Γνωστή και ως η «μεγαλύτερη βραδινή έξοδος της μόδας» η φιλανθρωπική εκδήλωση Met Gala για την οικονομική στήριξη του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης της Νέας Υόρκης πραγματοποιήθηκε και φέτος, όπως κάθε χρόνο, την πρώτη Δευτέρα του Μαΐου. Εμπνευσμένο από την έκθεση του Ινστιτούτου Κοστουμιών «Costume Art», το φετινό θέμα  είχε τίτλο «Fashion is Art» («Η μόδα είναι τέχνη») και στόχο να αναδείξει τη μόδα ως μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης, με το σώμα να λειτουργεί σαν καμβάς.

Το «κόκκινο χαλί» μπορεί να μην ήταν κόκκινο στο φετινό Met Gala το βράδυ της  4ης Μαΐου, αλλά μια από τις πιο αξέχαστες τουαλέτες ήταν κόκκινη, σημειώνει στους Times του Λονδίνου η Αννα Μέρφι, διευθύντρια  του τμήματος μόδας της βρετανικής εφημερίδας. Το πρώτο βραβείο στην κατηγορία των κόκκινων γυναικείων φορεμάτων πήγε στη Νικόλ Κίντμαν, συμπρόεδρο της φετινής εκδήλωσης, που εμφανίστηκε με μια μακριά εφαρμοστή τουαλέτα με πούλιες του οίκου Chanel διακοσμημένη στους γοφούς με φτερά μαραμπού.

Ωστόσο το look της χολιγουντιανής σταρ ήταν διακριτικό σε σχέση με αυτό της Μπιγιονσέ, συμπροέδρου, επίσης, η οποία φορούσε μια στολή – σκελετό από στρας και μπέρτα με φτερά του Olivier Rousteing, που συνοδευόταν από ένα ασημένιο στέμμα. Απόλυτα επιδειξιομανής – όπως ήταν αναμενόμενο – η Κιμ Καρντάσιαν. Εξίσου δυνατή ήταν και η εμφάνιση Tom Ford της Τεγιάνα Τέιλορ, με ασημένια κρόσσια από την κορυφή (στην κουκούλα του φορέματός της) μέχρι τα νύχια.

Μια κατηγορία από μόνη της, εξάλλου, ήταν οι εμφανίσεις σε στυλ αρχαίο ελληνικό και ρωμαϊκό άγαλμα, με κορυφαία αυτή του supermodel Χάιντι Κλουμ αλλά και των Κένταλ Τζένερ, Τσέις  Ινφίνιτι, Σερένα Γουίλιαμς και Αν Χάθαγουεϊ. Οσο  για την Λόρεν Σάντσεζ – Μπέζος, εμφανίστηκε στο πλευρό του συζύγου της Τζεφ Μπέζος, επίτιμου συμπροέδρου και μεγάλου χορηγού της εκδήλωσης, με μια σέξι τουαλέτα – αναφορά  σε ένα από τα πιο διάσημα πορτρέτα της συλλογής Met, τη «Madame X» (1883) του Τζον Σίνγκερ Σάρτζεντ. Να σημειωθεί, τέλος, ότι όπως φημολογείται, πίσω από τον θόρυβο γύρω από τη χορηγία του ζευγαριού, η οποία λέγεται ότι ήταν ύψους 10 εκατ. δολαρίων, κρύβεται  η μη προσέλευση ορισμένων τακτικών καλεσμένων του Met Gala, όπως η Ζεντάγια. 

Η Μπιγιονσέ εμφανίστηκε - για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια - στο Met Gala 2026 με μια εξωφρενική τουαλέτα – σκελετό με στρας, μακριά κάπα από φτερά και στέμμα του Olivier Rousteing 

Οι Νικόλ Κίντμαν, Λόρεν Σάντσεζ Μπέζος και Αννα Γουίντουρ ποζάρουν στο Met Gala 2026, με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για το Ινστιτούτο Κοστουμιών του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης, με φετινό θέμα «Η Μόδα είναι Τέχνη» 

Η εκπληκτική εμφάνιση – performance της Μαντόνα: «Μελαχρινή μάγισσα» με σύνολο Saint Laurent, ένα σουρεαλιστικό καπέλο με πειρατικό καράβι - φάντασμα και μακρύ πέπλο που κρατούσαν επτά συνοδοί 

