Η Ρασιντά Μπρακνί, σύζυγος του πρώην διεθνή ποδοσφαιριστή και ηθοποιού Ερίκ Καντονά, είπε «όχι» στην κορυφαία διάκριση της Γαλλικής Δημοκρατίας, ισχυριζόμενη ότι οι τιμές «βρίσκονται αλλού»

Ο αυτοκράτορας Ναπολέων καταλάβαινε πλήρως τη βαρύτητα του συστήματος απόδοσης τιμών στη Γαλλία όταν το καθιέρωσε, το 1802. «Με ασήμαντα πράγματα ηγείσαι των ανθρώπων», είπε σε σύμβουλό του που τόλμησε να αμφισβητήσει τη δημιουργία της Λεγεώνας της Τιμής. Η ηθοποιός Ρασιντά Μπρακνί απέδειξε αυτή την εβδομάδα ότι μάλλον κατανοεί το σκεπτικό του Βοναπάρτη. Η σύζυγος του πρώην διεθνή ποδοσφαιριστή και ηθοποιού Ερίκ Καντονά ανακάλυψε ότι είχε επιλεγεί για να της απονεμηθεί το παράσημο της ύψιστης τιμής της Γαλλίας, από τον ετήσιο κατάλογο της Ημέρας της Βαστίλης – και ανακοίνωσε την «ευγενική» άρνησή της, όπως αναφέρουν οι Times του Λονδίνου.

«Πέραν του γεγονότος ότι αποδίδεται στους πάντες, είτε το αξίζουν είτε όχι, υπάρχει ένα ζήτημα προσωπικής τιμής», δήλωσε η 49χρονη ηθοποιός, πρωταγωνίστρια της τηλεοπτικής σειράς «Baron Noir», που αναφέρεται σε πολιτικές δολοπλοκίες. «Η δική μου τιμή βρίσκεται αλλού. Είναι ένα πολύτιμο ηθικό καθήκον που προσπαθώ με ταπεινότητα να τηρώ καθημερινά με τη δουλειά και τις επιλογές μου», πρόσθεσε σε ανάρτησή της στο Instagram. Το σκεπτικό της υποδέχθηκαν θετικά πολλοί επώνυμοι, όπως ο τραγουδοποιός Μπέντζαμιν Μπιολέ και ο ηθοποιός Γκιγιόμ ντε Τονκεντέκ. Αλλά η συντηρητική εφημερίδα Le Figaro επέκρινε την Μπρακνί, χαρακτηρίζοντας τη συλλογιστική της «ακατανόητη».

Η ηθοποιός μιλάει συχνά δημοσίως για τους άστεγους της χώρας της και τάσσεται υπέρ των Παλαιστινίων. Αξιωματούχος της γαλλικής κυβέρνησης δηλώνει στους Times ότι η ηθοποιός έχει το δικαίωμα να αρνηθεί την τιμή και το όνομά της να παραμείνει στο επίσημο κυβερνητικό διάταγμα. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, αν δεν παραστεί στην τελετή παρασημοφόρησης, δεν θα γίνει δεκτή στο Τάγμα της Λεγεώνας της Τιμής. Σε αντίθεση με την Μπρακνί, ο σερ Κιρ Στάρμερ δέχθηκε την ανώτατη τιμή της Γαλλικής Δημοκρατίας και έγινε ο πρώτος εν ενεργεία βρετανός πρωθυπουργός που έλαβε το παράσημο. Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν τού το απένειμε κατά την επίσκεψή του στο Παρίσι για την παρέλαση της Ημέρας της Βαστίλης, αποτίοντας φόρο τιμής στην ηγεσία και την «ευπρέπειά» του.

Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είχε επίσης τιμηθεί με το παράσημο το 1958, αλλά τότε είχε αποχωρήσει από την πρωθυπουργία. Η ιδέα του Ναπολέοντα Βοναπάρτη ήταν να απονέμει την τιμή μόνο σε στρατιώτες και ακαδημαϊκούς, αλλά η έκταση του παράσημου απλώθηκε ευρέως στα 224 χρόνια από την καθιέρωσή του. Δάσκαλοι, γιατροί, αρχιτέκτονες, μηχανοδηγοί, αρτοποιοί, αστυνομικοί και οινοποιοί έχουν συμπεριληφθεί σε πρόσφατες λίστες. Η διάκριση περιγράφεται ως ανταμοιβή για την «εξαιρετική αξία» κάθε τιμώμενου προσώπου. Επισήμως, οι παραλήπτες του παράσημου της Λεγεώνας της Τιμής κρίνονται με βάση «την υπηρεσία τους για το καλό του έθνους, και όχι μόνο για ίδιο συμφέρον», και επειδή αποτελούν «πρότυπο κοινωνικής συμμετοχής».

Περίπου 77.000 από το ένα εκατομμύριο, συνολικά, παραλήπτες της Λεγεώνας της Τιμής βρίσκονται ακόμη εν ζωή. Κατά μέσο όρο 2.200 πολίτες –ανάμεσά τους και 300 μη Γάλλοι– τη λαμβάνουν κάθε χρόνο. Κάποιοι από τους ξένους παραλήπτες, όπως ο βρετανός ηθοποιός Μάικλ Κέιν και ο πρώην συντάκτης των Financial Times Λάιονελ Μπάρμπερ, την έλαβαν για «υπηρεσίες προς τη Γαλλία και τους σκοπούς που προωθεί». Από την άλλη, ορισμένοι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων λαμβάνουν το παράσημο επειδή το Παρίσι επιθυμεί να κερδίσει την εύνοιά τους. Τέτοιες τιμές διπλωματικής σκοπιμότητας «δεν εξαρτώνται από την ατομική αξία των παραληπτών» – γεγονός που εξηγεί την απόδοση του παράσημου στον ιταλό δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι το 1923, έναν χρόνο αφότου ανέλαβε την εξουσία, και στον ισπανό στρατηγό Φρανθίσκο Φράνκο το 1928, προτού επιβάλει δικτατορία.

Κάποιοι άλλοι ξένοι μεταπολεμικοί αξιωματούχοι, η βράβευση των οποίων δεν τιμά την Ιστορία της Γαλλικής Δημοκρατίας, ήταν, όπως αναφέρουν οι Times, ο ηγέτης της κομμουνιστικής Ρουμανίας Νικολάε Τσαουσέσκου, ο δικτάτορας του Παναμά Μανουέλ Νοριέγκα, ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν και ο έκπτωτος δυνάστης της Συρίας Μπασάρ αλ-Ασαντ. Περίπου δέκα πειθαρχικές διαδικασίες κινούνται κάθε χρόνο εναντίον παραληπτών που έχουν παραβιάσει τον κώδικα δεοντολογίας της Λεγεώνας, συνήθως διαπράττοντας ποινικό αδίκημα. Οι ποινές κυμαίνονται από επίπληξη έως και αφαίρεση της τιμής. Αυτό συνέβη στην περίπτωση του πρώην προέδρου της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί, που κρίθηκε ένοχος για διαφθορά πέρυσι, και του Ασαντ, που το 2018 επέστρεψε το παράσημό του όταν έμαθε ότι θα του το αφαιρούσαν.

Οι Times αναφέρουν ότι η άρνηση της τιμής είναι σπάνια αλλά όχι ασυνήθιστη. Το 1985, η Μπριζίτ Μπαρντό αρνήθηκε να δεχτεί το παράσημο, λέγοντας ότι το αφιερώνει «στα ζώα που υποφέρουν». Το 2023, η Σοφί Μαρσό, επίσης γνωστή ηθοποιός, ανακοίνωσε ότι θα το αρνηθεί, ωστόσο στη συνέχεια αποκαλύφθηκε ότι δεν επρόκειτο να το λάβει ούτως ή άλλως. 

