Η αντιτρομοκρατική υπηρεσία του Νέου Δελχί συνέλαβε επτά άτομα που φέρονται να εκπαιδεύουν και να προμηθεύουν με όπλα αντάρτες στη Μιανμάρ.

Έξι Ουκρανοί και ένας Αμερικανός πολίτης συνελήφθησαν από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία της Ινδίας την Παρασκευή 13 Μαρτίου, για φερόμενες διασυνδέσεις με αντάρτες στη Μιανμάρ και ανατρεπτικές δραστηριότητες στη βορειοανατολική περιοχή της Ινδίας, που συνορεύει με τη Μιανμάρ, το Νεπάλ, το Μπουτάν, την Κίνα και το Μπαγκλαντές.

Τη Δευτέρα, ένα ειδικό δικαστήριο της Εθνικής Υπηρεσίας Ερευνών (NIA) στα Δικαστήρια Patiala House στο Δελχί διέταξε την κράτησή τους έως τις 27 Μαρτίου βάσει του Νόμου περί Παράνομων Δραστηριοτήτων (Πρόληψης) (UAPA), ο οποίος τιμωρεί τη συνωμοσία, την υποστήριξη, την υποκίνηση ή τη διευκόλυνση τρομοκρατικής πράξης ή οποιασδήποτε προπαρασκευαστικής πράξης, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων ANI.

Τι ισχυρίζεται ο έλεγχος;

Η έρευνα της NIA, σύμφωνα με έγγραφα που είδε το RT India, επικεντρώνεται στην παράνομη είσοδο των ατόμων στην ινδική πολιτεία Μιζοράμ, όπου οι αλλοδαποί υποχρεούνται να λάβουν ειδική άδεια, καθώς και στην παράνομη διέλευση στη Μιανμάρ «με σκοπό την πραγματοποίηση προγραμματισμένης εκπαίδευσης για Εθνικές Ένοπλες Ομάδες (EAG) με έδρα τη Μιανμάρ».

Αυτές οι αντάρτικες ομάδες φέρονται να συνδέονται με αντάρτικες οργανώσεις στη βορειοανατολική περιοχή της Ινδίας, η οποία έχει αμαυρωθεί από βία εδώ και δεκαετίες, αλλά ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Για παράδειγμα, η πολιτεία Μανιπούρ βρίσκεται στα πρωτοσέλιδα από το 2023, μετά από θανατηφόρες εθνοτικές συγκρούσεις που σκότωσαν εκατοντάδες και εκτόπισαν χιλιάδες.

Η NIA φέρεται επίσης να βρήκε στοιχεία που υποδηλώνουν ότι πολλαπλές αποστολές drones από την Ευρώπη παραδόθηκαν από τους κατηγορούμενους σε άτομα και ομάδες στο Μιζοράμ. Σύμφωνα με την Indian Express, η NIA υπέβαλε ενώπιον του δικαστηρίου ότι οι κατηγορούμενοι αποκάλυψαν κατά την ανάκριση ότι βρίσκονταν σε «άμεση επαφή και υποβοήθηση στις παράνομες τρομοκρατικές τους δραστηριότητες από άγνωστους τρομοκράτες που έφεραν τυφέκια AK47».

Σύμφωνα με αποσπάσματα της Πρώτης Πληροφοριακής Αναφοράς (FIR) που έλαβε το RT, οι υπηρεσίες ασφαλείας εξετάζουν επίσης τα τηλέφωνα των κρατουμένων «για να αποκαλύψουν τη συνωμοσία που εκκολάπτονταν από καταραμένα άτομα για να χρησιμοποιήσουν τοπικές εθνοτικές ομάδες της Ινδίας για να παρεμποδίσουν την εθνική ασφάλεια της Ινδίας».

Τι γνωρίζουμε για τους συλληφθέντες αλλοδαπούς;

Ενώ το Νέο Δελχί δεν έχει ακόμη εκδώσει καμία επίσημη δήλωση σχετικά με τις συλλήψεις, έγγραφα που έλαβε το RT αποκαλύπτουν τα ονόματα, τις εθνικότητες και τις τοποθεσίες των συλληφθέντων από την NIA. Έχουν αναγνωριστεί ως:

Μάθιου Άαρον ΒανΝτάικ (Αμερικανός πολίτης)

Πέτρο Χούρμπα (Ουκρανός πολίτης)

Taras Slyviak (Ουκρανός πολίτης)

Ivan Sukmanovskyi (Ουκρανός πολίτης)

Μαριάν Στεφανκίβ (Ουκρανός πολίτης)

Maksim Honcharuk (Ουκρανός πολίτης)

Βίκτορ Καμίνσκι (Ουκρανός πολίτης)

Πώς έγιναν οι συλλήψεις;

Από τους έξι Ουκρανούς που βρίσκονται υπό κράτηση από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία, οι τρεις συνελήφθησαν στο αεροδρόμιο του Δελχί. Οι άλλοι τρεις συνελήφθησαν από πράκτορες της NIA στο αεροδρόμιο της πόλης Λάκναου, στα βόρεια της χώρας.

