Το κρίσιμο ερώτημα στη χώρα δεν είναι πόσα χρήματα θα «πέσουν» το επόμενο διάστημα, ή ποιες προεκλογικές παροχές θα ανακοινωθούν, αλλά ποια πορεία θα ακολουθήσει

Παραδοσιακά στη διάρκεια της ΔΕΘ τα κόμματα συναγωνίζονται σε παροχές και υποσχέσεις, ιδίως όταν πρόκειται για προεκλογική περίοδο.

Δεν είναι τυχαίο, επομένως, που ήδη η κυβέρνηση και ο επικοινωνιακός μηχανισμός της «διαρρέουν» ότι ο πρωθυπουργός θα προσπαθήσει να υπερκεράσει την αντιπολίτευση ως προς αυτό το θέμα. Δηλαδή, προσπαθούν να πείσουν ότι αυτός θα προσφέρει περισσότερα.

Μόνο που αυτό που ολοένα και περισσότερο κυριαρχεί στη σκέψη των πολιτών δεν είναι απλώς το πόσα θα πάρουν βραχυπρόθεσμα. Σε τελική ανάλυση, γνωρίζουν ότι σύντομα θα εξαλείψει την όποια αξία τους ο πληθωρισμός που, εάν πιστέψουμε τη Eurostat, εξακολουθεί να είναι υψηλότερος του μέσου όρου της Ευρωζώνης.

Αυτό που αναζητούν οι πολίτες είναι να αισθανθούν ξανά ότι η χώρα παίρνει μια κατεύθυνση που τους περιλαμβάνει και που μεσοπρόθεσμα θα τους φέρει σε καλύτερη θέση.

Δεν περιμένουν στον βραχύ χρόνο να γίνουν θαύματα. Αλλά, δεν αντέχουν και μια συνθήκη όπου απλώς θα τα βγάζουν πέρα μήνα τον μήνα και όπου ορατό ενδεχόμενο τα παιδιά τους να ζήσουν κάποτε καλύτερα από αυτούς δεν υπάρχει.

Μόνο που αυτό σημαίνει ότι η χώρα θα παραμείνει στην ίδια πορεία που περιλαμβάνει τη διασπάθιση των ευρωπαϊκών και δημοσίων πόρων με μόνο κριτήριο να πάνε σε «ημέτερους» σε έργα υπερκοστολογημένα και με αμφισβητούμενη χρησιμότητα, την άρνηση οποιουδήποτε σχεδιασμού και την ταύτιση της βιομηχανικής πολιτικής με τις επιθυμίες του εκάστοτε «επενδυτή», τη διόγκωση των ανισοτήτων, την αντιμετώπιση της φτηνής εργασίας ως «συγκριτικού πλεονεκτήματος» της χώρας, την προνομιμοποίηση του «εύκολου δρόμου» με την υπερεπένδυση σε «βαριές βιομηχανίες», όπως ο τουρισμός, τη διόγκωση των ανισοτήτων και την αντιμετώπιση των βασικών κοινωνικών αναγκών όπως η υγεία, η παιδεία και η στέγαση ως πεδίων κερδοσκοπίας. Μια πορεία που υποβαθμίζει τη χώρα μέσα στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι και την έχει φέρει να δίνει ένα διαρκές… ντέρμπι ουραγών με τη Βουλγαρία. Μια πορεία που δύσκολα μπορεί να δώσει ελπίδα σε όλους εκείνους που αρνούνται να αναζητήσουν τη σύγχρονη εκδοχή του «μπάρμπα στη Κορώνη».

Γι’ αυτό και εάν πρόκειται να κρατήσω κάτι από την παρουσίαση του οικονομικού προγράμματος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης που έκανε ο Αλέξης Τσίπρας, αυτό δεν θα είναι το ύψος των μέτρων, 7,4 δισ., όσο το γεγονός ότι παραπέμπουν σε μια διαφορετική πορεία για τη χώρα.

