H Telegraph παρουσιάζει δέκα τεράστια επιτεύγματα των τελευταίων αιώνων, ίσως τα σπουδαιότερα ανθρώπινα δημιουργήματα στον κόσμο, που συναρπάζουν και προκαλούν δέος. Εχετε επισκεφθεί κάποια από αυτά; Αν όχι, θα μπορούσατε να το προγραμματίσετε, γιατί ένα τέτοιο ταξίδι, αξίζει πραγματικά τον κόπο 

Διώρυγα του Παναμά. Τεχνητή πλωτή οδός στη μέση του Παναμά, μήκους 82 χλμ., με μια σειρά από δεξαμενές. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη διώρυγα του κόσμου μετά από εκείνη του Σουέζ (162 χλμ.). Από το 1914 συνδέει τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό εξοικονομώντας πάνω από 11.000 χλμ. στα πλοία που τη διασχίζουν καθημερινά, καθώς αποφεύγουν τον περίπλου από το Ακρωτήριο Χορν, στο νότιο άκρο της Νότιας Αμερικής. Ο Φερντινάν ντε Λεσέψ, μετά την τεράστια επιτυχία του στο Σουέζ, αποπειράθηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 19ου αιώνα τη διάνοιξη της διώρυγας του Παναμά, αλλά η προσπάθειά του κατέληξε σε μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές και ανθρωπιστικές καταστροφές της σύγχρονης ιστορίας, εξαιτίας της κακής διαχείρισης, της διαφθοράς και των τροπικών ασθενειών που άφησαν πίσω τους χιλιάδες νεκρούς εργάτες. Το έργο πραγματοποιήθηκε τελικά από Αμερικανούς 

Σήραγγα της Μάγχης. Η σήραγγα έχει μήκος 50,5 χλμ τα 37,9 των οποίων είναι υποθαλάσσια. Εγκαινιάστηκε το 1994 αλλάζοντας τον τρόπο μετακίνησης, χάρη στις υπηρεσίες Eurostar (τρένα υψηλής ταχύτητας μεταφέρουν επιβάτες ανάμεσα στο Παρίσι, το Λονδίνο και και τις Βρυξέλλες) και Le Shuttle (ειδικά βαγόνια τρένου μεταφέρουν αυτοκίνητα, λεωφορεία και φορτηγά). Στο εκπαιδευτικό κέντρο του πάρκου Samphire Hoe, δυτικά του Ντόβερ στην Αγγλία, το οποίο δημιουργήθηκε από το υλικό που εξορύχθηκε κατά την κατασκευή του Τσάνελ (Channel), όπως λέγεται επίσης η σήραγγα, μπορεί κανείς να εκτιμήσει το τεράστιο αυτό εγχείρημα

Θαλάσσιο Μέτωπο της Βαρκελώνης. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980 η Βαρκελώνη ήταν αποκλεισμένη από τη θάλασσα καθώς η ακτογραμμή της ήταν μια υποβαθμισμένη βιομηχανική ζώνη με εργοστάσια, σιδηροδρομικές γραμμές και παραγκουπόλεις. Η ανάπλασή της για την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων του 1992 αποδείχθηκε ένα από τα πιο επιτυχημένα παραδείγματα αστικού μετασχηματισμού στον κόσμο. Αυτοκινητόδρομοι και ράγες υπογειοποιήθηκαν και δημιουργήθηκαν χιλιόμετρα τεχνητών παραλιών αναψυχής (με πιο διάσημη τη La Barceloneta) με τη μεταφορά τεράστιων ποσοτήτων άμμου και την κατασκευή μεγάλων κυματοθραυστών για τη συγκράτησή της. Το Port Olímpic (φιλοξένησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες Ιστιοπλοΐας), ζώνη με μαρίνα, ξενοδοχεία, μπαρ και εστιατόρια, ανακατασκευάστηκε πρόσφατα. Το Port Vell (Παλιό Λιμάνι) συνδέεται με την Ράμπλα ντε Μαρ, ιδανική για βόλτα στο ηλιοβασίλεμα, κοντά στο Ενυδρείο και το εμπορικό κέντρο Maremagnum. Και στο Parc Fòrum, έναν τεράστιο χώρο από μπετόν, γίνεται κάθε άνοιξη το φεστιβάλ Primavera Sound, με τα after-party να πραγματοποιούνται δίπλα στην πισίνα του ξενοδοχείου «Hilton Diagonal Mar» 

