Ο αρχηγός του Βασιλικού Ναυτικού λέει ότι η ενοποιημένη ναυτική δύναμη θα αποτρέψει μελλοντικές ρωσικές απειλές από τα «ανοιχτά θαλάσσια σύνορα» στα βόρεια

Η Βρετανία συμφώνησε να δημιουργήσει μια ενοποιημένη ναυτική δύναμη με εννέα ευρωπαϊκές χώρες για να αποτρέψει μελλοντικές ρωσικές απειλές από τα «ανοιχτά θαλάσσια σύνορα» στα βόρεια, ανακοίνωσε ο αρχηγός του Βασιλικού Ναυτικού .

Ο στρατηγός Σερ Γκουίν Τζένκινς δήλωσε ότι παρά τη συνεχιζόμενη κρίση στη Μέση Ανατολή, όπου το στενό του Ορμούζ παραμένει κλειστό μετά τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, «η Ρωσία παραμένει η σοβαρότερη απειλή για την ασφάλειά μας».

Δεν θα περιλαμβάνει τις ΗΠΑ, των οποίων ο πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ , έχει επανειλημμένα επικρίνει το Ηνωμένο Βασίλειο επειδή δεν υποστηρίζει ενεργά τον βομβαρδισμό του Ιράν, σε κάποιο σημείο χαρακτηρίζοντας τα αεροπλανοφόρα του Βασιλικού Ναυτικού «παιχνίδια».

Η στρατιωτική συνεργασία μεταξύ των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου βρίσκεται σε χαμηλό σημείο, με τις δύο χώρες να διαφωνούν για το Στενό του Ορμούζ. Οι ΗΠΑ έχουν δηλώσει ότι θέλουν βοήθεια για την επιβολή της διέλευσης του στενού και έχουν επικρίνει τις βρετανικές και γαλλικές συζητήσεις για τη δημιουργία αμυντικών περιπολιών μετά το τέλος του πολέμου, αποκαλώντας τες «ανόητες» .

Η Jef περιλαμβάνει την Ολλανδία , και τις πέντε σκανδιναβικές χώρες και τις τρεις χώρες της Βαλτικής, με το Ηνωμένο Βασίλειο να είναι το μεγαλύτερο στρατιωτικό μέλος. Ο Καναδάς εξετάζει επίσης το ενδεχόμενο να ενταχθεί, καθώς ορισμένα μέλη του ΝΑΤΟ βελτιώνουν την αντίδρασή τους στην αυξανόμενη ρωσική επιθετικότητα.

Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, το Ηνωμένο Βασίλειο δήλωσε ότι ρωσικά κατασκοπευτικά υποβρύχια είχαν εντοπιστεί να εμπλέκονται σε αυτό που φαινόταν να είναι μυστική επιτήρηση των υποθαλάσσιων υποδομών γύρω από τη Βρετανία.

«Οι ρωσικές εισβολές στα χωρικά μας ύδατα έχουν αυξηθεί σχεδόν κατά ένα τρίτο τα τελευταία δύο χρόνια», δήλωσε ο αρχηγός του βρετανικού ναυτικού, προσθέτοντας ότι θεωρεί ότι το Ηνωμένο Βασίλειο έχει «ανοιχτά θαλάσσια σύνορα με τη Ρωσία στα βόρεια».

Στόχος της νέας ναυτικής δύναμης, η οποία θα «διοικείται εάν χρειαστεί» από το στρατιωτικό αρχηγείο του Ηνωμένου Βασιλείου στο Νόρθγουντ, στο βορειοδυτικό Λονδίνο, θα είναι η κοινή εκπαίδευση και προετοιμασία.

Θα είναι επίσης «σχεδιασμένο να πολεμά άμεσα εάν απαιτηθεί, με πραγματικές δυνατότητες, πραγματικά πολεμικά σχέδια και πραγματική ενσωμάτωση», δήλωσε ο Τζένκινς, αν και το ναυτικό δυσκολεύτηκε να διαθέσει ένα πολεμικό πλοίο στην αρχή του πολέμου στο Ιράν .

Χρειάστηκαν περισσότερες από τρεις εβδομάδες μετά την επίθεση με μη επανδρωμένο αεροσκάφος στη βρετανική βάση στο Ακρωτήρι στην Κύπρο για να αναπτυχθεί το HMS Dragon στην ανατολική Μεσόγειο, και το αντιτορπιλικό αργότερα έπρεπε να δέσει για να διορθώσει προβλήματα στις τουαλέτες και την παροχή νερού.

Ο Τζένκινς είπε ότι η κρίση στη Μέση Ανατολή έφερε το ναυτικό στο προσκήνιο. «Ήμασταν αρκετά προετοιμασμένοι; Μπορούμε να πολεμήσουμε σήμερα, και αν ναι, με τι;» είπε, προσθέτοντας ότι η υπηρεσία είχε ένα συνολικό σχέδιο δράσης.

Ναυτικές πηγές έχουν δηλώσει ότι η κρίση διαθεσιμότητας στην αρχή του πολέμου προήλθε από την έλλειψη προηγούμενων επενδύσεων και τόνισε τον αντίκτυπο των περικοπών που έγιναν στη ναυπηγική βιομηχανία από προηγούμενες κυβερνήσεις.

