάδας - Η «Κότα», το «Τρυφερό κτήνος» κι ο απογοητευτικός Φαραντί

Πολλές οι ταινίες της εβδομάδας, αλλά μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει η νέα και εν μέρει αυτοβιογραφική ταινία της Μαρί Κρόιτσερ, με ηρωίδα μια πιανίστα που ανακαλύπτει ότι ο άνδρας της εμπλέκεται σε σκάνδαλο παιδικής πορνογραφίας

Τρυφερό Κτήνος ★★★☆☆
(GentleMonster, Αυστρία, Γαλλία, 2026, 114’)

Gentle Monster (2026) - IMDb

• Σκηνοθεσία: Μαρί Κρόιτσερ
• Ηθοποιοί: Λέα Σεϊντού, Γέλα Χάασε, Λόρενς Ρουπ

Η Μαρί Κρόιτσερ, τέσσερα χρόνια μετά το επιτυχημένο «Corsage» (2022), επιστρέφει με ένα κοινωνικό δράμα που καταπιάνεται με ένα ιδιαίτερα δύσκολο θέμα, το οποίο μοιάζει εν μέρει να αντανακλά και τη δική της ιστορία με τον ηθοποιό Φλόριαν Ταϊχτμάιστερ, πρωταγωνιστή στην προηγούμενη ταινία της, ο οποίος καταδικάστηκε για το ίδιο έγκλημα. Η ταινία της εξερευνά τις έννοιες της αγάπης, της εμπιστοσύνης και της ηθικής.

Η Λούσι, μια πιανίστρια, μετακομίζει με την οικογένειά της στην εξοχή, ελπίζοντας ότι η αλλαγή θα βοηθήσει τον σύζυγό της, Φίλιπ, να ξεπεράσει την επαγγελματική του εξουθένωση. Όταν όμως η αστυνομία συλλαμβάνει τον Φίλιπ για κατοχή και διάδοση παιδικής πορνογραφίας, η ζωή της ανατρέπεται. Έχοντας μείνει μόνη, πρέπει να προστατεύσει τον γιο της και να αντιμετωπίσει τον φόβο για όσα μπορεί να έχει κάνει ο άντρας που αγαπά.

Η Κρόιτσερ δείχνει από την πρώτη στιγμή ότι δεν ενδιαφέρεται να στρέψει τον φακό της στον Φίλιπ ή στις νομικές διαδικασίες, αλλά στη Λούσι και στο πώς αυτό το συνταρακτικό γεγονός αλλάζει σταδιακά την άποψή της για τον άντρα που αγάπησε και εμπιστευόταν. Ίσως αυτό είναι και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ταινίας, καθώς η Κρόιτσερ σιγά σιγά αποδομεί τη σχέση τους και επικεντρώνεται στην εύθραυστη ψυχολογία της Λούσι, μιας γυναίκας που προσπαθεί να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι ο άντρας της είναι ένα τέρας.

Αυτή η διαδρομή στην συνειδητοποίηση, καταγράφεται μέσα από σιωπές, μινιμαλιστικούς διαλόγους και συναισθήματα που η Λούσι συνεχώς καταπιέζει. «Δεν υπάρχει κουμπί που πατάς και σταματάς να αγαπάς», λέει κάποια στιγμή η Λούσι στη μητέρα της, και πράγματι η ίδια αδυνατεί να προχωρήσει παρακάτω, πιστεύοντας τελικά τον άντρα της, όταν εκείνος δικαιολογεί τις πράξεις του, λέγοντας ότι απλώς μοιραζόταν τα αρχεία για τα χρήματα.

Όμως, το να πιστεύεις κάποιον δεν σημαίνει ότι τον εμπιστεύεσαι κιόλας. Η Λούσι προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει τη σχέση της με τον Φίλιπ, έχοντας όμως πάντα στο μυαλό της τον γιο της και διερωτώμενη αν ο άντρας της του έκανε κάποιο κακό. Η Κρόιτσερ δείχνει αυτή τη σχέση αγάπης-μίσους, εμπιστοσύνης-καχυποψίας, όχι μέσα από υπερβολικές συναισθηματικές σκηνές, αλλά μέσα από μια παγερή απεικόνιση του συναισθήματος. Η Λούσι μοιάζει σαν να έχει παγώσει μέσα στον χρόνο. Είναι τέτοια η ανατροπή στη ζωή της που φαίνεται ότι δεν έχει χωνέψει ακόμα τι έχει συμβεί. Η σύγκρουση που συντελείται μέσα της είναι τέτοια, που αδυνατεί να εξωτερικεύσει τα συναισθήματά της. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Φίλιπ. Δεν υπάρχουν φωνές, αντίσταση, παρά μόνο ένα «ευγενικό τέρας», ένας φυσιολογικός, φαινομενικά, άνθρωπος. Την Κρόιτσερ δεν την ενδιαφέρει να δημιουργήσει ένα δράμα με εντάσεις ή ένα ψυχολογικό θρίλερ, αλλά να αποτυπώσει ρεαλιστικά τα ρήγματα που δημιουργεί ένα τέτοιο γεγονός στη ζωή μιας γυναίκας.

