Αφήστε το σε έναν Γερμανό να περικυκλώσει σωστά την ΕΕ-Ευρώπη
Ως ιστορικός που τυχαίνει να είναι και Γερμανός, αυτή ήταν η αυθόρμητη αντίδρασή μου στην ετήσια μεγαλοπρεπή - και πάντα μεγαλόστομη - ομιλία της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για την «κατάσταση της Ένωσης» προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο.
Δεν είναι στην πραγματικότητα μια «ένωση», φυσικά, ούτε και ένα «κοινοβούλιο»: τεχνικά, η ΕΕ είναι μια συνομοσπονδία που έχει διαλυθεί από την ιδεολογική κατασκευή του «υπερεθνικισμού»· και το κοινοβούλιο δεν έχει ανεξάρτητη νομοθετική εξουσία, αλλά ας μην επιμείνουμε στο προφανές.
Επικεφαλής της Επιτροπής της (δηλαδή: η Κεντρική Επιτροπή που καλύπτει όλες τις αρμοδιότητές της) που αποτελείται από γραφειοκράτες καριέρας, η von der Leyen είναι η μη εκλεγμένη de facto ηγέτιδα και προσωποποίηση του Φρανκενστάιν που θέλει να γίνει υπερκράτος και που εδώ και καιρό καταβροχθίζει ιδεαλιστικά όνειρα για ευρωπαϊκή ενότητα.
Κάποτε, αυτά τα όνειρα μπορεί να αφορούσαν τη δημοκρατία, την κυρίαρχη ισότητα, την ευημερία για όλους και την ειρήνη. Αλλά η πραγματική ύπαρξη ΕΕ-Ευρώπης είναι πολύ διαφορετική: το ευρωπαϊκό όνειρο έχει γίνει πραγματικότητα ως εφιάλτης, κυριαρχούμενο από ένα αυτάρεσκο και αυτοδύναμο παγκοσμιοποιητικό κατεστημένο, πλήρως απομονωμένο από τη λαϊκή συμμετοχή, οικονομικά στάσιμο και επιρρεπές σε κρίσεις, καθώς και άνισο, και ολοένα και πιο μιλιταριστικό.
Όταν η von der Leyen καυχιόταν ότι, στην πραγματικότητα κατά τη διάρκεια της θητείας της, η ΕΕ-Ευρώπη είχε γίνει «ισχυρότερη» και «πιο ανεξάρτητη», ενώ «εξασφάλιζε την ευημερία της» και αύξανε τις δαπάνες για οπλισμό «κατά 80% μόνο τα τελευταία πέντε χρόνια», μόνο το τελευταίο σημείο είχε κάποια ομοιότητα με την πραγματικότητα, όπως τη βιώνει η συντριπτική πλειοψηφία των άνω των 450 εκατομμυρίων πολιτών της ΕΕ - στην πραγματικότητα υποκειμένων.
Αλλά δεν υπάρχει δυστυχία που ένας Ευρωκράτης να αξίζει το δικό του (ή το δικό του!) αλάτι να μην μπορεί να χειροτερέψει. Τώρα η von der Leyen φαίνεται αποφασισμένη να μεταφέρει το χειρότερο από τις κακές παλιές γερμανικές παραδόσεις σε ένα εντελώς νέο, πανευρωπαϊκό επίπεδο. Όπως είναι γνωστό από την ιστορία των δύο τελευταίων παγκοσμίων πολέμων, η Γερμανία όχι μία αλλά δύο φορές, πρώτα επιδέξια ελισσόταν περικυκλωμένη από (ως επί το πλείστον) εχθρούς και στη συνέχεια έχασε, την πρώτη φορά συντριπτικά, τη δεύτερη ακόμη χειρότερα, στην πραγματικότητα τόσο άσχημα που χρειάστηκε μισό αιώνα (και πολλή ρωσική καλή θέληση, όπως συμβαίνει) για να επανέλθει η χώρα.