Ο Τζένκινς, πρώην διοικητής του βασιλικού πεζοναύτη και των ειδικών δυνάμεων, δήλωσε ότι «μη επανδρωμένα πλοία συνοδείας» - μεγάλα θαλάσσια drones - θα πλεύσουν μαζί με βρετανικά πολεμικά πλοία τα επόμενα δύο χρόνια, στο πλαίσιο μιας προσπάθειας αύξησης της στρατιωτικής ικανότητας, αλλά με χαμηλότερο κόστος από πριν.

Ωστόσο, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο έχει απειλήσει να κατάσχει δεξαμενόπλοια του «σκιώδους στόλου» που συνδέονται με τη Ρωσία και εξάγουν πετρέλαιο που έχει πληγεί από τις κυρώσεις, δεν το έχει πράξει, ενώ άλλες ευρωπαϊκές χώρες το έχουν πράξει με επιτυχία.

Η Ρωσία έχει δεσμεύσει φρεγάτες για να συνοδεύουν πλοία που υπόκεινται σε κυρώσεις μέσω του στενού του Ντόβερ, αψηφώντας την προειδοποίηση του Ηνωμένου Βασιλείου, την οποία έκανε δημόσια ο Keir Starmer στις 25 Μαρτίου . Έκτοτε, 98 δεξαμενόπλοια που υπόκεινται σε κυρώσεις έχουν περάσει από βρετανικά ύδατα.

Πηγή: Guardian

Η ρήξη του Αμπού Ντάμπι με το καρτέλ πετρελαίου δεν έχει να κάνει τόσο με τα βαρέλια όσο με την ισχύ - δοκιμάζοντας το Ριάντ, βοηθώντας τον Τραμπ και αναδιαμορφώνοντας τις συμμαχίες του Κόλπου

Παρόλο που τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα προσπάθησαν να παρουσιάσουν την επερχόμενη αποχώρησή τους από τον ΟΠΕΚ και το ευρύτερο πλαίσιο του ΟΠΕΚ+ ως μέρος της κυρίαρχης ενεργειακής στρατηγικής τους και του μακροπρόθεσμου οικονομικού σχεδιασμού τους, ο χρόνος και το περιφερειακό πλαίσιο υποδηλώνουν ότι πρόκειται για πολιτική πράξη.

Με την αποχώρησή τους, τα ΗΑΕ αμφισβητούν την εξουσία του Ριάντ, ενισχύοντας τη δική τους στρατηγική αυτονομία, προσφέροντας στην Ουάσιγκτον ένα χρήσιμο μέσο για την επιρροή των τιμών ενέργειας και πλησιάζοντας σε μια περιφερειακή σύνθεση όπου οι ΗΠΑ και το Ισραήλ παραμένουν κεντρικοί παράγοντες στην εκστρατεία πίεσης κατά του Ιράν. Είναι ένα μήνυμα ότι το Άμπου Ντάμπι δεν επιθυμεί πλέον να συμπεριφέρεται ως δευτερεύων συμμετέχων σε μια τάξη με επίκεντρο τη Σαουδική Αραβία που έχει διαμορφώσει το πετρελαϊκό σύστημα του Κόλπου εδώ και δεκαετίες.

Οικονομικές φιλοδοξίες

Η οικονομική εξήγηση είναι η πιο ορατή, καθώς τα ΗΑΕ έχουν αφιερώσει χρόνια στην ανάπτυξη παραγωγικής ικανότητας την οποία το πλαίσιο του ΟΠΕΚ+ δεν τους επέτρεπε να αξιοποιήσουν πλήρως. Η παραγωγική ικανότητα του Άμπου Ντάμπι εκτιμάται σε περίπου 4,85 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα (bpd), ενώ η χώρα κινείται προς τον στόχο των 5 εκατομμυρίων bpd έως το 2027, αν και πριν από το τελευταίο περιφερειακό σοκ παρήγαγε περίπου 3,4 εκατομμύρια bpd και παρέμεινε κοντά στο αποτελεσματικό ανώτατο όριο του ΟΠΕΚ+. Αυτό δημιούργησε μια αυξανόμενη αντίφαση, επειδή το Άμπου Ντάμπι είχε ήδη δημιουργήσει τη βιομηχανική, χρηματοοικονομική και υλικοτεχνική αρχιτεκτονική για έναν μεγαλύτερο ρόλο στην αγορά πετρελαίου, ενώ οι συλλογικοί κανόνες του καρτέλ το ανάγκασαν να λειτουργεί σαν να ήταν ακόμη περιορισμένες οι φιλοδοξίες και οι δυνατότητές του.

Το πρώτο και πιο επιφυλακτικό σενάριο είναι μια σταδιακή απελευθέρωση της περιορισμένης προσφοράς, στην οποία τα ΗΑΕ, μόλις σταθεροποιηθούν οι οδοί εξαγωγής και αποκατασταθούν οι υποδομές που διαταράσσονται από τον πόλεμο στο Ιράν, θα μπορούσαν να προσθέσουν αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες βαρέλια την ημέρα στην αγορά χωρίς να προκαλέσουν αμέσως έναν πόλεμο τιμών πλήρους κλίμακας. Μια τέτοια πορεία θα επέτρεπε στο Άμπου Ντάμπι να αποδείξει ότι η αποχώρηση από τον ΟΠΕΚ+ παράγει πραγματικά εμπορικά οφέλη, αποφεύγοντας παράλληλα μια άμεση σύγκρουση με τη Σαουδική Αραβία, μειώνοντας τις τιμές χωρίς να τις καταρρεύσουν και δοκιμάζοντας τα όρια της νέας ελευθερίας του χωρίς να κάψει όλες τις γέφυρες με το Ριάντ και άλλους παραγωγούς.

