Καθώς οι πολιτικοί επισημαίνουν τη Ρωσία και το Ιράν, ένας Ισραηλινός δημοσιογράφος υποστηρίζει ότι η χρηματοδότηση των μέσων ενημέρωσης και των ΜΚΟ από τη Δύση αξίζει έλεγχο.

Καθώς το Ισραήλ προετοιμάζεται για τις εκλογές της 27ης Οκτωβρίου, οι κατηγορίες για ξένη παρέμβαση εντείνονται. Ενώ οι Ισραηλινοί ηγέτες έχουν επισημάνει το Ιράν, τη Ρωσία και την Κίνα, ο δημοσιογράφος Νικ Κολιόχιν υποστηρίζει ότι θα πρέπει να ασκηθεί μεγαλύτερος έλεγχος στη δυτική χρηματοδότηση των ισραηλινών μέσων ενημέρωσης και των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών, η οποία πιστεύει ότι μπορεί να επηρεάζει τον πολιτικό διάλογο της χώρας.

Καθώς πλησιάζει η ημέρα των εκλογών, τα πολιτικά κόμματα εντείνουν τις προσπάθειές τους για να προσελκύσουν ψηφοφόρους και να εδραιώσουν την υποστήριξή τους.

Το δεξιό στρατόπεδο, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, επιδιώκει να συσπειρώσει τους μαχητικούς ψηφοφόρους πίσω του, ενδεχομένως εις βάρος άλλων συντηρητικών κομμάτων. Το μπλοκ της αντιπολίτευσης προσπαθεί να πείσει τους ψηφοφόρους να εγκαταλείψουν τον Νετανιάχου και να στρέψουν την υποστήριξή τους στο πλευρό του.

Ωστόσο, η μάχη για το ισραηλινό εκλογικό σώμα δεν δίνεται αποκλειστικά εντός των συνόρων της χώρας. Ξένοι παράγοντες επιδιώκουν επίσης να διαμορφώσουν το πολιτικό τοπίο και να επηρεάσουν το αποτέλεσμα των εκλογών.

Ξένη παρέμβαση

Πριν από αρκετές ημέρες, μιλώντας στο Channel 14, ο Νετανιάχου εξέφρασε αυτήν την ανησυχία.

«Το Ιράν προσπαθεί να βλάψει τις εκλογές με τη βοήθεια των τρομοκρατικών του οργανώσεων, της Χαμάς και της Χεζμπολάχ. Είναι απολύτως αλήθεια - το λένε ανοιχτά ότι πρέπει να με ανατρέψουν επειδή η πραγματική τους επιθυμία είναι να καταστρέψουν το Κράτος του Ισραήλ».

Το Ιράν, ωστόσο, δεν είναι η μόνη χώρα που κατηγορείται για παρέμβαση. Τον Ιούλιο, μιλώντας στην Κνεσέτ, ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Γιαΐρ Λαπίντ κατηγόρησε επίσης την Κίνα και τη Ρωσία ότι επιχειρούν να αναμειχθούν.

«Οι εκλογές πλησιάζουν. Το Ιράν εμπλέκεται, η Ρωσία εμπλέκεται και οι επιχειρήσεις επιρροής είναι ανεξέλεγκτες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Θέλουν να μας διχάσουν, να ενισχύσουν τους εξτρεμιστές, να αποδυναμώσουν τους μετριοπαθείς και να σπείρουν χάος και μίσος».

Ο Νικ Κολιόχιν, ένας βετεράνος Ισραηλινός δημοσιογράφος και ειδικός σε θέματα Ρωσίας, αμφισβητεί τις κατηγορίες εναντίον της Μόσχας, λέγοντας ότι δεν έχει δει κανένα στοιχείο ρωσικής παρέμβασης στον τρέχοντα ή σε προηγούμενους εκλογικούς κύκλους:

«Δεν βλέπω, ούτε στον τρέχοντα γύρο ούτε στον προηγούμενο, καμία επιρροή από τη ρωσική πλευρά».

«Δεν είμαι καν σίγουρος ποια πλευρά προτιμά η Ρωσία σε αυτή την εσωτερική διαμάχη μεταξύ των διαφόρων πολιτικών κομμάτων. Οι Ισραηλινοί πολιτικοί δεν μιλούν για τη Ρωσία, επομένως δεν έχει καν νόημα να παρέμβει η Μόσχα, επειδή δεν είναι σαφές ποια κυβέρνηση θα είναι καλή ή κακή για το Κρεμλίνο»,  είπε.