Η Γερμανία του Κάιζερ και του Φύρερ ήταν - για να είμαστε δίκαιοι ακόμη και με τον Κάιζερ - αρκετά διαφορετικές, αλλά αυτό που είχαν κοινό οι κατεστημένοι τους ήταν μια κακή περίπτωση Γερμανοφρένειας, συγγενής του σύγχρονου συνδρόμου Ρωσοφρένειας: Η βασική αυταπάτη της Ρωσοφρένειας, όπως τώρα καταστρέφει τα δυτικά μυαλά, είναι να φαντάζεται τη Ρωσία ως στα πρόθυρα της κατάρρευσης και ταυτόχρονα ως προς την κατάκτηση του κόσμου. Όσοι είχαν πληγεί από τη Γερμανοφρένεια πίστευαν ότι η Γερμανία βρισκόταν σε υπαρξιακό κίνδυνο, αλλά ήταν επίσης ικανή να αντιμετωπίσει τουλάχιστον την Ευρώπη και, αν χρειαζόταν, και τον κόσμο.
Μπαίνουμε στην εκδοχή που αφορά ολόκληρη την ΕΕ, επαινέσεις της πολύ, πολύ γερμανικής von der Leyen. Παραθέτοντας την ήδη πολύ χρησιμοποιούμενη φράση του Charles Dickens «ήταν οι καλύτερες εποχές, ήταν οι χειρότερες εποχές» στην άψογα γερμανική της αγγλική εκδοχή, η von der Leyen προχώρησε κάνοντας δύο πράγματα: ισχυρίστηκε ότι η ΕΕ βρίσκεται στο απόγειο της δύναμής της και, ταυτόχρονα, είναι τόσο επισφαλής όσο ποτέ. Γνωρίζοντας σαφώς ότι οι λογικοί ακροατές θα έβρισκαν αυτόν τον συνδυασμό ισχυρισμών εξαιρετικά αντιφατικό, επέμεινε ότι ακόμη και αν «μπορεί να φαίνονται ασύμβατοι», εξακολουθούν να είναι και οι δύο αληθινοί. Ο Όργουελ για αρχάριους στην πραγματικότητα: δύο συν δύο κάνουν πέντε, αν το λέει η Μεγάλη Αδελφή από την Επιτροπή.
Η πρόκληση εξουθενωτικής γνωστικής ασυμφωνίας, ωστόσο, είναι η μικρότερη από τις δυνάμεις της von der Leyen. Το πραγματικό φορτίο της φλύαρης ομιλίας της ήταν η μαχητική δήλωσή της, αν όχι πολέμου, τότε ανυπακοής, εναντίον, ουσιαστικά, σχεδόν όλων όσων έχουν σημασία στον πλανήτη Γη.
Με πραγματικά παρανοϊκό τρόπο, η von der Leyen δήλωσε αρχικά ότι η ΕΕ αντιμετώπιζε έναν «εχθρικό κόσμο», όχι λιγότερο. Στη συνέχεια, έγινε πιο συγκεκριμένη: Η Ρωσία - έκπληξη, έκπληξη - ηγήθηκε της λίστας των εχθρών της και συνεχάρη, στην ουσία, τον εαυτό της που απάλλαξε την ΕΕ από μια «τοξική» εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα της. Τι τρόπος να περιγράψει κανείς την αποκοπή του εαυτού του από μια αξιόπιστη και συγκριτικά φθηνή πηγή ενέργειας για να στραφεί σε εξωφρενικές τιμές και αβέβαιη παράδοση, για παράδειγμα, από τις απρόβλεπτες ΗΠΑ και τη σπαρασσόμενη από τον πόλεμο και επιρρεπή σε αποκλεισμούς Μέση Ανατολή!
Είχε σκληρά λόγια και προειδοποιήσεις και για την Κίνα. Αυτά πρέπει σαφώς να εξεταστούν στο πλαίσιο των συνεχιζόμενων προσπαθειών της ΕΕ να παίξει σκληρά στο εμπορικό παιχνίδι με το Πεκίνο. Απεγνωσμένη να αντισταθμίσει την δραματικά μειωμένη ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας και ιδιαίτερα των αυτοκινητοβιομηχανιών, η γηραιά ήπειρος - που κάποτε εκμεταλλευόταν ευχαρίστως τον υπόλοιπο κόσμο για το δικό της όφελος - ανακάλυψε αυτό που η von der Leyen και οι αξιωματούχοι της θεωρούν δικαιοσύνη.