Η χυτή nude τουαλέτα της Ασλεϊ Γκράχαμ, σαν «δέρμα φιδιού» ήταν δημιουργία της ελληνίδας Δήμητρας Πέτσα από τη φθινοπωρινή συλλογή του οίκου της Di Petsa 

Στο πρώτο της Met Gala από τότε που παραιτήθηκε από την διεύθυνση της αμερικανικής Vogue και πλέον παγκόσμια διευθύντρια του περιοδικού, και συμπρόεδρος της εκδήλωσης σχεδόν κάθε χρόνο από το 1995, η Αννα Γουίντουρ εμφανίστηκε με μια «φτερωτή» τουαλέτα ειδικά σχεδιασμένη για εκείνη από τον οίκο Chanel 

Ο εκκεντρικός θεατρικός παραγωγός και ερμηνευτής Τζόρνταν Ροθ εμφανίστηκε επίσης σαν ζωντανό γλυπτό με μια ειδική δημιουργία του Robert Wun: μια τουαλέτα από ανοικτό γκρι βελούδο και μια κούκλα μοδίστρας κρεμασμένη στην πλάτη του.

Η Σαμπρίνα Κάρπεντερ εμφανίστηκε στο Met Gala 2026 με μια τουαλέτα από τούλι του οίκου Dior, φόρο τιμής στην ταινία «Sabrina» (1954) της Οντρεϊ Χέπμπορν 

Η Ανόκ Γιάι, έκλεψε τις εντυπώσεις με το σύνολο που δημιούργησε για εκείνη ο Πιέρ Πάολο Πιτσιόλι του Balenciaga μεταμορφώνοντάς τη σε «Μαύρη Μαντόνα», με στόχο να στείλει ένα «συμβολικό μήνυμα ελπίδας σε έναν κόσμο τύπου Τραμπ». Λεπτομέρεια: στο μακιγιάζ της φρόντισε να έχει και δάκρυα

Η Κέιτι Πέρι επέστρεψε στο Met Gala μετά από τέσσερα χρόνια απουσίας με μια μάσκα καθρέφτη, ένα σχόλιο πάνω στο πώς βλέπουμε τους άλλους και στο τι επιλέγουμε να κρύβουμε. 

Η Τεγιάνα Τέιλορ με μια δημιουργία του Tom Ford με ασημένια κρόσια από την κορφή μέχρι τα νύχια 

Η πολυβραβευμένη τενίστρια της Ιαπωνίας Ναόμι Οσάκα ποζάρει στο λόμπι του Mark Hotel με ένα σύνολο του Robert Wun πριν αναχωρήσει για την κορυφαία εκδήλωση της μόδας 

Η Κιμ Καρντάσιαν μετέτρεψε το σώμα της σε γλυπτό με ένα μεταλλικό πορτοκαλί bodysuit σαν πανοπλία, εμπνευσμένο από τη σειρά έργων «Maitresse» του Αλεν Τζόουνς, αλλά και από το εμβληματικό του «Body Armour» της δεκαετίας του 1970 

Η Λένα Μαχφούφ, γαλλίδα σταρ των social media και του YouTube, προκάλεσε και πάλι σάλο με μια τολμηρή δημιουργία Burc Akyol με ντραπέ φούστα και μπουστάκι με δύο ασημένια χέρια —διαμορφωμένα για να ταιριάζουν στο σώμα της έτσι ώστε να αφήνουν το κάτι τις στη φαντασία. 

Η Κάιλι Τζένερ τράβηξε τα βλέμματα με ένα φόρεμα Schiaparelli, εμπνευσμένo από την Αφροδίτη της Μήλου, με κορσέ στο χρώμα του δέρματος και ψεύτικες θηλές και μια ογκώδη φούστα στολισμένη με 10.000 μαργαριτάρια 

Η ράπερ Doechii , δις βραβευμένη με Grammy, εντυπωσίασε με την εμφάνισή της στο Met Gala με ένα μωβ-μπορντό σύνολο Marc Jacobs 

