Αν και ο νυν πρόεδρος των ΗΠΑ αρέσκεται να παρουσιάζεται ως πολιτικός που ανατρέπει κανόνες, σε αυτή την περίπτωση φαίνεται ότι θα ακολουθήσει την παράδοση. Σύμφωνα με τη νέα στατιστική πρόβλεψη του Economist για τις εκλογές του 2026, οι Δημοκρατικοί έχουν περίπου 95% πιθανότητα να κερδίσουν τουλάχιστον τις τρεις επιπλέον έδρες που χρειάζονται για να αποκτήσουν τον έλεγχο της Βουλής

Οι ενδιάμεσες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν διαχρονικά ένα κρίσιμο τεστ για την εκάστοτε κυβέρνηση. Καθώς πλησιάζει ο Νοέμβριος, τα πρώτα στοιχεία και οι στατιστικές προβλέψεις αποτυπώνουν ένα περιβάλλον αυξανόμενης πίεσης για τον Ντόναλντ Τραμπ, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύουν τις προκλήσεις αλλά και τις ιδιαιτερότητες του αμερικανικού εκλογικού συστήματος. Το κόμμα του εκάστοτε προέδρου χάνει τη Βουλή των Αντιπροσώπων στις ενδιάμεσες εκλογές. Πρόκειται για έναν σχεδόν «φυσικό νόμο» της αμερικανικής πολιτικής ζωής, γράφει ο Εconomist, που επιβεβαιώνεται σταθερά εδώ και δεκαετίες. Από τη σαρωτική νίκη των Δημοκρατικών κατά τη δεύτερη θητεία του Τζορτζ Μπους, μέχρι και το πιο πρόσφατο, σχετικά υποτονικό αποτέλεσμα των Ρεπουμπλικανών το 2022, το μοτίβο παραμένει αμετάβλητο: το κόμμα που βρίσκεται στον Λευκό Οίκο τιμωρείται στις κάλπες.

Αν και ο Ντόναλντ Τραμπ αρέσκεται να παρουσιάζεται ως πολιτικός που ανατρέπει κανόνες, σε αυτή την περίπτωση φαίνεται ότι θα ακολουθήσει την παράδοση. Σύμφωνα με τη νέα στατιστική πρόβλεψη του Economist για τις εκλογές του 2026, οι Δημοκρατικοί έχουν περίπου 95% πιθανότητα να κερδίσουν τουλάχιστον τις τρεις επιπλέον έδρες που χρειάζονται για να αποκτήσουν τον έλεγχο της Βουλής. Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι, παρά τον δύσκολο εκλογικό χάρτη της Γερουσίας, το ίδιο μοντέλο τούς δίνει σχεδόν 46% πιθανότητα να εξασφαλίσουν και εκεί την πλειοψηφία. Η πείρα, σημειώνει ο Εconomist, δείχνει ότι, αν και οι επιμέρους εκλογικές περιφέρειες μπορεί να δώσουν εκπλήξεις, σε εθνικό επίπεδο αυτές αλληλοεξουδετερώνονται.

Οταν ένα κόμμα ξεπερνά τις προβλέψεις, συνήθως αυτό συμβαίνει επειδή συγκεντρώνει περισσότερες ψήφους συνολικά. Οι δημοσκοπήσεις «γενικής πρόθεσης ψήφου» για το Κογκρέσο, που μετρούν ποιο κόμμα προτιμούν οι ψηφοφόροι συνολικά, έχουν αποδειχθεί αρκετά αξιόπιστες. Σήμερα, μεταξύ όσων έχουν ήδη αποφασίσει, οι Δημοκρατικοί προηγούνται με περίπου 53% έναντι 47%. Βέβαια, τα λάθη στις δημοσκοπήσεις εξακολουθούν να είναι πιθανά. Το 2020, για παράδειγμα, οι Ρεπουμπλικανοί τα πήγαν καλύτερα από όσο προέβλεπαν οι έρευνες, κερδίζοντας περίπου 2,8 ποσοστιαίες μονάδες παραπάνω, κάτι που μεταφράστηκε σε σχεδόν 20 έδρες. Ωστόσο, η ενσωμάτωση και άλλων δεδομένων βοηθά στον περιορισμό αυτής της αβεβαιότητας.