Το πιο φιλόδοξο σενάριο θα προκύψει εάν οι περιφερειακές συνθήκες ηρεμήσουν και η ασιατική ζήτηση παραμείνει ισχυρή, επιτρέποντας στα ΗΑΕ να κινηθούν προς τα 4,2 εκατομμύρια ή ακόμα και 4,5 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα εντός 12 έως 18 μηνών, ενώ το πιο επιθετικό σενάριο θα περιλαμβάνει μια αύξηση κοντά στα 5 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα και την προσθήκη περίπου 1,3 εκατομμυρίων έως 1,5 εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα σε σύγκριση με την προηγούμενη περιορισμένη θέση τους. Σε μια σφιχτή αγορά, τέτοιοι όγκοι θα μπορούσαν να σταθεροποιήσουν τις τιμές και να ανακουφίσουν τους καταναλωτές, αλλά σε μια πιο ήπια αγορά θα μπορούσαν να εντείνουν την καθοδική πίεση, να υπονομεύσουν την πειθαρχία του ΟΠΕΚ+ και να αναγκάσουν τη Σαουδική Αραβία να αποφασίσει εάν είναι διατεθειμένη να ανεχθεί τον πολιτικό συμβολισμό της εισόδου βαρελιών των ΗΑΕ στην αγορά εκτός των περιορισμών που ηγείται η Σαουδική Αραβία. Ο πραγματικός κίνδυνος για τον ΟΠΕΚ+ δεν είναι επομένως μόνο η χαμηλότερη τιμή του πετρελαίου, αλλά και η απώλεια της εμπιστοσύνης ότι η συλλογική πειθαρχία παραμένει ισχυρότερη από την εθνική φιλοδοξία.

Τα ΗΑΕ εναντίον της Σαουδικής Αραβίας: Μια βαθιά ριζωμένη αντιπαλότητα

Ωστόσο, το οικονομικό επιχείρημα, όσο σημαντικό κι αν είναι, εξηγεί μόνο την επιφάνεια της απόφασης, ενώ το βαθύτερο νόημα είναι πολιτικό. Το Αμπού Ντάμπι δεν επιδιώκει απλώς μια μεγαλύτερη ποσόστωση εξαγωγών, ούτε προσπαθεί απλώς να διορθώσει μια τεχνική ανισορροπία μεταξύ της παραγωγικής ικανότητας και των ορίων παραγωγής, αλλά χρησιμοποιεί το πετρέλαιο για να αναδιαμορφώσει τη θέση της εντός της ιεραρχίας του Κόλπου. Για δεκαετίες, η Σαουδική Αραβία αντιμετώπιζε τον ΟΠΕΚ ως επέκταση της περιφερειακής ηγεσίας της, ενώ η ικανότητα του Ριάντ να συγκαλεί παραγωγούς, να διαχειρίζεται την έλλειψη και να επηρεάζει τις τιμές έχει χρησιμεύσει ως ένα από τα θεμέλια της αξίωσής του για ηγεσία στον αραβικό και ισλαμικό κόσμο.

Η έξοδος των ΗΑΕ αμφισβητεί αυτήν την αρχιτεκτονική, υπονοώντας ότι το Άμπου Ντάμπι δεν αποδέχεται πλέον ένα σύστημα στο οποίο η Σαουδική Αραβία καθορίζει τον ρυθμό και οι άλλοι αναμένεται να προσαρμόσουν τις φιλοδοξίες τους αναλόγως. Αυτό μετατρέπει όλο το ζήτημα σε μια διαμάχη για το ποιος έχει το δικαίωμα να ορίζει την οικονομική και πολιτική τάξη στον Κόλπο.

Ο ανταγωνισμός μεταξύ των ΗΑΕ και της Σαουδικής Αραβίας αυξάνεται εδώ και χρόνια και έχει ξεπεράσει προ πολλού το πετρέλαιο. Τα δύο κράτη μπορεί να παραμένουν εταίροι όταν αντιμετωπίζουν εξωτερικές απειλές και μπορεί να συνεχίσουν να συνεργάζονται σε επιλεγμένους τομείς όπου τα συμφέροντά τους αλληλεπικαλύπτονται, αλλά γίνονται ολοένα και πιο αντίπαλοι όταν το ερώτημα γίνεται ποιος θα διαμορφώσει το μέλλον του Κόλπου, ποιος θα προσελκύσει παγκόσμιο κεφάλαιο, ποιος θα κυριαρχήσει στην εφοδιαστική και ποιος θα γίνει η κύρια περιφερειακή πύλη μεταξύ Ανατολής και Δύσης.

Η Σαουδική Αραβία προσπαθεί να μεταμορφωθεί σε οικονομικό, υλικοτεχνικό, ψυχαγωγικό και επενδυτικό κέντρο στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας Vision 2030, ενώ τα ΗΑΕ καταλαμβάνουν ήδη πολλούς από αυτούς τους χώρους μέσω των εμπορικών δικτύων του Ντουμπάι, της κυρίαρχης δύναμης πλούτου του Άμπου Ντάμπι, των αεροπορικών εταιρειών των Εμιράτων, των λιμένων, των ζωνών ελεύθερου εμπορίου και των επενδυτικών πλατφορμών. Επειδή και τα δύο κράτη προσπαθούν να αυτοπροβληθούν ως το απαραίτητο κέντρο της οικονομίας του Κόλπου μετά το πετρέλαιο, ο ανταγωνισμός τους είναι δομικός.