Τη γνώρισα ένα μαγιάτικο μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, όπου βρέθηκε προσκεκλημένη στο πλαίσιο ενός προγράμματος συγγραφικής φιλοξενίας της γαλλικής πρεσβείας. Η Delphine Grouès, βραβευμένη με το Prix du Quai d’Orsay, είναι διευθύντρια του Ινστιτούτου Δεξιοτήτων και Καινοτομίας στο γαλλικό Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών Sciences Po, είναι συγγραφέας, και είναι ερωτευμένη με τη Χιλή.

Το πάθος της για τη χώρα αυτή την οδήγησε και την οδηγεί σε συγγραφικές, αλλά και απολύτως ρεαλιστικές και περιπετειώδεις, διαδρομές που αναδύονται μέσα από τη γραφή της, αλλά και την ευθεία και καθαρή της ματιά καθώς μιλά για τη χώρα που αγαπά.

Γιατί, λοιπόν, η Χιλή;

Μια καθηγήτριά μου τότε αφιέρωσε ένα μάθημα ειδικά στη Χιλή: στην πολιτισμικά πλούσια δεκαετία του ’60 εκεί, και στο κίνημα του «Νέου Τραγουδιού» (Nueva Canción Chilena) που εμπνεόταν από τις λαϊκές παραδόσεις για να συνθέτει τραγούδια διαμαρτυρίας. Μας έβαλε ν’ ακούσουμε τρία απ’ αυτά, και ήταν για μένα μια αποκάλυψη.

Έτσι αποφάσισα να κάνω ένα μεταπτυχιακό και μετά ένα διδακτορικό, με θέμα «Κραυγές και Γραφές της καταπίεσης, Χιλή 1880-1973» – δηλαδή για το πώς εκφραζόταν η εξέγερση μέσα από τις χιλιανές λαϊκές παραδόσεις. Και μετά είχα τη δεύτερη αποκάλυψή μου, όταν επισκέφτηκα τη χώρα. Την πρώτη φορά τη διέσχισα αεροπορικά, και αυτό που είδα κυριολεκτικά με συγκλόνισε.

Και πώς λοιπόν είναι σήμερα αυτή η χώρα;

Σήμερα είναι μια χώρα που πρέπει ν’ αντιμετωπίσει τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής με τον πιο δραματικό και άμεσο τρόπο, ακόμα πιο επιτακτικά από τις άλλες περιοχές του κόσμου. Είναι ένας τόπος των άκρων, όπου οι ερημιές του Βορρά είναι οι πιο άγονες του πλανήτη και ο Νότος μαστίζεται από τους ανταρκτικούς ανέμους· ένας τόπος που υφίσταται ακόμα πιο βασανιστικά τις καταστροφικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής.

Ως προς την κοινωνία της, η Χιλή είναι ακόμα πολύ διχασμένη· κυρίως ως προς τις συγκρουσιακές της μνήμες για το βαρύ παρελθόν. Και έχει μια νεολαία που αγωνίζεται να βρει τον δικό της χώρο για να εξελιχθεί.

Η μνήμη της δικτατορίας είναι απαραίτητη για να καταλάβουμε τη Χιλή;

Είτε αφορά τους αντιτιθέμενους είτε τους υποστηρικτές της δικτατορίας στη Χιλή, η χώρα έζησε ένα «Πριν» και ένα «Μετά» το πραξικόπημα. Εκείνη η στιγμή της ρήξης είναι η απαραίτητη, για να καταλάβει κανείς τα θεμέλια της Χιλής σήμερα, για να ακούσει και να νιώσει τις κραυγές και τις σιωπές της.

Η μνήμη της δικτατορίας είναι σίγουρα παρούσα σε όλες τις πολιτικές εκδηλώσεις και δηλώσεις, όλων των πλευρών. Αν δεν το δούμε και το αποδεχτούμε, είναι δύσκολο να κατανοήσουμε την πολυπλοκότητα αυτής της χώρας, και να οραματιστούμε ένα στέρεο μέλλον της.