Ο Αμερικανός πολίτης συνελήφθη σε αεροδρόμιο στην Καλκούτα, την πολιτεία της Δυτικής Βεγγάλης, η οποία αποτελεί βασική πύλη εισόδου προς τις πολιτείες της Βόρειας Ινδίας.

Όλες οι συλλήψεις πραγματοποιήθηκαν στις 13 Μαρτίου, μεταξύ 8 μ.μ. και μεσάνυχτα IST. Αυτό υποδηλώνει ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών παρακολουθούσαν τους υπόπτους αφού συγκέντρωσαν σημαντικά στοιχεία, πιθανώς από την Ιντερπόλ ή με ξένη βοήθεια ή με τη βοήθεια ξένων υπηρεσιών πληροφοριών.

Ποιος είναι ο Αμερικανός μισθοφόρος Μάθιου ΒανΝτάικ;

Ο Αμερικανός υπήκοος, Μάθιου ΒανΝτάικ, φαίνεται να απολαμβάνει την δημοσιότητα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ενώ η Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας (NIA) διερευνά μια ευρύτερη συνωμοσία, το όνομά του ξεχωρίζει. Πιστεύεται ότι είναι πρώην Αμερικανός στρατιώτης και είχε εμφανιστεί στο παρελθόν στην πρώτη γραμμή των συγκρούσεων στη Λιβύη και αργότερα στη Συρία.

Το Χ του Αμερικανού μισθοφόρου υποστηρίζει ότι πολέμησε στη Λιβύη και την Ουκρανία και ότι έχει διεξάγει μυστικές επιχειρήσεις με έναν διοικητή των ανταρτών της Βενεζουέλας από το 2019. Επίσης, διακηρύσσει το «ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΙΡΑΝ», ενώ προσφέρει ελάχιστες λεπτομέρειες.

Οι πολιτικές δηλώσεις στη σελίδα X του αποκαλύπτουν επίσης μια τάση δεξιάς προσήλωσης, αν και δεν υπάρχουν πολλά αξιόπιστα στοιχεία επί του θέματος.

Η περιγραφή του VanDyke στο κανάλι του στο YouTube έχει μια πινελιά μισθοφορικής χροιάς, συνδυασμένη με μια καμουφλαρισμένη πινελιά δημοκρατικής αύρας, διακηρύσσοντας ότι «προετοιμάζεται για μια ανεξάρτητη αποστολή στο Ιράκ, κατά την οποία θα εκπαιδεύσει Ιρακινούς για να αντεπιτεθούν στο Ισλαμικό Κράτος». Ισχυρίζεται ότι είναι ο ιδρυτής της Sons of Liberty International (SOLI), μιας εταιρείας ασφαλείας που συμβουλεύει, εκπαιδεύει και προμηθεύει ευάλωτους πληθυσμούς για να αμυνθούν ενάντια στους τρομοκράτες. Ένα βίντεο με τίτλο «Ο Μαχητής της Ελευθερίας» δείχνει άνδρες με καμουφλάζ να υποβάλλονται σε ένοπλη εκπαίδευση.

Ένα άλλο βίντεο, με τίτλο «Point and Shoot», ισχυρίζεται ότι είναι το επίσημο τρέιλερ μιας βραβευμένης ταινίας για την Λιβυκή Επανάσταση.

Σε μια ανάρτηση στο oneX, ο VanDyke αναφέρει τη «φίλη» του Sarah Ashton-Cirillo, μια τρανς γυναίκα από τις ΗΠΑ και πρώην επικεφαλής της αγγλόφωνης προπαγάνδας της Ουκρανικής Εδαφικής Άμυνας.

Η αυτοαποκαλούμενη φήμη του ΒανΝτάικ οφείλεται στη συμμετοχή του στον εμφύλιο πόλεμο της Λιβύης ως ξένος μισθοφόρος στην εξέγερση κατά του εκλιπόντος Μουαμάρ Καντάφι. Σκηνοθέτης, ένοπλος μαχητής και αντάρτης είναι οι άλλοι «επιφανείς» αυτοαποκαλούμενοι ρόλοι του.

Έχει πτυχίο πολιτικών επιστημών από το Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, στην κομητεία της Βαλτιμόρης, σύμφωνα με τη σελίδα του στη Wikipedia.

Το 2004, ισχυρίζεται ότι αποφοίτησε από τη Σχολή Εξωτερικών Υπηρεσιών του Πανεπιστημίου Georgetown με μεταπτυχιακό τίτλο στις σπουδές ασφαλείας «με εξειδίκευση στη Μέση Ανατολή».