Ο ρόλος του πετρελαίου

Η Σαουδική Αραβία χρειάζεται υψηλές τιμές πετρελαίου για να χρηματοδοτήσει την τεράστια ατζέντα μετασχηματισμού της, ενώ τα ΗΑΕ μπορούν συχνά να ανεχθούν χαμηλότερες τιμές με μεγαλύτερη άνεση, επειδή η οικονομία τους είναι πιο διαφοροποιημένη και το επίπεδο δημοσιονομικού νεκρού σημείου τους είναι ιστορικά χαμηλότερο. Αυτό δίνει στο Άμπου Ντάμπι μεγαλύτερο περιθώριο να ευνοήσει τον όγκο έναντι της τιμής, ενώ το Ριάντ είναι πιο πιθανό να υπερασπιστεί ένα κατώτατο όριο τιμών που προστατεύει τη χρηματοδότηση του εγχώριου μετασχηματισμού της.

Αυτή η διαφορά δεν καθιστά αυτόματα τη σύγκρουση αναπόφευκτη, αλλά καθιστά πιο δύσκολη την επίτευξη συμβιβασμού, καθώς οι δύο χώρες δεν συζητούν πλέον απλώς ποσοστώσεις εντός ενός κοινού πλαισίου. Υπερασπίζονται διαφορετικά μοντέλα ισχύος στον Κόλπο, διαφορετικά οράματα οικονομικού μετασχηματισμού και διαφορετικούς τρόπους μετατροπής του πετρελαϊκού πλούτου σε πολιτική επιρροή.

Αυτή η αντιπαράθεση θα μπορούσε να γίνει ανοιχτή εάν η Σαουδική Αραβία κρίνει ότι τα ΗΑΕ χρησιμοποιούν το πετρέλαιο για να αποδυναμώσουν την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας. Σε αυτή την περίπτωση, το Ριάντ μπορεί να απαντήσει αυξάνοντας την παραγωγή, υπερασπιζόμενο το μερίδιο αγοράς, ασκώντας διπλωματική πίεση ή προσπαθώντας να απομονώσει το Άμπου Ντάμπι εντός του αραβικού συστήματος.

Ο κίνδυνος υπερβαίνει τον απλό πόλεμο τιμών - η Σαουδική Αραβία εξακολουθεί να έχει βάρος στο Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου, στον Αραβικό Σύνδεσμο, στην ισλαμική διπλωματία και στο ευρύτερο πετρελαϊκό σύστημα. Εάν η κίνηση των ΗΑΕ θεωρηθεί ότι εξυπηρετεί την αμερικανική και ισραηλινή στρατηγική σε μια στιγμή αντιπαράθεσης με το Ιράν, το Ριάντ μπορεί να βρει τρόπους να παρουσιάσει το Αμπού Ντάμπι ως ένα κράτος που αποσταθεροποιεί την αραβική συναίνεση για χάρη του στενού του συμφέροντος.

Ένα πλεονέκτημα για τον Τραμπ

Η έξοδος των ΗΑΕ δίνει στις ΗΠΑ, και συγκεκριμένα στην κυβέρνηση του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, ένα πιθανό στρατηγικό πλεονέκτημα. Ο Τραμπ έχει επικρίνει εδώ και καιρό τον ΟΠΕΚ για τον περιορισμό της προσφοράς και την υποστήριξη των υψηλών τιμών πετρελαίου, και η απόφαση των ΗΑΕ να αποχωρήσουν από το καρτέλ και τελικά να αυξήσουν την παραγωγή δίνει στην Ουάσινγκτον έναν φιλικό παραγωγό του Κόλπου που μπορεί να βοηθήσει στην μείωση των τιμών ενέργειας χωρίς να απαιτείται άμεση αμερικανική αντιπαράθεση με το Ριάντ.

Αυτό δίνει στον Τραμπ την ευκαιρία να υποστηρίξει ότι η πίεση στον ΟΠΕΚ έχει λειτουργήσει και ότι οι εταίροι της Αμερικής στον Κόλπο βοηθούν στη σταθεροποίηση της αγοράς. Εάν επιπλέον βαρέλια από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα φτάσουν τελικά στην παγκόσμια αγορά, η Ουάσινγκτον μπορεί να είναι σε θέση να διεκδικήσει μια πολιτική νίκη στο εσωτερικό, ακόμη και αν η υποκείμενη περιφερειακή κατάσταση παραμένει ασταθής και επικίνδυνη.

Η απελευθέρωση των αποθεμάτων πετρελαίου των ΗΑΕ θα παρείχε επίσης στον Τραμπ πρόσθετο πολιτικό περιθώριο ανάπαυλας στο εσωτερικό, μετριάζοντας τις πιέσεις στις τιμές της ενέργειας, όπως ο πληθωρισμός και το κόστος μεταφορών, και μετριάζοντας την οργή του κοινού και τη δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων.

Αυτό θα καθιστούσε το Άμπου Ντάμπι έναν ανεκτίμητο εταίρο, δίνοντάς του με τη σειρά του πολιτική επιρροή στην Ουάσιγκτον. Στην ουσία, πρόκειται για μια πολιτική συναλλαγή όπου τα βαρέλια ανταλλάσσονται με στρατηγική σημασία.

