Ο Αλέξης Τσίπρας πάει Αλεξανδρούπολη με το βλέμμα στραμμένο στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή 

Μηνύματα για την εξωτερική πολιτική αναμένεται να στείλει ο Αλέξης Τσίπρας από την Αλεξανδρούπολη στο πλαίσιο της νέας εκδήλωσης στην περιφέρεια για την παρουσίαση του βιβλίου του Ιθάκη.

Σύμφωνα με πληροφορίες ο πρώην πρωθυπουργός αναμένεται να κινηθεί σε υψηλούς τόνους τόσο για την εισβολή ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν όσο και για τους συνολικούς χειρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης και τη στάση του Έλληνα πρωθυπουργού, τον οποίο αποκάλεσε «γελωτοποιό του βασιλιά» σχετικά με την προσέγγιση του απέναντι στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.

Εθνική υποτέλεια ή πολυδιάστατη πολιτική;

Στο 10ο κεφάλαιο της Ιθάκης που έχει τίτλο η Ελλάδα ψηλότερα αναμένεται να εστιάσει η παρουσίαση του βιβλίου του. Στην ομιλία του ο Αλ. Τσίπρας θα αναλύσει διεξοδικά την πρότασή του για μια «Νέα Εθνική Πυξίδα» εστιάζοντας στις τελευταίες δραματικές γεωπολιτικές εξελίξεις, και θέτοντας το δίπολο: εθνική υποτέλεια ή πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική βασισμένη στο διεθνές δίκαιο και τα συμφέροντα της χώρας;

Αναμένεται να διατηρήσει σε υψηλούς τόνους την κριτική προς την κυβέρνηση, με αφορμή τις διεθνείς εξελίξεις και κυρίως τον πόλεμο στο Ιράν. Παράλληλα θα θέσει εκ νέου το ζήτημα «σύμμαχοι ή προστάτες» όσον αφορά τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, ενώ αναμένεται να παρουσιάσει και σαφείς κόκκινες γραμμές ως προς τις σχέσεις με τις ΗΠΑ.

Αντιπολεμικό μήνυμα και η ασφάλεια της Κύπρου

Σκιαγραφώντας μια αντιπολεμική αλλά ταυτόχρονα και ρεαλιστική γραμμή για την εξωτερική πολιτική, σύμφωνα με συνεργάτες του, θα ταχθεί κατά του πολέμου και υπέρ της ρεαλιστικής προσέγγισης, αναμένεται να τοποθετηθεί με σαφήνεια για το ζήτημα της ασφάλειας των κρατών – μελών της ΕΕ ιδιαίτερα με τις απειλές κατά της Κύπρου από το Ιράν.

Ακόμη θα στείλει σαφές μήνυμα κατά του πολέμου και υπέρ της εκπόνησης μίας εξωτερικής πολιτικής πραγματικά πολυδιάστατης και βασισμένης στο διεθνές δίκαιο.

Πυρά για την ακρίβεια και την «Ενεργειακή Ολιγαρχία»

Ταυτόχρονα ο Αλ.Τσίπρας θα δώσει ιδιαίτερη έμφαση στην αλυσιδωτή έκρηξη τιμών που αναμένεται να πυροδοτηθεί στην χώρα μας με αφορμή τον πόλεμο στο Ιράν. Στο θέμα είχε αναφερθεί και στην Κοζάνη αλλά και με τη πρόσφατη ανάρτησή του με αφορμή την επεξεργασία του Ινστιτούτου για την Ενεργειακή Δημοκρατία.

Ο Αλ.Τσίπρας κατηγόρησε ευθέως την κυβέρνηση για τα ημίμετρα που έχει εξαγγείλει «θεσπίζοντας πλαφόν στα περιθώρια κέρδους στα πρατήρια καυσίμων όχι όμως στα διυλιστήρια που θα μπορούν να ορίζουν τη τιμή εκκίνησης στην όλη αλυσίδα κατά βούληση. Και όπως σε κάθε πληθωριστική κρίση, έτσι και τώρα τα δημόσια έσοδα θα αυξηθούν από τον σταθερά υψηλό ΦΠΑ. Ήδη η αύξηση εσόδων από τις αυξήσεις στα καύσιμα αγγίζει το 30%. Και που αναμένεται να καταλήξουν ; Είναι σχεδόν βέβαιο ότι για άλλη μια φορά μέρος αυτών των εσόδων θα διατεθεί σε επιδοτήσεις που θα πριμοδοτήσουν όμως κυρίως τους παραγωγούς ενέργειας και όχι τους καταναλωτές. Και έτσι ο νέος πόλεμος θα είναι ακόμα ένα πρόσχημα για ακόμα μεγαλύτερη αισχροκέρδεια και ενίσχυση των καρτέλ. Αισχροκέρδεια που δεν περίμενε βέβαια μόνο τους πολέμους. Γιατί το ίδιο συμβαίνει εδώ και καιρό και με την ενεργειακή μετάβαση. Μια μετάβαση η οποία από ευκαιρία για πράσινη ενέργεια και απαγγίστρωση από τα καρτέλ, έγινε ακριβώς το αντίθετο, δημιούργησε μια Ενεργειακή Ολιγαρχία».