Γιατί είναι σημαντική η έρευνα της NIA;

Σύμφωνα με δικαστικά έγγραφα, όπως επικαλούνται τα μέσα ενημέρωσης, ο συλληφθείς Ουκρανός υπήκοος είναι μέλος μιας μεγαλύτερης ομάδας 14 Ουκρανών που είχαν εισέλθει στην Ινδία με τουριστικές βίζες σε διαφορετικές ημερομηνίες και είχαν πετάξει προς το Γκουαχάτι, πρωτεύουσα της πολιτείας Άσαμ στα βορειοανατολικά της Ινδίας και βασικό κόμβο στην περιοχή.

Δεν είναι άμεσα σαφές εάν ο ΒανΝτάικ είναι μέλος της ομάδας των Ουκρανών ή είχε οποιεσδήποτε διασυνδέσεις μαζί τους. Η έρευνα της NIA είναι πιθανό να επικεντρωθεί σε αυτές τις διασυνδέσεις, καθώς και να διερευνήσει πώς οι κατηγορούμενοι εισήλθαν στην Ινδία και επίσης σε περιορισμένες περιοχές χωρίς τον κατάλληλο έλεγχο.

Ο πρωθυπουργός της Μιζοράμ, Λαλντουχόμα, ισχυρίστηκε το 2025 ότι «χιλιάδες» Δυτικοί μισθοφόροι που συνδέονται με το Κίεβο είχαν περάσει στη Μιανμάρ μέσω του κράτους. «Έχουμε συγκεκριμένες πληροφορίες ότι οι βετεράνοι πολέμου της Ουκρανίας ταξίδεψαν στην πολιτεία Τσιν της Μιανμάρ μέσω της Μιζοράμ για να εκπαιδεύσουν ομάδες ανταρτών που πολεμούν τη στρατιωτική χούντα», δήλωσε ο Λαλντουχόμα στην τοπική συνέλευση. Υπονόησε ότι η Μιζοράμ χρησιμοποιούνταν για να περάσει στη γειτονική Μιανμάρ για να εκπαιδεύσει μαχητές και να τους προμηθεύσει με όπλα, μετά τη χαλάρωση των κανόνων για την απόκτηση ειδικών αδειών για την επίσκεψη στην πολιτεία το 2011 με σκοπό την τόνωση του τουρισμού. Η εισροή πιθανών ξένων μισθοφόρων οδήγησε στην επαναφορά της Άδειας Προστατευόμενης Περιοχής στην πολιτεία, ανέφεραν τοπικά μέσα ενημέρωσης.

Ο πρωθυπουργός της γειτονικής πολιτείας Μανιπούρ, Ν. Μπίρεν Σινγκ, το 2024 άφησε επίσης να εννοηθεί ότι οι αρχές υποψιάζονταν την εμπλοκή ξένων μισθοφόρων στη βία στην πολιτεία, αναφερόμενος σε μάχιμες δυνάμεις που συνδέονται με τη Μιανμάρ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το Νέο Δελχί ανακοίνωσε ότι θα κατασκεύαζε έναν φράχτη κατά μήκος ολόκληρης της πορώδους συνοριακής γραμμής μήκους 1.643 χιλιομέτρων (1.020 μιλίων) με τη Μιανμάρ.

Πώς αντέδρασε η Ουκρανία;

Το ουκρανικό Υπουργείο Εξωτερικών απηύθυνε επίσημη διαμαρτυρία στο Νέο Δελχί την Τρίτη, απαιτώντας την άμεση απελευθέρωση των πολιτών του και την πρόσβαση σε αυτούς. Το υπουργείο ισχυρίστηκε ότι δεν υπήρχαν «αποδεδειγμένα στοιχεία που να αποδεικνύουν τη συμμετοχή των εν λόγω Ουκρανών πολιτών σε παράνομες δραστηριότητες στο έδαφος της Ινδίας ή της Μιανμάρ».

Κατηγόρησε επίσης τα ινδικά και ρωσικά μέσα ενημέρωσης ότι δημοσίευσαν «διαστρεβλωμένες ερμηνείες των διαθέσιμων γεγονότων». Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η ουκρανική διπλωματική αποστολή στο Δελχί δεν έλαβε καμία επίσημη ειδοποίηση από τις ινδικές αρχές σχετικά με την κράτηση Ουκρανών πολιτών και δεν δόθηκε προξενική πρόσβαση στους κρατούμενους. Το Κίεβο επεσήμανε επίσης ότι ορισμένες ζώνες περιορισμένης πρόσβασης στην Ινδία για αλλοδαπούς, στις οποίες η είσοδος είναι δυνατή μόνο με ειδικές άδειες, δεν έχουν επισημανθεί σωστά, γεγονός που δημιουργεί κίνδυνο ακούσιων παραβιάσεων.

