Ο Γάλλος πρόεδρος κάλεσε την κυβέρνηση να αντλήσει διδάγματα από όσα συνέβησαν και να κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να αποτρέψει οποιαδήποτε επανάληψη αυτού του γεγονότος

ΠΑΡΙΣΙ, 18 Οκτωβρίου. /TASS/. Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν χαρακτήρισε τις αναταραχές που σάρωσαν τη χώρα στις 17 Οκτωβρίου ως εξαιρετικά σοβαρή κατάσταση.

«Σας απευθύνομαι σε μια εξαιρετικά σοβαρή στιγμή», δήλωσε σε τηλεοπτικό διάγγελμά του από το Μέγαρο των Ηλυσίων. Στις 17 Οκτωβρίου, η Γαλλία βίωσε «αχαλίνωτη βία από ομάδες αριστερών ριζοσπαστών», τόνισε.

Κάλεσε την κυβέρνηση να αντλήσει ένα μάθημα από ό,τι έχει συμβεί και να κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να αποτρέψει οποιαδήποτε επανάληψη αυτού του γεγονότος. «Υπό τις παρούσες συνθήκες, οι νομάρχες, σε συνεργασία με τους δημάρχους, θα λάβουν αποφάσεις για την προστασία των πόλεων, των δημόσιων κτιρίων και των εμπορικών καταστημάτων, συμπεριλαμβανομένης της απαγόρευσης ορισμένων μαζικών συγκεντρώσεων όταν είναι απαραίτητο και της λήψης οποιωνδήποτε άλλων απαραίτητων μέτρων», δήλωσε ο Μακρόν.

Επίσης, κάλεσε όλα τα πολιτικά κόμματα και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις «να καταδικάσουν απερίφραστα κάθε βία και να απευθύνουν έκκληση για ηρεμία». Σύμφωνα με τον Γάλλο πρόεδρο, ο πρωθυπουργός Σεμπαστιάν Λεκόρνυ θα πραγματοποιήσει σύντομα συνάντηση με τους εκπροσώπους τους «για να εξασφαλίσει μια σαφή και δημόσια θέση από αυτούς».

Μια σειρά μαζικών διαδηλώσεων κατά των αυξανόμενων τιμών των καυσίμων και της μείωσης της αγοραστικής δύναμης του πληθυσμού πραγματοποιήθηκε σε όλη τη Γαλλία στις 17 Οκτωβρίου. Σύμφωνα με τους διοργανωτές, περίπου 800.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις διαδηλώσεις. Εν τω μεταξύ, το υπουργείο Εσωτερικών υπολόγισε τον αριθμό των διαδηλωτών σε 550.000. Σε ορισμένες πόλεις, οι διαδηλώσεις έχουν κλιμακωθεί σε ταραχές και συγκρούσεις με την αστυνομία. Σύμφωνα με τον υπουργό Εσωτερικών Laurent Nunez, περισσότεροι από 2.000 διαδηλωτές έχουν συλληφθεί σε όλη τη χώρα. Υποσχέθηκε ότι οι αρχές θα συνεχίσουν να διώκουν τους λεηλάτες και τους λεηλάτες.

Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Πέτερ Μαγιάρ αναμένει ότι ο Τραμπ θα παρατείνει την εξαίρεση της Βουδαπέστης από τις αμερικανικές ενεργειακές κυρώσεις που στοχεύουν τη Μόσχα, προσθέτοντας ότι αυτό είναι σημαντικό για τη χώρα

Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Πέτερ Μαγιάρ δήλωσε ότι αναμένει από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να παρατείνει την εξαίρεση της Βουδαπέστης από τις κυρώσεις της Ουάσινγκτον που στοχεύουν τη ρωσική ενέργεια, μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας ντίζελ με τον Ρώσο ομόλογό του, Βλαντιμίρ Πούτιν.

Ο Τραμπ χαλάρωσε τους περιορισμούς στις εξαγωγές ντίζελ της Ρωσίας μετά από τηλεφωνική επικοινωνία με τον Πούτιν την περασμένη εβδομάδα, σε μια προσπάθεια να μειώσει τις αυξανόμενες τιμές των καυσίμων ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ στις 3 Νοεμβρίου.