Ο Κολιόχιν υποστηρίζει ότι η ευρύτερη σχέση μεταξύ των δύο χωρών προσδίδει βαρύτητα στην εκτίμησή του. Παρά τις περιοδικές οπισθοδρομήσεις και διακυμάνσεις, οι οικονομικοί δεσμοί και το εμπόριο συνεχίστηκαν . Οι διπλωματικές σχέσεις και η συνεργασία έχουν επίσης αντέξει σε ορισμένες από τις πιο ταραγμένες περιόδους της πρόσφατης ιστορίας, συμπεριλαμβανομένου του συριακού εμφυλίου πολέμου, της σύγκρουσης Ρωσίας-Ουκρανίας και της επίθεσης υπό την ηγεσία της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023.

«Γνωρίζω με βεβαιότητα, συμπεριλαμβανομένων και των πηγών μου εντός του γραφείου του πρωθυπουργού, ότι ο νυν πρωθυπουργός έχει πολύ καλές και στενές σχέσεις με τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν. Το Ισραήλ κατανοεί ότι κατά καιρούς η Μόσχα πρέπει να το χτυπάει [δημόσια] επειδή αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου γεωπολιτικού παιχνιδιού, αλλά τελικά αυτό δεν θα χαλάσει τη σχέση μεταξύ των εθνών».

Η Δύση υπαγορεύει

Ο Κολιόχιν υποστηρίζει ότι ενώ η Ρωσία έχει τεθεί υπό έλεγχο για φερόμενη παρέμβαση στις επερχόμενες εκλογές, μια άλλη πιθανή πηγή ξένης επιρροής λαμβάνει πολύ λιγότερη προσοχή: οι φιλελεύθεροι πολιτικοί κύκλοι στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

«Για πολλά χρόνια, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Δημοκρατικό Κόμμα διοχετεύουν χρήματα στις ισραηλινές ΜΚΟ, τα ειδησεογραφικά πρακτορεία, τους δημοσιογράφους, τις ομάδες προβληματισμού και τους ειδικούς - όλοι εκ των οποίων βρίσκονται στην αριστερή πλευρά του ισραηλινού πολιτικού χάρτη. Έτσι, κατέληξαν να προωθούν τα ευρωπαϊκά συμφέροντα, κάτι που θεωρώ εξωφρενικό, ειδικά τώρα, που η ΕΕ είναι ανοιχτά εχθρική προς το Ισραήλ».

Τα τελευταία χρόνια, αρκετές ευρωπαϊκές χώρες έχουν αναγνωρίσει την Παλαιστίνη παρά τις ισραηλινές εκκλήσεις. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν επίσης επιβάλει κυρώσεις σε ισραηλινά προϊόντα που κατασκευάζονται στη Δυτική Όχθη και στα Υψίπεδα του Γκολάν, έχουν επιβάλει εμπάργκο σε στρατιωτικό εξοπλισμό και έχουν αναστείλει διμερείς συμφωνίες.

Νικ Κολιόχιν

Ο Κολιόχιν λέει ότι έχει στοιχεία που να υποστηρίζουν τους ισχυρισμούς του για δυτική παρέμβαση. Τις τελευταίες εβδομάδες, λέει, απέκτησε τρία έγγραφα που υποδεικνύουν σημαντικές οικονομικές μεταφορές από δυτικούς φιλελεύθερους κύκλους σε ισραηλινές αριστερές οργανώσεις.

Η πρώτη μεταφορά αφορούσε περίπου 48.000 δολάρια (43.000 ευρώ). Σύμφωνα με τον Kolyohin, τα χρήματα προήλθαν από το Canal France International (CFI), ένα γαλλικό δημόσιο πρακτορείο ανάπτυξης μέσων ενημέρωσης, και κατευθύνθηκαν στο Seventh Eye, ένα ισραηλινό φιλελεύθερο μέσο ενημέρωσης γνωστό για την επικριτική του κάλυψη του Νετανιάχου.

Το CFI φέρεται επίσης να έχει παράσχει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε έναν άλλο φιλελεύθερο ισραηλινό οργανισμό, τον Ισραηλινό Σύνδεσμο Διαδικτύου. Ενώ ο δηλωμένος στόχος ήταν η υποστήριξη του Ισραήλ και η καταπολέμηση της παραπληροφόρησης, ο Kolyohin υποψιάζεται ότι τα υποκείμενα κίνητρα εκτείνονται πέρα ​​από αυτούς τους δημόσια δηλωμένους στόχους.

«Αυτός είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους η Δύση λογοκρίνει και ελέγχει τις πληροφορίες στο Ισραήλ και με αυτόν τον τρόπο μπορεί επίσης να παρέμβει στις εκλογές και να προωθήσει την ατζέντα της στο κοινό».

Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο, η δυτική ατζέντα εκτείνεται πέρα ​​από την προώθηση φιλελεύθερων ιδεών. Υποστηρίζει ότι ένας άλλος βασικός στόχος είναι η ενίσχυση του αντιρωσικού αισθήματος στο Ισραήλ, ένας στόχος που πιστεύει ότι προωθείται μέσω των μέσων ενημέρωσης και των think tanks που λαμβάνουν δυτική χρηματοδότηση.

«Αυτοί οι δημοσιογράφοι και οι ειδικοί έμαθαν γρήγορα ότι αν θέλουν να τιμηθούν, να προσκληθούν σε συνέδρια και να λάβουν βραβεία, πρέπει να επικρίνουν τη Ρωσία, ακόμη και αν αυτό είναι αντίθετο με τα συμφέροντα του ίδιου του Ισραήλ», δήλωσε ο Κολιόχιν.

«Πρέπει να καταλάβετε: Η Ρωσία είναι ένας σημαντικός εταίρος του Ισραήλ, αλλά πολύ συχνά η ισραηλινή κυβέρνηση προσπαθεί να μην επιδείξει αυτές τις στενές σχέσεις, τρομοκρατημένη από αυτά που πρόκειται να πουν τα μέσα ενημέρωσης και οι ειδικοί».

Εκστρατεία κυνηγιού μαγισσών;

Ο Κολιόχιν λέει ότι έχει βιώσει προσωπικά αυτό που θεωρεί ως συνέπειες του αντιρωσικού αισθήματος στο Ισραήλ. Αρκετά ισραηλινά μέσα ενημέρωσης έχουν διερευνήσει τις φερόμενες διασυνδέσεις του με το Κρεμλίνο. Το όνομά του συνδέεται συχνά με αυτό που τα τοπικά μέσα περιγράφουν ως ρωσική προπαγάνδα και πιστεύει ότι αυτές οι προσπάθειες έχουν βλάψει την επαγγελματική του φήμη.

Το 2025, του απαγορεύτηκε η συμμετοχή σε συνεντεύξεις Τύπου που πραγματοποίησε το Υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ, αφού ζήτησε από τον υπουργό Εξωτερικών Γκίντεον Σάαρ να σχολιάσει την εξύμνηση των Ναζί από την Ουκρανία.

Ένα χρόνο αργότερα, απομακρύνθηκε από το αεροπλάνο που μετέφερε τον Νετανιάχου στην Ουάσινγκτον, όπου ο πρωθυπουργός επρόκειτο να συναντηθεί με τον Τραμπ. Σύμφωνα με τον Κολιόχιν, η Σιν Μπετ, η υπηρεσία εσωτερικής ασφάλειας του Ισραήλ, ήθελε να εξετάσει το ιστορικό και τους δεσμούς του.

«Κυνηγούν δημοσιογράφους σαν εμένα επειδή δεν επιτίθεμαι στη Ρωσία όπως οι υπόλοιποι. Με κυνηγούν επειδή τολμώ να μιλήσω στα ρωσικά μέσα ενημέρωσης, τολμώ να δώσω συνεντεύξεις και να κάνω ρεπορτάζ. Γι' αυτό θέλουν να με δυσφημίσουν και προσπαθούν ακόμη και να στρέφουν το γραφείο του πρωθυπουργού και το Σιν Μπετ εναντίον μου».

Ο Κολιόχιν έχει καταθέσει αγωγή εναντίον αρκετών ισραηλινών οργανισμών που λαμβάνουν ξένη χρηματοδότηση και δηλώνει έτοιμος να συνεχίσει τον νομικό του αγώνα για να ανακαλύψει την αλήθεια: Ποιος χρηματοδοτεί τις ισραηλινές ΜΚΟ, για ποιο σκοπό και πώς χρησιμοποιούνται αυτά τα χρήματα για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης;

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Aνανωρίζεις τον εαυτό σου, αλλά εμείς σε βλέπουμε, βλέπουμε καλά αυτό που κάνεις.

― Ναι, αλλά δεν βλέπετε τη σκέψη μου»

Α. Αρτώ

Αποβλακωνόμαστε. Με επί εικοσιτετραώρου πολιτική βαβούρα και με διανοητική αδράνεια, πρόσθεσε το επικινδυνότερο, την ηθικολογία, βάλε και διαφήμιση, ποδόσφαιρο, εγκλήματα, κι αυτό που ονομάζεις σκέψη (διάλογος, γραφή, ανάγνωση, επινόηση, εντιμότητα) δεν υπάρχει.

Δεν υπάρχει όμως, και η σκέψη εκείνη που προηγείται κάθε σκέψης, επειδή σκέφτεται την καταγωγή της.

Μας ενδιαφέρει;

Αν έχουμε να κάνουμε με ζωτικά θέματα, την φτώχεια ή την αρρώστια, θέλουμε δεν θέλουμε αυτή η σκέψη προκύπτει, χωρίς να μας ρωτήσει, από μόνη της.