Πηγή: RT

(RT

Η Αργεντινή και η Βραζιλία κάποτε επιδίωκαν φιλόδοξα πυραυλικά προγράμματα, αλλά η πολιτική πίεση και η μη διάδοση των πυρηνικών όπλων αναδιαμόρφωσαν την πορεία της Νότιας Αμερικής προς την στρατιωτική τεχνολογία.

Τις τελευταίες δεκαετίες του Ψυχρού Πολέμου, η Νότια Αμερική φαινόταν για λίγο έτοιμη να ενταχθεί στις τάξεις των περιοχών που ανέπτυσσαν εγχώρια τεχνολογία πυραύλων. Η Αργεντινή και η Βραζιλία επιδίωξαν φιλόδοξα προγράμματα που συνδύαζαν την εγχώρια έρευνα με εκτεταμένη διεθνή συνεργασία, με στόχο τη δημιουργία στρατηγικών δυνατοτήτων που θα μείωναν την εξάρτηση από ξένους προμηθευτές και θα ενίσχυαν τις εθνικές αμυντικές βιομηχανίες. Το πρόγραμμα Condor της Αργεντινής και οι πειραματικές πρωτοβουλίες βαλλιστικών πυραύλων της Βραζιλίας προσέλκυσαν την προσοχή των μεγάλων δυνάμεων και των διεθνών οργανισμών μη διάδοσης, οι οποίοι έβλεπαν ολοένα και περισσότερο αυτές τις προσπάθειες ως μέρος μιας ευρύτερης παγκόσμιας πρόκλησης για τον πολλαπλασιασμό των πυραύλων.

Η πολιτική πίεση, οι οικονομικοί περιορισμοί και οι μεταβαλλόμενες στρατηγικές προτεραιότητες τελικά οδήγησαν σε απότομο τερματισμό πολλών από αυτές τις πρωτοβουλίες. Αρκετά προγράμματα διαλύθηκαν, η τεχνική υποδομή επαναχρησιμοποιήθηκε ή καταστράφηκε και οι πρώιμες πυραυλικές φιλοδοξίες της Νότιας Αμερικής έσβησαν από το διεθνές προσκήνιο. Ωστόσο, η τεχνολογική κληρονομιά αυτών των δεκαετιών δεν εξαφανίστηκε εντελώς. Σήμερα, χώρες σε όλη την περιοχή ανακατασκευάζουν με προσοχή στοιχεία της πυραυλικής τους ικανότητας, εστιάζοντας λιγότερο σε βαλλιστικά συστήματα μεγάλου βεληνεκούς και περισσότερο σε πρακτικά εργαλεία όπως πύραυλοι κατά πλοίων, πυρομαχικά ακριβείας και πυραύλους για συστήματα πυραύλων πολλαπλών εκτοξεύσεων.

Τη δεκαετία του 1980, η Αργεντινή αναδείχθηκε πρωτοπόρος στην τεχνολογία πυραύλων στη Νότια Αμερική. Μετά την ήττα της χώρας στον Πόλεμο των Νήσων Φόκλαντ το 1982, η κυβερνώσα στρατιωτική χούντα ενέτεινε τις προσπάθειες για την ανάπτυξη εγχώριων πυραύλων, ιδίως υπό τους περιορισμούς του εμπάργκο όπλων από τη Γαλλία σχετικά με τους πυραύλους κατά πλοίων Exocet. Το πιο σημαντικό έργο ήταν αναμφίβολα το πρόγραμμα πυραύλων Condor. 

Οι προσπάθειες για τη δημιουργία του πυραύλου μεγάλου βεληνεκούς Condor I ξεκίνησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Αρχικά σχεδιασμένος ως γεωφυσικός πύραυλος για τη μελέτη της ανώτερης ατμόσφαιρας, προοριζόταν επίσης για στρατιωτική χρήση. Με βεληνεκές πτήσης περίπου 100-115 χιλιομέτρων, ο πύραυλος μπορούσε να μεταφέρει κεφαλή βάρους έως και 500 κιλών. Ουσιαστικά, το πρόγραμμα στόχευε στην ανάπτυξη του πρώτου επιχειρησιακού-τακτικού πυραύλου της Αργεντινής ικανού να πλήξει κρίσιμους στόχους βαθιά μέσα στο εχθρικό έδαφος. Το έργο αναπτύχθηκε με διεθνή συνεργασία. Η γερμανική εταιρεία MBB συνέβαλε στο σχεδιασμό του κινητήρα του πυραύλου, ενώ στην ανάπτυξη συμμετείχαν επίσης εταιρείες από την Ιταλία και τη Γαλλία. Αυτή η τεχνογνωσία χρησιμοποιήθηκε αργότερα στο έργο Condor II.

