Ο Νίκος Παππάς εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά της κυβέρνησης της Ν.Δ. από το βήμα της Βουλής αναφερόμενος στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, στο δυστύχημα των Τεμπών, στις υποκλοπές και στη λειτουργία της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, ενώ επανέφερε το αίτημα για πρόταση δυσπιστίας και πολιτική απολογία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Υποστήριξε ότι το ζήτημα του ΟΠΕΚΕΠΕ συνιστά «οργανωμένο σχέδιο καταλήστευσης» και όχι απλές εξυπηρετήσεις, έθεσε θέμα πολιτικής νομιμοποίησης της κυβέρνησης, κατηγόρησε τον πρωθυπουργό για εμπλοκή σε πολλαπλά σκάνδαλα και τόνισε ότι «τίποτα δεν θα συγκαλυφθεί. Πλησιάζει η ώρα της αλήθειας», επικαλούμενος και δικαστικές εξελίξεις για τα Τέμπη. Κάλεσε τα κόμματα της αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένου του ΠΑΣΟΚ, να στηρίξουν πρόταση μομφής ώστε η κυβέρνηση να λογοδοτήσει για όλες τις εκκρεμείς υποθέσεις, με αιχμή το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Επίθεση κατά της κυβέρνησης της Ν.Δ. εξαπέλυσε από το βήμα της Ολομέλειας της Βουλής ο Νίκος Παππάς, αναφερόμενος στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, στις εξελίξεις γύρω από τα Τέμπη, στις υποκλοπές και στη συνολική λειτουργία της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Η τοποθέτησή του έγινε στο πλαίσιο της συζήτησης του νομοσχεδίου «Κοινωνικό Κλιματικό Ταμείο, Ταμείο Εκσυγχρονισμού και άλλες διατάξεις», ενώ επανέφερε με έμφαση το αίτημα για κατάθεση πρότασης δυσπιστίας και για πολιτική απολογία του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία υποστήριξε, σχετικά με την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, ότι «δεν πρόκειται για σύστημα μικροεξυπηρετήσεων, πρόκειται για οργανωμένο σχέδιο καταλήστευσης, στο κέντρο του οποίου βρίσκονται τα δικά σας στελέχη. Δεν ήταν ρουσφέτια λοιπόν, δεν μπορείτε να τη γλιτώσετε με ανασχηματισμό. Είναι ρεμούλα και πρέπει να γίνουν εκλογές».

Παράλληλα, έθεσε ευθέως ζήτημα πολιτικής νομιμοποίησης της κυβερνητικής πλειοψηφίας, τονίζοντας την αντίφαση να στηρίζεται κοινοβουλευτικά σε πρόσωπα που, όπως σημείωσε, ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει απομακρύνει από κυβερνητικές θέσεις. Στην ομιλία του περιέγραψε μια κυβέρνηση που, κατά τον ίδιο, επιβαρύνεται από διαδοχικά σκάνδαλα, δηλώνοντας: «Είστε μία κυβέρνηση που εδώ και χρόνια υποκλέπτει, λεηλατεί, συγκαλύπτει, ψεύδεται, λασπώνει και καταδικάζει. Δεν υπάρχει σκάνδαλο που να μην έχει αναφορά στον ίδιο τον κ. Μητσοτάκη». Συμπλήρωσε επίσης: «Ο κ. Μητσοτάκης έχει πιαστεί με τα πρόβατα του ΟΠΕΚΕΠΕ στην πλάτη, με τα μπάζα του εγκλήματος των Τεμπών στην πλάτη, με τα ηχητικά των παράνομων παρακολουθήσεων στην πλάτη, με τις αποδείξεις των απευθείας αναθέσεων στην πλάτη».

Ιδιαίτερη μνεία έκανε και στις δικαστικές εξελίξεις που αφορούν το δυστύχημα των Τεμπών, επισημαίνοντας ότι η πρόσφατη απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών επιβεβαιώνει την αστική ευθύνη του Δημοσίου και, όπως είπε, καταρρίπτει το κυβερνητικό αφήγημα περί ανθρώπινου λάθους. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά: «Τίποτα δεν θα συγκαλυφθεί. Πλησιάζει η ώρα της αλήθειας».