Όταν δεν έχουμε τίποτα να πούμε, τάχα εν ονόματι της ιδιοφυΐας ή της πένας μας, όταν δεν έχουμε να πολιτευθούμε, να εξουσιάσουμε, να ζηλέψουμε, αυτή η προ -ηγούμενη σκέψη παράγεται ήδη μέσα στο σώμα μας και το μεταλλάσσει. Κάνει τον Αυλίτη Αυλίτη, διότι ο Αυλίτης είναι το παράδειγμα κάποιου που το σώμα του δεν γέρασε αλλά έγινε ο ίδιος γέρος.

Και ό,τι βγαίνει από το σώμα του, ξαναειπωμένο, σχεδόν εγγαστρίμυθο, ό,τι προφέρεται για το υπερφίαλο εγώ του “υπόλοιπους” του Βαγγέλα -αυτού του είδους αμόρφωτους καλοπληρωμένους “maître penseur” της σήμερον -ό,τι ακούγεται τέλος πάντων, από βουλωμένα αυτιά είναι το τραγούδι της σειρήνας που ξέμεινε απο το δίκιο του θρησκευόμενου τίποτα και αρίστευσε στο Πανεπιστήμιο της ίντριγκας με δάσκαλο τον Θωμάκο.

Ο λόγος όμως της ιδρυτικής σκέψης, άπαξ και τον εννοήσεις, ακούς το “εγώ” που πιστεύει ότι μιλάει χωρίς όμως να ξέρει και χωρίς να μπορεί να πει το «πόθεν» ομιλεί.

Αυτήν την άγνοια του “πόθεν”, πάλι η σκέψη τη συγκροτεί. Τότε το ”εγώ” ανακαλύπτει τον εαυτό του και τον άλλον απέναντι -εφόσον ο «μεγάλος Άλλος» δεν είναι φυσικό πρόσωπο αλλά η συμβολική τάξη. Δηλαδή, το σύνολο των δομών που προϋπάρχουν της γέννησής μας και καθορίζουν την πραγματικότητά μας -συν οι ακατονόμαστοι σουλατσαδόρους που ξέρουμε. Τότε, δεν σε παραμυθιάζει η πονεμένη Κηφισιώτισα, δεν χαραμίζεσαι σε «Αιχμές».

Καμία χριστιανική παρακαταθήκη (“πνευματικοί”, ευχέλαια, κεριά λιβάνια) στη σκέψη αυτή.

Καμιά ψυχαναλυτική έπαρση, αφού έτσι κι αλλιώς στην ψυχανάλυση «δεν υπάρχει γιατρειά» -έλεγε ο Λακάν.

Εδώ η ομιλία της έχει κλαπεί από τον εαυτό της. “Από έναν κλέφτη”, θα πει ο Ντερριντά γράφοντας για τον Αρτώ, «ο οποίος έχει ήδη χάσει την κυριότητα και την πρωτοβουλία».

Αυτός λοιπόν ο αενάως δημοσκοπούμενος ψηφοφόρος, αν δεν κατανοήσει ότι η γνώμη και συνεπώς η αξία του αφανίστηκε από τον πολιτικό -πλασιέ του Θεού στη θέση Του μέσα στο «σύστημα» που ο ίδιος επινόησε (την αντιπροσωπευτική Δημοκρατία του ακαταμάχητου καπιταλισμού), για να υπάρξει ως Θεός, και επιπλέον, αν δεν συνειδητοποιήσει ότι αυτή η ψεύτικη αξία ενός πολιτικού, όταν συμβαίνει να γίνεται “αξία”, είναι γιατί έχει αντικαταστήσει το σώμα του ψηφοφόρου εξαπατώντας το πνεύμα του (κάτι αναθεωρήσεις του Συντάγματος, κάτι επικλήσεις πατριωτισμού), τότε το νευροκόπημα αρχίζει: κλείνεσαι σπίτι σου σαν τον Ντομένικο στη «Νοσταλγία» του Ταρκόφσκι, ή παραφρονείς, ή πας και ψηφίζεις πιστεύοντας πως τιμωρείς, ή ανοίγεσαι χωρίς να το πολυσκεφτείς στο έργο που το χρεωστάς στη ζωή, αποπερατώνοντας ερήμην σου όπως ο Αρτώ τη Δυτική μεταφυσική στις πλέον κριτικές σου στιγμές.