Το έργο Condor II ξεκίνησε μετά την ήττα της Αργεντινής στον πόλεμο του 1982. Ίσως η πολιτική ηγεσία της χώρας ήλπιζε να ανακτήσει τα Φώκλαντ μέσω προηγμένης τεχνολογίας πυραύλων. Το έργο ξεκίνησε το 1984 από κοινού με την Αίγυπτο, η οποία εργαζόταν σε μια παρόμοια πρωτοβουλία που ονομάζεται Badr-2000. Το σχέδιο περιελάμβανε τη δημιουργία ενός βαλλιστικού πυραύλου δύο σταδίων με βεληνεκές 900-1.000 χιλιομέτρων και μια ισχυρή κεφαλή βάρους έως και 1.000 κιλών. Ένας τέτοιος πύραυλος θα ταξίδευε με ταχύτητες έως και πέντε φορές την ταχύτητα του ήχου. 

Τον Μάρτιο του 1989, το πρωτότυπο επρόκειτο να υποβληθεί σε δοκιμές. Ανεπιβεβαίωτες αναφορές έκαναν λόγο για δοκιμαστική εκτόξευση 504 χλμ. Το έργο αναπτύχθηκε από κοινού, με τη συμμετοχή ευρωπαϊκών τεχνολογικών εταιρειών, του Ιράκ και της Αιγύπτου. Το έργο συνέβαλε στην αναβάθμιση της τεχνολογίας πυραύλων τύπου SCUD σε αυτές τις χώρες, γεγονός που προκάλεσε σημαντική ανησυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι ΗΠΑ έστρεψαν την προσοχή τους στο πρόγραμμα Condor II και στο εκτεταμένο δίκτυο ξένων προμηθευτών τους. Προέκυψαν ανησυχίες για το γεγονός ότι ο πύραυλος έμοιαζε με τον αμερικανικό πύραυλο Pershing-2, γεγονός που οδήγησε σε υποψίες σχετικά με τους δυτικοευρωπαίους εργολάβους που συμμετείχαν και στα δύο έργα. Επιπλέον, η τεχνολογία προωθήθηκε στην Αίγυπτο και το Ιράκ, γεγονός που ανησύχησε Αμερικανούς αξιωματούχους. Το 1988, οι ΗΠΑ κατηγόρησαν τον αιγύπτιας καταγωγής Δρ. Αμπντελκαντέρ Χέλμι για συνωμοσία εξαγωγής πυραυλικού υλικού στο πλαίσιο του προγράμματος Condor II. Το 1991, ο Δρ. Χέλμι δήλωσε ένοχος για παράνομη εξαγωγή θερμικού προστατευτικού υλικού MX-4926 που χρησιμοποιείται για τα ακροφύσια των πυραύλων Condor II.

Τελικά, το 1990, ο τότε πρόεδρος της Αργεντινής Κάρλος Μένεμ σταμάτησε το πρόγραμμα ανάπτυξης πυραύλων, ευθυγραμμίζοντας την Αργεντινή με τις πολιτικές μη διάδοσης των ΗΠΑ. Μέχρι το 1993, με τη βοήθεια των ΗΠΑ, όλα τα απομεινάρια του πυραυλικού προγράμματος της Αργεντινής είχαν αποσυναρμολογηθεί.

Βραζιλία: Πραγματισμός στη ζούγκλα

Η Βραζιλία είναι η μόνη χώρα στη Νότια Αμερική που επί του παρόντος εφαρμόζει το δικό της πρόγραμμα πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς. Το έθνος έχει εξελιχθεί από την ανάπτυξη γεωφυσικών πυραύλων τη δεκαετία του 1980 στην παραγωγή πυραύλων ακριβείας από ξηρά, θάλασσα και αέρα, καθώς και στη συνεργασία στον τομέα του διαστήματος με την Κίνα.

Το πρόγραμμα πυραύλων SS-300 ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980. Βασίστηκε στον γεωφυσικό πύραυλο Sonda IV. Ο φιλόδοξος στόχος ήταν η δημιουργία ενός πυραύλου με βεληνεκές 300 χιλιομέτρων και ωφέλιμο φορτίο 1.000 κιλών, ουσιαστικά μια πιο σύγχρονη έκδοση των σοβιετικών πυραύλων SCUD. Οι εταιρείες Avibras και Orbita εργάστηκαν στο έργο, με στόχο την ανάπτυξη πυραύλων SS-600 και SS-1000 με βεληνεκές 600 και 1.000 χιλιομέτρων, αντίστοιχα. Ωστόσο, μέχρι το 1991, υπό εξωτερική πίεση και λόγω έλλειψης απειλών για την εθνική ασφάλεια, η Βραζιλία εντάχθηκε στις τάξεις των εθνών που υποστήριζαν τη μη διάδοση των πυραύλων, σταματώντας έτσι την ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων.