Αναφορά έκανε επίσης στο ζήτημα των υποκλοπών, καλώντας τον πρωθυπουργό να εμφανιστεί στη Βουλή και να δώσει απαντήσεις για όσα απασχολούν την πολιτική ζωή. Όπως είπε: «Γιατί δεν έρχεται στη Βουλή να διατυπώσει τη θέση του γύρω από όλα όσα συγκλονίζουν την επικαιρότητα και την ελληνική κοινωνία; Αυτές τις μέρες δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα όταν ένας στους επτά βουλευτές της πλειοψηφίας ελέγχονται».

Κλείνοντας, επανέλαβε την πρόταση προς τις δυνάμεις της προοδευτικής αντιπολίτευσης για κατάθεση πρότασης δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης, σημειώνοντας: «Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης οφείλουν να εξαντλήσουν κάθε κοινοβουλευτικό περιθώριο για να έρθει ο κ. Μητσοτάκης μέσα στην αίθουσα και να απολογηθεί. Καλούμε και το ΠΑΣΟΚ να συνυπογράψει την πρόταση μομφής». Τόνισε, τέλος, ότι μια τριήμερη διαδικασία πρότασης μομφής θα φέρει την κυβέρνηση της Ν.Δ. αντιμέτωπη με το σύνολο των ανοιχτών υποθέσεων που τη βαραίνουν, με βασικότερο το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Πηγή: tpp

«Φανταστείτε το Ιράν να ελέγχει το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου, τη Ρωσία το 11% και την Κίνα να μπορεί να απορροφήσει μεγάλο μέρος αυτής της προσφοράς».

Δεν διαθέτει τα αεροπλανοφόρα, την τεχνολογία, τις δομές και την οικονομία των ΗΠΑ, Κίνας ή Ρωσίας. Ωστόσο, ίσως για πρώτη φορά μια φοβερή σε ένταση στρατιωτική επιχείρηση καταφέρνει να σπρώξει τον ίδιο τον στόχο της, το Ιράν, στην κλίμακα των μεγάλων υπερδυνάμεων. Πως συνέβη αυτό;

Πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι ο έλεγχος του Ιράν στα Στενά του Ορμούζ είναι προσωρινός και ότι οι ναυτικές δυνάμεις των ΗΠΑ θα σταθεροποιήσουν σύντομα την κατάσταση και ότι οι ροές πετρελαίου θα επανέλθουν στα γνωστά επίπεδα.

Ο άνθρωπος όμως που συμβούλευε Αμερικανούς προέδρους και έκανε προσομοιώσεις πολέμου ΗΠΑ-Ιράν για 20 συναπτά έτη, ο καθηγητής Πολιτικών Επιστημών και ειδικός στην ασφάλειας Ρόμπερτ Πέιπ, διαφωνεί κάθετα.

Με δεδομένο ότι τα έσοδα των κρατών του Κόλπου εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τις εξαγωγές ενέργειας, αν συνεχιστεί η αβεβαιότητα, το σύστημα του Κόλπου θα αλλάξει αναπόφευκτα, προειδοποιεί ο Πέιπ.

Θα δώσει τη θέση του σε μια διαφορετική περιφερειακή τάξη, στην οποία τα κράτη του Κόλπου θα προσαρμόζονται όλο και περισσότερο στον παράγοντα Ιράν που μπορεί να επηρεάσει πιο άμεσα την αξιοπιστία των εξαγωγών τους.