Είστε, επίσης, λάτρις της ιππασίας. Διασχίζετε τη χώρα ιππεύοντας. Φαντάζομαι τις μαγικές εμπειρίες κι αισθήσεις…

Το να διατρέχεις τη χώρα ή να διασχίζεις την Κορντιλιέρα πάνω σε άλογο είναι μια εμπειρία που δεν μοιάζει με καμία άλλη. Ερχόμαστε σ’ επαφή και συνδεόμαστε με την υπέροχη, ζωογόνα αίσθηση των αλόγων, αλλά και των σκυλιών που πορεύονται μαζί μας, κι είναι σαν να γινόμαστε κένταυροι! Νιώθουμε έτσι το τοπίο μ’ έναν άλλο τρόπο. Πολλαπλασιάζονται οι δυνάμεις αντίληψής μας.

Ας σημειωθεί ότι συχνά, το πιο ασφαλές είναι να εμπιστευόμαστε την ισορροπία μας στο άλογο, ειδικά όταν διασχίζουμε απόκρημνες οροσειρές. Η ιππική κουλτούρα των Λατινοαμερικάνων πάντα με γοήτευε. Όταν ήμουν παιδί, εκπροσωπούσε για μένα την πεμπτουσία της ανεξαρτησίας: αυτό ονειρευόμουν, καθισμένη στα σχολικά μου θρανία. Και μια μέρα μπόρεσα επιτέλους να το ζήσω και να βυθιστώ στον κόσμο των γκάουτσο, τόσο πλούσιο σε πληροφορίες και σε σοφία, ιδιαίτερα σε ό,τι σχετίζεται με τη φύση. Είναι ένας κόσμος όπου βασιλεύει η αλληλεγγύη.

Ζείτε ανάμεσα σε δυο κόσμους: διασχίζετε τα σύνορα ανάμεσα στη Γηραιά Ηπειρο και τη Λατινική Αμερική, ανάμεσα στη Λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων και τις Ανδεις, ανάμεσα στην εξερεύνηση του αγνώστου και στην περιγραφή των ορίων. Πώς καταφέρνετε αυτούς τους δρασκελισμούς σε χώρο και χρόνο, σε ψυχικά τοπία και ανθρώπινες μοίρες τόσο διαφορετικές;

Αυτά τα σύνορα είναι περισσότερο νοερά παρά πραγματικά. Μ’ αρέσει η εξερεύνηση, οι διασταυρώσεις, το να μπορώ να εμπλουτίζομαι με διαφορετικές αλήθειες που συνδέονται, τελικά, από την ίδια βασική ζωτική δύναμη. Ψάχνω τη ζωή εκεί όπου αναπνέει, ψάχνω τον σφυγμό της, είτε βλέποντας τον ήλιο ν’ ανατέλλει από την άκρη μιας κορυφογραμμής, είτε ακούγοντας έγχορδα να πάλλονται σε μια συναυλιακή αίθουσα του Παρισιού. Ο κόσμος σήμερα έχει την τάση να διαχωρίζει, αλλά και να περιορίζει· εγώ προτιμώ ν’ ανοίγω τα παράθυρα πλατιά, να αντιμετωπίζω το άγνωστο ή το διαφορετικό ως ανακάλυψη, και όχι ως σύνορο. Αλλά το πιο ευαίσθητο είναι το θέμα της διαχείρισης του χρόνου: η μεγάλη πρόκληση είναι πώς να συνηθίζουμε και πάλι στους φρενήρεις ρυθμούς των πόλεων, εκεί όπου τρέχουμε ασταμάτητα χωρίς να ξέρουμε απαραίτητα προς τα πού, αντί να αναπνέουμε και να βραδύνουμε τα βήματά μας. Η φαντασία βοηθά κάπως στην προσαρμογή μας σ’ αυτό το πηγαινέλα.