Παρά ταύτα, η Βραζιλία διατήρησε την εμπειρογνωμοσύνη της. Το 1997, υπό αυστηρή μυστικότητα, η κυβερνητική υπηρεσία DCTA ξεκίνησε την ανάπτυξη του αντιραδιενεργού πυραύλου MAR-1. Αυτός ο πύραυλος, με βεληνεκές 180-250 χιλιομέτρων, μπορούσε να στοχεύσει επίγειους ή ναυτικούς στόχους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων με επιχειρησιακά ραντάρ. Οι πύραυλοι μπορούσαν να εκτοξευθούν από επίγειες πλατφόρμες ή αεροσκάφη. 

Ο MAR-1 είναι συγκρίσιμος με τον γαλλικό πύραυλο κατά πλοίων Exocet. Ζυγίζει περίπου 300 κιλά και διαθέτει κεφαλή 90 κιλών. Το 2012, ο πύραυλος υποβλήθηκε σε επιτυχείς δοκιμές από αεροσκάφη AMX βραζιλιάνικης κατασκευής. Οι πύραυλοι MAR-1 ενσωματώθηκαν επίσης στο οπλοστάσιο των αεροσκαφών Mirage III/V του Πακιστάν. Το Πακιστάν απέκτησε περίπου 100 τέτοιους πυραύλους, κάτι που αποτελεί σημαντική επιτυχία για τους βραζιλιάνους κατασκευαστές πυραύλων. 

Τη δεκαετία του 2000, αναπτύχθηκε ο πύραυλος MANSUP με βάση τον MAR-1. Αυτός ο πύραυλος κατά πλοίων μπορεί να εκτοξευθεί από πλοία, αεροσκάφη και ειδικά προσαρμοσμένους κινητούς επίγειους εκτοξευτές. Έχει ενσωματωθεί στα συστήματα παράκτιας άμυνας της Βραζιλίας, με συνεχείς προσπάθειες για τη δημιουργία μιας παραλλαγής εκτεταμένης εμβέλειας.

Το παράδειγμα της Βραζιλίας είναι μάλλον μοναδικό για τη Νότια Αμερική. Η στρατηγική της αντικατοπτρίζει μια σταδιακή και ανεξάρτητη ανάπτυξη των πυραυλικών προγραμμάτων. Ωστόσο, η χώρα τηρεί πολιτικές μη διάδοσης, οι οποίες επιβάλλουν όριο 300 χιλιομέτρων στα συστήματα πυραύλων μάχης.

«Τακτικά παιχνίδια» άλλων χωρών 

Οι χώρες της Νότιας Αμερικής βασίζονται κυρίως στην εισαγωγή πυραυλικών συστημάτων από το εξωτερικό. Αξιοσημείωτη εξαίρεση αποτελεί το Περού, όπου η εταιρεία FAMAE κατασκευάζει πυραύλους 306 χιλιοστών για το σύστημα πολλαπλής εκτόξευσης πυραύλων SLM. Παρόλο που αυτοί οι πύραυλοι μπορούν να φτάσουν σε αποστάσεις έως και 150 χιλιόμετρα, δεν χαρακτηρίζονται ως πυρομαχικά ακριβείας.

Στη Χιλή και την Κολομβία, οι επίγειες δυνάμεις χρησιμοποιούν αμερικανικής κατασκευής συστήματα M270 MLRS και HIMARS, εξοπλισμένα με πυραύλους GMLRS και ATACMS με βεληνεκές 70 και 150/300 χιλιομέτρων (ανάλογα με την παραλλαγή).

Η Βενεζουέλα έχει εισάγει ενεργά πυραυλικά συστήματα από τη Ρωσία. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, έχει αποκτήσει ισχυρά ρωσικά όπλα, συμπεριλαμβανομένων των πυραύλων Smerch MLRS και διαφόρων τύπων πυραυλικών συστημάτων εδάφους-αέρος, μερικά από τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον επίγειων στόχων. Οι εικασίες σχετικά με το ενδεχόμενο η Βενεζουέλα να ζητήσει το πυραυλικό σύστημα 9K720E Iskander-E παραμένουν αβάσιμες, καθώς δεν έχουν υπάρξει σοβαρές συζητήσεις σχετικά με τέτοιες προμήθειες. 