Ασύμμετρα μέσα και επιρροή σε Ρωσία και Κίνα

Όπως εξηγεί ο Πέιπ, όλα αυτά το Ιράν θα τα καταφέρει απλώς με ασύμμετρα μέσα. Ενώ οι ΗΠΑ θα πρέπει να δαπανούν τεράστια ποσά και μέσα για να προστατεύσουν φορτία «το Ιράν χρειάζεται μόνο να πλήττει περιστασιακά ένα δεξαμενόπλοιο για να δημιουργεί αμφιβολίες σχετικά με την αξιοπιστία των παγκόσμιων αποστολών πετρελαίου».

«Αν ο ιρανικός έλεγχος των στενών διαρκέσει για μήνες ή χρόνια, όπως πιστεύω ότι μπορεί να συμβεί, θα αναδιαμορφώσει δραστικά την παγκόσμια τάξη εις βάρος των ΗΠΑ».

Στη συνέχεια ο Πέιπ μια παγκόσμια οικονομία με υψηλότερα κόστη ασφάλισης και μεταφοράς, επιδείνωση εμπορικών ισοζυγίων, αποδυνάμωση νομισμάτων, αύξηση πληθωρισμού, ενεργειακή εξάρτηση που θα διαμορφώνει πολιτική και λίγο χώρο για διπλωματία. Επιπλέον ο στασιμοπληθωρισμός που γνώρισε ο πλανήτης της δεκαετία του 1970 θα επιστρέψει.

Από όλη αυτή την ιστορία όμως θα ωφεληθεί και πάλι το Ιράν. «Η Κίνα εξαρτάται από την ενέργεια του Κόλπου για να στηρίξει την ανάπτυξή της. Η Ρωσία ωφελείται από υψηλότερες και πιο ασταθείς τιμές ενέργειας. Το Ιράν αποκτά επιρροή λόγω της θέσης του στο «σημείο ασφυξίας» του Ορμούζ» εξηγεί ο Πέιπ.

Έτσι στη συνέχεια θα αναδυθεί μια νέα τάξη Κίνας, Ιράν και Ρωσίας, «όχι μέσω μιας επίσημης συμμαχίας (τουλάχιστον όχι αρχικά), αλλά μέσω συγκλινόντων κινήτρων που ενισχύουν το ένα το άλλο με την πάροδο του χρόνου».

«Φανταστείτε να…»

Ο Πέιπ μάλιστα υπογραμμίζει και το ακόμα χειρότερο για τις ΗΠΑ σενάριο: «Φανταστείτε το Ιράν να ελέγχει περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου, τη Ρωσία περίπου το 11% και την Κίνα να μπορεί να απορροφήσει μεγάλο μέρος αυτής της προσφοράς. Θα μπορούσαν να σχηματίσουν ένα καρτέλ που θα στερεί από τη Δύση το 30% του παγκόσμιου πετρελαίου. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να γίνει αντιληπτό το καταστροφικό αποτέλεσμα: ραγδαία μείωση της ισχύος των ΗΠΑ και της Ευρώπης και μια παγκόσμια μετατόπιση προς την Κίνα, τη Ρωσία και το Ιράν».

Έτσι, οι ΗΠΑ σήμερα έχουν δύο επιλογές είτε να δεσμευτούν σε μια μακροπρόθεσμη προσπάθεια να επανακτήσουν τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ είτε να αποδεχτούν μια νέα παγκόσμια ενεργειακή τάξη στην οποία ο αμερικανικός έλεγχος δεν είναι πλέον δεδομένος.

Η πρώτη επιλογή θα οδηγήσει σε ένα διεθνές σύστημα με το Ιράν ως τέταρτο κέντρο παγκόσμιας ισχύος, ενώ η δεύτερη συνεπάγεται μακροχρόνιο πόλεμο στον οποίο μπορεί να χάσουν οι ΗΠΑ, εκτιμά ο Πέιπ.