Ωστόσο, η απόφαση των ΗΑΕ έχει στρατηγικό νόημα μόνο εάν η σύγκρουση ΗΠΑ-Ιράν για το Στενό του Ορμούζ παραμείνει σε ψυχρή φάση χωρίς να κλιμακωθεί σε έναν ευρύτερο περιφερειακό πόλεμο. Εάν το Ορμούζ κλείσει πλήρως, εάν το κόστος ασφάλισης γίνει αφόρητο ή εάν οι υποδομές του Κόλπου παραμείνουν υπό συνεχή απειλή, η πλεονάζουσα δυναμικότητα του Άμπου Ντάμπι καθίσταται πολύ λιγότερο χρήσιμη. Τα ΗΑΕ χρειάζονται σταθερότητα, αλλά όχι απαραίτητα ειρήνη, επειδή αυτό που απαιτούν είναι μια διαχειριζόμενη αντιπαράθεση στην οποία το Ιράν θα πιέζεται, η ναυτιλία θα ελέγχεται, ο αμερικανικός και ισραηλινός συντονισμός θα παραμένει ενεργός και οι εξαγωγές των ΗΑΕ θα μπορούν σταδιακά να ανακάμψουν.

Η παγωμένη σύγκρουση είναι η ιδανική κατάσταση του πολέμου ΗΠΑ-Ιράν για τις τρέχουσες φιλοδοξίες των ΗΑΕ - μια κατάσταση όπου μπορούν να επωφεληθούν από την πίεση που ασκείται στην Τεχεράνη, αλλά οι πετρελαϊκές υποδομές δεν γίνονται μέρος του ενεργού πεδίου μάχης. Τα ΗΑΕ θέλουν την παρουσία αμερικανικής και ισραηλινής ισχύος, αλλά δεν θέλουν να συμμετέχουν σε έναν πόλεμο σφοδρών μαχών. Θέλουν την αποδυνάμωση της πειθαρχίας της αγοράς του ΟΠΕΚ+, αλλά δεν θέλουν το απόλυτο χάος της αγοράς. Η στρατηγική τους είναι επομένως μια πράξη εξισορρόπησης μεταξύ αντιπαράθεσης και συνέχειας, επειδή το Άμπου Ντάμπι επιδιώκει να επωφεληθεί από την αστάθεια χωρίς να καταναλώνεται από αυτήν.

Ισραηλινή και αραβική αντίδραση

Η ισραηλινή διάσταση είναι επίσης σημαντική, ειδικά επειδή, από την ομαλοποίηση των διπλωματικών σχέσεων με το Ισραήλ μέσω των Συμφωνιών του Αβραάμ του 2020, τα ΗΑΕ έχουν αναπτύξει μια νέα περιφερειακή ταυτότητα ως κράτος που έχει ενσωματώσει ανοιχτά το Ισραήλ στους διπλωματικούς, τεχνολογικούς και ασφαλιστικούς του υπολογισμούς, και στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης με το Ιράν, αυτό έχει τεράστια σημασία.

Τα ΗΑΕ μπορούν να παρουσιαστούν στο Ισραήλ ως ένας εταίρος ικανός όχι μόνο για πληροφορίες και διπλωματικό συντονισμό, αλλά και για επιρροή στην αγορά ενέργειας. Εάν το Άμπου Ντάμπι μπορεί να βοηθήσει στη σταθεροποίηση των τιμών ενώ το Ιράν αντιμετωπίζει πιέσεις, τότε η πολιτική πετρελαίου των Εμιράτων γίνεται μέρος του ευρύτερου αντιιρανικού μετώπου.

Αυτό εγκυμονεί κινδύνους εντός του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου. Ακόμη και κράτη που δεν εμπιστεύονται την Τεχεράνη μπορεί να μην θέλουν την ανοιχτή αναδιοργάνωση της τάξης του Κόλπου γύρω από τις στρατηγικές ανάγκες του Ισραήλ και της Αμερικής, ειδικά εάν μια τέτοια αναδιοργάνωση αποδυναμώσει τους αραβικούς συλλογικούς μηχανισμούς και εμβαθύνει τις διαιρέσεις μεταξύ των κρατών του Κόλπου. Η Σαουδική Αραβία ειδικότερα μπορεί να μην αντιτίθεται κατ' αρχήν στην πίεση στο Ιράν, αλλά θα αντισταθεί σε οποιαδήποτε συμφωνία στην οποία τα ΗΑΕ γίνονται ο προτιμώμενος ενεργειακός εταίρος της Ουάσινγκτον στον Κόλπο εις βάρος της Σαουδικής Αραβίας, ειδικά εάν η συμφωνία αυτή φαίνεται να συνδυάζει την ενεργειακή πολιτική, την ισραηλινή συνεργασία και την πίεση στην ιρανική περιφερειακή επιρροή.

Η θέα από τη Ρωσία

Ο ΟΠΕΚ+ δημιουργήθηκε ως ένας μηχανισμός Σαουδικής Αραβίας-Ρωσίας για τη σταθεροποίηση της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου και η Μόσχα έχει επωφεληθεί από την προβλεψιμότητα που παρείχε αυτή η μορφή. Η αποχώρηση των ΗΑΕ δεν δημιουργεί αυτόματα κρίση στις σχέσεις μεταξύ των ΗΑΕ και της Ρωσίας, ειδικά δεδομένων των ευρύτερων οικονομικών και πολιτικών δεσμών μεταξύ Μόσχας και Άμπου Ντάμπι, ωστόσο μπορεί να ψυχράνει την ατμόσφαιρα γύρω από τον ενεργειακό συντονισμό.