Ο συμβολισμός

Η παρουσίαση της Ιθάκης στην Αλεξανδρούπολη έχει και ένα σημαντικό συμβολισμό. Είναι ακριτικός νομός σε μια δύσκολη γεωπολιτική περίοδο όπου τον ιδιαίτερο γεωπολιτικό της χαρακτήρα ανέδειξε ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα από την αναβάθμιση του λιμανιού αλλά και την κατασκευτή της πλωτής μονάδας επαναεριοποίησης (FSRU). Εργο που αναβάθμισε τη θέση της Ελλάδας στον ενεργειακό χάρτη και ενισχύει την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας αλλά και συνολικά της ΝΑ Ευρώπης.

Η κυβέρνηση επιμένει ότι είναι ο πόλος της σταθερότητας. Ωστόσο, απέχει από το να προσφέρει πραγματικές εγγυήσεις για αυτό

Από τη στιγμή που ξέσπασε ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη κινείται στη βάση ενός πολύ συγκεκριμένου αφηγήματος, σύμφωνα με το οποίο αυτά που κάνει εγγυώνται την ασφάλεια της χώρας σε ταραγμένους καιρούς: χωρίς να έχει ασκήσει κάποια δημόσια κριτική, αποφεύγοντας όμως και να ταυτιστεί με ΗΠΑ και Ισραήλ – με την εξαίρεση, βεβαίως, της «ιδιωτικής εξωτερικής πολιτικής» υπουργών όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης –, έχει συντονιστεί με τους ευρωπαίους συμμάχους και έχει επενδύσει στην ασφάλεια της Κύπρου, αλλά και του ελλαδικού χώρου απέναντι σε ενδεχόμενες επιθέσεις σε νατοϊκές βάσεις που εμπλέκονται στις πολεμικές επιχειρήσεις.

Όμως, όλα αυτά δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι από μόνα τους εξασφαλίζουν πραγματικά τη χώρα και τη σταθερότητα. Και αυτό γιατί, όπως επεσήμανε και ο Αντώνης Σαμαράς στη Βουλή, σε μια παρέμβαση που διάφοροι έσπευσαν να απαξιώσουν χωρίς να κάνουν τον κόπο να δουν τι ακριβώς είπε – ίσως γιατί δεν μπορούσαν να απαντήσουν πειστικά σε όσα ανέφερε – η χώρα μας εάν από κάπου εξακολουθεί να απειλείται σταθερά – και άρα πρέπει να εξετάζει τρόπους αποτροπής – δεν είναι από το Ιράν, αλλά από την Τουρκία.

Με αυτό δεν θέλω να αναπαράγω κάποια πατριδοκάπηλη ρητορική. Το ίδιο επικίνδυνη όμως είναι η άγνοια ή η υποτίμηση της πραγματικότητας ότι η Τουρκία παραμένει μια χώρα που έχει αξιώσεις που συγκρούονται με τα ελληνικά συμφέροντα. Αυτό δεν σημαίνει, προφανώς, ότι η λύση θα ήταν μια σύγκρουση ανάμεσα στις δύο χώρες, αλλά την επίγνωση ότι ο όποιος διάλογος και η όποια διαπραγμάτευση δεν θα είναι καθόλου εύκολες υποθέσεις, ενώ υπάρχει διαρκώς το ενδεχόμενο ακόμη και για κάποιο «θερμό επεισόδιο».

Τα σχέδια, για παράδειγμα, για ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ, που επιμένουν κάποιοι να προωθούν, υποστηρίζοντας ότι αυτό θα αποτελέσει εγγύηση ασφάλειας, μπορεί να αποβούν μοιραία, εάν αναλογιστούμε ότι η Τουρκία, ως κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ είναι βέβαιο ότι θα εκμεταλλευτεί την ευκαιρία που της δίνει το γεγονός ότι απαιτείται και η δική της συναίνεση για να εκβιάσει για «λύση» στο Κυπριακό σύμφωνη με τη δική της γραμμή, δηλαδή τη διχοτόμηση του νησιού.

Την ίδια στιγμή, η όλη προσπάθεια «κατευνασμού» της τουρκικής πλευράς το τελευταίο διάστημα, φαίνεται ότι δεν αποτελεί απλώς μια προσπάθεια να αποφευχθούν περιττές εντάσεις, καθώς παίρνει τη μορφή μιας σιωπηρής αποδοχής τουρκικών τετελεσμένων, όπως δείχνει τουλάχιστον η αντιμετώπιση της τουρκικής NAVTEX, ένα ιδιότυπο τουρκικό βέτο σε στρατηγικά έργα ενεργειακής διασύνδεσης.

Και βέβαια, μιλώντας για σταθερότητα ήδη είδαμε ότι η κυβέρνηση αρνείται να πάρει μέτρα που θα εξασφαλίσουν ότι η κρίση στη Μέση Ανατολή δεν θα μεταφραστεί σε σημαντικό οικονομικό κόστος, καθώς ανακοίνωσε μέτρα μόνο για την αντιμετώπιση ενδεχόμενης αισχροκέρδειας, αλλά όχι μέτρα που θα εξασφαλίζουν ότι δεν θα πληρώσουν τα νοικοκυριά το κόστος των γεωπολιτικών εντάσεων.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι η ρητορική της κυβέρνησης περί εγγύησης της ασφάλειας και της σταθερότητας, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Και αυτό, γιατί η συγκεκριμένη κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με το γεγονός ότι ο τρόπος με τον οποίο σκέφτεται και δρα δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε ένα δύσκολο και από πολλές απόψεις αχαρτογράφητο πεδίο.