Γέφυρα Μιγιό, Γαλλία. Με ύψος 343μ στο ψηλότερο σημείο της και μήκος 2,4 χλμ, η τεράστια καλωδιωτή γέφυρα Μιγιό ήταν η ψηλότερη οδογέφυρα του κόσμου μέχρι το 2025, όταν η Κίνα παρουσίασε τη Γέφυρα του Μεγάλου Φαραγγιού Χουατζιάνγκ (625μ). Αλλά εξακολουθεί να εντυπωσιάζει ξεπροβάλλοντας πάνω από τα σύννεφα και την ομίχλη, καθώς διασχίζει την κοιλάδα του Ταρν, παραπόταμου του Γκαρόν στη νότια Γαλλία. Αποτελεί κομμάτι του αυτοκινητόδρομου Α75, είναι έργο του βρετανού αρχιτέκτονα Νόρμαν Φόστερ και του γάλλου πολιτικού μηχανικού Μισέλ Βιρλογκέ και εγκαινιάστηκε το 2004 μειώνοντας κατά 60 χλμ τη διαδρομή Παρισιού – Μπεζιέ κοντά στα σύνορα με την Ισπανία 

Φράγμα Χούβερ, ΗΠΑ. Το Φράγμα των Τριών Φαραγγιών στην Κίνα μπορεί να είναι σήμερα το μεγαλύτερο στον κόσμο - και αναμφισβήτητα εντυπωσιακό - αλλά η αρτ ντεκό μεγαλοπρέπεια του φράγματος Χούβερ είναι δύσκολο να ξεπεραστεί. Το φράγμα και η λίμνη Μιντ πίσω του επέτρεψαν στη νότια Καλιφόρνια και το Λας Βέγκας (απέχει μόλις 30 λεπτά οδικώς) να εξελιχθούν στα μεγαθήρια που είναι σήμερα ενώ παράλληλα πρόσφεραν θέσεις εργασίας κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Υφεσης. Το φράγμα είναι πραγματικό έργο τέχνης αλλά και ένα θαύμα της Μηχανικής, ορατό από μια νέα γέφυρα από όπου μπορεί κανείς να βγάλει υπέροχες φωτογραφίες. Διατίθενται, επίσης, κέντρο επισκεπτών και οργανωμένες ξεναγήσεις 

Πεκίνο - Σανγκάη, High Speed Railway. Το τρένο υψηλής ταχύτητας καλύπτει τη διαδρομή των 1.318 χιλιομέτρων μεταξύ Πεκίνου και Σαγκάης σε περίπου 4 ώρες, αναπτύσσοντας σταθερή ταχύτητα έως και 350χλμ/ώρα. Η κατασκευή της γραμμής ολόκληρώθηκε μέσα σε μόλις τρία χρόνια. Η Σανγκάη, εξάλλου, μεταξύ άλλων εντυπωσιακών έργων σύγχρονης Μηχανικής, διαθέτει το διάσημο τρένο μαγνητικής αιώρησης Maglev, που διανύει την απόσταση των 30,5 χλμ από το διεθνές αεροδρόμιο Pudong έως το κέντρο της πόλης μέσα σε μόλις οκτώ λεπτά 

Γέφυρα Ακάσι-Καϊκιό, Ιαπωνία. Η τολμηρή φιλοδοξία της Ιαπωνίας να ενώσει το κύριο αρχιπέλαγός της περιλάμβανε τη δημιουργία σηράγγων και γεφυρών που θα ένωναν εξαιρετικά βαθιά κανάλια, υπερνικώντας τις προκλήσεις ενός σύνθετου ανάγλυφου. Ας μην ξεχνάμε και τους σεισμούς! Αυτό το ανθεκτικό έθνος γιόρτασε με ενθουσιασμό τα εγκαίνια της γέφυρας Ακάσι-Καϊκιό, το 1998. Η μεγαλύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο μήκους σχεδόν 4 χλμ (και δεύτερη ως προς το κεντρικό της άνοιγμα μετά τη γέφυρα του Τσανάκκαλε) συνδέει την πόλη Κόμπε στο νησί Χονσού με το νησί Αβάτζι και, ως τμήμα του αυτοκινητόδρομου Κόμπε – Αβάτζι – Ναρούτο, συνδέει το Χονσού με το Σικόκο μέσω Αβάτζι. Η κατασκευή της διήρκεσε μία δεκαετία, άντεξε μάλιστα έναν από τους πιο καταστροφικούς σεισμούς της Ιαπωνίας, στο Κόμπε το 1995 