Εάν η παραγωγή των Εμιράτων ασκήσει τελικά πίεση στις τιμές ή αποδυναμώσει την πειθαρχία μεταξύ άλλων παραγωγών, η Μόσχα μπορεί να θεωρήσει την κίνηση ως ένα βήμα που περιπλέκει το ίδιο το πλαίσιο μέσω του οποίου η Ρωσία και τα κράτη του Κόλπου διαχειρίστηκαν την αστάθεια του πετρελαίου τα τελευταία χρόνια, προσθέτοντας ένα επίπεδο δυσπιστίας και προσεκτικού υπολογισμού στον διάλογο μεταξύ Άμπου Ντάμπι και Μόσχας.

Το χειρότερο σενάριο για τα ΗΑΕ

Το χειρότερο σενάριο για τα ΗΑΕ θα συνδύαζε αρκετές πιέσεις ταυτόχρονα, με τη Σαουδική Αραβία να αντιδρά επιθετικά, τη Ρωσία να γίνεται πιο επιφυλακτική, το Ιράν να κλιμακώνεται στον Κόλπο, τις υποδομές εξαγωγών να παραμένουν περιορισμένες και τον Τραμπ να μην παρέχει το αναμενόμενο επίπεδο πολιτικής και ασφαλιστικής υποστήριξης. Εάν, εκτός από όλα αυτά, οι τιμές της ενέργειας πέσουν πολύ για να ανταμείψουν την επιπλέον παραγωγή των ΗΑΕ, τα Εμιράτα ενδέχεται να βρεθούν σε μια δύσκολη θέση, καθώς έχουν αποδυναμώσει τον ΟΠΕΚ+ χωρίς να κερδίσουν αρκετά από τις ΗΠΑ, έχουν αμφισβητήσει τους Σαουδάραβες χωρίς να εξουδετερώσουν την επιρροή τους και έχουν εκτεθεί σε ιρανικές πιέσεις χωρίς να εξασφαλίσουν πλήρη προστασία.

Η αμερικανική υποστήριξη είναι ταυτόχρονα το πιο ζωτικό και το πιο αβέβαιο μέρος του υπολογισμού των ΗΑΕ. Ο Τραμπ μπορεί να χαιρετίσει την αποδυνάμωση του ΟΠΕΚ+ και την πιθανότητα χαμηλότερων τιμών, αλλά το εγχώριο και διεθνές περιθώριο ελιγμών του δεν είναι απεριόριστο. Εάν η πίεση στο εσωτερικό των ΗΠΑ αυξηθεί, εάν το Κογκρέσο αντισταθεί σε βαθύτερες περιφερειακές δεσμεύσεις ή εάν οι Αμερικανοί ψηφοφόροι κουραστούν από τις εμπλοκές στη Μέση Ανατολή, τα ΗΑΕ μπορεί να ανακαλύψουν ότι οι υποσχέσεις της Ουάσιγκτον είναι λιγότερο ανθεκτικές από τη δική τους στρατηγική έκθεση.

Ο ΟΠΕΚ δημιουργήθηκε για να δώσει στους παραγωγούς μεγαλύτερο έλεγχο επί των πόρων τους και μεγαλύτερη συλλογική ισχύ έναντι των εξωτερικών καταναλωτών, ενώ ο ΟΠΕΚ+ δημιουργήθηκε για να επεκτείνει αυτόν τον έλεγχο σε ένα ευρύτερο σύστημα που περιελάμβανε τη Ρωσία και άλλους παραγωγούς εκτός ΟΠΕΚ. Η έξοδος των ΗΑΕ αντιστρέφει αυτό, αποδυναμώνοντας την αλληλεγγύη των παραγωγών και δίνοντας στους μεγάλους καταναλωτές, ιδίως στις ΗΠΑ, μεγαλύτερη επιρροή.

Το Άμπου Ντάμπι μπορεί να αποκτήσει αυτονομία, αλλά ο κόσμος που παράγει πετρέλαιο χάνει τη συνοχή του. Αυτό αποτελεί παραβίαση της ιδέας ότι οι παραγωγοί πετρελαίου μπορούν ακόμα να ενεργούν συλλογικά όταν τα εθνικά τους σχέδια, οι ευθυγραμμίσεις τους στην εξωτερική πολιτική και οι στρατηγικές τους φιλοδοξίες αρχίζουν να αποκλίνουν. Τα ΗΑΕ στοιχηματίζουν ότι η αυτονομία θα είναι πιο πολύτιμη από την πειθαρχία, ότι η συνεργασία με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ θα φέρει μεγαλύτερες στρατηγικές αποδόσεις από την υποταγή στη Σαουδική Αραβία και ότι η Μόσχα θα αντιμετωπίσει το ζήτημα αρκετά προσεκτικά ώστε να διατηρήσει ευρύτερες σχέσεις με το Άμπου Ντάμπι. Στοιχηματίζουν επίσης ότι το Ιράν μπορεί να περιοριστεί χωρίς να μετατραπεί ο Κόλπος σε ένα ευρύτερο πεδίο μάχης και ότι η σύγκρουση μπορεί να παραμείνει αρκετά ψυχρή ώστε το πετρέλαιο να μπορεί να κινηθεί, ενώ παράλληλα να παραμείνει αρκετά ζεστή ώστε να διατηρεί την πίεση στην Τεχεράνη. Κάθε ένα από αυτά τα στοιχήματα εξαρτάται από συνθήκες που το Άμπου Ντάμπι δεν ελέγχει πλήρως.