Η μονομερής αντίληψη των συμμαχιών και πρωτίστως η λογική ότι η χώρα εξασφαλίζεται από την ένταξη της σε ένα στρατόπεδο με συμμάχους αρκετά ισχυρούς, ώστε να την προστατεύσουν, προσκρούει πάνω στο ίδιο το γεγονός ότι αυτή  τη στιγμή η «δυτική συμμαχία» αποδιαρθρώνεται και άρα αποκτά πολύ μεγαλύτερη σημασία η πραγματική ισχύς της χώρας μας και η ικανότητά της να κατοχυρώσει συμμαχίες με βάση όρους ισοτιμίας και όχι απλώς «προσκόλλησης».

Αντίστοιχα, η δογματική επιμονή σε ένα οικονομικό μοντέλο όπου κατά βάση θα είναι οι «δυνάμεις της αγοράς» που θα υποδείξουν τη βέλτιστη λύση, σημαίνει και δυστοκία -αν όχι άρνηση- λήψης μέτρων με κριτήριο το συμφέρον της κοινωνίας σε μια περίοδο, κατά την οποία αυτό που απαιτείται είναι ισχυρές κρατικές παρεμβάσεις που θα εξασφαλίσουν ότι οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις δεν θα μετατραπούν και σε οικονομική κρίση.

Η προσπάθεια λοιπόν της κυβέρνησης να εμφανίσει όσους της ασκούν κριτική ως «επαγγελματίες ανησυχούντες» μάλλον αποσκοπεί στο να συγκαλύψει την αποτυχία της πως ό,τι προσπάθησε για χρόνια να παρουσιάσει ως επιτυχημένη «εθνική στρατηγική», αποδεικνύεται ανεπαρκής επί του πεδίου, κατώτερη των προκλήσεων που θέτει επιτακτικά η ίδια η πραγματικότητα.

Πηγή: in

Ελληνικά, τουρκικά ή ιταλικά, αυγοκομμένα ή όχι, είναι το απόλυτο φαγητό παρηγοριάς και αντίδοτο στη μοναξιά.

Είναι απίστευτα τα συναισθήματα που μπορεί να πυροδοτήσει η μνήμη από μια μυρωδιά. Περπατώντας σήμερα δίπλα στις πρόωρα ανθισμένες νεραντζιές κοντά στη γειτονιά που έζησα τα πρώτα χρόνια μου στην Αθήνα, θυμήθηκα ένα τραγούδι-εμβατήριο που έλεγε η μακαρίτισσα η γειτόνισσά μου, η κυρία Νάντια (από το Κωνσταντίνα):

«Τα ρόδα, τα τριαντάφυλλα, της άνοιξης καμάρι, τα λούλουδα, οι ζέφυροι, ο ήλιος, το φεγγάρι / χάνουν την ομορφάδα τους στη σκλαβωμένη γη...».

Σύντομο κι επαναλαμβανόμενο σαν μάντρα με την τσιριχτή φωνή της, το τραγούδι αυτό με είχε στοιχειώσει όταν μετακόμισα σε εκείνο το διαμέρισμα των Αμπελοκήπων, απέναντι ακριβώς από το δικό της, στο στενό αδιέξοδο που θύμιζε νησιώτικο σοκάκι, γεμάτο νεραντζιές και χαρουπιές. Η κυρία Νάντια ήταν πολύ ηλικιωμένη όταν τη γνώρισα και υπερβολικά κοινωνική, τόσο πολύ, που με τη σκληρότητα του εφήβου και τη νεανική φούρια τη θεωρούσα ενοχλητική, μέχρι και εκνευριστική – επειδή έβγαινε στο μπαλκόνι και με φώναζε για να αφηγηθεί τις ιστορίες της. Ήταν πολύ δύσκολο να καταλάβω τι έλεγε γιατί δεν είχε ούτε ένα δόντι μέσα στο στόμα της και σπανίως φορούσε τη μασέλα της.

Ήταν αδύνατο να την αγνοήσω γιατί μου προκαλούσε μια απροσδιόριστη λύπη, έτσι άρχισα να αφήνω την μπαλκονόπορτα ανοιχτή για να μπορώ να ακούσω τις εκκλήσεις της.

Η κυρία Νάντια στα νιάτα της ήταν τραγουδίστρια και ζούσε μόνη, παιδιά δεν είχε, μόνο ανίψια, που δεν έρχονταν ποτέ να την επισκεφτούν. Είχε μανία με την καθαριότητα και η μόνη της ασχολία ήταν να καθαρίζει το σπίτι και να τραγουδάει τα ίδια και τα ίδια τραγούδια, ξανά και ξανά, μέχρι να έρθει η ώρα να ανοίξει την τηλεόραση. Μετά καθηλωνόταν μπροστά στην οθόνη, ντυμένη με μια γαλάζια καπιτονέ ρόμπα, μέχρι τα άγρια μεσάνυχτα, χειμώνα-καλοκαίρι, φωτισμένη από μια τρεμάμενη λάμψη που άλλαζε συνεχώς χρώματα – αυτή η εικόνα έχει για πάντα χαραχτεί στο μυαλό μου ως η πιο χαρακτηριστική της μοναξιάς.