Υδραγωγείο Αγουας Λίμπρες, Πορτογαλία. Το εντυπωσιακό τοξωτό Υδραγωγείο των Ελεύθερων Νερών, ένα πραγματικό θαύμα της Μηχανικής του 18ου αιώνα και σήμερα υποψήφιο μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, έδωσε λύση στο πρόβλημα της λειψυδρίας της Λισαβόνας, μεταφέροντας στην πόλη φρέσκο νερό από τις πηγές των βουνά της Σίντρα. Το πιο εντυπωσιακό τμήμα του διασχίζει την κοιλάδα Αλκάνταρα, φτάνοντας σε ύψος 65 μέτρων και καταλήγει στη μαγευτική δεξαμενή «Μάνα του Νερού» (Mãe d’Água das Amoreiras), στη συνοικία Αμορέιρας 

Αυτοκινητόδρομοι στη Γερμανία. Η Γερμανία βρίθει τεχνικών επιτευγμάτων, όπως η Διώρυγα του Κιέλου, το εναέριο τρένο (Schwebebahn) του Βούπερταλ και το δίκτυο των αυτοκινητοδρόμων της (Autobahnen). Σε ένα κομμάτι του, μάλιστα, δεν υπάρχει όριο ταχύτητας αν και προτείνονται τα 130χλμ/ώρα. Φέτος ο αυτοκινητόδρομος της Φρανκφούρτης γίνεται 100 ετών με τον εντυπωσιακό κόμβο Φρανκφούρτερ Κρόιτς (Frankfurter Kreuz) να είναι μια από παλαιότερες και πιο πολυσύχναστες διασταυρώσεις της Ευρώπης. Στο Βερολίνο, ο A115, που διασχίζει το δάσος Γκρύνεβαλντ, είναι η παλιά πίστα αγώνων AVUS. Χωρίς (πολλά) όρια ταχύτητας ή διόδια, η οδήγηση σε αυτούς τους πρωτοποριακούς δρόμους προσφέρει πολύ μεγαλύτερη απόλαυση σε σύγκριση με τους αντίστοιχους ισπανικούς ή γαλλικούς με το εξαιρετικά υψηλό κόστος 

Ολλανδία, φράγματα, τάφροι και αναχώματα. Οι Ολλανδοί διαθέτουν εντυπωσιακή τεχνογνωσία στην αντιμετώπιση της θάλασσας και στην ανάκτηση εδαφών. Ηταν ανέκαθεν τόσο ικανοί, ώστε τον 17ο αιώνα οι Βρετανοί τούς κάλεσαν για να αποξηράνουν τη βαλτώδη περιοχή των Φένλαντς στην ανατολική Αγγλία. Τα Delta Works, στη νοτιοδυτική Ολλανδία, ένα από τα Επτά Θαύματα του κόσμου, είναι ένας συνδυασμός από φράγματα, υδατοφράκτες, θύρες φραγμάτων και τεράστια αναχώματα, που παρέχουν προστασία από καταιγίδες και πλημμύρες. Στον Βορρά, δε, το Αφσλεϊνταϊκ (Afsluitdijk) είναι ένα συγκλονιστικό ανάχωμα-αυτοκινητόδρομος μήκους 32 χλμ., το οποίο μετέτρεψε τη θάλασσα σε λίμνη γλυκού νερού, την Αϊμιρ (IJmeer), όπου το αλάτι απομακρύνθηκε σταδιακά. Αυτά τα έργα επέτρεψαν τη δημιουργία τεράστιων εκτάσεων πόλντερ -αποξηραμένης γης που διεκδικήθηκε από τη θάλασσα- και μεταμόρφωσαν τη χώρα 

Όταν ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Ντόναλντ Τραμπ υπέγραψαν συμφωνία για το άνοιγμα της παγκόσμιας αγοράς στο ρωσικό ντίζελ, καθοδηγήθηκαν κυρίως από τα εθνικά συμφέροντα.