Τα αποτελέσματα σε ειδικές εκλογές, όπου οι Δημοκρατικοί είχαν καλές επιδόσεις, καθώς και η δημοτικότητα του προέδρου, που βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα, ενισχύουν την εικόνα αυτού που ο Economist αποκαλεί «επερχόμενο γαλάζιο κύμα». Φυσικά, υπάρχει ακόμα χρόνος και τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν. Παρ’ όλα αυτά, οι τάσεις στις ενδιάμεσες εκλογές συνήθως σταθεροποιούνται όσο πλησιάζει η ώρα της κάλπης και συχνά ευνοούν το κόμμα που βρίσκεται εκτός εξουσίας. Ο Economist προσθέτει ότι όσο περισσότεροι ψηφοφόροι δηλώνουν αναποφάσιστοι, τόσο πιθανότερο είναι τελικά να στραφούν κατά του κυβερνώντος κόμματος. Αν και η τελική έκβαση κρίνεται σε τοπικό επίπεδο, οι εκλογικοί χάρτες σήμερα δεν ευνοούν τόσο έντονα τους Ρεπουμπλικανούς όσο στο παρελθόν.

Η κατανομή εκλογικών περιφερειών (gerrymandering) έχει οδηγήσει σε μια σχετική ισορροπία μεταξύ των δύο κομμάτων. Σε ορισμένες πολιτείες, όπως η Βιρτζίνια, ενδεχόμενες αλλαγές θα μπορούσαν να εξαλείψουν και το μικρό πλεονέκτημα των Ρεπουμπλικανών. Το μοντέλο πρόβλεψης, βασισμένο σε δεδομένα εκλογών από το 1942, αφήνει κάποια περιθώρια αβεβαιότητας. Σε ένα εύρος που καλύπτει το 95% των πιθανών σεναρίων, οι Δημοκρατικοί θα μπορούσαν να λάβουν από περίπου 50,7% έως 55,6%, σύμφωνα με τον Economist. Ακόμη και στο χαμηλότερο άκρο, όμως, οι πιθανότητες να κερδίσουν τη Βουλή είναι περίπου μοιρασμένες. Οι αναλυτές προειδοποιούν, παρ’ όλα αυτά, ότι δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο κανένα αποτέλεσμα.

Οι εταιρείες προβλέψεων εμφανίζονται πιο επιφυλακτικές, δίνοντας μικρότερη πιθανότητα νίκης στους Δημοκρατικούς. Επιπλέον, υπάρχουν παράγοντες που το μοντέλο δεν λαμβάνει πλήρως υπόψη, όπως πιθανές αλλαγές των εκλογικών χαρτών από Ρεπουμπλικανικές πολιτείες ή δικαστικές αποφάσεις που θα μπορούσαν να επηρεάσουν σημαντικά την εκπροσώπηση μειονοτήτων. Ενώ η μάχη για τη Βουλή φαίνεται να γέρνει προς τους Δημοκρατικούς, εκτιμά ο Εconomist, η κατάσταση στη Γερουσία είναι πολύ πιο αμφίρροπη. Εκεί, το κόμμα χρειάζεται να κερδίσει τέσσερις επιπλέον έδρες για να αποκτήσει τον έλεγχο. Ο στόχος αυτός είναι ιδιαίτερα δύσκολος, καθώς πολλές από τις κρίσιμες Πολιτείες είχαν στηρίξει τον Τραμπ με μεγάλη διαφορά το 2024.

Υπάρχουν, ωστόσο, κάποια «παράθυρα» ευκαιριών. Στη Βόρεια Καρολίνα, ο πρώην κυβερνήτης Ρόι Κούπερ προηγείται στις δημοσκοπήσεις, ενώ σε πολιτείες όπως το Οχάιο και η Αλάσκα, ισχυροί δημοκρατικοί υποψήφιοι δείχνουν να μπαίνουν αρκετά ανταγωνιστικά στην κούρσα. Επιπλέον, εσωκομματικές εντάσεις στους Ρεπουμπλικανούς, όπως στο Τέξας, θα μπορούσαν να ανοίξουν απρόσμενα παράθυρα για τους αντιπάλους τους. Το μοντέλο του Economist εξακολουθεί να θεωρεί τους Δημοκρατικούς αουτσάιντερ σε πολλές από αυτές τις μάχες, όμως εάν το κόμμα καταφέρει να αποδώσει καλύτερα σε εθνικό επίπεδο, είναι πιθανό να επικρατήσει και σε πιο δύσκολες πολιτείες, εξασφαλίζοντας την κρίσιμη 51η έδρα.