Το ρεπερτόριό της είχε μόνο τραγούδια με πόνο, που μου θύμιζαν μοιρολόγια: «Όταν σε βλέπω χαίρομαι, την τύχη μου δοξάζω, κι όταν απομακρύνεσαι, κλαίγω κι αναστενάζω». Θυμάμαι έντονα το συγκεκριμένο τραγούδι, όπως και το εμβατήριο, γιατί την είχα ηχογραφήσει να τα τραγουδάει, μαζί με κάποια ακατάληπτα λόγια της.

Τότε, στα δεκαοχτώ μου, δεν άντεχα τα τραγούδια της, τον πρώτο καιρό ήταν εφιάλτης – μετακόμισα σε αυτό το σπίτι Αύγουστο και μέχρι τον Οκτώβριο δεν έκλεισε ποτέ τις μπαλκονόπορτες. Ακόμα κι αν έκλεινα πόρτες και παράθυρα και κατέβαζα τα ρολά, ήταν αδύνατο να μη φτάνει η φωνή της μέσα στο σπίτι. Μετά ήρθε το σφουγγάρισμα του καθιστικού, έπεφτε στα γόνατα και σφουγγάριζε το παρκέ με ένα πανί που βουτούσε σε κουβά. Για ώρες. Έτριβε με μανία το πάτωμα μέχρι που δεν είχε δύναμη να σηκωθεί, και άρχιζε να φωνάζει διάφορα ονόματα για βοήθεια. Κανείς δεν της έδινε σημασία. Έμενε εκεί καθιστή στο παρκέ με το πανί στο χέρι μέχρι να βρει το κουράγιο να σταθεί στα πόδια της και σε λίγο άρχιζε πάλι το τραγούδι.

Με τον καιρό τη συνήθισα την κυρία Νάντια, άρχισε να με ενοχλεί λιγότερο και να τη συμπονώ, την έβλεπα τα βράδια να κάθεται μόνη μπροστά στην τηλεόραση, να τρώει σούπα από ένα εμαγιέ μπολ και να σκουπίζεται μετά από κάθε μπουκιά με ένα μπλουζάκι που έγραφε πάνω του «Kraft paints», το οποίο μετά το έπλενε και το άπλωνε στο μπαλκόνι. Δεν είχε ποτέ επισκέπτες. Το στενάχωρο ήταν ότι σταδιακά κατέρεε, έβγαινε όλο και πιο σπάνια, σφουγγάριζε με λιγότερη μανία, μειώθηκαν σταδιακά οι έξοδοι στο μπαλκόνι και άλλαξε και η φωνή της· όποτε έβλεπε να ανάβω το φως στο δωμάτιο έβγαινε και φώναζε με μια λεπτή φωνούλα, σχεδόν παιδική: «Θα μου κάνεις μια χάρη;».

Ήταν αδύνατο να την αγνοήσω γιατί μου προκαλούσε μια απροσδιόριστη λύπη, έτσι άρχισα να αφήνω την μπαλκονόπορτα ανοιχτή για να μπορώ να ακούσω τις εκκλήσεις της. Η χάρη που ζητούσε ήταν να πάω να της ψωνίσω – συνήθως ένα γιαουρτάκι, ένα σουβλάκι απ’ τα «Σάλωνα» (που το έκοβε κομματάκια με το μαχαίρι), μια σοκολατίνα από τον «Μικέ», ή κάποια υλικά από τον χασάπη και τον μανάβη: κιμά, άνηθο, κολοκυθάκια, πράσο, ρύζι, λεμόνια. Αυτή η «χάρη» έγινε με τον καιρό κάτι σαν ιεροτελεστία, γιατί κατέβαινα στο στενό, μου έριχνε ένα δερμάτινο πορτοφολάκι με τα λεφτά, και μετά με περίμενε πίσω από την πόρτα του διαμερίσματός της με ένα τετράγωνο ροζ μπολάκι με μια μερίδα γιουβαρλάκια. Η κυρία Νάντια τρεφόταν μόνο με γιουβαρλάκια. Δεν ξέρω αν ήταν κάποιου είδους διαταραχή ή ευκολία –τα γιουβαρλάκια ήταν μαλακά και δεν χρειαζόταν να βάζει τη μασέλα που την ενοχλούσε–, αλλά τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα έφτιαχνε γιουβαρλάκια «για έναν στόλο», τα οποία ήταν ένα υπέροχο φαγητό, το καλύτερο φαγητό –εκτός της μάνας μου– που είχα φάει μέχρι τότε. Εκείνη την εποχή η μόνη γαστρονομική έξοδος για έναν έφηβο ήταν τα Goody’s και το σουβλατζίδικο, δεν είχε και πολλές επιλογές για φαγητό στην Αθήνα.  