Εμφάνιση – υπερθέαμα της Χάιντι Κλουμ σαν ζωντανό άγαλμα με την οποία το supermodel απέτισε φόρο τιμής στο γλυπτό του Ραφαέλε Μόντι «Εστιάς με το Πέπλο» (1847) που παραγγέλθηκε ως αναπαράσταση μιας ιέρειας στον ναό της ρωμαϊκής θεάς Εστίας

Η ράπερ Cardi B ανέβασε σε νέα επίπεδα τις καμπύλες της με μια τουαλέτα Marc Jacobs από διάφανη μαύρη δαντέλα 

Η ηθοποιός Ρέιτσελ Σένοτ ποζάρει στο Met Gala με μια γεωμετρική δημιουργία του Marc Jacobs, με χρώμα και τσιχλόφουσκα 

Ο πάντα τολμηρός και απρόβλεπτος Bad Bunny ξεπέρασε τον εαυτό του με μια εκδοχή του εαυτού του γερασμένου περίπου κατά 50 χρόνια, με προσθετικά του μακιγιέρ Μάικ Μαρίνο, ένα μαύρο σμόκιν που σχεδίασε ο ίδιος για τη Zara και έναν υπεμεγέθη φιόγκο στο λαιμό αναφορά στο έργο «Bustle» (1947) του Τσαρλς Τζέιμς που ανήκει στη μόνιμη συλλογή του Ινστιτούτου Κοστουμιών. 

Ο 47χρονος ηθοποιός Λιουκ Ιβανς εμφανίστηκε στο Met Gala 2026 με ολόσωμο δερμάτινο outfit Palomo Spain. Το σύνολο του σχεδιαστή Αλεχάντρο Γκόμεζ Παλόμο αποτελείτο από μπορντό μπουφάν και εφαρμοστό παντελόνι Ass-Air με ασημένια τρουκς πολλά κουμπιά σ πίσω μέρος του παντελονιού. 

Η Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, Φραντζέσκα Αλμπανέζε, βρέθηκε στην Αθήνα για ένα τριήμερο εκδηλώσεων. «Δεν κυνηγάω likes. Το ζήτημα δεν είναι οι διώξεις που υφίσταμαι εγώ, αλλά ένας ολόκληρος λαός που εξοντώνεται», είπε χαρακτηριστικά

Ηπολυσυζητημένη Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ για τη Γάζα, Φραντσέσκα Αλμπανέζε, παρά τις προσωπικές διώξεις και τις κυρώσεις που υφίσταται από την κυβέρνηση Τραμπ, βρέθηκε στην Αθήνα, προσκεκλημένη σε μια σειρά από εμβληματικές δράσεις, όπως η προβολή του ντοκιμαντέρ «Disunited Nations» και η ομιλία της στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Σάββατο 2 Μαΐου: «Disunited Nations» και η ευθύνη της Ευρώπης

Το τριήμερο ξεκίνησε στον κινηματογράφο Τριανόν με την προβολή της ταινίας του Christophe Cotteret. Στη συζήτηση που ακολούθησε με τον σκηνοθέτη, τον Γιάνη Βαρουφάκη και το κοινό, η Αλμπανέζε υπενθύμισε ότι το Ισραήλ κατηγορείται για εγκλήματα πολέμου και γενοκτονία.

«Αντί να διακόψουν τους δεσμούς, τα ευρωπαϊκά κράτη συνέχισαν να εμπορεύονται όπλα και να αγοράζουν εργαλεία κατασκοπείας», τόνισε, υπογραμμίζοντας την αντίφαση μεταξύ των διεθνών διακηρύξεων και της πράξης.

Κυριακή 3 Μαΐου: «Όταν ο κόσμος κοιμάται» – Η συνέντευξη Τύπου

Σε μια κατάμεστη αίθουσα, η Αλμπανέζε παρουσίασε το βιβλίο της «Όταν ο κόσμος κοιμάται» (εκδ. Τόπος). Πριν από τη συζήτηση, παραχώρησε συνέντευξη Τύπου, αναλύοντας την προσωπική της κατάσταση και όχι μόνο:

• Δεν μπορεί να διατηρεί τραπεζικό λογαριασμό ή κάρτα λόγω των αμερικανικών κυρώσεων.
• Προειδοποίησε για τη μεταφορά του συστήματος «απόλυτης επιτήρησης» από τη Γάζα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.
• Εξήγησε πώς οι Παλαιστίνιοι χρησιμοποιούνται ως «ινδικά χοιρίδια» για τη δοκιμή οπλικών συστημάτων και λογισμικών (όπως το Predator) που στη συνέχεια εξάγονται.