Η σκηνοθέτις διαλύει κατά διαστήματα τη γραμμική αφήγηση και με flashback σκηνές αποκαλύπτει προβληματικές συμπεριφορές του Φίλιπ. Αυτές οι σκηνές, αν και δεν ενσωματώνονται πάντα φυσιολογικά στη ροή της αφήγησης και επαναλαμβάνονται αρκετά, μοιάζουν περισσότερο με αναμνήσεις της Λούσι, που αναζητά πια, γεμάτη τύψεις, σημάδια από το παρελθόν.

Η Κρόιτσερ όμως, ποτέ δεν καταφέρνει να ξεπεράσει το επίπεδο της εσωστρέφειας που διατρέχει όλη την ταινία της. Η ενοχή που κουβαλάει η Λούσι εγκλωβίζεται μονάχα στη σιωπηλή και μετρημένη ερμηνεία της Λέα Σεϊντού, ενώ η αλληλεπίδρασή της με τη Γέλα Χάασε, που υποδύεται την αστυνομικό Έλσα Κουν, και τους άλλους χαρακτήρες μένει σε ένα πρώτο επίπεδο, χωρίς ποτέ να εμβαθύνει.

Η Έλσα Κουν και η δική της προσωπική ιστορίαμε τον πατέρα της (η οποία μοιάζει γραμμένη επιπόλαια), ποτέ δεν αναλύεται σε βάθος. Η προσπάθεια να δημιουργηθούν δυο εκ διαμέτρου αντίθετοι χαρακτήρες, η Λούσι είναι πιο εξωστρεφής και εμπιστεύεται πιο εύκολα ενώ η Κουν λόγω της δουλειάς της έχει υψώσει ένα τεράστιο τοίχο απέναντι στους άλλους, δεν αξιοποιείται τελικά και μοιάζει απλώς να γεμίζει τον κινηματογραφικό χρόνο.


ResidentEvil ★1/2☆☆☆
(ΗΠΑ, 2026, 90’)

Οι ταινίες της εβδομάδας: Η «Κότα», το «Τρυφερό κτήνος» κι ο απογοητευτικός Φαραντί

• Σκηνοθεσία: Ζακ Κρέγκερ
• Ηθοποιοί: Οστιν Έιμπραμς, Ζακ Τσέρι, Κάλι Ρέις

Το «Resident Evil» επιστρέφει με την 8η κινηματογραφική μεταφορά του δημοφιλούς video game της Capcom, που άλλαξε για πάντα το survival horror. Αυτή τη φορά, στη σκηνοθετική καρέκλα κάθεται ο σκηνοθέτης του «Barbarian», (2022) και του πρόσφατου «Weapons», 2025, Ζακ Κρέγκερ. Η ταινία ακολουθεί τον Μπράιαν, έναν κούριερ ιατρικού υλικούπου, χωρίς να το θέλει, βρίσκεται μπλεγμένος σε έναν ασταμάτητο αγώνα επιβίωσης, καθώς μια μοιραία, φρικιαστική νύχτα διαλύει τα πάντα γύρω του και το χάος επικρατεί.

Κινηματογραφικά, το «Resident Evil» είναι ένα ξεκάθαρο προϊόν του Κρέγκερ. Έχει όλα τα στοιχεία της φιλμογραφίας του: ατμόσφαιρα, αξιόλογα jump scares, μπόλικο αίμα και αρκετά κωμικά στοιχεία. Καταφέρνει σε μεγάλο βαθμό να «παντρέψει» αυτά τα στοιχεία και όντως δημιουργεί μια ταινία καθαρού survival horror, όπως είναι κυρίως το πρώτο παιχνίδι της σειράς, ενώ αξιοποιεί στοιχεία και από τις πιο καινούργιες προσθήκες (R.E. 7 & R.E. 8), όπου η σειρά μετακινήθηκε από το action horror ξανά στις ρίζες της (π.χ. μερικά πλάνα έχουν γυριστεί από την οπτική του πρώτου προσώπου (firstperson).