Υπάρχει, στα βιβλία σας, ένας συνδυασμός γοητευτικός (και τόσο δύσκολος να επιτευχθεί, όταν πρόκειται για αληθινό λογοτεχνικό έργο) της Ιστορίας, στην περίπτωσή σας της ιστορίας της Χιλής, με τη μυθοπλασία: αυτό που ονομάζουμε «ιστορικό μυθιστόρημα». Μπορεί να γίνει η λογοτεχνία μέσο και τρόπος μεταβίβασης της ιστορικής μνήμης και κατανόησης των γεγονότων που σημάδεψαν μια χώρα;

Η λογοτεχνία ξέρει να ελίσσεται ανάμεσα στις σχισμές· να ζωντανεύει αυτό που δύσκολα εκφράζεται, να εισχωρεί στις αμφιβολίες. Μπορεί να μας επιτρέψει να ακούσουμε ιστορίες βουβές και αισθήματα σιωπηλά, και να θέσει ερωτήματα. Δεν πιστεύω ότι είναι το μέσο για τη διαλεύκανση γεγονότων, αυτή είναι δουλειά που πρέπει να εμπιστευόμαστε στους ιστορικούς, όμως σίγουρα γεννά απορίες κι ερωτήσεις και αφυπνίζει κάποια θέματα που είναι αφημένα στη σιωπή, γιατί επιστρατεύει τις αισθήσεις και διανοίγει απέραντες διόδους ελευθερίας.

Πιστεύετε επομένως πως οι ατομικές μοίρες των ανθρώπων επιτρέπουν να φωτιστεί η μεγάλη Ιστορία και να γίνουν πιο προσιτές ορισμένες περίοδοι άγνωστες, σύνθετες, ακόμα και οδυνηρές;

Συχνά η μεγάλη Ιστορία γίνεται πιο κατανοητή όταν ενδιαφερόμαστε για τις ατομικές μοίρες και ιστορίες των ανθρώπων που προσπάθησαν να περιηγηθούν στους ωκεανούς της. Επικεντρώνοντας πάνω σε ένα πρόσωπο, μπορούμε ν’ αποκτήσουμε μια ματιά πιο σφαιρική, πιο παγκόσμια. Η λογοτεχνία προτείνει αλλαγές που μας βοηθούν στον τρόπο μας, συχνά αγκυλωμένο, να προσεγγίζουμε το αληθινό.

Η «πολιτική», με την ευρεία έννοια, αποτελεί μέρος της γραφής σας; Παίρνετε μέρος, εκφράζετε άποψη, ή αφήνετε στους ήρωές σας την ελευθερία να πιστεύουν και να πράττουν όπως καταλαβαίνουν;

Ενώ στις έρευνές μου η πολιτική βρισκόταν πάντα στο επίκεντρο, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορούσε την άσκηση της εξουσίας, στα μυθιστορήματά μου αφήνω στους ήρωες κάθε ελευθερία: συχνά καθοδηγούνται ή και παρασύρονται από ιδανικά, τρικλίζουν, διστάζουν. Αν ήθελα να γράφω εκφέροντας άποψη και παίρνοντας θέση, θα διάλεγα το δοκίμιο. Το μυθοπλαστικό μου έργο όμως δίνει φωνή σε μια πληθώρα χαρακτήρων, με τον πλουραλισμό των απόψεων και επιλογών τους· κινείται περισσότερο στη ρευστότητα, παρά στην ακρίβεια.

Και οι γυναίκες στη γραφή σας; Η ανεξαρτησία τους, η ελευθερία επιλογών τους, αποτελούν μέρος της;

Πολλοί γυναικείοι χαρακτήρες μου αντανακλούν αυτές τις ιδιότητες. Η δύναμη του χαρακτήρα, η ανεξαρτησία και η ελευθερία είναι τα «μουσικά χαλιά», το leitmotiv που ζωντανεύει την έμπνευσή μου. Τα βιβλία μου «Cordillera» και «Les braises de Patagonie» διαδραματίζονται στις αρχές και τα μέσα του 20ού αιώνα, δυο εποχές-φάρους στην ιστορία των χειραφετήσεων· οι ήρωες ενεργούν απηχώντας αυτές τις χρονικές περιόδους. Δεν ήταν η αρχική μου πρόθεση κι επιδίωξη, αλλά πέρασαν από μόνες τους, με τρόπο φυσικό, στη γραφή μου.