Δευτέρα 4 Μαΐου: Στο Πάντειο για το Διεθνές Δίκαιο

Το τριήμερο ολοκληρώθηκε με τη διάλεξη στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Παντείου, με τίτλο: «International law and power in times of disorder and genocidal politics», όπου η Αλμπανέζε ανέλυσε τη «γενοκτονική πολιτική» και την ανάγκη για αφύπνιση της διεθνούς κοινότητας.

Τα κυριότερα σημεία της ομιλίας της:

• Ξεκαθάρισε ότι η κριτική στις πολιτικές ενός κράτους δεν αποτελεί αντισημιτισμό. «Το Ολοκαύτωμα είναι και δική μου ιστορία, αλλά δε νομιμοποιεί τη διάπραξη νέων εγκλημάτων».
• Στηλίτευσε τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης, κάνοντας ειδική αναφορά στην «παράνομη αναχαίτιση» ακτιβιστών σε διεθνή ύδατα με ελληνική απραξία.
• Περιέγραψε το σύστημα απαρτχάιντ, όπου οι Ισραηλινοί υπάγονται στον αστικό νόμο και οι Παλαιστίνιοι στον στρατιωτικό, με αποτέλεσμα να δικάζονται ακόμη και ανήλικα παιδιά από στρατοδικεία.

«Δεν είμαι η Τέιλορ Σουίφτ»

Κλείνοντας, η Αλμπανέζε θέλησε να απομακρύνει τα φώτα από το πρόσωπό της: «Δεν κυνηγάω likes. Το ζήτημα δεν είναι οι διώξεις που υφίσταμαι εγώ, αλλά ένας ολόκληρος λαός που εξοντώνεται. Είμαι εξοργισμένη, αλλά έχω οργή, όχι μίσος. Ξέρω πολύ καλά τι πρέπει να κάνω».

Η δημοτικότητα του Ντόναλντ Τραμπ κατρακυλά σταθερά από τότε που μετακόμισε στον Λευκό Οίκο και πλέον φλερτάρει με τα αρνητικά ρεκόρ του Τζορτζ Μπους

Μόλις 15 μήνες έχουν περάσει από την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο και η δημοτικότητά του καταρρέει σταθερά. Η επιθετική – και εν πολλοίς αλλοπρόσαλλη – πολιτική του στο εσωτερικό και το εξωτερικό τον έχει μετατρέψει σε έναν από τους πιο αντιδημοφιλείς προέδρους στην ιστορία των ΗΠΑ και πλέον φλερτάρει με το να σπάσει το ρεκόρ του Τζορτζ Μπους, που το ποσοστό αποδοχής του παρέμενε για μεγάλο χρονικό διάστημα σε επίπεδα γύρω στο 35% ή και χαμηλότερα.

Σύμφωνα με τη «δημοσκόπηση των δημοσκοπήσεων» του CNN, το μέσο ποσοστό αποδοχής του Τραμπ ανέρχεται στο 35%, και ενώ πλησιάζουν οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου για τους αντιπροσώπους στο Κογκρέσο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα ποσοστά αποδοχής του Τραμπ είναι χαμηλότερα ακόμα και από τότε που οι οπαδοί του εισέβαλαν στο Καπιτώλιο στις 6 Ιανουαρίου του 2021.

Οι ευρωπαίοι ηγέτες έσπευσαν να τον συγχαρούν και διαγκωνίζονταν ποιος θα πρωτοκερδίσει την εύνοιά του μέχρι και τη στιγμή που ο Τραμπ έφτασε να διεκδικεί ευρωπαϊκό έδαφος. Σε ανάλογο κλίμα η επιτυχία του Τραμπ διαβάζονταν από πολλούς αναλυτές ως συντηρητικοποίηση της αμερικανικής κοινωνίας χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η απογοήτευση από τη διακυβέρνηση Μπάιντεν που είχε απομακρύνει μεγάλο τμήμα της νεολαίας και της εργατικής τάξης από το Δημοκρατικό Κόμμα.