Ο Κρέγκερ «χτίζει» μια ταινία που περικλείει μέσα της πολλά κρυφές αναφορές (eastereggs) και συνδυάζει δυστυχώς άνευρη δράση με προβλέψιμο τρόμο. Σεναριακά, όλα είναι τόσο γραμμικά και προβλέψιμα, ενώ η ταινία μοιάζει με μια χαμηλού προϋπολογισμού παραγωγή, που γίνεται περισσότερο για να δοκιμαστούν τα νερά και να διαπιστωθεί αν αξίζει να επενδυθούν περισσότερα στην επόμενη ταινία (αν υπάρξει επόμενη).

Μοιάζει περισσότερο να θέλει να εκμεταλλευτεί το όνομα του «Resident Evil» παρά να δημιουργήσει κάτι αξιόλογο. Προσεγγίζει εξ’ αρχής την ταινία ως μια ανόητη ιδέα, διακωμωδώντας συνεχώς τον ήρωά του, που είναι απίστευτα μονοδιάστατος και ρηχός, αλλά και τις συνθήκες στις οποίες βρίσκεται και κατ’ επέκταση, τους μηχανισμούς του ίδιου του παιχνιδιού.

Μοιάζει σαν να πιστεύει ότι η μεταφορά ενός video game στη μεγάλη οθόνη είναι κάτι ανούσιο, οπότε προσπαθεί να το αποδομήσει.

Σίγουρα, ένα βιντεοπαιχνίδι δεν ακολουθεί τους κανόνες ενός ρεαλιστικού κόσμου, πώς θα μπορούσε, άλλωστε; ούτε το «Resident Evil» φημίζεται πάντα για τα καλογραμμένα σενάριά του. Υπάρχει, όμως, άφθονο υλικό, όπως η βιοτρομοκρατία, που αποτελεί βασικό στοιχείο της σειράς, ώστε να συνδεθεί το υλικό των παιχνιδιών με μια ταινία που θα κατάφερνε να συνδυάσει αφήγηση και δράση ώστε διατηρήσει το ενδιαφέρον τόσο του θεατή όσο και των θαυμαστών της σειράς.

Στη συγκεκριμένη ταινία, και οι δύο θα φύγουν απογοητευμένοι. Δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε ως guilty pleasure, όπως ήταν τουλάχιστον οι προηγούμενες ταινίες (κυρίως οι τρεις πρώτες, τις υπόλοιπες καλό είναι να τις ξεχάσουμε). Αντίθετα, μοιάζει με μια άχρωμη, περιττή ταινία που απλώς προετοιμάζει το έδαφος για μια άλλη.


Παράλληλες Ιστορίες ★1/2☆☆☆
(ParallelTales, Γαλλία, 2026, 139’)

Οι ταινίες της εβδομάδας: Η «Κότα», το «Τρυφερό κτήνος» κι ο απογοητευτικός Φαραντί

• Σκηνοθεσία: Ασγκάρ Φαραντί
• Ηθοποιοί: Ιζαμπέλ Ιπέρ, Βιρζινί Εφιρά, Βενσάν Κασέλ

Αναζητώντας υλικό για το νέο της μυθιστόρημα, μια εσωστρεφής συγγραφέας παρακολουθεί κρυφά τους γείτονές της στην απέναντι πολυκατοικία. Όταν προσλαμβάνει έναν νεαρό για να τη βοηθά στην καθημερινότητά της, δεν φαντάζεται πως η παρουσία του θα ανατρέψει τις ζωές όλων τους.

Ο Ιρανός σκηνοθέτης Ασγκάρ Φαραντί, του εξαιρετικού «Ένας χωρισμός» (2011), επιστρέφει στο σινεμά πέντε χρόνια μετά την τελευταία του ταινία («A Hero», 2021), με μια απογοητευτική ταινία που δεν θυμίζει σε τίποτα τη σκηνοθετική και σεναριακή του δεξιοτεχνία.