Τα γιουβαρλάκια της κυρίας Νάντιας ήταν αφράτα, μαλακά και με πολύ ζουμί, σούπα, με μπόλικο άνηθο και μια τσιμπιά τριμμένο μπαχάρι, που τους έδινε μια πολύ ιδιαίτερη γεύση. Μέχρι τότε δεν είχα επιχειρήσει να μαγειρέψω, δεν υπήρχε και λόγος, γιατί η μάνα μου ερχόταν και μου γέμιζε το ψυγείο φαγητά για μέρες, και είχα πάντα γεμάτη την κατάψυξη, αλλά είχα μάθει το μυστικό της συνταγής της κυρίας Νάντιας χωρίς να τη ρωτήσω. Ζύμωνε για ώρα τον κιμά με όλα τα υλικά (αυγά, ψιλοκομμένο κρεμμύδι, άνηθο, πιπέρι, αλάτι, ελαιόλαδο, ρύζι, μπαχάρι) και μετά έπλαθε μικρά μπαλάκια που τα έριχνε σε ένα μπολ με αλεύρι και τα ρόλαρε για να αλευρωθούν καλά προτού τα ρίξει στην κατσαρόλα όπου έβραζαν τα κολοκυθάκια (κομμένα στη μέση και μετά σε φέτες) και ψιλοκομμένο πράσο, σε μπόλικο νερό. Δεν τα αυγόκοβε ποτέ.

Η κυρία Νάντια πέθανε καλοκαίρι, τις ημέρες που έλειπα για διακοπές. Όταν γύρισα, το διαμέρισμά της ήταν εντελώς άδειο, το καθάριζε μια ανιψιά της για να το νοικιάσει, και έπαθα σοκ από την απώλεια. Περιέργως, μου έλειψε πολύ η κυρία Νάντια, μου έλειψαν όλα όσα με ενοχλούσαν, οι ιστορίες, το τραγούδι της. Πιο πολύ απ’ όλα όμως μου έλειψαν τα γιουβαρλάκια της. Από τη σπιτονοικοκυρά μου έμαθα ότι πέθανε την ώρα που μαγείρευε. Οι γείτονες πήραν είδηση ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και άνοιξαν την πόρτα γιατί για πρώτη φορά έκαψε το φαΐ της και βρόμισε όλη η πολυκατοικία. Έφτιαχνε γιουβαρλάκια.

Τα γιουβαρλάκια τα έχω συνδέσει με πρόσωπα και γεγονότα περισσότερο από κάθε άλλο φαγητό –ήταν το φαΐ που μαγείρευε η γιαγιά μου την ημέρα που έπεσε από την ταράτσα. Είχε βάλει μπουγάδα, ανέβηκε να απλώσει τα ρούχα και –κανείς δεν έμαθε πώς– βρέθηκε στο κενό, έκανε γκελ πάνω στα κάγκελα της βεράντας και κατέληξε κουλουριασμένη ανάμεσα στο κράσπεδο του πεζοδρομίου και τον τοίχο του δωματίου μου. Εκεί τη βρήκε η μάνα μου που άκουσε τον γδούπο και βγήκε να δει τι είχε γίνει, έβαλε τις φωνές και μαζεύτηκε όλη η γειτονιά να κλάψει τη γιαγιά που έστεκε ακίνητη και αμίλητη από το σοκ. Στην αρχή δεν μπορούσε να κουνηθεί, αλλά μετά σηκώθηκε και ρωτούσε «τι κάνουν εδώ όλες αυτές;»· εννοούσε τις γειτόνισσες. Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει ότι στεκόταν στα πόδια της, ούτε καν οι γιατροί, όταν την πήγαμε λίγο αργότερα στο νοσοκομείο. Είχε γλιτώσει μόνο με μερικούς μώλωπες και ένα (τεράστιο) καρούμπαλο στο κεφάλι. Θεωρούσαν απίθανο να έχει πέσει από τέτοιο ύψος στην ηλικία της και να μην έχει ούτε ένα σπάσιμο. Προτού την πάμε στο νοσοκομείο, θυμήθηκε να σβήσει το πετρογκάζ που μαγείρευε τα γιουβαρλάκια. Η γιαγιά μου η Ελένη (που κανείς δεν την έλεγε με το όνομά της, όλοι την έλεγαν «Τάσαινα», από το όνομα του παππού) ήταν κάτι σαν νοσοκόμα της γειτονιάς, χωρίς να είναι στ’ αλήθεια νοσοκόμα, και ήταν πάντα αδύνατη και λιτοδίαιτη. Όταν την πήρε ο αέρας, δεν πρέπει να ήταν πάνω από σαράντα κιλά, αυτό την έσωσε. Βέβαια, μετά από κάνα δυο χρόνια πέθανε από καρκίνο, αλλά από το πέσιμο γλίτωσε. Αυτή η γιαγιά μου, λοιπόν, έφτιαχνε πίτες, ψωμιά που κεντούσε το πάνω μέρος τους με μεταλλικά κεντίδια και όταν τα έψηνε τα άλειφε με μέλι, και έφτιαχνε και καταπληκτικά γιουβαρλάκια, που ούτε αυτή τα αυγόκοβε, αλλά πάντα η σούπα της ήταν αρκετά πηχτή, επειδή έβαζε στο ζουμί λίγο ρύζι.

«Yuvarlak» στα τουρκικά σημαίνει «στρογγυλός», αλλά είναι περίεργο, γιατί οι Τούρκοι τα δικά τους γιουβαρλάκια τα λένε terbiyeli köfte (χοντρικά: κεφτεδάκια με σάλτσα αυγολέμονο) και είναι ακριβώς όπως τα δικά μας γιουβαρλάκια, μόνο που χρησιμοποιούν πλιγούρι αντί για ρύζι, ή, αν βάλουν ρύζι, το σπάνε ελαφρά να γίνει σαν πλιγούρι. Στο ζουμί βράζουν μαζί πατάτες και καρότα, και το αυγοκόβουν μόνο με κρόκους, τα ασπράδια τα βάζουν στον κιμά.