Σαφώς και δεν υποτιμώ τις συγκεκριμένες δεσμεύσεις που αναλαμβάνει, όπως είναι η μείωση του ΦΠΑ στα βασικά είδη διατροφής και υγιεινής, ένα μέτρο αυτονόητο που η κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να εφαρμόσει, η κατάργηση της συμμετοχής στα φάρμακα που θα ανακουφίσει τους συνταξιούχους, τα 500 ευρώ τον μήνα για κάθε παιδί που σπουδάζει μακριά από τον τόπο κατοικίας του, και τα μέτρα για προσιτή κατοικία.

Όμως, είναι σημαντικότερο ότι ανοίγει τη συζήτηση για το παραγωγικό μοντέλο και το αύριο της χώρας. Ότι μιλάει για συγκεκριμένους κλάδους που πρέπει να προκριθούν και σε αυτούς να επικεντρωθεί η βιομηχανική πολιτική. Ότι υπογραμμίζει την ανάγκη της υψηλής προστιθέμενης αξίας ως βασικό κριτήριο για την ιεράρχηση τομέων επένδυσης. Ότι αντιλαμβάνεται ότι χρειάζεται μια πολιτική αύξησης της παραγωγικότητας αντί για την αδιέξοδη επιμονή να κρατηθεί σε χαμηλά επίπεδα το κόστος εργασίας. Ότι βάζει στο επίκεντρο ένα σχέδιο για καθαρότερη, φθηνότερη και ασφαλέστερη ενέργεια.

Εξίσου σημαντικό είναι και το γεγονός ότι υπογραμμίζει τη σημασία της κοινωνικής συνοχής και της κοινωνικής δικαιοσύνης ως τμήμα μιας αναπτυξιακής στρατηγικής. Το «ανάπτυξη με επίκεντρο τον άνθρωπο» είναι στον αντίποδα της «ανάπτυξης με επίκεντρο τους δείκτες» που έχει προκρίνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη και που έχει οδηγήσει στην όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και στην απαξίωση μεγάλου μέρους του εξειδικευμένου και καταρτισμένου δυναμικού που διαθέτει η χώρα. Αναδεικνύει, επίσης το γεγονός ότι η συλλογική ευημερία πρέπει να είναι απαραίτητη στόχευση – και όχι μόνο η απλή οικονομική μεγέθυνση – αλλά και το ότι σε μια εποχή που το κλειδί είναι οι τομές στην παραγωγικότητα και η ενεργή στράτευση και κινητοποίηση του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, προφανώς η διαμόρφωση μιας συνθήκης κοινωνικής ασφάλειας είναι απαραίτητη προϋπόθεση της ανάπτυξης. Να το πούμε διαφορετικά: από ένα σημείο και μετά η ανάπτυξη ή θα είναι δίκαιη ή δεν είναι ανάπτυξη.

Στο ίδιο πλαίσιο, ήταν σημαντικός και ο τρόπος που έθεσε ως δίλημμα των εκλογών το «Διαφθορά ή εντιμότητα», πηγαίνοντας κόντρα σε ένα διάχυτο κλίμα που θέλει της κοινωνίες να γίνονται ολοένα και πιο κυνικές και όχι μόνο να αδιαφορούν για την εντιμότητα γενικώς και των κυβερνώντων ειδικότερα, αλλά και κάποιες φορές να μην έχουν πρόβλημα με διεφθαρμένους πολιτικούς εάν «κάνουν τη δουλειά».

Άλλωστε, το στοιχείο της εντιμότητας δεν είναι κάτι που αφορά γενικά την ηθική στην πολιτική. Στην πραγματικότητα, αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο μιας οικονομικής ανάπτυξης που έχει δυναμισμό, προοπτική και θέτει στο επίκεντρο τον άνθρωπο.