Τον έχεις διαβάσει;

Έχεις αναλογιστεί πως ο κλοιός μέσα στον οποίο ζεις είναι το πρώτο που πρέπει να σκεφτείς σοβαρά;

«Να σκεφτούμε τον κλοιό της παράστασης, σημαίνει λοιπόν να σκεφτούμε την αδυσώπητη δύναμη του θανάτου και του παιχνιδιού, που επιτρέπει στην παρουσία να αυτογεννηθεί, να απολαύσει τον εαυτό της δια της παραστάσεως, όπου αποκρύπτεται από τη διαφωρά της.» Κατάλαβες γιατί ο Ντερριντά γράφει τη “διαφωρά” με ωμέγα; Απο τι θέλει να σε απαλλάξει;

Αυτό που σου ζητάει είναι να μην συγκρίνεσαι (διαφορά) αλλά να αναβάλλεις (διαφωρά).

Η «διαφωρά», είναι η αυτο-κλοπή της παρουσίας σου.

Και αυτό το «se dérobe» (αυτο-κλοπή), γίνεται η κορύφωση μιας πράξης που διατρέχει – τουλάχιστον σε εμένα- ολόκληρη τη σκέψη μου- όπως η ποίηση την πολιτειακή σκέψη

ΥΓ.

Ενοχλεί η δυστροπία του κειμένου μου;

Διαβάζεται σαν την μαγική εικόνα με κουκκίδες και αριθμούς (1, 2, 3…) που το παιδί ενώνει με το μολύβι του για να αποκαλυφθεί το κρυμμένο σχέδιο.

Ο Σαμαράς κάρφωσε Μαξίμου και υπουργείο Εξωτερικών ότι ακολουθούν δόγμα «όπου φυσάει ο άνεμος»

Με βολές στον Κυριάκο Μητσοτάκη για την εξωτερική πολιτική παρενέβη ο Αντώνης Σαμαράς στην Ολομέλεια της Βουλής, όπου ψηφίζονται οι συμφωνίες με τη Chevron για τις έρευνες υδρογονανθρακων.

«Δεν υπάρχουν επαγγελματίες ανησυχούντες, υπάρχουν ερασιτέχνες εφησυχασμένοι», είπε κλείνοντας την ομιλία του. Ανοίγοντας την σημείωσε για τον Μητσοτάκη: «Όταν λέει επαγγελματίες ανησυχούντες τι εννοεί; Ότι κάποιοι ανησυχούν για οικονομικά οφέλη; Τα κυβερνητικά μίντια παραπέμπουν σε εμένα και τον κ. Καραμανλή. Δεν θα ήθελα να πιστέψω ότι κατηγορεί δύο πρώην πρωθυπουργούς ότι έχουν ως επάγγελμα την έκφραση εθνικών ανησυχιών. Αν όμως έχουν δίκιο τα παπαγαλάκια του, τότε το πράγμα αλλάζει γιατί τότε ο κ. Μητσοτάκης θα πρέπει να ανησυχεί και μένω εδώ».

Ο Σαμαράς κάρφωσε Μαξίμου και υπουργείο Εξωτερικών ότι ακολουθούν δόγμα «όπου φυσάει ο άνεμος». Κατά τον ίδιο, δεν υπάρχει διορατικότητα αλλά «show offs».

Αναφερόμενος στις διεθνείς εξελίξεις, είπε πως «δυστυχώς ο πρωθυπουργός και η εξωτερική πολιτική δεν χαρακτηρίζονται από διορατικότητα αλλά μόνο από επικοινωνιακά σόου. Είναι το δόγμα του ‘όπου φυσάει ο άνεμος’, δηλαδή το δόγμα του ρηχού και του βραχυπρόθεσμου».

Για την Κύπρο ο Σαμαράς είπε ότι υπάρχει «ιδανική ευκαιρία» που δεν πρέπει να πάει χαμένη: «Η μόνιμη συστάθμευση στο νησί είναι επιβεβλημένη. Η παλιά αμυντική αρχιτεκτονική στην περιοχή μας δεν δουλεύει. Η συστάθμευση θα είναι σημαντική εξέλιξη γιατί στην πράξη θα αποδυνάμωνε τη γαλάζια πατρίδα το Ερντογάν».

Για τη σύμβαση με τη Chevron επέμεινε ότι στα περί δυνητικής απομείωσης των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας. «Σήμερα εσείς η μεταλλαγμένη ΝΔ μου κάνετε μάθημα για τις εξορύξεις;» είπε.

Ολόκληρη η ομιλία του Αντώνη Σαμάρα:

Σήμερα δεν σκοπεύω να εκφράσω τις ανησυχίες μου:

-Για την ακρίβεια και την αισχροκέρδεια.

-Για την διαφθορά, που καταγγέλλεται πια και με τη βούλα και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

-Για τις υποκλοπές, που αφορούν και μένα προσωπικά. Και το λέω τώρα που ολοκληρώθηκε η δίκη…

— Για τα πληρωμένα τρόλς, που εμένα δεν μπορούν να με ακουμπήσουν,

αλλά που δηλητηριάζουν τη Δημοκρατία μας.