Η έξοδος από τον ΟΠΕΚ και τον ΟΠΕΚ+ αποτελεί την αρχή μιας πολιτικής δοκιμασίας. Τα ΗΑΕ επέλεξαν να μετατρέψουν τα βαρέλια σε μόχλευση και την παραγωγική ικανότητα σε κυριαρχία, ενώ παράλληλα επέλεξαν την αντιπαράθεση αντί για συμβιβασμό και τη στρατηγική αυτονομία αντί για πειθαρχία στα καρτέλ. Οι επόμενοι μήνες θα δείξουν εάν το Άμπου Ντάμπι έχει ανοίξει τον δρόμο προς μια νέα ενεργειακή αρχιτεκτονική ή εάν έχει υποτιμήσει το τίμημα της διάλυσης της παλιάς.

Πηγή: RT

Ο Πρόεδρος Τραμπ ανανεώνει την εκστρατεία πίεσης προς τον Ισραηλινό Πρόεδρο Ισαάκ Χέρτζογκ για να δώσει χάρη στον Πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου , λέγοντας σε συνέντευξή του στο Axios ότι ο Χέρτζογκ θα μπορούσε να γίνει «εθνικός ήρωας».

Γιατί έχει σημασία: Ο Τραμπ είπε ότι ο Νετανιάχου έθεσε το ζήτημα της δίκης του για διαφθορά όταν μίλησαν την Τρίτη το βράδυ και του είπε ότι θα επέστρεφε στο δικαστήριο την Τετάρτη, αντί να επικεντρωθεί στο Ιράν . «Εν μέσω πολέμου; Δώστε μου μια ευκαιρία», δήλωσε ο Τραμπ στο Axios.

• Αλλά αφού επιτέθηκε επανειλημμένα στον Χέρτζογκ κατά τη διάρκεια αρκετών μηνών, ακολούθησε μια πιο ήπια προσέγγιση. «Μου αρέσει αυτός ο τύπος, ο Χέρτζογκ», είπε ο Τραμπ. «Θα γίνει εθνικός ήρωας αν δώσει χάρη στον Μπίμπι. Θα το εκτιμήσω πολύ».
• Είπε ότι η δίκη του Νετανιάχου κάνει το Ισραήλ «να φαίνεται άσχημο» και απέρριψε τις κατηγορίες χαρακτηρίζοντάς τες «κρασί και πούρα». (Μεταξύ των κατηγοριών, τις οποίες ο Νετανιάχου αρνείται, είναι οι ισχυρισμοί ότι έλαβε δώρα με αντάλλαγμα πολιτικές χάρες.)
• «Ο Μπίμπι είναι πρωθυπουργός εν καιρώ πολέμου. Δεν μπορεί να το έχει αυτό να κρέμεται πάνω από το κεφάλι του», είπε ο Τραμπ.

Σμίκρυνση: Ο Τραμπ πιέζει για την απονομή χάριτος στον Νετανιάχου από τον περασμένο Ιούνιο, υποστηρίζοντας ότι η δίκη του για κατηγορίες διαφθοράς -η οποία συνεχίζεται από το 2020- είναι ένα «κυνήγι μαγισσών» παρόμοιο με τα νομικά προβλήματα του ίδιου του προέδρου των ΗΠΑ.

• Η απονομή χάριτος στον Νετανιάχου μπορεί να καταστήσει τον Χέρτζογκ «ήρωα» για ένα τμήμα του ισραηλινού εκλογικού σώματος, αλλά θα εξοργίσει πολλά άλλα.
• Οι Ισραηλινοί θα προσέλθουν στις κάλπες τον Οκτώβριο. Εάν ο Νετανιάχου χάσει, οι πιθανότητες να καταλήξει στη φυλακή θα αυξηθούν σημαντικά.

Καθοδήγηση των ειδήσεων: Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ο Χέρτζογκ κάλεσε τους δικηγόρους του Νετανιάχου, τον γενικό εισαγγελέα και τον εισαγγελέα του κράτους να συναντηθούν και να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις για μια διευθέτηση στην υπόθεση του Νετανιάχου.

• Ο Χέρτζογκ δήλωσε ότι δεν θα λάβει απόφαση για την απονομή χάριτος μέχρι να εξαντληθούν οι πιθανές διαπραγματεύσεις για συμφωνία.

Μεγέθυνση: Ο Νετανιάχου αρνήθηκε να παραδεχτεί οποιαδήποτε παράβαση ή να εκφράσει μεταμέλεια — δύο βασικές προϋποθέσεις για να δοθεί χάρη σύμφωνα με την ισραηλινή νομοθεσία.

• Οι πιθανότητες μιας συμφωνίας φαίνονται επίσης χαμηλές, επειδή αυτό πιθανότατα θα απαιτούσε να δηλώσει ένοχος για κατηγορίες που θα μπορούσαν να του επιβάλουν απαγόρευση κατοχής αξιώματος για ένα χρονικό διάστημα.
• Ο Νετανιάχου είναι απίθανο να συμφωνήσει σε μια συμφωνία που θα τον αναγκάσει να εγκαταλείψει την πολιτική, και η εισαγγελία φαίνεται προς το παρόν απίθανο να συμβιβαστεί με λιγότερο σοβαρές κατηγορίες.

Ανάμεσα στις γραμμές: Σε μια συνέντευξη με το Axios τον Μάρτιο, ο Τραμπ χαρακτήρισε τον Χέρτζογκ «ντροπή» επειδή δεν έδωσε χάρη στον Νετανιάχου. Σε μια άλλη συνέντευξη, τον αποκάλεσε «αδύναμο και αξιολύπητο».