Το πρόβλημα με τη διαφθορά στην πολιτική δεν είναι μόνο ηθικό, αλλά και βαθιά οικονομικό και πολιτικό. Όταν επικρατεί διαφθορά τότε έχουμε μια συνεχή και συστηματική σπατάλη πόρων, εφόσον αυτοί δεν πηγαίνουν εκεί που πρέπει αλλά στους κάθε λογής «ημετέρους». Αυτό αποτελεί παράγοντα οικονομικής καθυστέρησης. Έπειτα, όταν επικρατεί η γενικευμένη διαφθορά, αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει ούτε αξιοκρατία, ούτε «κανόνες του παιχνιδιού» που να ισχύουν εξίσου για όλους. Μια τέτοια συνθήκη διώχνει τους ανθρώπους με δεξιότητες και γνώσεις και βάζει συνέχεια τρικλοποδιές στην υγιή επιχειρηματικότητα που έχει να αντιμετωπίσει τη λογική των απευθείας αναθέσεων και των στημένων διαγωνισμών. Στην πραγματικότητα, η διαφθορά λειτουργεί ως διαρκές φρένο στην αναπτυξιακή δυναμική της χώρας. Αντιθέτως, το να υπάρχουν ελεγκτικοί μηχανισμοί, διαφάνεια και αξιοπιστία είναι όρος για να ξεφύγουμε από τη σημερινή κατάσταση.

Όλα αυτά αναδεικνύουν και μια ακόμη πρόκληση που αφορά το μέλλον της χώρας: το να γίνουμε όντως Ευρώπη. Γιατί όσο και εάν η κυβέρνηση προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι η πιο ευρωπαϊκή που υπήρξε, στην πραγματικότητα ο στόχος της πραγματική σύγκλισης με την Ευρώπη έχει ξεχαστεί. Η χώρα είναι στο περιθώριο των εξελίξεων και στον πάτο των δεικτών στην Ευρώπη. Το να γίνουμε μια πραγματικά ευρωπαϊκή χώρα απαιτεί μια αλλαγή ρότας και ένα βαθύ οικονομικό, κοινωνικό και πολιτισμικό μετασχηματισμό.

Η χώρα είναι σε ένα σταυροδρόμι. Την οδυνηρή έξοδο από την κρίση που ολοκληρώθηκε με την έξοδο από τα μνημόνια τη διαδέχθηκε μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία. Ούτε παραγωγική ανασυγκρότηση έγινε, ούτε αναβάθμιση των θεσμών, ούτε ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής. Αντιθέτως, το οικονομικό μοντέλο έγινε ακόμη πιο στρεβλό, οι θεσμοί υπονομεύτηκαν με κάθε δυνατό τρόπο και η κοινωνική συνοχή υπέστη μεγάλα πλήγματα. Αυτό σημαίνει ότι σήμερα το δίλημμα που τίθεται μπροστά μας είναι η συνέχιση της σημερινής κατάστασης, άρα και η παράταση των σημερινών διεξόδων με ορίζοντα τη συνέχιση μιας καθοδικής πορείας διακοπτόμενης από κοινωνικές εκρήξεις χωρίς προοπτική, ή μια άλλη πορεία, δύσκολη αλλά όχι αδύνατη, για ένα άλλο αναπτυξιακό και κοινωνικό υπόδειγμα με πρωταγωνιστή την ίδια την κοινωνία, την αγωνιστικότητα, την αλληλεγγύη, τη γνώση και τη δημιουργικότητά της.

Πηγή: in

Η ολλανδική κεντρική τράπεζα ανακοίνωσε ότι μετέφερε 86 τόνους χρυσού, κυρίως από τη Νέα Υόρκη αλλά και από τον Καναδά.

Η κεντρική τράπεζα της Ολλανδίας έγινε η τελευταία χώρα που μετέφερε τα αποθέματά της σε χρυσό από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ανακοινώνοντας την Τετάρτη ότι μετέφερε 86 τόνους χρυσού στο Λονδίνο. Η τράπεζα χαρακτήρισε την κίνηση ως «ετοιμότητα για την αντιμετώπιση κρίσεων» σε μια περίοδο «αυξανόμενης γεωπολιτικής αναταραχής».

«Με αυτήν τη μετεγκατάσταση, βελτιώσαμε την εμπορευσιμότητα των αποθεμάτων χρυσού μας», σύμφωνα με γραπτή δήλωση του διοικητή της DNB, Όλαφ Σλάιπεν. «Αναμένουμε ότι δεν θα χρειαστεί ποτέ να τα χρησιμοποιήσουμε, αλλά πρέπει να ενισχύσουμε την ανθεκτικότητα και την ετοιμότητά μας».