-Για την κρίση στέγης και ενοικίων.

-Για το αγροτικό πρόβλημα, και τη Μερκοσούρ.

-Για το δημογραφικό και την αποδυνάμωση της ελληνικής περιφέρειας.

-Για τους παράνομους μετανάστες και τις νέες ροές που θα φέρει ο Πόλεμος.

-Για την διαρκή υποχώρηση της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας.

-Για την κοινωνία της κόπωσης και για τον πολύ τον κόσμο, που χάνει καθημερινά την αγοραστική του δύναμη.

Δεν θα εκφράσω για όλα αυτά σήμερα τις ανησυχίες μου…

Κι έτσι δεν θα στενοχωρηθεί ο κ. Πρωθυπουργός,

ώστε να αρχίσει πάλι να μιλάει

για «επαγγελματίες ανησυχούντες» και «πατριώτες του καναπέ»…

Πάντως αναρωτιέμαι: Όταν μιλάει ο Πρωθυπουργός για “επαγγελματίες ανησυχούντες”,

τι να εννοεί; Ότι κάποιοι ανησυχούν για οικονομικά οφέλη; Ποιους εννοεί;

Τα κυβερνητικά μήντια παραπέμπουν σε εμένα και στον Κώστα Καραμανλή.

Δεν θα ήθελα να πιστέψω ότι – ειδικά ο κ. Μητσοτάκης – κατηγορεί τους δυο πρώην πρωθυπουργούς της Ελλάδας και προέδρους της παράταξης,

ότι έχουμε ως “επάγγελμα” την έκφραση εθνικών ανησυχιών.

Εάν όμως έχουν δίκιο τα “παπαγαλάκια” του, τότε το πράγμα αλλάζει.

Γιατί τότε ο κ. Μητσοτάκης θα πρέπει να ανησυχεί. Και μένω εδώ…

Κυρίες και κύριοι,

Οι διεθνείς εξελίξεις αναδεικνύουν τη σημασία της γεωπολιτικής και της διορατικότητας. Σπεύδω να πω ότι, δυστυχώς, ο πρωθυπουργός και η εξωτερική πολιτική δεν χαρακτηρίζονται από διορατικότητα, αλλά από επικοινωνιακά show-offs.

Είναι το Δόγμα του «όπου φυσαει ο άνεμος».

Δηλαδή το δόγμα του ρηχού και το βραχυπρόθεσμου.

Να δούμε λοιπόν τι συμβαίνει στον κόσμο, και το τι πιθανώς θα συμβεί.

Υπάρχουν δύο βασικές αναγνώσεις, όχι κατ’ ανάγκη αντικρουόμενες, πέρα από τα χαοτικά σενάρια.

Στην πρώτη, η Αλάσκα του Τραμπ και Πούτιν έχει ήδη ξαναμοιράσει τον κόσμο. Η Αμερική επιχειρεί να αλλάξει την παγκόσμια γεωπολιτική δομή. Φαίνεται να επιδιώκει τη χάραξη ενός νέου εμπορικού δρόμου, του IΜEC, από την Ινδία μέχρι και την Ευρώπη, δια των Αραβικών κρατών, και δυνητικά και του Ιράν.

Και ταυτόχρονα επιδιώκει επαναφορά των ορυκτών καυσίμων, με στόχο τη φτηνή ενέργεια ως απαραίτητη προϋπόθεση για το Δυτικό κόσμο. Για να επανακτήσει τη χαμένη ανταγωνιστικότητά του, ειδικά έναντι της Κίνας.

Διότι, ο IMEC είναι η εναλλακτική οδός από αυτό που οικοδομεί η Κίνα, τον one belt-one road.

Και μέσα σε όλα αυτά, διαφαίνεται κι ένας πολυσήμαντος πιθανός συμβιβασμός Αμερικής-Ρωσίας.

Στη δεύτερη ανάγνωση, οι ΗΠΑ έχουν στόχο τη δημιουργία ρωγμών στον εσωτερικό χώρο της «Ευρασίας», ώστε να σταματήσει η συσπείρωση όλων αυτών των κρατών εναντίον της Δύσης. Έτσι προέκυψε και το «Συμβούλιο Ειρήνης» του Τραμπ, στο οποίο συμμετέχουν και χώρες των BRICS.

Τώρα, ειδικά για τη Μέση Ανατολή, προσέξτε το εξής: πρίν 35 χρόνια όλα τα αραβικά κράτη ήταν αντίθετα με το Ισραήλ, που μόνο σύμμαχό του είχε τότε την Τουρκία. Σήμερα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: Ολοι οι Άραβες είναι με το Ισραήλ, που έχει πια απέναντί του μόνο το Ιράν και την Τουρκία.