Η τελική εικόνα που διαμορφώνεται είναι η εξής: σχεδόν βέβαιη επιτυχία για τους Δημοκρατικούς στη Βουλή, αλλά σκληρή και αμφίρροπη μάχη στη Γερουσία. Εάν οι τάσεις επιβεβαιωθούν, ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με μια δυσάρεστη πολιτική πραγματικότητα: ακόμη και για έναν «αντισυμβατικό» ηγέτη, σχολιάζει ο Εconomist, ορισμένοι κανόνες της πολιτικής φαίνεται ότι παραμένουν αμείλικτοι. 

Η Λιβανέζα δημοσιογράφος Αμάλ Χαλίλ σκοτώθηκε χθες Τετάρτη 22 Απριλίου σε επίθεση του ισραηλινού στρατού στην πόλη Τύρος, στο νότιο Λίβανο. Ο πρωθυπουργός του Λιβάνου Ναουάφ Σαλάμ κατηγόρησε το κράτος απαρτχάιντ για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, λόγω της δολοφονίας της ρεπόρτερ και του τραυματισμού της φωτορεπόρτερ συνάδελφού της Ζεϊνάμπ Φαράτζ σε αεροπορική επιδρομή.

Η δημοσιογράφος Αμάλ Χαλίλ και η Ζεϊνάμπ Φαράζ, η οποία είναι φωτορεπόρτερ βρίσκονταν σε αποστολή στο νότιο Λίβανο, καλύπτοντας επιθέσεις στο χωριό Μπιντ Τζμπέιλ.

Το μέσο για το οποίο εργάζονταν, το πρακτορείο Αλ-Ακμπάρ, επιβεβαίωσε τον θάνατό της το ίδιο βράδυ. Η Χαλίλ και η Φαράτζ κάλυπταν μια προηγούμενη ισραηλινή επίθεση εναντίον ενός οχήματος την Τετάρτη, όταν έγιναν στόχος ενώ προσπαθούσαν να καταφύγουν σε ένα κτίριο για να βρουν καταφύγιο.

Όπως μετέδωσε το Αλ-Ακμπάρ, το όχημα που προπορευόταν δέχθηκε πλήγμα από ισραηλινό drone στις 14:45, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν δύο άνδρες. Οι δύο δημοσιογράφοι κατέφυγαν σε κοντινό σπίτι.

Στις 14:50, η Χαλίλ επικοινώνησε με τους αρχισυντάκτες της και την οικογένειά της, όπως ανέφερε η δημοσιογράφος Κόρτνεϊ Μπονό. Το περιστατικό γνωστοποιήθηκε άμεσα και ο πρόεδρος του Λιβάνου Ζοζέφ Αούν ζήτησε από τον Ερυθρό Σταυρό να επέμβει για τη διάσωση των δύο δημοσιογράφων, σε συντονισμό με τον λιβανικό στρατό και τον ΟΗΕ.

Οι διασώστες προσπάθησαν αρχικά να προσεγγίσουν την δημοσιογράφο, αλλά δέχθηκαν πυρά από το ισραηλινό στρατό και αναγκάστηκαν να αποσυρθούν, σύμφωνα με το Υπουργείο Δημόσιας Υγείας του Λιβάνου.

Στις 16:27, το σπίτι όπου είχαν καταφύγει βομβαρδίστηκε από τον ισραηλινό στρατό και χάθηκε κάθε επικοινωνία μαζί τους. Η σορός της Χαλίλ ανασύρθηκε λίγο πριν τα μεσάνυχτα, περισσότερες από επτά ώρες μετά την επίθεση.