Εμπνευσμένος από τη μικρού μήκους ταινία του Κριστόφ Κισλόφσκι «Μικρή Ιστορία για Έναν Έρωτα», 1988, ο Φαραντί κατασκευάζει μια ταινία που διερευνά, μέσα από στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ, την έννοια του δημιουργού, το ηδονοβλεπτικό βλέμμα, αλλά και τα όρια μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, τα οποία, όταν μπερδεύονται, μπορούν να οδηγήσουν σε καταστροφικά αποτελέσματα.

Με μια αναποφασιστικότητα εκ μέρους του Φαραντί για το πώς θα διαχειριστεί το υλικό του, η ταινία ισορροπεί ανάμεσα στην προσπάθεια αποτύπωσης, με ρεαλιστικούς όρους, των σχέσεων που διέπουν τους χαρακτήρες και στην προσπάθεια χτισίματος ενός σασπένς που όμως κινηματογραφικά δεν λειτουργεί.

Το τελευταίο συμβαίνει κυρίως γιατί η ταινία μοιάζει άτονη, αποκομμένη από οποιοδήποτε συναίσθημα. Η Ιζαμπέλ Ιπέρ, που παίζει τον ρόλο της Σιλβί, μιας γερασμένης πια συγγραφέα που αναζητά την έμπνευση κατασκοπεύοντας το απέναντι διαμέρισμα, μοιάζει με στερεοτυπικό χαρακτήρα, με την ίδια να δίνει εδώ μια πολύ μέτρια ερμηνεία. Ταυτόχρονα, ο Άνταμ (Άνταμ Μπέσα) σκιαγραφείται στην αρχή ως ένας συμπαθητικός νέος, για να αποκαλυφθεί ότι κρύβει μέσα του μια σκοτεινή πλευρά. Ο χαρακτήρας του όμως είναι τόσο σχηματικός, που ποτέ δεν εισχωρούμε σε βάθος στον διαταραγμένο ψυχισμό του.

Ο Φαραντί μοιάζει να αντιμετωπίζει όλους τους χαρακτήρες του ως λέξεις γραμμένες πάνω σε ένα σενάριο. Μοιάζουν όλοι ψεύτικοι. Ο ρεαλισμός με τον οποίο προσπαθεί να κινηματογραφήσει διάφορες σκηνές έρχεται να συγκρουστεί με αυτούς τους ψεύτικους, σχηματικούς χαρακτήρες, που μοιάζουν σαν να «γεννήθηκαν» εκείνη τη στιγμή, χωρίς να έχουν μια ανθρώπινη διάσταση και να υπάρχουν στον έξω κόσμο.
Η ταινία προσπαθεί συνεχώς να θολώνει τα όρια μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας και να κάνει σεναριακές συνδέσεις ώστε να οδηγηθεί στο τελικό αποτέλεσμα, που μοιάζει περισσότερο κωμικό παρά συγκλονιστικό. Η δήθεν πολυπλοκότητα του σεναρίου δεν έχει κάποια ουσιαστική δύναμη. Όλα είναι ξεκάθαρα για τον θεατή και προβλέψιμα. Μια επαναληπτικότητα έρχεται να συμπληρώσει τη νωθρότητα των σκηνών. Ακόμη και το σημαντικό γεγονός της κακοποίησης μοιάζει με μια αμήχανη προσθήκη, που ο σκηνοθέτης διαχειρίζεται τελείως επιπόλαια.
Τίποτα από αυτό το έργο δεν θυμίζει την ικανότητα του Φαραντί να εξιστορεί σημαντικές ιστορίες, με αληθινούς ανθρώπους.


Tennis Maestro ★★☆☆☆
(Il Maestro, Ιταλία, 2025, 125’)

Οι ταινίες της εβδομάδας: Η «Κότα», το «Τρυφερό κτήνος» κι ο απογοητευτικός Φαραντί

• Σκηνοθεσία: Αντρέα Ντι Στέφανο
• Ηθοποιοί: Πιερφραντσέσκο Φαβίνο, Τιτσιάνο Μενικέλι, Τζοβάνι Λουντέν

Ο Αντρέα Ντι Στέφανο («Η Τελευταία Νύχτα του Φράνκο Αμόρε», 2023) σκηνοθετεί την τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του, η οποία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βενετίας και διαδραματίζεται στην Ιταλία στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Ο 13χρονος Φελίτσε, μεγαλωμένος κάτω από την πίεση του πατέρα του να διακριθεί στο τένις, γνωρίζει τον Ραούλ Γκάτι, έναν αντισυμβατικό πρώην πρωταθλητή. Μαζί διασχίζουν την ιταλική ακτογραμμή, σε ένα καλοκαιρινό ταξίδι που θα αλλάξει τη ζωή και των δύο.