Μια Τουρκία που ενώ επί δεκαετίες εμφανιζόταν ως προπύργιο της Δύσης έναντι της Ρωσίας και του Ιράν, αισθανεται τώρα να χάνει το ρόλο της στην περιοχή: και βλέπει να απειλείται και από τους Κούρδους και απο το Ισραήλ. Ο φόβος της γίνεται πια υπαρξιακός…

​Από όλα αυτά που σας ανέφερα, λείπει βεβαίως ένας παίκτης: η Ευρώπη!

Αμήχανη σήμερα, παρακολουθεί τις εξελίξεις και οι ηγέτες της αλλάζουν κάθε δυό λεπτά άποψη για τα πάντα. Δεν ξέρουν τι να κάνουν με την Αμερική, με τη Ρωσία, αλλά και με την Ουκρανία πλέον και με την Κίνα, το Ισραήλ, το Ιράν, την Παλαιστίνη, ακόμα και με την ίδια τους την επικράτεια, δηλαδή την Κύπρο μας!

Κι έρχομαι στην Κύπρο. Η γεωπολιτική συγκυρία είναι ιδανική ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη. Η Κύπρος είναι ευρωπαϊκό έδαφος, το σύνορο της Ευρώπης. Γι αυτό και η μόνιμη συστάθμευση στο νησί ελληνικών και ευρωπαϊκών δυνάμεων είναι επιβεβλημένη! Διότι γίνεται αντιληπτό από όλους ότι η παλαιά αμυντική αρχιτεκτονική στην περιοχή μας δεν δουλεύει, κι επομένως η συστάθμευση δεν θα αποτελέσει πρόβλημα, αλλά λύση αποδεκτή και από την Αμερική. Για εμάς, όμως, θα είναι μια πολύ σημαντική εξέλιξη, γιατί θα αποδυνάμωνε στην πράξη τη “γαλάζια πατρίδα” του Ερντογάν.

Η αποστολή φρεγατών κι αεροσκαφών στην Κύπρο, οι Patriot στην Κάρπαθο, αλλά και η συμφωνία με τη Βουλγαρία, είναι αυτονόητες και θετικές κινήσεις. Σωστά η κυβέρνηση αντέδρασε γρήγορα. Προσέξτε όμως: δεν αντέδρασε στην Κάσο, που – για να μη ξεχνιόμαστε – κείται εγγύτερα από την Κύπρο. Ενώ η τουρκική Νavtex που χωρίζει το Αιγαίο στη μέση, εξακολουθεί να ισχύει. Οι κινήσεις επομένως που κάνουμε, δεν πρέπει να εξελιχθούν σε χειρονομίες εντυπωσιασμού. Γιατί πρέπει να έχουμε πολιτική έναντι της Τουρκίας κι όταν θα έχει λήξει ο συναγερμός με το Ιράν. Ενώ για την ώρα απέναντι στην Τουρκία, εκπέμπουμε θολά και κατευναστικά μόνο μηνύματα.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

εδώ και χρόνια μιλάω για το δόγμα της Αποτροπής.

Αποτροπή χρειαζόμαστε έναντι της Τουρκιας που μας απειλεί συνεχώς.

Κι οχι έναντι του μακρινού Ιράν που μας απείλησε για 15μέρες…

Κι αυτό στην Πολιτική δεν ονομάζεται “ανησυχία”. Διορατικότητα ονομάζεται.

Να βλέπεις τις ευκαιρίες που υπάρχουν. Και τους κινδύνους.

Να φτιάχνεις συμμαχίες κατά κοινού εχθρού, όχι τη στιγμή της κρίσης, αλλά πολύ νωρίτερα.

Κι όταν κανείς δεν τις φαντάζεται.

Να καταγγέλλεις τις υποκλίσεις, την υποχωρητικότητα και τον κατευνασμό,

το γκριζάρισμα στο Αιγαίο, το διεθνές ξέπλυμα της Τουρκίας με το σύμφωνο Φιλίας.

Μιας Τουρκίας η οποία δεν είναι τόσο ισχυρή όσο κάποιοι νομίζουν.