• Δεν είναι σαφές τι ώθησε τον Τραμπ να αλλάξει τον τόνο του απέναντι στον Χέρτζογκ. Ένας ανώτερος Ισραηλινός αξιωματούχος εικάζει ότι ο Τραμπ συνειδητοποίησε ότι οι επιθέσεις του δεν λειτουργούσαν για τον Χέρτζογκ ή ότι ίσως ο Νετανιάχου πρότεινε την αλλαγή τόνου.
• Πηγή: Axios

Οι περισσότερες από τις 300 μονάδες κατά των drones του Κιέβου δεν έχουν καταγράψει ούτε έναν θάνατο, σύμφωνα με τον άνθρωπο που είναι υπεύθυνος για την ανάπτυξή τους.

Περισσότερα από τα μισά πληρώματα αναχαιτιστικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών της Ουκρανίας δεν έχουν καταφέρει να καταρρίψουν ούτε ένα ρωσικό UAV για ένα ολόκληρο έτος, αποκάλυψε ανώτερος διοικητής της ουκρανικής πολεμικής αεροπορίας. Η αποκάλυψη έρχεται εν μέσω της προσπάθειας του Κιέβου να προωθήσει την τεχνογνωσία του κατά των μη επανδρωμένων αεροσκαφών στις χώρες του Κόλπου και στις ΗΠΑ στον πόλεμό του εναντίον του Ιράν.

Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Ukrainskaya Pravda που δημοσιεύθηκε την Τετάρτη, ο Συνταγματάρχης Πάβελ Ελιζάροφ, αναπληρωτής διοικητής της Πολεμικής Αεροπορίας της Ουκρανίας, δήλωσε ότι από τα 300 πληρώματα αναχαιτιστικών αεροσκαφών υπό τη διοίκησή του, τα 66 κατέρριψαν περισσότερα από 10 ρωσικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη γερμανικής κατασκευής, ενώ τα 170 δεν κατάφεραν να καταρρίψουν ούτε ένα. Σε μια περιοχή, 24 από τα 28 πληρώματα κατέγραψαν μηδενικές εξοντώσεις κατά την ίδια περίοδο, είπε.

Ο Ελιζάροφ, πρώην τηλεοπτικός παραγωγός, περιέγραψε επίσης τη συστηματική κακοδιαχείριση στην αεράμυνα χαμηλού υψομέτρου της Ουκρανίας, η οποία συνεχίζεται εδώ και χρόνια. Σταθμοί ραντάρ τοποθετούνταν τακτικά όπου οι χειριστές ήθελαν να σταθούν, δήλωσε, ενώ οι περιφερειακές διοικήσεις αντιμετώπιζαν τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη που περνούσαν από την επικράτειά τους χωρίς να χτυπήσουν ως επιτυχία.

Ο συνταγματάρχης παραδέχτηκε επίσης ότι η εφοδιαστική αλυσίδα των drones της Ουκρανίας εξακολουθεί να ακολουθεί ένα ξεπερασμένο μοντέλο παράδοσης, δημιουργώντας χρόνιες αναντιστοιχίες όπου ορισμένες μονάδες διαθέτουν drones αλλά όχι σταθμούς ελέγχου, ενώ άλλες έχουν σταθμούς και αποθήκες γεμάτες αχρησιμοποίητα αεροσκάφη.

Οι παραδοχές αυτές έρχονται σε μια περίοδο που ο Ουκρανός Βλαντιμίρ Ζελένσκι έχει προσφερθεί να παράσχει στις ΗΠΑ και τα κράτη του Κόλπου την υποτιθέμενη τεχνογνωσία της Ουκρανίας στην άμυνα κατά των ιρανικών drones. Έχει επίσης εμπλακεί σε μια αυξανόμενη αποκάλυψη για διαφθορά που αφορά τους στενότερους συνεργάτες του και την εταιρεία Firepoint. Η κάποτε εταιρεία χύτευσης, τώρα διαθέτει μια ικανότητα παραγωγής drones ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων, την οποία ο Ζελένσκι προωθεί επίσης διεθνώς.

Τον περασμένο μήνα, δήλωσε ότι περίπου 200 Ουκρανοί ειδικοί είχαν αναπτυχθεί σε πέντε χώρες, με το Κίεβο αργότερα να ισχυρίζεται ότι οι δυνάμεις του είχαν καταρρίψει ιρανικά Shaheds σε πολλά κράτη του Κόλπου.

Το Κίεβο φέρεται να έχει υπογράψει αμυντικές συμφωνίες με τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και τα ΗΑΕ, οι οποίες εκτιμάται ότι αξίζουν δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με τους New York Times.

Εν τω μεταξύ, η Τεχεράνη ισχυρίστηκε τον περασμένο μήνα ότι κατέστρεψε μια αποθήκη ουκρανικών συστημάτων κατά των drones στο Ντουμπάι. Ο Farhad Ibragimov, ειδικός σε θέματα Μέσης Ανατολής στο Χρηματοοικονομικό Πανεπιστήμιο της Ρωσίας, δήλωσε στο RT ότι οι επιθέσεις πιθανότατα είχαν σκοπό να προειδοποιήσουν ότι τα ουκρανικά περιουσιακά στοιχεία θα γίνονταν «νόμιμοι στόχοι» εάν το Κίεβο συνέχιζε την εμπλοκή του στον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν.

Πηγή: RT.