Αφήνω για το τέλος μια «πονηρή» ερώτηση. Στη συνάντησή μας αναφερθήκαμε στη «λογοτεχνίαselfie»: την αυτοαναφορικότητα ή autofiction, την τάση δηλαδή πολλών σύγχρονων συγγραφέων να γράφουν εξαντλητικά για τις δικές τους εμπειρίες, τα δικά τους συναισθήματα κ.λπ. Πρόκειται ίσως για μια επιρροή της γενικευμένης ψυχανάλυσης; Εσείς, αντίθετα, προτιμάτε να γράφετε για «τις ζωές των άλλων»;

Μέχρι στιγμής με ενδιαφέρει περισσότερο η λογοτεχνία της φαντασίας, που κατασκευάζει χαρακτήρες άλλους από εμένα – ακόμα και αν, φυσικά, κάποιοι απ’ αυτούς, σε ορισμένες στιγμές της ζωής τους, μπορούν να επηρεάζονται από εμπειρίες δικές μου που με σημάδεψαν ή αξίες που με ενέπνευσαν. Δεν βρισκόμαστε ποτέ πολύ μακριά από τα δημιουργήματά μας. Ηθελα επίσης πολύ να ενσωματώσω τις αφηγήσεις μου σε ιστορικές περιόδους που ποτέ δεν έζησα, αλλά που άκουγα και ακούω τους απόηχους των τραγουδιών ή κραυγών τους μέχρι και σήμερα. Οσο για την ψυχανάλυση, αφήνω άλλες μορφές λογοτεχνίας να μιλήσουν!

Πηγή: Τα Νέα

Ο Μπομπ Ντίλαν με νέα καλλιτεχνικά σχέδια.

Ο Μπομπ Ντίλαν ανακοίνωσε περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο με πέντε εμφανίσεις στο Λονδίνο το 2026.

Ο θρυλικός τραγουδοποιός θα αρχίσει ξανά περιοδεία τον Νοέμβριο, μετά την προηγούμενη «Rough And Rowdy Ways» στο Ηνωμένο Βασίλειο στα τέλη της περασμένης χρονιάς.

Μπομπ Ντίλαν: Τι περιλαμβάνει η περιοδεία

Θα ξεκινήσει την περιοδεία του από το Μπόρνμουθ στις 25 Νοεμβρίου και θα δώσει συναυλίες σε στάδια στο Μπέρμιγχαμ και το Σέφιλντ και στην Όπερα του Μπλάκπουλ.

Από εκεί, ο Ντίλαν θα κατευθυνθεί στην πρωτεύουσα του Ηνωμένου Βασιλείου για πέντε συναυλίες στο Royal Festival Hall.

Το πρόγραμμα της περιοδείας του Μπομπ Ντίλαν βρίσκεται σε διαρκή αναταραχή, καθώς οι κιθαρίστες Νταγκ Λάνσιο και Μπομπ Μπριτ αποχώρησαν από το συγκρότημα τον Ιούνιο. «Δεν απολύθηκα, αλλά έφυγα με δική μου πρωτοβουλία για λόγους που θα προτιμούσα να κρατήσω κρυφούς» ανέφερε ο Μπριτ σε ανακοίνωσή του.

«Θα μου λείψουν τα μέλη του συγκροτήματος» πρόσθεσε.