Δύο εξαιρετικοί πρωταγωνιστές (Πιερφραντσέσκο Φαβίνο & Τιτσιάνο Μενικέλι) δεν αξιοποιούνται ποτέ σε μια ταινία που έχει σκηνοθετική ματιά και ένα ευρηματικό μοντάζ (Τζότζιο Φρανκίνι), αλλά λίγα να προσφέρει. Στην αρχή, η ταινία σε κρατάει και προμηνύει ότι θα δεις μια ταινία ενηλικίωσης που όχι μόνο θα εξερευνήσει τους δύο κεντρικούς χαρακτήρες, αλλά θα καταπιαστεί και με τη σχέση του μικρού αγοριού με την πίεση για επιτυχία. Δυστυχώς, όσο η ταινία κυλάει, η σχέση των δύο πρωταγωνιστών καταλήγει να συμπληρώνει όλα τα κλισέ κουτάκια μιας coming-of-age ταινίας, με στερεοτυπικές ιδέες που στοιβάζονται η μία πάνω στην άλλη, οδηγώντας σε μια προβλέψιμη ανάπτυξη των χαρακτήρων.
Ήδη στα μισά, η ταινία μοιάζει να έχει κρατήσει πολύ περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται, εξαντλώντας τις θεματικές της. Στη δεκαετία του ’00, σίγουρα μια τέτοια ταινία θα είχε την τιμητική της. Τώρα μοιάζει απίστευτα παρωχημένη.


Κότα ★☆☆☆☆
(Hen, Ελλάδα, Ουγγαρία, 2025, 96’)

Οι ταινίες της εβδομάδας: Η «Κότα», το «Τρυφερό κτήνος» κι ο απογοητευτικός Φαραντί

• Σκηνοθεσία: Γκιόργκι Πάλφι
• Ηθοποιοί: Γιάννης Κοκκιασμένος, Αργύρης Πανταζάρας, Μαρία Διακοπαναγιώτου

Αφού δραπετεύει από μια φάρμα, μια κότα βρίσκει καταφύγιο σε ένα υπό διάλυση εστιατόριο, όπου ανακαλύπτει τον έρωτα και παλεύει να προστατεύσει τα αυγά της από τον άπληστο ιδιοκτήτη.

Η νέα ταινία του Γκιόργκι Πάλφι («Taxidermia», 2006) έχει για πρωταγωνίστρια… μια κότα, όπως μας πληροφορεί και ο τίτλος. Αυτή η ιδιοσυγκρασιακή ταινία προσπαθεί να δημιουργήσει, μέσα από τις περιπέτειες μιας κότας, άλλοτε διανθισμένες με κωμικά στοιχεία και άλλοτε με δραματικά, μια αλληγορία για τον σύγχρονο κόσμο και το human trafficking (;).

Αν κάτι μπορούμε να κρατήσουμε από την ταινία είναι η σκηνοθεσία. Μετά από αυτή, το απόλυτο χάος. Τίποτα το αξιοσημείωτο δεν συμβαίνει και οι σοβαρές θεματικές της ταινίας υπονομεύονται, όταν τελικά το επίκεντρό της είναι μια αξιαγάπητη, κατ’ άλλα, κότα. Η ιδέα μοιάζει περισσότερο με τέχνασμα για να τραβήξει το βλέμμα των θεατών και να προκαλέσει συζήτηση,καθώς δεν υπάρχει αφηγηματική συνοχή, με το σενάριο να αποτελεί ένα ασύνδετο συνονθύλευμα από σκηνές που προσπαθούν να δώσουν και έναν τόνο αστυνομικού θρίλερ. Η ταινία μοιάζει να διαρκώς να προσπαθεί να δικαιολογήσει την διάρκειά της, με το μοντάζ να επιμηκύνει τα πάντα, ώστε να ξεπεράσει τη διάρκεια μιας μικρού μήκους ταινίας.

Ακόμη, θα παραμείνει το ερώτημα γιατί να χρησιμοποιηθεί μια κανονική κότα (κότες για την ακρίβεια καθώς χρησιμοποιήθηκαν περισσότερες από μια); Δεν προσφέρει τίποτα στην ιστορία, ίσα ίσα που αποδυναμώνει ένα από τα κεντρικά μηνύματα της ταινίας, που είναι η εκμετάλλευση των ζώων από των άνθρωπο. Μια χαρά θα λεγόταν η ιστορία και με μια Cgiκότα, με λιγότερους κιόλας περιορισμούς στο γύρισμα.