Υποθέτω ότι τα γιουβαρλάκια είναι τουρκικά, αλλά εξαρτάται από το ποιον θα ρωτήσεις, γιατί τα φτιάχνουν και σε όλα τα Βαλκάνια σε κοκκινιστές παραλλαγές και στη Ρωσία φτιάχνουν tefteli (γιουβαρλάκια βρασμένα σε σάλτσα ντομάτας μαζί με ξινή κρέμα ή κρέμα γάλακτος), αλλά η πιο ιδιαίτερη εκδοχή τους είναι η σούπα τοπαλάκ (topalak çorbası), ένα παραδοσιακό πιάτο από την κεντρική Ανατολία. Τα μικροσκοπικά αυτά γιουβαρλάκια σε μέγεθος μπίλιας πλάθονται με πλιγούρι και κιμά και βράζουν σε έναν γευστικό ζωμό κρέατος μαζί με προβρασμένα ρεβίθια ή αρακά, πελτέ ντομάτας και πιπεριάς – ένα φαγητό παρηγοριάς για τις πολύ κρύες μέρες του χειμώνα. «Τοπαλάκ» σημαίνει «μικρή στρογγυλή μπάλα», και αναφέρεται στα μικρά κεφτεδάκια της σούπας.

Τα υλικά για τη σούπα τοπαλάκ είναι τα εξής:

Μισό κιλό κιμάς, τρεις κουταλιές της σούπας ψιλό πλιγούρι, ένα αυγό, μαύρο πιπέρι ή καυτερή πάπρικα (ή και τα δύο), μισό κουταλάκι του γλυκού αλάτι, ένα κρεμμύδι τριμμένο ή πολύ ψιλοκομμένο, μία κουταλιά της σούπας πελτέ ντομάτας, λίγο ψιλοκομμένο μαϊντανό, δύο κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο, δύο φλιτζάνια αρακά (φρέσκο ή κατεψυγμένο) ή δύο φλιτζάνια ρεβίθια βρασμένα.

Ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι. Το βάζουμε σε μπολ μαζί με τον κιμά, το πλιγούρι, τον μαϊντανό, το αλάτι και το πιπέρι. Ζυμώνουμε καλά με τα χέρια μέχρι να έχουμε ένα ομοιογενές, μαλακό μείγμα. Πλάθουμε μικρά κεφτεδάκια με τις παλάμες μας (σε μέγεθος φουντουκιού). Σε κατσαρόλα βάζουμε το ελαιόλαδο και τον πελτέ ντομάτας. Σοτάρουμε και ανακατεύουμε για 4-5 λεπτά. Προσθέτουμε 3-4 φλιτζάνια ζεστό νερό και τον αρακά ή τα ρεβίθια. Ρίχνουμε τα κεφτεδάκια στο μείγμα που βράζει. Μαγειρεύουμε για περίπου 30 λεπτά.

Για έναν Τούρκο τα γιουβαρλάκια χωρίς αυγολέμονο είναι ιεροσυλία, η σούπα τολπάκ, ωστόσο, δεν αυγοκόβεται. Ούτε η μάνα μου τα αυγόκοβε τα γιουβαρλάκια, τα αλεύρωνε και η σάλτσα έδενε με το αλεύρι. Στο τέλος έβαζε μπόλικο λεμόνι. Τώρα που το σκέφτομαι, τα καλύτερα γιουβαρλάκια που έχω φάει δεν ήταν αυγοκομμένα. 

Τέλος πάντων, γιουβαρλάκια, τουλάχιστον στην όψη, είναι και τα palline di riso in brodo (μπαλάκια ρυζιού σε ζωμό) των Ιταλών, ένα φαγητό που φτιάχνουν «μόνο για όσους αγαπάνε», γιατί είναι αρκετά μπελαλίδικο. Ολοστρόγγυλες κροκέτες ρυζιού βράζουν μέσα σε ζωμό κότας που φτιάχνεται βράζοντας μια ολόκληρη κότα μαζί με κρεμμύδι, καρότο, σέλερι, λίγο ελαιόλαδο, μια κουταλιά πελτέ ντομάτας, αλάτι και πιπέρι. Σουρώνουν και κρατάνε μόνο τον ζωμό, ενώ το κρέας το σερβίρουν με λευκή σάλτσα: μια μπεσαμέλ με κρέμα γάλακτος και μαϊντανό. Παλιά τα μπαλάκια ρυζιού τα έφτιαχναν κάθε φορά που έσφαζαν μια γριά κότα.

Αυτή είναι συνταγή για τα ιταλικά γιαλαντζί γιουβαρλάκια:

Μιάμιση κούπα ρύζι Καρολίνα, τρεις κούπες γάλα, δύο κουταλιές βούτυρο, 5-6 κουταλιές παρμεζάνα τριμμένη, ελάχιστο τριμμένο μοσχοκάρυδο, αλάτι, πιπέρι, λευκό αλεύρι, δύο αυγά ελαφρά χτυπημένα, ελαιόλαδο για τηγάνισμα, δύο λίτρα ζωμό κότας (τον ζεσταίνουμε προτού σερβίρουμε), έξτρα τριμμένη παρμεζάνα για το σερβίρισμα.