Πλέον είναι σαφές ότι ο Τραμπ έχει απομονωθεί τόσο στο εξωτερικό όσο και το εσωτερικό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορούν να υπάρξουν ανατροπές δεδομένου ότι η πόλωση κυριαρχεί στην αμερικανική κοινωνία.

Ο Τραμπ χάνει σε όλες τις κοινωνικές και πολιτικές ομάδες/ Πηγή: CNN

Όσο θα παίρνω τις στροφές…

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην καταγραφή που κάνει το CNN είναι η υποχώρηση της δημοτικότητας του Τραμπ σε συνδυασμό με κρίσιμες καμπές της διακυβέρνησής του.

Ο Τραμπ ανέλαβε τα καθήκοντά του με τα καλύτερα ποσοστά αποδοχής που είχε ποτέ, με ορισμένες δημοσκοπήσεις να τον δείχνουν πάνω από 50% στα τέλη Ιανουαρίου 2025. Αλλά είχε ένα εξαιρετικά σύντομο μήνα του μέλιτος, χάνοντας γρήγορα αρκετές μονάδες.

Οι πρώτες μέρες επιστροφής του Τραμπ στην εξουσία ήταν μια πληθώρα ενεργειών του στυλ «αποφασίζω και διατάζω». Η πτώση της δημοτικότητάς του οφείλεται πιθανόν στην απόφασή του να απονείμει χάρη σε όλους σχεδόν τους κατηγορούμενους της 6ης Ιανουαρίου – ακόμα και σε αυτούς που επιτέθηκαν σε αστυνομικούς – και στο σοκ απολύσεων και περικοπών στο δημόσιο τομέα που ανέλαβε να υλοποιήσει ο αντιδημοφιλής μεγιστάνας και πρώην στενός σύμμαχος του προέδρου, Έλον Μασκ.

Η επόμενη μεγάλη καμπή ήρθε στις αρχές Απριλίου, όταν ο Τραμπ έβαλε τα δυνατά του με τους δασμούς του. Η ανακοίνωσή του για την «Ημέρα της Απελευθέρωσης» στις 2 Απριλίου σήμαινε ουσιαστικά εμπορικό πόλεμο με τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου. Πολλοί από αυτούς τους δασμούς ακυρώθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο φέτος.

Η μέση δημοτικότητα του Τραμπ μειώθηκε από 45% όταν ανακοινώθηκαν οι δασμοί σε 41% ένα μήνα αργότερα, και σίγουρα τα μπρος πίσω του προέδρου και οι αλλεπάλληλες στροφές στη δασμολογική πολιτική δεν βοήθησαν.

Η πορεία της αποδοχής της πολιτικής του Τραμπ σε τρία διαφορετικά ζητήματα. Μετανάστευση, Οικονομία, Εξωτερική Πολιτική/ Πηγή: CNN

Από την ICE στον πόλεμο στο Ιράν

Οι επόμενοι έξι μήνες περίπου ήταν σχετικά σταθεροί. Αλλά τα πράγματα άρχισαν να χειροτερεύουν ξανά για τους Ρεπουμπλικανούς, με τους Δημοκρατικούς να καταγράφουν εκλογικές επιτυχίες.

Το επόμενο σημείο ανάφλεξης ήρθε τον Ιανουάριο, όταν η επιχείρηση διώξεων προσφύγων και μεταναστών κορυφώθηκε με τη δολοφονία της Ρενέ Γκουντ και του Άλεξ Πρέτι στη Μινεάπολη από τη μισητή ICE. Η κυβέρνηση επιτέθηκε στα θύματα χαρακτηρίζοντάς τους «εγχώριους τρομοκράτες». Αλλά οι Αμερικανοί διαφώνησαν συντριπτικά, όπως καταγράφηκε και με τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις στη Μινεσότα.

Η δημοτικότητα του Τραμπ δεν μειώθηκε πολύ περεταίρω, αλλά αυτό οφείλεται τουλάχιστον εν μέρει στο γεγονός ότι η κυβέρνηση ξαφνικά υποχώρησε από τις πιο επιθετικές τακτικές της και ξήλωσε την ηγεσία της ICE.