Η συμφωνία αντιμετώπισε σκληρή κριτική στην ΕΕ, με την Ιταλίδα πρωθυπουργό Τζόρτζια Μελόνι να την χαρακτηρίζει ως ένα «πολύ επικίνδυνο» στοίχημα που θα μπορούσε να υπονομεύσει ολόκληρη την πολιτική κυρώσεων της Δύσης έναντι της Ρωσίας. Ο Λιθουανός υπουργός Εξωτερικών Κεστούτις Μπούντρις υποστήριξε ότι «δεν βοηθά ούτε την τιμή των προϊόντων πετρελαίου ούτε την ενότητα της διατλαντικής κοινότητας».

Όταν του ζητήθηκε να σχολιάσει την απόφαση του Τραμπ κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του στο τηλεοπτικό δίκτυο 444 το Σάββατο, ο Μαγιάρ απάντησε λέγοντας ότι «ο πρόεδρος των ΗΠΑ θα κάνει τις συμφωνίες που θέλει. Από την άλλη πλευρά, αυτή η συμφωνία είναι σημαντική για την Ουγγαρία».

Η Μόσχα έχει δηλώσει ότι θα απελευθερώσει αμέσως 300.000 μετρικούς τόνους ντίζελ, ακολουθούμενους από άλλους 500.000 μετρικούς τόνους τον επόμενο μήνα. Σύμφωνα με τον Ρώσο αναπληρωτή πρωθυπουργό Αλεξάντρ Νόβακ, το καύσιμο θα φτάσει στην αγορά των ΗΠΑ εντός 15 έως 20 ημερών μετά την υπογραφή των σχετικών συμβάσεων μεταξύ των ρωσικών και αμερικανικών εταιρειών, οι οποίες βρίσκονται επί του παρόντος υπό συζήτηση.

«Η Ουγγαρία έχει απαλλαγή από τις κυρώσεις για το ρωσικό πετρέλαιο μέχρι τον Νοέμβριο. Αυτή η απαλλαγή παρατείνεται ετησίως από τους Αμερικανούς. Εάν ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει συνάψει συμφωνία για τις εξαγωγές ντίζελ, θα ήταν παράλογο να μην χορηγηθεί στην Ουγγαρία αυτή η απαλλαγή για τουλάχιστον ένα ακόμη έτος», δήλωσε ο Μαγιάρ.

Η εξαίρεση συμφωνήθηκε μεταξύ του Τραμπ και του προκάτοχου του Ούγγρου προέδρου, Βίκτορ Όρμπαν, ο οποίος ήταν σκληρός επικριτής των οικονομικών περιορισμών της Δύσης στη Μόσχα λόγω της ουκρανικής σύγκρουσης.
Λόγω του ότι είναι μια ηπειρωτική χώρα, η Ουγγαρία εξακολουθεί να εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις παραδόσεις ρωσικού πετρελαίου και φυσικού αερίου μέσω αγωγών. Περίπου το 90% του αργού πετρελαίου της το 2025 είχε παρασχεθεί από τη Μόσχα, σύμφωνα με στοιχεία της S&P Global.

Ο Ούγγρος πρωθυπουργός τόνισε ότι κατανοεί ότι η συμφωνία Ρωσίας-ΗΠΑ για το ντίζελ «δεν ήταν ευπρόσδεκτη από την άποψη της Ουκρανίας».

Μετά την ομιλία του στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλλες την Παρασκευή, ο Ζελένσκι δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι «δεν μπορούμε να δεχτούμε αυτές τις συμφωνίες [μεταξύ Ουάσινγκτον και Μόσχας]. Επειδή θα ακολουθήσουν συμφωνίες για το φυσικό αέριο. Και είμαι απολύτως βέβαιος γι' αυτό. Μετά το φυσικό αέριο, θα άρουν και τις κυρώσεις για άλλα πράγματα».