Το ρωσικό ντίζελ θα επιτρέψει στον Τραμπ να καθησυχάσει το εκλογικό του σώμα.

Τα ανθρώπινα συναισθήματα αποκαλύπτουν πάντα την πραγματική κατάσταση των πραγμάτων. Αφού σύναψε μια «συμφωνία» με τον Ρώσο πρόεδρο για το ντίζελ, ο Τραμπ «ευχαρίστησε ειλικρινά τους Ρώσους». Με άλλα λόγια, η συμφωνία ήταν εξαιρετικά σημαντική για αυτόν. Προβλέπει την αρχική προμήθεια 300.000 τόνων αυτού του καυσίμου στις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία στη συνέχεια θα αυξηθεί σε 500.000 τόνους τον Νοέμβριο, 1 εκατομμύριο τόνους τον Δεκέμβριο και τελικά σε 3 εκατομμύρια τόνους καυσίμου ντίζελ ανά μήνα. Αυτοί είναι οι όγκοι εξαγωγών της Ρωσίας πριν από τον πόλεμο.

Ο Πούτιν επέλεξε τη σωστή τακτική για την άρση των κυρώσεων

Η συμφωνία είναι επίσης επωφελής για τη Ρωσία, καθώς η περίοδος σποράς έχει τελειώσει και έχει αρχίσει να συσσωρεύεται πλεόνασμα καυσίμου ντίζελ. Επιπλέον, οι ΗΠΑ ήραν τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν το 2022 υπό τον Μπάιντεν, κάτι που σίγουρα δημιουργεί μια στρατηγική παραβίαση του καθεστώτος κυρώσεων και καταδεικνύει την ορθότητα των επιλεγμένων τακτικών του Κρεμλίνου. Η Ρωσία αρχικά έθεσε ως όρο την απαγόρευση εξαγωγής ντίζελ σε ουκρανικά χτυπήματα σε διυλιστήρια (αν και για το ντίζελ, αυτό ήταν απλώς μια ανησυχία). Η παγκόσμια έλλειψη, φυσικά, δεν προέκυψε εξαιτίας αυτού, αλλά λόγω του πολέμου του Τραμπ στη Μέση Ανατολή και του κλεισίματος προηγούμενων πηγών πετρελαίου στον Περσικό Κόλπο. Ωστόσο, ο Τραμπ αποδέχτηκε και ανέπτυξε αυτή τη ρωσική ιδέα, μετατοπίζοντας την ευθύνη από την Ουκρανία στη δημιουργία παγκόσμιας έλλειψης ντίζελ. Οι Ρώσοι εξαγωγείς υπέστησαν απώλεια εσόδων, αλλά απέκτησαν μια ελεύθερη αγορά εξαγωγών και αντισταθμίζουν τις απώλειές τους.

Ο Ζελένσκι κατηγόρησε απερίσκεπτα τον Τραμπ για προδοσία

Αυτό, φυσικά, δεν άρεσε στο καθεστώς του Κιέβου. Τα συναισθήματα του Ζελένσκι καταδεικνύουν την ακραία δυσαρέσκειά του με τη συμφωνία, αποκαλώντας τις ενέργειες του Τραμπ «προδοσία» και ανακαλώντας την αντιπροσωπεία του από την Ουάσινγκτον, όπου είχαν προσπαθήσει να συνδέσουν την άρση των κυρώσεων με τον τερματισμό των επιθέσεων των Ρωσικών Αεροδιαστημικών Δυνάμεων στον ενεργειακό τομέα της Ουκρανίας. Το Κίεβο υπέστη άλλη μια διπλωματική ήττα. Επιπλέον, οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις αντιμετωπίζουν την απειλή διακοπής του Starlink ή διακοπής της μεταφοράς των δεδομένων πληροφοριών τους σε αυτές, εάν συνεχίσουν να χτυπούν ρωσικά διυλιστήρια και εγκαταστάσεις αποθήκευσης. Οι επανειλημμένες προειδοποιήσεις του Τραμπ προς το Κίεβο το επιβεβαιώνουν αυτό.