Η επέμβαση στη Βενεζουέλα και η απαγωγή του Μαδούρο και της συζύγου του δεν άλλαξαν το κλίμα.

Κρίσιμο σημείο καμπής είναι ο πόλεμος στο Ιράν τον οποίο το 61% των Αμερικανών χαρακτήρισε ως λάθος σε πρόσφατη δημοσκόπηση.

Το ποσοστά δημοτικότητας του Τραμπ έχουν μειωθεί από τον μέσο όρο του 38% όταν ξεκίνησε ο πόλεμος σε 35% σήμερα.

Ο πόλεμος στο Ιράν ωστόσο προκαλεί πτώση των ποσοστών του Τραμπ και στους υποστηρικτές του.

https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/05/dimoskopisi-tr-1-99x85.png 99w" sizes="(max-width: 547px) 100vw, 547px" pinger-seen="true" style="box-sizing: inherit; outline: 0px; margin: 0px 0px 8rem; padding: 0px; font-weight: inherit; font-style: inherit; font-family: inherit; vertical-align: baseline; max-width: 100%; height: auto; margin-inline: auto; display: block;">

h

Στα συνολικά συμπεράσματα για την πτώση της δημοφιλίας του Τραμπ το CNN επισημαίνει την αλαζονεία του, τα κακά αποτελέσματα στην οικονομία, τις αντιδημοφιλείς επιλογές του και πλέον την αμφισβήτηση από το κοινό της πνευματικής του διαύγειας.

Η τακτική της κυβέρνησης απλώς βαθαίνει την κρίση θεσμών στη χώρα

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι στη χώρα μας αυτή τη στιγμή διαμορφώνονται δύο παράλληλα σύμπαντα στη δημόσια σφαίρα.

Από τη μια, έχουμε το σύμπαν που αφορά το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης, τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και ορισμένα μέσα ενημέρωσης που αρνούνται να γίνουν μηχανισμοί κακής προπαγάνδας.

Σε αυτό το Σύμπαν υπάρχουν όλα τα σοβαρά προβλήματα της οικονομίας, όλες οι υπαρκτές ανισότητες, η στεγαστική κρίση, η έκρηξη της ακρίβειας, το άγχος για το μέλλον. Υπάρχει ακόμη η οδυνηρή διαπίστωση ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας έχει επιδοθεί σε μια συστηματική θεσμική παραβατικότητα και έχει καταστήσει τη διαφθορά ενδημικό φαινόμενο, κάτι που φαίνεται και στις αλλεπάλληλες δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Και βέβαια σε αυτό το σύμπαν υπάρχει η επίγνωση ότι η Νέα Δημοκρατία σήμερα εκφράζει μια συμπαγή αλλά σαφώς μειοψηφική εκλογική βάση, πολύ κάτω από κάθε κατώφλι αυτοδυναμίας. Δηλαδή, είναι μια κυβέρνηση σε αποδρομή.

Προφανώς το να υπάρχουν δύο παράλληλα σύμπαντα στη δημόσια σφαίρα, δηλαδή να μην υπάρχει πραγματική συμβατότητα ανάμεσα στους πολιτικούς λόγους των βασικών πόλων της πολιτικής αντιπαράθεσης δεν είναι ένα σπάνιο φαινόμενο. Προκύπτει συχνά από την ιδεολογική πόλωση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν παύει να είναι ένα σοβαρό πρόβλημα, πρώτα από όλα γιατί υπονομεύει κάθε δυνατότητα ουσιαστικού διαλόγου.

Μόνο που στην περίπτωση της χώρας μας έχουμε να κάνουμε με μια δομική ασυμμετρία ανάμεσα στα δύο σύμπαντα. Και αυτό γιατί η κυβέρνηση δεν μένει απλώς στην άρθρωση ενός εμφανώς διαψευδόμενου από την πραγματικότητα «αφηγήματος». Προσπαθεί ταυτόχρονα να το κάνει πράξη μέσα από τον έλεγχο που ασκεί στους θεσμούς.