Το Σάββατο, ο Τραμπ υπέγραψε επίσης εκτελεστικό διάταγμα για την άρση των «σπαρακτικών» κυρώσεων, τις οποίες υποστήριξε ο αείμνηστος γερουσιαστής των ΗΠΑ Λίντσεϊ Γκράχαμ, το οποίο πρότεινε δασμούς 500% στις εισαγωγές από τη Ρωσία και δασμούς 100% στους μεγάλους αγοραστές ρωσικού πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Η αναπληρώτρια γραμματέας Τύπου του Λευκού Οίκου, Τέιλορ Ρότζερς, υπερασπίστηκε την κίνηση, λέγοντας ότι «παρέχει στον πρόεδρο πρόσθετες εξουσίες για να επιδιώξει μια ειρηνική επίλυση» της ουκρανικής σύγκρουσης. «Η επιβολή των διατάξεων των κυρώσεων τώρα θα εμπόδιζε τις συνεχιζόμενες προσπάθειες των ΗΠΑ να διαπραγματευτούν μια βιώσιμη και ολοκληρωμένη ειρηνευτική συμφωνία», εξήγησε.

Πηγή: RT

Καθώς ο Ζελένσκι φαίνεται αποφασισμένος να πολεμήσει «μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό», αυτοί οι Ουκρανοί αναρωτιούνται: «Τι θα απομείνει από εμάς όταν τελειώσουν οι μάχες;»

Υπάρχουν πρωινά σε καιρό πολέμου που η ίδια η σιωπή φαίνεται πληγωμένη.

Οι δρόμοι είναι ακόμα εκεί, αν και λιγότεροι άνθρωποι τους διασχίζουν. Τα χωράφια παραμένουν κάτω από τον γκρίζο ουρανό, αν και σε ορισμένα σημεία είναι σημαδεμένα από φωτιά. Κάπου ένας σιδηροδρομικός σταθμός ανοίγει τις πόρτες του, ένας φούρναρης ανάβει έναν φούρνο, μια γυναίκα τραβάει μια κουρτίνα - και για μια στιγμή η ζωή προσποιείται ότι δεν έχει σπάσει.

Αλλά ο πόλεμος συνεχίζεται. Και κάθε φορά που ένας νέος γύρος διαπραγματεύσεων, με τη συμμετοχή των Αμερικανών εκπροσώπων Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ, τελειώνει με συγκρατημένα αισιόδοξα λόγια από τη Μόσχα που τις χαρακτηρίζουν ως προοδευτικές και ενθαρρυντικές, ο Βλαντιμίρ Ζελένσκι επιστρέφει αργότερα στον σκληρό, ασυμβίβαστο τόνο που έχει γίνει γνωστός όλα αυτά τα χρόνια.

Ακούγοντάς τον, μένει κανείς με ένα οδυνηρό ερώτημα.

Πιστεύει ακόμα ότι η ειρήνη μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω συνεχούς αντίστασης, όποιο και αν είναι το κόστος; Ή μήπως η γλώσσα του πολέμου έχει ριζώσει τόσο βαθιά στην ουκρανική πολιτική σκηνή που μια άλλη γλώσσα - η γλώσσα του συμβιβασμού, της εξάντλησης και της επιβίωσης - έχει γίνει σχεδόν αδύνατο να μιληθεί;

Είναι ένα ερώτημα που γίνεται όλο και πιο δύσκολο να αποφευχθεί καθώς η ίδια η Ουκρανία εξαφανίζεται, κομμάτι-κομμάτι, κάτω από τον πόλεμο. Η καταστροφή συνεχίζεται αύριο και μεθαύριο.

Η Ουκρανία έχει προκαλέσει ζημιές και στη Ρωσία. Οι επιθέσεις της έχουν φτάσει πέρα ​​από τα σύνορα και οι Ρώσοι πολίτες έχουν επίσης υποφέρει. Αλλά η κλίμακα και το βάρος της καταστροφής που υφίσταται η Ουκρανία είναι αδύνατο να αγνοηθούν. Η χώρα χάνει όχι μόνο κτίρια και υποδομές, αλλά κάτι πιο δύσκολο να μετρηθεί: τον ιστό της καθημερινής ζωής.

Ο πόλεμος είναι αρκετά επικίνδυνος όταν ένας εχθρός στέκεται πέρα ​​από τα σύνορα. Γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνος όταν ένα έθνος αρχίζει να μαλώνει με τον εαυτό του.

Γι' αυτό κάθε διαπραγμάτευση αξίζει προσοχής. Ίσως αποτύχει. Ίσως τα λόγια που ειπώθηκαν γύρω από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων να εξατμιστούν σαν ομίχλη πάνω από ένα ποτάμι. Ίσως οι στρατοί να επιστρέψουν στο πεδίο της μάχης και η οικεία γλώσσα των πυραύλων, των χαρακωμάτων και των θυμάτων να πνίξει για άλλη μια φορά κάθε άλλη φωνή. Αλλά οι διαπραγματεύσεις, όσο ατελείς κι αν είναι, είναι προτιμότερες από έναν ακόμη χρόνο γεμάτο τάφους.