Βράζουμε το ρύζι με το γάλα σε χαμηλή φωτιά μέχρι να πιει όλα τα υγρά, προσθέτουμε το βούτυρο, την παρμεζάνα, αλάτι, πιπέρι και το μοσχοκάρυδο και ανακατεύουμε καλά με ένα πιρούνι.

Πλάθουμε από το μείγμα μικρά μπαλάκια –σε μέγεθος μπάλας του πινγκ πονγκ, ή και λίγο μικρότερα–, τα τσουλάμε στο αλεύρι να αλευρωθούν καλά και μετά τα βουτάμε στο χτυπημένο αυγό. Τα τηγανίζουμε σε αρκετό ελαιόλαδο μέχρι να ροδοκοκκινήσουν και μετά τα στραγγίζουμε σε χαρτί κουζίνας. Βάζουμε 6-7 κροκέτες –για κάθε άτομο– σε ένα βαθύ πιάτο, ρίχνουμε πάνω τους τον ζεστό ζωμό και πασπαλίζουμε με τριμμένη παρμεζάνα.

Πηγή: lifo

Σύμφωνα με τον Ρώσο κορυφαίο διπλωμάτη, η ΕΕ έχει «πλήρη» αυτοαπαξιωθεί και δεν υπάρχει τίποτα εποικοδομητικό στη θέση της για πρόοδο στις διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία.

ΜΟΣΧΑ, 16 Μαρτίου. /TASS/. Το καθεστώς του Κιέβου δεν είναι έτοιμο να επιλύσει τη σύγκρουση μέσω της διπλωματίας, επομένως η Ρωσία θα συνεχίσει να επιτυγχάνει τους στόχους της επί τόπου, δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ σε συνέντευξη Τύπου μετά από συνομιλίες με τον υπουργό Εξωτερικών της Κένυας Μουσαλία Μουνταβάντι.

Είπε επίσης ότι οι συνέπειες της σύγκρουσης για το Ιράν έχουν εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο.

Το TASS συγκέντρωσε τις βασικές δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών.

Ο ουκρανικός οικισμός

Η Ρωσία είναι προσηλωμένη σε όλες τις συμφωνίες για την πολιτική και διπλωματική επίλυση της ουκρανικής κρίσης, ενώ το Κίεβο είναι αυτό που τις κωλυσιεργεί: «Δυστυχώς, αυτές οι συμφωνίες, στις οποίες η Ρωσία είχε δεσμευτεί, από το 2022 έως και φέτος, σαμποτάρονται από την ουκρανική πλευρά».

Το καθεστώς του Κιέβου δεν είναι έτοιμο να επιλύσει τη σύγκρουση μέσω της διπλωματίας, επομένως η Ρωσία επιτυγχάνει τους στόχους της επί τόπου: «[Ο Ρώσος] Πρόεδρος [Βλαντιμίρ] Πούτιν έχει επανειλημμένα επιβεβαιώσει ότι είμαστε κατηγορηματικά αφοσιωμένοι σε μια λύση μέσω διαπραγματεύσεων. Αλλά επειδή το καθεστώς του Κιέβου δεν είναι έτοιμο για αυτό, θα επιτύχουμε τους στόχους της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης επί τόπου, και αυτό ήδη συμβαίνει».

Η θέση της ΕΕ παραμένει αμετάβλητη

Οι ευρωπαϊκές χώρες σκοπεύουν να διατηρήσουν το ναζιστικό καθεστώς στο Κίεβο «ανεξάρτητα από το έδαφος που έχει απομείνει στην Ουκρανία».

Η υποστήριξη της ΕΕ στον Ζελένσκι δείχνει ότι ο ναζιστικός ιός δεν έχει «φύγει από το μυαλό τους».

Η ΕΕ έχει «πλήρως» αυτοαναιρέσει, δεν υπάρχει τίποτα εποικοδομητικό στη θέση της για πρόοδο στις διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία.

Με τη «συμφιλιωτική» του στάση απέναντι στην ουκρανική κρίση, το Παρίσι προδίδει τις αρχές του πρώτου προέδρου της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας, στρατηγού Σαρλ ντε Γκωλ: «Αυτό είναι ένα σοβαρό πρόβλημα».

Ο Γάλλος αξιωματούχος, ο οποίος έφτασε στη Μόσχα για να δημιουργήσει πολιτικές επαφές σχετικά με την ουκρανική διευθέτηση, δεν έφερε τίποτα νέο: «Δεν ακούσαμε τίποτα που να μην είχε ειπωθεί δημόσια από το Παρίσι σε αυτές τις κλειστές επαφές».

Το Παρίσι «διέρρευσε» πληροφορίες σχετικά με την επίσκεψη του επίσημου εκπροσώπου του στη Μόσχα για διαπραγματεύσεις σχετικά με την ουκρανική διευθέτηση, αν και είχε ζητήσει την εμπιστευτικότητα αυτών των επαφών.

Το παλαιστινιακό πρόβλημα

Το παλαιστινιακό πρόβλημα δεν έχει βελτιωθεί εν μέσω κλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή: «Και μέχρι στιγμής δεν έχει σημειωθεί καμία πρόοδος εδώ, θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ σε αυτό».