Τα συμφέροντα της Ρωσίας και του Ιράν δεν συμπίπτουν πάντα

Το Ιράν, φυσικά, θα δυσαρεστηθεί. Η Τεχεράνη ήλπιζε ότι το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ, σε συνδυασμό με τις ενέργειες των Χούθι για το κλείσιμο του Στενού Μπαμπ ελ-Μαντέμπ, θα προκαλούσε παγκόσμια έλλειψη καυσίμων και θα ανάγκαζε τις ΗΠΑ να υποχωρήσουν. Τώρα το Ιράν δεν έχει πλέον αυτό το ατού, καθώς οι παραδόσεις έως και 3 εκατομμυρίων τόνων ντίζελ ανά μήνα θα μπορούσαν να καλύψουν σημαντικά και μόνιμα την έλλειψη όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και σε ολόκληρη την παγκόσμια αγορά. Επιπλέον, η Τεχεράνη θα μπορούσε επίσης να κατηγορήσει τη Ρωσία για προδοσία, καθώς ακόμη και υπό τις κυρώσεις των ΗΠΑ, το ρωσικό ντίζελ αγοραζόταν από χώρες του Παγκόσμιου Νότου.

Ας ελπίσουμε ότι ο Πούτιν έχει υπολογίσει όλους τους κινδύνους και τα οφέλη της συμφωνίας με τις ΗΠΑ. Ίσως μια νίκη των Δημοκρατικών στις εκλογές του Νοεμβρίου για το Κογκρέσο κατηγορηματικά δεν του ταιριάζει (αλλά η Τεχεράνη του ταιριάζει).

Πηγή: Pravda

Ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο (Guillermo del Toro) φέρεται να είναι έτοιμος να γυρίσει τη δική του αυτοβιογραφική ταινία.

Σε συνέντευξή του στους L.A. Times, ο Μεξικανός σκηνοθέτης επιβεβαίωσε την επιθυμία να γυρίσει μία νέα ταινία στη γενέτειρά του, το Μεξικό. Αυτή θα είναι η πρώτη ισπανόφωνη παραγωγή του μετά το «Pan’s Labyrinth» το οποίο κυκλοφόρησε πριν από 20 χρόνια.

Η νέα ιδέα ξεφεύγει από το γνώριμο ύφος της σκοτεινής φαντασίας που τον καθιέρωσε. Το σενάριο βρίσκεται ήδη σε στάδιο προετοιμασίας και με βάση τις περιγραφές του ίδιου του δημιουργού, υπόσχεται να αποτελέσει το πιο προσωπικό έργο της φιλμογραφίας του.

Όταν ο γνωστός συγγραφέας και βιογράφος του Άρη Βελουχιώτη είχε αφηγηθεί τη συναρπαστική ζωή του στη LiFO

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον βαθύ Πειραιά, στα Μανιάτικα, το πιο σκληρό και αδιαπέραστο γκέτο που υπήρχε. Το σπίτι μου ήταν στα κατσάβραχα της οδού Νικηταρά, τον οριζόντιο δρόμο που διαπερνά Μανιάτικα, Άγιο Δημήτρη και Ταμπούρια, μια ελληνική φαβέλα. Στις γειτονιές μαχαιρώματα, ξύλο, ζόρικες παρέες, νταβατζήδες, λαθρέμποροι, όπλα και βεντέτες. Εκεί δεν είχε γέλια, τραγούδια και ελαφρότητες. Οι άνθρωποι ήταν σκυθρωποί και τσιτωμένοι. Αγέλαστοι και αυστηροί. Βουρκότοποι, ρέματα, δρόμοι χωρίς πεζοδρόμια και φωτισμό. Η υπόληψη του άλλου ανέγγιχτη, αλλιώς έβγαιναν μαχαίρια. Η μόνη αξία ήταν η δύναμη.

• Το λιμάνι σού ανοίγει ορίζοντες, δρόμους διαφυγής, σε μαθαίνει την ζωή πολύ πιο γρήγορα. Τα πρώτα είκοσί μου χρόνια έχω κάνει διάφορες χειρωνακτικές δουλειές στο λιμάνι καθώς και στα γύρω μηχανουργεία, χυτήρια, επισκευές-διαλύσεις πλοίων, κουβαλώντας μπόλικα σίδερα και τσουβάλια.