Ο πόλεμος με το Ιράν δεν είναι μια στρατιωτική σύγκρουση από την οποία οι ΗΠΑ μπορούν απλώς να αποχωρήσουν, επιστρέφοντας στην προηγούμενη κατάσταση. Το Ιράν σίγουρα θα απαιτήσει βαρύ τίμημα σε μια νέα συμφωνία με τις ΗΠΑ — αλλά αυτό το τίμημα θα είναι πιθανότατα μικρότερο από εκείνο του εναλλακτικού μέλλοντος. Πρόκειται για έναν μετασχηματιστικό πόλεμο, και αν αυτές οι αλλαγές συνεχιστούν έστω και για λίγα χρόνια, η παγκόσμια τάξη θα αλλάξει αμετάκλητα.

του Άρη Χατζηστεφάνου 

Διεθνή μέσα ενημέρωσης δέχονται τις τελευταίες εβδομάδες σκληρή κριτική και συνεχείς διορθώσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τους τίτλους με τους οποίους παρουσιάζουν τις επιθέσεις στο Ιράν και στο Λίβανο, αλλά και τη συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα. Δυστυχώς, ο «έλεγχος της εξουσίας» γίνεται με τους όρους και τα εργαλεία που επέλεξαν οι κυρίαρχοι του διαδικτύου.

«Το Ισραήλ ανακοίνωσε ότι θα διατηρήσει τον έλεγχο περιοχών του νοτίου Λιβάνου και μετά τον τερματισμό του πολέμου», μας ενημέρωνε το BBC σε ανάρτησή του στο X. Λίγη ώρα αργότερα το συγκεκριμένο tweet συνοδευόταν από μια διόρθωση των χρηστών της πλατφόρμας (community note) με το μήνυμα: «Αυτό είναι γνωστό ως στρατιωτική κατοχή».

Επιβεβαιώνοντας τη φράση Karma is a bitch (ας την αποδώσουμε «όλα εδώ πληρώνονται»), οι χρήστες του X έχουν ταράξει στις διορθώσεις ακόμη και τον ακροδεξιό, ρατσιστή ιδιοκτήτη της πλατφόρμας Ίλον Μάσκ, ο οποίος εισήγαγε πρώτος την ιδέα των community notes σε μεγάλη κλίμακα, πριν την αντιγράψει και ο Ζάκερμπεργκ για το Facebook.

Ήρθε λοιπόν η εποχή του «δημοκρατικού ελέγχου» των κυρίαρχων αφηγημάτων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Όχι τόσο γρήγορα.

Η ιδεολογία του ελέγχου περιεχομένου

Το 2016, όταν ο Τραμπ εκπαραθύρωσε από το πολιτικό σκηνικό τη Χίλαρι Κλίντον, οι φιλελεύθερες ελίτ απέδωσαν την ήττα αποκλειστικά στην παραπληροφόρηση των πολιτών (και όχι στις δικές του νεοφιλελεύθερες επιλογές) και απάντησαν με την προώθηση των fact checkers. Για σχεδόν μία δεκαετία, οι ελεγκτές περιεχομένου προσέφεραν σημαντικό έργο, αλλά φυσικά δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της διάδοσης ψευδών ειδήσεων – το οποίο συνδεόταν πρωτίστως με τη δομή των πλατφορμών, που προωθούσαν οποιοδήποτε περιεχόμενο θα μπορούσε να τους φέρει τα μεγαλύτερα έσοδα από διαφημίσεις.

Στη δεύτερη θητεία του Τραμπ, όταν η Σίλικον Βάλεϊ είχε συνταχθεί πλήρως με τις απολυταρχικές λογικές του «πορτοκαλί προέδρου», οι ελεγκτές περιεχομένου άρχισαν να απομακρύνονται από τις μεγάλες πλατφόρμες, οι οποίες ανέθεταν όλο και συχνότερα τον έλεγχο της εγκυρότητας στη λεγόμενη «σοφία του πλήθους» – στην ιδέα δηλαδή, ότι η πλειονότητα των χρηστών μπορεί να κρίνει καλύτερα μια πληροφορία σε σχέση με έναν επαγγελματία δημοσιογράφο ή ερευνητή.