Αλλά το να ρίξει το γάντι στην Κίνα και τη Ρωσία - τον πυρήνα της αναδυόμενης πολυπολικής τάξης - δεν ήταν αρκετό για την von der Leyen σε στάση επίθεσης. Παραδόξως, η ίδια γυναίκα που σχεδόν κυριολεκτικά φίλησε τα πόδια του Ντόναλντ Τραμπ στον Turnberry, παραδίδοντας μια πλήρη, άνευ όρων συνθηκολόγηση στον εμπορικό πόλεμο - τόσο πολύ, παρεμπιπτόντως, για τον ισχυρισμό της ότι η ΕΕ είναι «η μεγαλύτερη εμπορική δύναμη στον πλανήτη» - φόρτωσε την ομιλία της με ελάχιστα κρυφές προκλήσεις προς τις ΗΠΑ. Δηλαδή, το πολύ μειωμένο αλλά δυστυχώς ισχυρό κέντρο της παλιάς Δύσης, καθώς και το κράτος από το οποίο η ΕΕ, φυσικά, εξαρτάται τοξικά στην πραγματικότητα.
Η πιο επιθετική από τις επιθέσεις της von der Leyen εναντίον της Ουάσινγκτον ήταν η παράξενη έκκλησή της να δοθεί στον Καναδά «συνδεδεμένη ιδιότητα μέλους», ένα καθεστώς που δεν υπάρχει καν βάσει των Συνθηκών της ΕΕ, θα χρειαζόταν την πολύ απίθανη συμφωνία και των 27 κυβερνήσεων μελών και δεν έχει κανένα νόημα γεωγραφικά ή γεωπολιτικά.
Αλλά ενώ είναι μη ρεαλιστική, η ιδέα έχει την ικανότητα να κάνει την Ουάσινγκτον πράγματι πολύ θυμωμένη. Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη προειδοποιήσει ότι θεωρεί την ιδέα «εχθρική πράξη» και είναι έτοιμος να κλιμακώσει τον οικονομικό του πόλεμο εναντίον της ΕΕ. Ο πρωθυπουργός του Καναδά Μαρκ Κάρνεϊ, ο οποίος βρισκόταν στο Στρασβούργο για την παράξενη προσφορά της φον ντερ Λάιεν, έχει ήδη τεθεί σε λειτουργία ελέγχου ζημιών.
Αλλά από την άλλη πλευρά, το πραγματικό κίνητρο της von der Leyen όταν προτείνει ένα σχέδιο μεταξύ Καναδά και ΕΕ που δεν μπορεί παρά να είναι αντίθετο με τα συμφέροντα των ΗΠΑ μπορεί να είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Με το πραγματικό πνεύμα της von der Leyen, η ΕΕ έχει πρόσφατα κάνει πολύ θόρυβο σχετικά με την διεκδίκηση συμφερόντων και, πολύ απλά, λόγου, στην Αρκτική. Αυτό δεν βγάζει νόημα, εκτός αν θεωρήσετε τη Γροιλανδία «δανική», κάτι που τυπικά είναι, αλλά όχι στην πραγματικότητα. Για να μην μιλήσουμε για τις γνωστές φιλοδοξίες των ΗΠΑ να την καταλάβουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Μερικά δημιουργικά μυαλά μπορεί να έχουν ανακαλύψει ότι η προσθήκη των βόρειων ακτών του Καναδά θα βοηθούσε να γίνουν οι φιλοδοξίες για την Αρκτική πιο εύλογες.
Και αυτό με τη σειρά του μπορεί κάλλιστα να εξηγήσει την ταχύτητα και την αγριότητα της αντίδρασης των ΗΠΑ. Με άλλα λόγια, η πρόκληση για την Ουάσινγκτον μπορεί να είναι ακόμη χειρότερη από το «απλώς» να προσφέρει στον Καναδά ένα αντίβαρο στην παραδοσιακή και εδραιωμένη ηγεμονία των ΗΠΑ. Εάν η Αρκτική είναι ο πραγματικός στόχος, τα διακυβεύματα δεν θα μπορούσαν να είναι υψηλότερα. Μπράβο, Ούρσουλα: η ΕΕ εναντίον όλων ταυτόχρονα. Μερικοί από τους Γερμανούς προγόνους σας θα ήταν τόσο περήφανοι.
Πηγή: RT