• Η μάνα μου ήταν το κυρίαρχο πρόσωπο στη ζωή μου. Αυτή με καθόρισε όσο κανείς άλλος. Όμορφη, περήφανη κι ερωτική γυναίκα, που όμως δεν σήκωνε κουβέντα, μια ορεσίβια σουφραζέτα της εποχής, ο μεγαλύτερος μάγκας που γνώρισα ποτέ. Όταν με είχαν αποβάλει από τα δημόσια σχολεία, βρήκε παραθυράκι στον νόμο, έψησε έναν ψυχίατρο και μου έδωσε ένα τρελόχαρτο, προκειμένου να με δεχτούν σε ιδιωτικό. Ακόμη και ο τρόπος που πέθανε ήταν εντελώς δικός της. Ενενήντα πέντε χρονών και βρισκόταν για κάτι ασήμαντο στο νοσοκομείο. Ο γιατρός τής είχε πει να μη σηκωθεί από το κρεβάτι, αλλά εκείνη, στα 95, είχε ακόμα δίψα για ζωή. Τη φλέρταρε ο συνομήλικός της κύριος Δημήτρης από τον διπλανό θάλαμο που κυκλοφορούσε με τρεις ορούς σε κάθε χέρι. Της πρότεινε να κάνουν βόλτα στον διάδρομο και η μάνα μου σηκώθηκε γιατί το έλεγε ακόμα η περδικούλα της. Όμως ζαλίστηκε, έπεσε και συνέβη το μοιραίο σπάσιμο των ηλικιωμένων. Την επόμενη μέρα χάθηκε. Είχε κάνει ακόμα μία φορά το δικό της.

• Το πρώτο βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου ήταν η Γέφυρα των Στεναγμών. Το είχε ξεχάσει ένας ναυτικός σ' ένα «σπίτι» της Τρούμπας και το «κορίτσι» μού το χάρισε, γιατί δεν ήξερε τι να το κάνει. Το διάβασα, μαγεύτηκα και δεκατριών χρονών αποφάσισα ότι αυτό μου αρέσει να κάνω στη ζωή μου, να γράφω. Κι από τότε δεν μπορώ να γλιτώσω. Το γράψιμο είναι αναπόδραστο στοιχείο της ζωής μου. Μια αδήριτη εσωτερική ανάγκη, αυτό που λέμε «δεν γίνεται αλλιώς». Πιστεύω πως γράφω πρώτα για μένα και μετά για τους άλλους.

• Έκτοτε, με κάθε νέο βιβλίο χάνω κι έναν έρωτα. Οι όμορφες γυναίκες είναι πλάσματα 24ωρης απασχόλησης. Εκεί υστερώ δραματικά. Δεν σ' αντέχει η άλλη να κλείνεσαι μερόνυχτα στο γραφείο σου ή να είσαι παρών-απών.

• Η πατρίδα μας προσδιορίζει και νοηματοδοτεί την ύπαρξή μας. Δίνει μορφή και περιεχόμενο στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Τη στρατιωτική μου θητεία ως έφεδρου ανθυπολοχαγού την πέρασα στον Έβρο την περίοδο της δικτατορίας. Ένας τόπος αντιθέσεων. Μια ευθεία χωρίς τέλος. Οι νύχτες περνούσαν δύσκολα. Στρατόπεδα, γυμνά δωμάτια, χαρτοπαιξίες, κορίτσια και ποτά. Ζωή πάμφθηνη και μια εποχή που μύριζε πόλεμο. Ένα σημείο της Ελλάδας που το ερωτεύεσαι. Εκεί την ομορφιά πρέπει να την ανακαλύψεις. Ήταν τότε που χάθηκε η Κύπρος οριστικά, όταν αποσύρθηκε η μεραρχία από το νησί και άνοιξε η πόρτα στους Τούρκους.