Ο θάνατος του 20χρονου Θοδωρή στην Αργολίδα δεν υπογράμμισε μόνο τα προβλήματα με την επικίνδυνη αυθαιρεσία αστυνομικών οργάνων, ταυτόχρονα μας θύμισε πόσοι θαυμαστές της βαναυσότητας υπάρχουν ανάμεσά μας

Όταν δύο αστυνομικοί ρίχνουν πλήθος σφαίρες σε βάρος ενός ανθρώπου που δεν αποτελούσε στην πραγματικότητα απειλή για αυτούς, απλώς και μόνο επειδή προσπαθούσε να αποφύγει τη σύλληψη, ενός ανθρώπου μάλιστα με αυτισμό και βεβαιωμένο υψηλό ποσοστό αναπηρίας, είναι σαφές ότι πρόκειται για μια πολύ σοβαρή περίπτωση, όπου η αυθαίρετη και αντίθετη με διαταγές και κανονισμούς αστυνομική βία οδηγεί στην απώλεια μιας ζωής.

Μια τέτοια περίπτωση θα έπρεπε κανονικά να μας κάνει να συζητάμε για το πώς ορθά η δικαιοσύνη επέλεξε την προφυλάκιση των υπαιτίων, αλλά και συνολικότερα για το πώς πρέπει να ανοίξει ένας πολύ ουσιαστικός διάλογος για τις νοοτροπίες και τις αντιλήψεις που επικρατούν μέσα στο σώμα των αστυνομικών, αλλά και τον τρόπο που μια ορισμένη κουλτούρα «νόμου και τάξης», την οποία καλλιεργεί η Νέα Δημοκρατία, συμβάλλει τελικά στη νομιμοποίηση της αστυνομικής αυθαιρεσίας και αφήνει περιθώριο, ώστε να χάνονται ζωές όταν αστυνομικοί κρίνουν, στην πράξη, ότι το να προσπαθείς να αποφύγεις τη σύλληψη αποτελεί αδίκημα που τιμωρείται με θάνατο.

Από τον δήμαρχο Άργους και τους αρκετούς όπως αποδεικνύεται οπαδούς του και την τοπική ένωση αστυνομικών υπαλλήλων που μπέρδεψε τη συναδελφικότητα με τη δικαιολόγηση εγκληματικών πράξεων, μέχρι τα διάφορα δεξιά τρολ και βεβαίως την ακροδεξιά Αφροδίτη Λατινοπούλου που έσπευσε να πουλήσει «αλληλεγγύη» στους διωκόμενους αστυνομικούς, τα παραδείγματα είναι πολλά.

Και αποδεικνύουν ότι υπάρχει σοβαρότατο πρόβλημα. Είναι εξαιρετικά σοβαρό, βαθιά απογοητευτικό και κυρίως επικίνδυνο όταν στην κοινωνία μας κυριαρχεί ένας τέτοιος θαυμασμός για τη βαναυσότητα. Το να το αποδώσουμε απλώς στην υπαρκτή ηγεμονία της Ακροδεξιάς στον ευρύτερο κεντροδεξιό χώρο, θα εντόπιζε μία μόνο πλευρά. Το ίδιο και το να μιλήσουμε για αυταρχικά αντανακλαστικά που συνεχίζουν να αναπαράγονται μέσα στην κοινωνία, ιδίως σε μια εποχή κρίσης και απουσίας θετικών οραμάτων.

Γιατί είναι σαφές ότι εάν η λογική του «νόμου και της τάξης» δεν ήταν κυρίαρχη, με τον τρόπο που σήμερα αποτελεί «αιχμή» της Νέας Δημοκρατίας, εάν δεν υπήρχαν υπουργοί που ουσιαστικά πανηγυρίζουν επειδή κάνουν πιο δύσκολη τη ζωή ανθρώπων που απλώς ζητούν ένα καλύτερο αύριο, και εάν βέβαια δεν έμενε επί της ουσίας ατιμώρητη η αστυνομική αυθαιρεσία τα τελευταία χρόνια, τότε ίσως να είχαμε λιγότερους θαυμαστές της βαναυσότητας, έτοιμους να πουν «καλά τους έκαναν και τους σκότωσαν».

Και η κοινωνία μας δεν θα κατρακυλούσε ακόμη περισσότερο στη βαρβαρότητα.

Πηγή: in