Αντίστοιχα, όταν η κυβέρνηση προσπαθεί να αποφύγει τη συγκρότηση Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής, επικαλούμενη ότι δήθεν χρειάζεται απόλυτη πλειοψηφία γιατί είναι θέμα «εθνικής άμυνας», δεν διατυπώνει απλά τη δική της θέση για τα γεγονότα, αλλά προσπαθεί να ανακόψει κάθε δυνατότητα αυτή η ανοιχτή πληγή στο σώμα της δημοκρατίας να εξεταστεί από τη Βουλή, παρά τον τεράστιο όγκο στοιχείων που έχει έρθει στο φως μετά την εκδίκαση της υπόθεσης στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο. Δηλαδή για να συγκαλύψει τις τεράστιες δικές της πολιτικές ευθύνες (και ενδεχομένως ποινικές ευθύνες στελεχών της) αρνείται ουσιαστικά να διερευνηθεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο αυτή η υπόθεση. Το ίδιο κάνει μια εμφανώς χειραγωγημένη δικαιοσύνη που σπεύδει για παράδειγμα να αρχειοθετήσει την υπόθεση των υποκλοπών, αρνούμενη να δει αυτό ακριβώς που είναι μπροστά στα μάτια της: το γεγονός δηλαδή ότι πρώτα μέσω ΕΥΠ και μετά μέσω του παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού Predator το Μέγαρο Μαξίμου, δηλαδή ο μηχανισμός του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη παρακολουθούσε υπουργούς, δικαστικούς, αξιωματικούς, πολιτικούς, επιχειρηματίες και δημοσιογράφους.

Και εδώ είναι που αρχίζουν τα σοβαρά προβλήματα για την ίδια τη δημοκρατία στη χώρα. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ότι Νέα Δημοκρατία αναπαράγει το δικό της αφήγημα. Το πρόβλημα είναι ότι βάζει πρωτοφανή εμπόδια στο να κάνουν οι θεσμοί τη δουλειά τους. Δεν βγάζει απλώς ανακοινώσεις, ούτε οι υπουργοί και τα στελέχη τους απλώς κάνουν δηλώσεις μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες που αρνούνται κάθε ανάληψη ευθύνης. Ακυρώνει ταυτόχρονα κρίσιμες θεσμικές λειτουργίες, που είναι αναντικατάστατες για τη δημοκρατία. Από τη μια γιατί δεν αφήνει τη δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της. Από την άλλη γιατί ακυρώνει τη δυνατότητα της Βουλής να εξετάζει σοβαρές υποθέσεις.

Με αποτέλεσμα το στίγμα που απομένει να είναι αυτό της εξασφαλισμένης ατιμωρησίας και της ιδιότυπης ασυλίας που μπορεί να κερδίσει όποιος ελέγχει πραγματικά τους «αρμούς της εξουσίας».

Καταλαβαίνω ότι στην κυβέρνηση αυτή τη στιγμή κυριαρχεί μια ιδιότυπη αυταρέσκεια. Ως εάν να πιστεύουν ότι θα μπορέσουν να πάνε έτσι μέχρι τέλους και να εκβιάσουν την παραμονή τους στην εξουσία.

Μόνο που ευτυχώς έχουμε ακόμη δημοκρατία και η λαϊκή ετυμηγορία έχει τον τελευταίο λόγο. Και αυτό που δεν καταλαβαίνουν στο παράλληλο φιλοκυβερνητικό σύμπαν είναι ότι η κοινωνία είναι σε θέση να κατανοήσει ότι το κυβερνητικό αφήγημα μπάζει από παντού και ότι αυτό που κάνει η κυβέρνηση είναι ουσιαστικά απλώς να κλιμακώνει τα παιχνίδια με τους θεσμούς σε μια ύστατη προσπάθεια να ανακόψει την αναπότρεπτη πτώση της. Πράγμα που σημαίνει ότι όλοι οι κυβερνητικοί χειρισμοί είναι επί της πολιτικής ουσίας καταδικασμένοι σε αποτυχία.

Ωστόσο, τα αντιθεσμικά παιχνίδια έχουν πάντα κόστος. Γιατί όσο μεγαλύτερη η χειραγώγηση των θεσμών, τόσο μεγαλύτερη η απώλεια εμπιστοσύνης της κοινωνίας σε αυτούς και, κατά συνέπεια τόσο πιο δύσκολη η προσπάθεια να ανακτήσουν το κύρος τους ύστερα από την αναγκαία πολιτική αλλαγή.

Πηγή: in