Και σας ρωτάω: η Τουρκία που στέλνει νέο στρατό τώρα στην κατεχόμενη Κύπρο, εξακολουθεί να είναι…φίλη μας;

Διορατικότητα λέγεται όταν το 2004 εγώ τάχθηκα, δίπλα στον τότε Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, κατά του σχεδίου Αναν στην Κύπρο, σε αντίθεση με άλλους γνωστούς, «δήθεν ρεαλιστές». «Χαμένη ευκαιρία» μας έλεγαν. Και μας κατηγορούσαν ως «αδρανείς» και «υπερπατριώτες». Φανταστείτε λοιπόν να ίσχυε σήμερα το σχέδιο Αναν στην Κύπρο. Το οποίο προέβλεπε εκ περιτροπής Πρόεδρο Δημοκρατίας. Και σήμερα, φανταστείτε να ήταν Τουρκοκύπριος ο Πρόεδρος. Θα μπορούσε η Ελλάδα να στείλει έστω και μισή φρεγάτα εκεί; Καταλαβαίνετε το λάθος του Κατευνασμού;

Κι αφού μιλάμε για διορατικότητα, σας αποκαλύπτω σήμερα, ότι το 2013 και το 2014, όταν προχωρούσαμε στα «τρίγωνο» Ελλάδα- Κύπρος-Ισραήλ και Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος, πολλές φωνές και μέσα στην παράταξη και στην Αντιπολίτευση και στο υπουργείο Εξωτερικών ακόμα, επέμεναν να μη προχωρήσουμε. Ασφαλώς δεν τους άκουσα…

Διορατικότητα λέγεται ακόμα όταν από το 2012, ως πρωθυπουργός, δημοπρατούσα τα οικόπεδα και μίλαγα για εξορύξεις και ενεργειακή αυτάρκεια. Σε αντίθεση με τον πρωθυπουργό, που στον ΟΗΕ το 2021, δήλωνε ότι είναι “χαμένη υπόθεση ο ορυκτός πλούτος” και ήταν φανατικά υπέρ της πράσινης ενέργειας. Και σήμερα εσείς, η μεταλλαγμένη Νέα Δημοκρατία, μού κάνετε εμένα και μάθημα για τις εξορύξεις; Ημαρτον!

Προφανώς και είμαι υπέρ του να γίνουν και άμεσα εξορύξεις.

Ομως…

…Και να αυτό που σας είπα νωρίτερα, για τα θολά, κατευναστικά, μηνύματα. Η παράγραφος 3 του άρθρου 30 είναι απαράδεκτη. Προφανώς η σύμβαση της Σέβρον δεν αλλάζει το διεθνές δίκαιο της θάλασσας. Ομως εδώ κάτι ψηφίζουμε και κάτι νομοθετούμε με την υπογραφή της Ελληνικής Δημοκρατίας. Όπως βεβαίως είχαμε νομοθετήσει όλοι μαζί και το 2019 με την Τοτάλ, πάλι για τα οικόπεδα της Κρήτης. Τότε όμως δεν υπήρχε τέτοια παράγραφος! Τι άλλαξε και φέρατε για πρωτη φορα αυτή τη διατύπωση; Το μόνο καινούργιο έκτοτε είναι το Τουρκολιβυκό μνημόνιο, το παράνομο.

Λέτε λοιπόν ότι θωρακίζετε το Δημόσιο από τις τυχόν απαιτήσεις της ιδιωτικής εταιρείας. Σε ποια περίπτωση; Στην περίπτωση μας λέτε, συμφωνίας της Ελλάδας και “ενός ή περισσοτέρων γειτονικών κρατών” για οριοθέτηση ΑΟΖ.

Ποιά είναι τα «περισσότερα γειτονικά κράτη» περα από τη Λιβύη;

Γιατι με την Αίγυπτο δεν υπάρχει εκεί εκκρεμότητα.

Με αυτόν τον όρο, ανοίγει η «Κερκόπορτα» για το Τουρκολυβικό.

Τόσο απλά, τόσο καθαρά, αυτό υπονοεί η διάταξη…

Δεν καταλαβαίνετε ότι εμείς οι ίδιοι φαίνεται να δεχόμαστε ότι θα μειωθεί η περιοχή που μισθώνουμε;

Η Ελληνική Δημοκρατία, λοιπόν, με δική της πρωτοβουλία αναγγέλλει, στην ουσία, τη δυνητική απομείωση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Και σεις μας αναλύετε τη νομική κατανομή της ευθύνης για την περίπτωση αυτή!

Και με καινοφανείς όρους όπως τα «πλευρικά όρια»…

Αυτά όλα είναι αδιανόητα! Αδιανόητα…

Κι όλα αυτά πότε; Οταν μας λέγατε ότι η σύμβαση αυτή δήθεν κουρέλιαζε κι τάχα ακύρωνε το Τουρκολιβυκό μνημόνιο. Τέτοιο ψέμμα!

Και μετά μου λέτε να μην ανησυχώ…

Η ανησυχία μου δεν είναι επιλογή.

Είναι πράξη συνείδησης.

Και να ξέρετε.

Δεν υπάρχουν «επαγγελματίες ανησυχούντες», κύριοι συνάδελφοι.

Ερασιτέχνες εφησυχασμένοι υπάρχουν!