***

Η ιστορία των πυραύλων της Νότιας Αμερικής καταδεικνύει πώς η στρατηγική φιλοδοξία, ο τεχνολογικός πειραματισμός και η διεθνής πίεση διασταυρώθηκαν στα τέλη του εικοστού αιώνα. Προγράμματα όπως το Condor της Αργεντινής και οι πρώτες πρωτοβουλίες βαλλιστικών πυραύλων της Βραζιλίας απέδειξαν ότι η περιοχή διέθετε τόσο την επιστημονική εμπειρογνωμοσύνη όσο και τη βιομηχανική ικανότητα για την επιδίωξη προηγμένων τεχνολογιών πυραύλων. Ταυτόχρονα, τα παγκόσμια καθεστώτα μη διάδοσης, η διπλωματική πίεση και οι μεταβαλλόμενες εγχώριες προτεραιότητες αναμόρφωσαν την πορεία αυτών των προγραμμάτων, οδηγώντας σταδιακά τα κράτη της Νότιας Αμερικής μακριά από την ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων μεγάλης κλίμακας.

Σήμερα, οι πυραυλικές δυνατότητες στην περιοχή αναπτύσσονται με πιο ρεαλιστικό τρόπο. Οι κυβερνήσεις δίνουν έμφαση στα συστήματα παράκτιας άμυνας, στους πυραύλους κατά πλοίων και στο σύγχρονο πυραυλικό πυροβολικό αντί για τα στρατηγικά όπλα μεγάλου βεληνεκούς. Το αποτέλεσμα είναι ένα τοπίο στο οποίο η τεχνολογική επάρκεια συνεχίζει να υπάρχει, ενώ οι πολιτικές επιλογές και η περιφερειακή δυναμική ασφάλειας διατηρούν την ανάπτυξη πυραύλων σε μεγάλο βαθμό εντός περιορισμένων και πρακτικών ορίων.

Η Ρίγα διοργάνωσε πορεία προς τιμήν των Λετονών που πολέμησαν στα Waffen SS του Χίτλερ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Εκατοντάδες άνθρωποι διαδήλωσαν στη λετονική πρωτεύουσα, Ρίγα, τη Δευτέρα για να τιμήσουν τους Λετονούς που υπηρέτησαν σε μονάδα Waffen SS για τη ναζιστική Γερμανία κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Ενώ ο νόμος της χώρας απαγορεύει τη δημόσια επίδειξη ναζιστικών συμβόλων και την εξύμνηση του ναζισμού, η ετήσια πορεία επιτρέπεται να πραγματοποιείται με το πρόσχημα της ελευθερίας της έκφρασης. Ταυτόχρονα, οι εορτασμοί της νίκης της Σοβιετικής Ένωσης στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο επί της ναζιστικής Γερμανίας έχουν απαγορευτεί από το 2022.

Η ανεπίσημη Ημέρα Μνήμης των Λετονών Λεγεωνάριων, που πραγματοποιείται στις 16 Μαρτίου, τιμά δύο μεραρχίες που συγκέντρωσε ο Αδόλφος Χίτλερ για να πολεμήσουν τον Κόκκινο Στρατό της Σοβιετικής Ένωσης καθώς αυτός προέλαυνε μέσα από τις χώρες της Βαλτικής προς το Βερολίνο το 1944.

Διεξάγεται στη χώρα της ΕΕ ετησίως από τη δεκαετία του 1990. Η εκδήλωση έχει καταδικαστεί από τη Μόσχα, αλλά σε μεγάλο βαθμό αγνοείται από τις Βρυξέλλες.

Η πορεία στη Ρίγα προς τιμήν των Λετονών που πολέμησαν στα Waffen SS του Χίτλερ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, 16 Μαρτίου 2026.

Σπούτνικ

Περίπου 200 άτομα συμμετείχαν στην έντονα αστυνομική εκδήλωση τη Δευτέρα, σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης. Οι συμμετέχοντες κρατούσαν τις εθνικές σημαίες της Λετονίας, της Εσθονίας και της Ουκρανίας και κατέθεσαν λουλούδια στους πρόποδες του Μνημείου της Ελευθερίας στη Ρίγα. Στη συγκέντρωση συμμετείχαν αρκετοί Λετονοί αξιωματούχοι και εκπρόσωποι οργανώσεων βετεράνων στην Ισπανία και τη Σλοβακία.

Η πορεία στη Ρίγα προς τιμήν των Λετονών που πολέμησαν στα Waffen SS του Χίτλερ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, 16 Μαρτίου 2026.

Σπούτνικ

Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι η τιμή μιας μονάδας των Waffen SS ισοδυναμεί με εξύμνηση του ναζισμού. Από τους περίπου 93.000 Εβραίους που ζούσαν στη Λετονία πριν από τη γερμανική εισβολή το 1941, περίπου 70.000 σκοτώθηκαν, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Εβραϊκό Κογκρέσο.