Ράλλυ από το Παρίσι στις Πυραμίδες
(Rally from Paris to the Pyramids, Νορβηγία, 2025, 78’)

Οι ταινίες της εβδομάδας: Η «Κότα», το «Τρυφερό κτήνος» κι ο απογοητευτικός Φαραντί

• Σκηνοθεσία: Ράσμους Α. Σίβερτσεν
• Με τις φωνές των: Τόνια Μαράκη, Τάκης Σακελλαρίου, Κώστας Τερζάκης

Στο εκκεντρικό χωριό Φλάκλιπα, ο φιλόδοξος Σόλαν και ο ντροπαλός φίλος του, Λούντβιχ, αποφασίζουν να αποκαταστήσουν τη φήμη του εφευρέτη Ρίοντορ, μετά από ένα πείραμα που πήγε στραβά. Έτσι, παίρνουν μέρος σε έναν τρελό διεθνή αγώνα αυτοκινήτων από το Παρίσι μέχρι την Αίγυπτο, με το θρυλικό «Il Tempo Gigante». Μια ξέφρενη περιπέτεια γεμάτη ταχύτητα, σαμποτάζ και απρόοπτα.


Κωδικός Τεχεράνη
(TheFix, ΗΠΑ, 2026, 142’)

• Σκηνοθεσία: Γκάι Μόσε
• Ηθοποιοί: Ζάκαρι Λέβι, Λίαμ Νίσον, Γουές Τσάταμ

Ύστερα από μια αποτυχημένη αποστολή, ο Τάκερ, πρώην πράκτορας της CIA, οδηγεί μια ομάδα απογοητευμένων πρώην κατασκόπων στην αναζήτηση εκατομμυρίων δολαρίων σε μετρητά, που χάθηκαν κατά την κατάληψη της αμερικανικής πρεσβείας στην Τεχεράνη το 1979.


Η Επέλαση
(Onslaught, ΗΠΑ, 2026, 92’

Οι ταινίες της εβδομάδας: Η «Κότα», το «Τρυφερό κτήνος» κι ο απογοητευτικός Φαραντί

• Σκηνοθεσία: Άνταμ Γουίνγκαρντ
• Ηθοποιοί: Αντρια Αρχόνα, Νταν Στίβενς, Αλεξ Περέιρα

Στην έρημο του Νέου Μεξικού, μια πρώην ελεύθερη σκοπεύτρια του στρατού θα χρειαστεί να επιστρατεύσει όλες τις ικανότητές της για να προστατεύσει την κόρη της, όταν τρεις γενετικά τροποποιημένοι super-soldiers δραπετεύουν από μια μυστική κυβερνητική εγκατάσταση και πολιορκούν την απομονωμένη κοινότητά τους.


ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΕΙΣ

Ο θάνατος ενός Γραφειοκράτη ★★★1/2☆
(DeathofaBureaucrat, Κούβα, 1966, 85’)

• Σκηνοθεσία: Τομάς Γκουτιέρες Αλέα
• Ηθοποιοί: Σαλβαδόρ Γουντ, Σίλβια Πλάνας, Μανουέλ Εστανίγιο

Όταν ένας σταχανοβίτης εργάτης χάνει τη ζωή του εν ώρα καθήκοντος, οι σύντροφοί του τον θάβουν μαζί με το εργατικό του βιβλιάριο. Η χήρα του όμως δεν μπορεί να πάρει τη σύνταξή του χωρίς αυτό. Ο αφελής ανιψιός της προσφέρεται να το ανακτήσει και μπλέκει σε έναν απίστευτο γραφειοκρατικό λαβύρινθο, έναν κόσμο εχθρικό και σχεδόν καφκικό, όπου η παράνοια συναντά την ιλαρότητα και το τραγικό το γελοίο. Μια κωμικοτραγική ταινία που σατιρίζει εύστοχα τον γραφειοκρατικό παραλογισμό και το αδιέξοδο του συστήματος, με τον Αλέα να δημιουργεί μια καφκική ατμόσφαιρα που εντείνεται από την εξαιρετική ασπρόμαυρη φωτογραφία του Ραμόν Φ. Σουάρες.