H ψήφος έχει χάσει τη σημασία της, όταν οι επιλογές σου περιορίζονται, όπως λένε οι Αμερικάνοι, «στα κρύα ή στα ζεστά σκατά». Τραμπ ή Χίλαρι, Μακρόν ή Λεπέν, Τσίπρας ή Μητσοτάκης; Βλέπεις τον Τσίπρα και οργίζεσαι, βλέπεις τον Μητσοτάκη και γελάς. Μια εποχή ανθρώπινης παρακμής από τότε που η οικονομία καπέλωσε οριστικά την πολιτική.

• Όσες φορές έχω ψηφίσει, είναι πάντα ΚΚΕ, όχι για τα πρόσωπα αλλά για την έξοχη ιδέα της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αλλά καμιά ιδέα δεν αξίζει τη ζωή ενός ανθρώπου και, δυστυχώς, χύθηκε αίμα για να επιβληθεί με τη βία μια απολύτως ουμανιστική ιδέα. Ίσως ήταν πολύ νωρίς για την κοινωνία μας. Δεν είναι ακόμα διατεθειμένοι οι άνθρωποι να παραχωρήσουν, να μοιραστούν και να κάνουν υποχωρήσεις. Αλλά το χάος ανάμεσα στους φτωχούς και στους πλούσιους δεν θα κρατήσει επ' άπειρον. Κάποια στιγμή θα σαρωθούν όλα και αυτή η ιδέα της κοινωνικής δικαιοσύνης θα επιστρέψει, ίσως με άλλη ονομασία. Σήμερα η ψήφος έχει χάσει τη σημασία της, όταν οι επιλογές σου περιορίζονται, όπως λένε οι Αμερικάνοι, «στα κρύα ή στα ζεστά σκατά». Τραμπ ή Χίλαρι, Μακρόν ή Λεπέν, Τσίπρας ή Μητσοτάκης; Βλέπεις τον Τσίπρα και οργίζεσαι, βλέπεις τον Μητσοτάκη και γελάς. Μια εποχή ανθρώπινης παρακμής από τότε που η οικονομία καπέλωσε οριστικά την πολιτική.

• Όταν κάποιος λέει ότι είναι αριστερός, το εκλαμβάνω απλώς ως μια δήλωση κοινωνικής ευαισθησίας. Και λοιπόν; Όλοι έχουμε τις ευαισθησίες μας, για τα ζώα, τους κήπους, τα μαλλιά μας που πέφτουν. Το ζήτημα είναι τι κάνεις στην πράξη. Μήπως λες αριστερός και ψαρεύεις σε θολά νερά; Μήπως, όπως έλεγε ένας μόρτης, βγάζεις φλας αριστερά και στρίβεις δεξιά για την πάρτη σου; Μήπως, λέω εγώ, είσαι μόνο λόγια, δεν με σέβεσαι καθόλου, ψηφίζω «όχι» κι εσύ μου το κάνεις «ναι»;

• Η αλήθεια είναι ότι η αριστερά μάς έμαθε γράμματα, αλλά σε λάθος βιβλία. Από την άλλη, θεοποίησε τους μέτριους και τους έκανε υπογραφές για συλλαλητήρια. Συγγραφείς που δεν διαβάζονται, σκηνοθέτες για κλοτσιές, ανίδεοι πανεπιστημιακοί και όλοι αυτοί, επειδή ήταν στην αριστερά, απέκτησαν τεράστια υπεραξία. Άχρηστοι που το μόνο τους προσόν ήταν ότι ανήκαν στην αριστερά.
Ο Άρης Βελουχιώτης είναι μεγάλο κεφάλαιο της χώρας μας. Είχε υπερβεί την κομματική του ταυτότητα, ήταν πατριδολάτρης και οραματιστής. Μου αρέσει το ότι ήταν άνθρωπος που διάβαζε πολύ, άκουγε μουσική, τραγουδούσε, πήγαινε στην όπερα, ενώ το αδύνατο σημείο του ήταν η χαμηλή του αυτοεκτίμηση –οι άξιοι δεν ξέρουν συνήθως πόσο αξίζουν–, κάτι που τον οδήγησε σε λάθη. Το βιβλίο Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων διαπέρασε το πολιτικό σύστημα και χάρη σε αυτό η ελληνική κοινωνία πέρασε από τη λήθη στη μνήμη. Ήρωες σήμερα είναι οι μεροκαματιάρηδες που παλεύουν για να επιβιώσουν οι οικογένειές τους