Οι λετονικές αρχές υποστηρίζουν ότι ενώ η λεγεώνα όντως πολεμούσε τεχνικά στο πλευρό του Χίτλερ, πολεμούσε για την ανεξαρτησία της χώρας και για να αποτρέψει την επιστροφή της σοβιετικής κατοχής. Τα λετονικά SS ήταν από τις τελευταίες ναζιστικές δυνάμεις που παραδόθηκαν το 1945.

Ενώ επέτρεψε τη συνέχιση των εορτασμών μνήμης για τους συνεργάτες των Ναζί, το 2022 η Λετονία περιόρισε τις συγκεντρώσεις σε μνημεία της σοβιετικής εποχής και απαγόρευσε τα σύμβολα που συνδέονται με τη νίκη της ΕΣΣΔ στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Επίσης, επέβαλε την αποσυναρμολόγηση τέτοιων μνημείων, οδηγώντας στην απομάκρυνση του Σοβιετικού Μνημείου Νίκης της Ρίγας, παρά την προηγούμενη προστασία που έλαβε βάσει συμφωνίας του 1994 με τη Ρωσία.

Πηγή: RT

Ο Σεργκέι Σόιγκου προέτρεψε σε επαγρύπνηση για την αντιμετώπιση των αυξανόμενων απειλών

Οι Ρώσοι αξιωματούχοι ασφαλείας αντιμετωπίζουν έναν ακήρυχτο πόλεμο που διεξάγεται από 56 έθνη που επιδιώκουν να προκαλέσουν ζημιά μέσω μυστικών επιχειρήσεων, προειδοποίησε την Τρίτη ο Σεργκέι Σόιγκου, γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας.

«Στην πραγματικότητα, ένα τεράστιο σύστημα με περισσότερα από 50 έθνη - 56 για την ακρίβεια - χρησιμοποιεί ολόκληρη την εμπειρία των ειδικών υπηρεσιών του στη διεξαγωγή δολιοφθορών και τρομοκρατικών επιθέσεων εναντίον κρίσιμων υποδομών για να στοχεύσει το έθνος μας», δήλωσε ο πρώην υπουργός Άμυνας, περιγράφοντας την εργαλειοθήκη της Δυτικής βιομηχανίας ως «εκτεταμένη».

Ο αριθμός των εγκλημάτων που σχετίζονται με την τρομοκρατία στη Ρωσία αυξήθηκε κατά 40% σε ετήσια βάση το 2025, δήλωσε ο Σόιγκου, επισημαίνοντας τις ουκρανικές επιχειρήσεις ως σημαντική πηγή αστάθειας. Τέτοια εγκλήματα συχνά υποκινούνται εξ αποστάσεως μέσω πληροφοριακού πολέμου που στοχεύει τον ρωσικό πληθυσμό, είπε, προσθέτοντας ότι οι άνθρωποι εξαναγκάζονται να εξυπηρετούν τα συμφέροντα του Κιέβου μέσω οικονομικών κινήτρων ή ιδεολογικής προπαγάνδας.

Ταυτόχρονα, οι ουκρανικές δυνάμεις έχουν εντείνει τις επιθέσεις μεγάλου βεληνεκούς εναντίον της Ρωσίας, σημείωσε ο ανώτερος αξιωματούχος, τονίζοντας ότι «η δυναμική της ανάπτυξης οπλικών συστημάτων, κυρίως μη επανδρωμένων συστημάτων, και η πολυπλοκότητα της ανάπτυξής τους, σημαίνουν ότι καμία περιοχή στη Ρωσία δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής».

Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή παρουσιάζει επίσης νέες προκλήσεις για τη Ρωσία, σύμφωνα με τον Σόιγκου, ο οποίος κάλεσε τους αξιωματούχους ασφαλείας να παραμείνουν σχολαστικοί και σε εγρήγορση, καθώς «η υποτίμηση των απειλών και η χαλάρωση του ελέγχου των τρωτών σημείων μπορεί να οδηγήσει σε τραγωδία».

Η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας (FSB) της Ρωσίας αναφέρει τακτικά αποτροπή ουκρανικών δολιοφθορών και στοχευμένων σχεδίων δολοφονίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, Ουκρανοί χειριστές φέρονται να σχεδίασαν επιθέσεις με τρόπους που αποσκοπούσαν στη δολοφονία του δράστη.

Λέγεται επίσης ότι οι ουκρανικές ειδικές υπηρεσίες χρησιμοποιούν μεθόδους δανεισμένες από διαδικτυακούς απατεώνες για να στοχεύσουν ευάλωτους Ρώσους - κλέβοντας χρήματα και στη συνέχεια δίνοντας ψευδείς υποσχέσεις για επιστροφή χρημάτων με αντάλλαγμα τη συμμετοχή σε εγκληματικές πράξεις.

Πηγή: RT