Όπως εξηγώ όμως και στο βιβλίο «Προπαγάνδα και παραπληροφόρηση στο ίντερνετ», εδώ κρύβεται μια μεγάλη παρανόηση. Το «πλήθος» οφείλει να ελέγχει δημοκρατικά μια διαδικασία, όχι να συμμετέχει στη λήψη και της τελευταίας απόφασης για τεχνικά θέματα. Ας σκεφτούμε, παραδείγματος χάριν, τι συμβαίνει όταν ένας γκραντ μετρ στο σκάκι, σαν τον Κασπάροφ, παίζει μια παρτίδα απέναντι σε δέκα, εκατό ή χίλιους παίκτες διαφορετικών ικανοτήτων που συναποφασίζουν για κάθε τους κίνηση. Σε πολλές περιπτώσεις η κοινή, «αμεσοδημοκρατική» απόφασή τους θα εκπροσωπεί απλώς τον μέσο όρο των παικτών και όχι την ιδιοφυή στρατηγική ενός γκραν μετρ.

Στην περίπτωση του Χ, όπου δοκιμάστηκαν για πρώτη φορά τα community notes σε τόσο μεγάλη έκταση, το αποτέλεσμα ήταν αποκαρδιωτικό. Μελέτες του 2024 από ερευνητές σε πανεπιστήμια της Γερμανίας, της Αυστραλίας και του Λουξεμβούργου έδειξαν ότι η δυνατότητα του κοινού να ελέγχει την αξιοπιστία του περιεχομένου δεν επέφερε καμία σημαντική αλλαγή στις αλληλεπιδράσεις που είχαν οι χρήστες με ψευδείς ειδήσεις. Αντίθετα, οι επισημάνσεις των επαγγελματιών fact checkers που συνόδευαν αναρτήσεις στο Facebook οδηγούσαν σε σημαντική μείωση στη διασπορά της παραπληροφόρησης.

Παράλληλα, σημαντικά περιστατικά παραπληροφόρησης που ελέγχονταν σε άλλες πλατφόρμες από fact checkers περνούσαν απαρατήρητα από τα δίκτυα των community notes του X. Ένας από τους λόγους γι’ αυτό, όπως εξήγησε ο Ελληνας fact checker Στάμος Αρχοντής, είναι ότι για να εμφανιστεί ένα community note, πρέπει να λάβει συναίνεση από τους υπόλοιπους χρήστες της υπηρεσίας. Σε πολλές περιπτώσεις, όμως, αυτό είναι πρακτικά αδύνατο. Οι εκλογές του 2024 στις ΗΠΑ έδειξαν ότι σε ένα τόσο πολωμένο σκηνικό, το 70% των σημειώσεων που αποκάλυπταν περιστατικά προεκλογικής παραπληροφόρησης δεν δημοσιεύτηκε ποτέ.

Παράλληλα τα community notes αποτελούσαν μια οικονομική λύση για τις μεγάλες πλατφόρμες, οι οποίες δεν όφειλαν να προσλαμβάνουν επαγγελματίες ελεγκτές για την παραπληροφόρηση, που οι ίδιες προωθούσαν μέσω των αλγορίθμων τους.

Φυσικά, η πρόσφατη εμπειρία από τον έλεγχο της εγκυρότητας (και κυρίως της προπαγανδιστικής γραφής) μεγάλων μέσων ενημέρωσης απέδειξε ότι υπάρχει χώρος και για αυτή τη μορφή ελέγχου περιεχομένου. Για άλλη μία φορά όμως, υπάρχει ο κίνδυνος να προκύψει μια επίφαση ελέγχου της ορθότητας μιας πληροφορίας, χωρίς στην πραγματικότητα να επηρεάζεται ο βασικός μηχανισμός παραγωγής ψευδών και παραπειστικών ειδήσεων: το κέρδος.

Πηγή:infowar

«Πριν λίγους μήνες ο κύριος Μητσοτάκης δήλωνε πόσο διαφωνεί με το ασυμβίβαστο. Σήμερα εμφανώς στριμωγμένος άλλαξε γνώμη. Για να πετάξει τη μπάλα στην εξέδρα»