Μετά την επιθετικότητα των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, όλοι «χαιρετίστηκαν» το παλαιστινιακό πρόβλημα στη Μέση Ανατολή, αλλά τα Ηνωμένα Έθνη (ΟΗΕ) πρέπει να φέρουν την ευθύνη για τις αποφάσεις τους: «Νομίζω ότι είναι απαραίτητο όλοι εδώ, συμπεριλαμβανομένων, πιθανώς, όλων των χωρών της περιοχής, των αραβικών χωρών, να συνειδητοποιήσουν την ευθύνη τους. Και θα είμαστε έτοιμοι να υποστηρίξουμε ενεργά μια τέτοια προσέγγιση, ώστε ο ΟΗΕ να είναι υπεύθυνος για τις αποφάσεις του».

Ο πόλεμος του Ιράν

Η Ρωσία σημείωσε τη σημασία της «άμεσης παύσης οποιωνδήποτε ενεργειών στην αντιπαράθεση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ με το Ιράν, ενεργειών που βλάπτουν τον άμαχο πληθυσμό και τις πολιτικές υποδομές».

Στο τρέχον στάδιο της σύγκρουσης για το Ιράν, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ ήδη κατανοούν πόσο σοβαρό λάθος έκαναν εξαπολύοντας την ταχεία επιχείρηση κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας: «Και, φυσικά, το Ιράν αμύνεται».

Οι συνέπειες της σύγκρουσης για το Ιράν έχουν εξαπλωθεί πέρα ​​από την περιοχή της Μέσης Ανατολής και έχουν αποκτήσει «παγκόσμια εμβέλεια».

Όλες οι χώρες που εμπλέκονται στη σύγκρουση πρέπει να σταματήσουν ενέργειες «που βλάπτουν τις πολιτικές υποδομές και οδηγούν σε θύματα μεταξύ των αμάχων».

Η Ρωσία είναι έτοιμη να διαδραματίσει μεσολαβητικό ρόλο στην πολιτική διευθέτηση: «Πιστεύουμε ότι έχουμε τα μέσα για αυτό».

Οι συνέπειες της κρίσης μετά την επίθεση στο Ιράν είναι δύσκολο να προβλεφθούν, «εκτός αν σταματήσουμε αμέσως, συνέλθουμε και αρχίσουμε να επεξεργαζόμαστε συμφωνίες που δεν θα διαταραχθούν από κανέναν αυτή τη φορά».

Το Ιράν χρειάζεται εγγυήσεις ασφαλείας: «Χρειάζονται εγγυήσεις ασφαλείας εδώ. Μου είναι σαφές ότι το Ιράν χρειάζεται τέτοιες εγγυήσεις».

Οι δηλώσεις των ΗΠΑ ότι θέλουν να αποκτήσουν όλο το εμπλουτισμένο ιρανικό ουράνιο καταδεικνύουν την πρόθεση της Ουάσιγκτον να οικειοποιηθεί όλη την ενέργεια του πλανήτη. «Αποδεικνύεται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν απλώς να αποκτήσουν αυτήν την ενέργεια για τον εαυτό τους. Όπως ακριβώς θέλουν να αποκτήσουν σχεδόν όλους τους πόρους υδρογονανθράκων, είτε στη Λατινική Αμερική, την Καραϊβική, τον Περσικό Κόλπο είτε σε άλλες απέραντες εκτάσεις του πλανήτη μας».

Σχέσεις με την Κένυα

Η Ρωσία και η Κένυα θεωρούν την πυρηνική ενέργεια ως έναν πολλά υποσχόμενο τομέα συνεργασίας: «Μιλήσαμε υπέρ της επέκτασης των διμερών πρακτικών έργων. Η ενέργεια, συμπεριλαμβανομένης της πυρηνικής ενέργειας, οι τηλεπικοινωνίες, η γεωργία, η γεωλογική εξερεύνηση, η εξόρυξη και οι υψηλές τεχνολογίες, συμπεριλαμβανομένης της εξερεύνησης του διαστήματος, ήταν μεταξύ των πολλά υποσχόμενων τομέων».

Η Ρωσία και η Κένυα «ανταλλάξαν απόψεις» σχετικά με τις προετοιμασίες για την τρίτη σύνοδο κορυφής Ρωσίας-Αφρικής που θα πραγματοποιηθεί αυτό το φθινόπωρο.

Η συμμετοχή των Κενυατών στην ειδική στρατιωτική επιχείρηση είναι εθελοντική και «σε πλήρη συμμόρφωση με τη ρωσική νομοθεσία».

«Όλα τα εισερχόμενα αιτήματα από την πρεσβεία της Κένυας στη Μόσχα σχετικά με κάθε Κενυάτη που εμπλέκεται σε ειδική στρατιωτική επιχείρηση διαβιβάζονται αμέσως στο ρωσικό Υπουργείο Άμυνας».

Η Ρωσία και η Κένυα «συμφώνησαν να επιταχύνουν» τις εργασίες για την προετοιμασία συμφωνίας για την ίδρυση της ρωσο-κενυατικής επιτροπής οικονομικής συνεργασίας.

Η Ρωσία και η Κένυα ενδιαφέρονται να υπογράψουν συμφωνία για τη μετανάστευση εργατικού δυναμικού.