• Ο Ολυμπιακός παραμένει η μεγάλη μου αγάπη. Η ομάδα αποτελεί προέκταση του εαυτού μας. Είναι κάτι που δεν θα αλλάξει ποτέ. Το γήπεδο και η κερκίδα είναι χώρος ανάσας και ελευθερίας. Μπήκα στο γήπεδο Καραϊσκάκη το 1953, όταν ήμουν έξι ετών, ακόμα είχε κάτω καρβουνόχωμα και το έλεγαν Ποδηλατοδρόμιο. Με τα χρόνια συνειδητοποίησα ότι άλλαξαν η συμπεριφορά και η σύνθεση των θεατών. Αντί να κάνουν πλάκα και καζούρα, έχουν γίνει παράλογα επιθετικοί. Σκοτώνονται για κάτι που στα χρόνια μου ήταν για τους φτωχούς η ανάσα και η χαρά της εβδομάδας.

• Η Ελλάδα πάσχει από το σύνδρομο των μικρών χωρών, σαν τον κοντό άνθρωπο που γαυριά και πάνω απ' όλα απαιτεί σεβασμό. Είμαστε εύθικτοι και γκρινιαρούληδες. Αλλά και λαός αγαπησιάρικος, ανέμελος κι ελάχιστα ενοχικός. Είμαστε πανέμορφη χώρα και η Αθήνα καταπληκτική πόλη. Δεν εκτιμάμε αυτό που έχουμε. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρωτεύουσα ανεβαίνει συνεχώς τουριστικά. Μια ξεχωριστή πόλη με αρχαία και τη θάλασσα στα πόδια της.

• Δεν υπάρχει διαρκής ευτυχία, υπάρχουν μόνο στιγμές. Κάποιες αναλαμπές ανάμεσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας ή τη δυστυχία. Σύντομοι ενδιάμεσοι σταθμοί της πορείας μας. Αν κρατήσει πολύ, χαλάει. Όταν ακούω κακό λόγο, ξέρω ότι αυτός που τον λέει έχει μαράζι μέσα του. Άνθρωπος πληρωμένος άσχημη κουβέντα δεν θα πει. Δεν τον ενδιαφέρει, είναι υπεράνω. Έχω ακούσει πολλά από πολλούς. Έχω φίλους, αλλά δεν είμαι ο άνθρωπος που θα πάρω τηλέφωνο να ζητήσω βοήθεια από τους άλλους. Κλείνομαι στον εαυτό μου μέχρι να περάσει, σαν το άρρωστο ζώο στη φωλιά του.

• Ο τίτλος της ζωής μου θα μπορούσε να ήταν «έγινα αυτό που είμαι» προς εκπλήρωση του νιτσεϊκού «να γίνεις αυτό που είσαι». Στη ζωή ερχόμαστε για να ζήσουμε ένα ορισμένο χρονικό διάστημα. Σαν τουρίστες που βλέπουμε όσα προλάβουμε και φεύγουμε. Πίσω μας έρχονται άλλοι και σπρώχνουν για να δουν κι αυτοί. Όταν αναζητάς το νόημα αλλού, έξω από σένα, αρνείσαι τον εαυτό σου, την ίδια σου την ύπαρξη. Το νόημα είμαστε εμείς, ό,τι ζούμε. Ο τρόπος εναπόκειται στον καθένα ξεχωριστά, σε γκρίνιες, γλεντοκόπια, έρωτες, μίση, πάθη, απληστία, μιζέρια, μικρότητες. Δεν είσαι πιόνι ενός ευρύτερου σχεδίου. Δεν είναι η ζωή που σε απογοητεύει αλλά ο εαυτός σου. Η ζωή δεν είναι καλή ή κακή. Είναι απλώς ζωή και είναι αυτό που βλέπουμε γύρω μας, άλλο δεν υπάρχει. Στη ζωή δεν ήρθαμε για να κάνουμε καριέρα, λεφτά, όνομα. Ήρθαμε για να ζήσουμε. Και για να αφήσουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο απ' ό,τι τον βρήκαμε γι' αυτούς που θα ακολουθήσουν.

Πηγή: lifo