Ο Χαλίλ σκοτώθηκε σε μια επίθεση που οι Λιβανέζοι αξιωματούχοι χαρακτήρισαν ως «διπλό χτύπημα» στην περιοχή αλ-Ταϊρί.

Οι διασώστες κατάφεραν να απομακρύνουν τη Φαράζ, η οποία είχε τραυματιστεί σοβαρά, από τον τόπο του συμβάντος και να ανασύρουν τις σορούς δύο ατόμων που σκοτώθηκαν κατά την πρώτη επίθεση. Ωστόσο, οι προσπάθειες να προσεγγίσουν τη Χαλίλ καθυστέρησαν, αφού οι ισραηλινές δυνάμεις άνοιξαν πυρ εναντίον των διασωστών, σύμφωνα με το υπουργείο.

Σε ρεπορτάζ της από την Τύρο, στο νότιο Λίβανο, η Χάιντι Πετ του Al Jazeera ανέφερε ότι η Χαλίλ ήταν «μια γνωστή και σεβαστή δημοσιογράφος εδώ στο Λίβανο».

Η Πετ είπε ότι η Χαλίλ είχε λάβει άμεσες απειλές κατά τη διάρκεια του τελευταίου πολέμου από έναν ισραηλινό αριθμό τηλεφώνου στο WhatsApp, προειδοποιώντας την να σταματήσει να κάνει ρεπορτάζ.

«Στην πραγματικότητα, (της έλεγαν) ότι θα έπρεπε να φύγει από τον Λίβανο αν ήθελε να κρατήσει το κεφάλι της πάνω στους ώμους της», είπε η Πετ.

Σήμα συναγερμού για τις ζωές των δημοσιογράφων στέλνει η CPJ

Η Χαλίλ είναι η ένατη δημοσιογράφος που δολοφονείται από τον ισραηλινό στρατό φέτος.

Η Επιτροπή για την Προστασία των Δημοσιογράφων (CPJ) ανέφερε ότι η δολοφονία της Χαλίλ «πρέπει να αποτελέσει ένα σήμα συναγερμού για τη διεθνή κοινότητα, ώστε να επιβάλει το διεθνές δίκαιο, να διερευνήσει επειγόντως τις 262 δολοφονίες δημοσιογράφων που έχει διαπράξει το Ισραήλ σε ολόκληρη την περιοχή και να λογοδοτήσουν όλοι οι υπεύθυνοι».

«Η παρεμπόδιση από τον ισραηλινό στρατό των ιατρικών ομάδων να διασώσουν τραυματισμένους πολίτες είναι ένα βίαιο και επαναλαμβανόμενο έγκλημα που έχουμε ήδη δει στη Γάζα και τώρα ξανά στο Λίβανο. Η Χαλίλ, μια άοπλη δημοσιογράφος, παρέμεινε παγιδευμένη κάτω από τα ερείπια για περισσότερες από επτά ώρες, ενώ εμποδίστηκε η πρόσβαση του Ερυθρού Σταυρού σε αυτήν», δήλωσε η περιφερειακή διευθύντρια της CPJ, Σάρα Κουντά.

Η απάντηση του Ισραήλ

Από την πλευρά του, ο ισραηλινός στρατός (IDF) αναγνώρισε τον τραυματισμό των δημοσιογράφων, ισχυριζόμενος όμως ότι ο στόχος ήταν δύο οχήματα που προέρχονταν από «εγκαταστάσεις της Χεζμπολάχ» και προσέγγιζαν τις δυνάμεις του με «απειλητικό τρόπο». Το Ισραήλ αρνήθηκε ότι στοχεύει εσκεμμένα τον Τύπο ή ότι εμπόδισε την πρόσβαση των διασωστών, σημειώνοντας ότι το περιστατικό βρίσκεται υπό εξέταση.

Η επίθεση σημειώθηκε την ώρα που μια εύθραυστη εκεχειρία 10 ημερών την οποία ανακοίνωσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στις 16 Απριλίου βρίσκεται σε ισχύ.

Παρά την κλιμάκωση, ένας δεύτερος γύρος άμεσων συνομιλιών μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου είναι προγραμματισμένος για σήμερα, Πέμπτη, στην Ουάσιγκτον.