Το 2017, υπό την πρώτη κυβέρνηση του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, η γερμανική Bundesbank ανακοίνωσε ότι ολοκλήρωσε τη μεταφορά στη Φρανκφούρτη 300 τόνων χρυσού που κατείχε στη Νέα Υόρκη. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του Τραμπ, αρκετοί εξέχοντες Γερμανοί οικονομολόγοι ζήτησαν την απομάκρυνση των υπολοίπων συμμετοχών της τράπεζας από τις ΗΠΑ.

Η Ολλανδική Κεντρική Τράπεζα (DNB) επαίνεσε τον χρυσό που κατέχει η Τράπεζα της Αγγλίας ως «τον πιο εύκολα διαπραγματεύσιμο χρυσό στον κόσμο». Η ολλανδική κεντρική τράπεζα ανέφερε ότι κατείχε 612,4 μετρικούς τόνους στα τέλη του 2025, αξίας περίπου 72 δισεκατομμυρίων ευρώ (περίπου 84 δισεκατομμύρια δολάρια).

Πηγή: RT

Αυγά, τρία τυριά και έτοιμα φύλλα σφολιάτας σε μια τυρόπιτα… ταχύτητας που γίνεται στο τηγάνι – σε λιγότερο από μισή ώρα είναι έτοιμη.

Η ιστορία του ξεκίνησε από τον μικρασιάτη Αλεξ Ισιγόνη που δημιούργησε το Classic Mini το 1959.

Η MINI γιορτάζει 25 χρόνια σχεδιαστικής δημιουργίας στο BMW Group. «Η MINI έχει δημιουργήσει τα δικά της εμβληματικά μοντέλα όλα αυτά τα χρόνια. Αυτή η προσπάθεια δεν σταματά ποτέ — η εξέλιξη συνεχίζεται» δηλώνει ο επικεφαλής της μάρκας στον τομέα της σχεδίασης. Η ιστορία του ξεκίνησε από τον μικρασιάτη Αλεξ Ισιγόνη που δημιούργησε το Classic Mini το 1959. Μοντέλο στο οποίο δόθηκε έμφαση στην έξυπνη αξιοποίηση του χώρου, στις συμπαγείς αναλογίες, στους κοντούς προβόλους, στη διασκεδαστική οδήγηση και σε έναν γοητευτικά αντισυμβατικό χαρακτήρα.

Πάνω σε αυτό το δόγμα πάτησαν και οι νέες γενιές.  Οι στρογγυλοί προβολείς, οι συμπαγείς αναλογίες, οι κοντοί πρόβολοι και η γνώριμη αίσθηση go-kart της MINI παραμένουν μέχρι σήμερα στον πυρήνα της σχεδιαστικής της ταυτότητας.

Πώς ανανεώνεις έναν εμβληματικό σχεδιασμό χωρίς να αλλοιώσεις τον χαρακτήρα του; Στο ερώτημα αυτό δίνει απάντηση το νέο βίντεο «From the Original to the Original – 25 Years of MINI Design», που είναι πλέον διαθέσιμο στο κανάλι του BMW Group στο YouTube. Μέσα από αυτό ξεδιπλώνεται μία από τις πιο συναρπαστικές σχεδιαστικές ιστορίες της αυτοκινητοβιομηχανίας: η πορεία από το Classic Mini στο σύγχρονο MINI του BMW Group.

«Επί 40 χρόνια το Mini παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητο. Ως σχεδιαστές, στόχος μας ήταν να διατηρήσουμε την ουσία του, μεταφέροντάς το παράλληλα σε μια νέα εποχή — όχι ως αντίγραφο, αλλά ως το νέο MINI, με όλα τα χαρακτηριστικά που συνθέτουν την ταυτότητά του», δηλώνει ο Adrian van Hooydonk, Επικεφαλής Design του BMW Group.