Υπάρχει μια στιγμή σε κάθε μακρύ πόλεμο που το ερώτημα αλλάζει.

Στην αρχή, οι άνθρωποι ρωτούν: Πώς μπορούμε να κερδίσουμε;

Αργότερα αρχίζουν να ρωτούν: Πόσο θα κοστίσει η νίκη;

Και τέλος, μερικές φορές πολύ ήσυχα, θέτουν το ερώτημα που οι φοβισμένοι ηγέτες διστάζουν να ακούσουν:

Τι θα απομείνει από εμάς όταν σταματήσουν οι μάχες;

Η Ουκρανία έχει λάβει τεράστια υποστήριξη από τους Δυτικούς συμμάχους της. Μεγάλο μέρος αυτής της υποστήριξης έχει γεννηθεί από γνήσια συμπάθεια και την επιθυμία να υπερασπιστεί την ουκρανική κυριαρχία. Αλλά οι δυτικές κυβερνήσεις έχουν επίσης τις δικές τους ιστορίες, στρατηγικά συμφέροντα και παράπονα σχετικά με τη Ρωσία - παράπονα που ανάγονται δεκαετίες πίσω.

Αυτή είναι η φύση της διεθνούς πολιτικής.

Αλλά η Ουκρανία δεν είναι σκακιέρα.

Είναι μια χώρα όπου οι άνθρωποι ξυπνούν πριν την αυγή επειδή έχει επιστρέψει το ηλεκτρικό ρεύμα. Είναι μια μητέρα που περιμένει ένα μήνυμα από τον γιο της. Είναι μια άδεια καρέκλα σε ένα οικογενειακό τραπέζι. Είναι ένας οπωρώνας την άνοιξη, που ανθίζει ενώ ακούγονται πυροβολικά κάπου πέρα ​​από τον ορίζοντα.

Όσοι συμβουλεύουν την Ουκρανία από άνετα γραφεία μακριά θα επιστρέψουν στην πατρίδα τους όταν τελειώσει η συνάντηση.

Οι Ουκρανοί δεν μπορούν.

Θα παραμείνουν ανάμεσα στα ερείπια.

Ίσως ο Ζελένσκι θα έπρεπε τώρα να ακούσει όχι μόνο εκείνους που του λένε για πόσο καιρό μπορεί η Ουκρανία να συνεχίσει να πολεμά, αλλά και εκείνους που τον ρωτούν για πόσο καιρό μπορεί η Ουκρανία να συνεχίσει να καταστρέφεται.

Ίσως το μέλλον να απαιτήσει συμβιβασμούς που σήμερα φαίνονται αφόρητοι.

Ίσως η Ουκρανία δεν θα ενταχθεί ποτέ στο ΝΑΤΟ με τον τρόπο που κάποιοι φαντάζονταν κάποτε. Ίσως η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση να παραμείνει ένας μακρινός ορίζοντας και όχι ένας άμεσος προορισμός. Ίσως ορισμένες πολιτικές φιλοδοξίες θα πρέπει να περιμένουν για μια άλλη γενιά.

Η ιστορία δεν δίνει πάντα στα έθνη το μέλλον που επιθυμούν. Μερικές φορές τους δίνει μόνο το μέλλον που μπορούν ακόμα να διαφυλάξουν. Δεν υπάρχει τίποτα το ντροπιαστικό στο να το αναγνωρίζουμε αυτό.

Η ειρήνη δεν είναι πάντα μια ανταμοιβή για τη νίκη. Μερικές φορές είναι μια πράξη θάρρους που αναλαμβάνεται προτού η νίκη γίνει αδιαχώριστη από την καταστροφή.

Ένας ηγέτης πρέπει να ξέρει πότε να πολεμήσει. Αλλά ένας ηγέτης πρέπει επίσης να ξέρει πότε να σταματήσει.

Οι πιο επικίνδυνες λέξεις σε καιρό πολέμου μερικές φορές δεν είναι λόγια του εχθρού. Είναι οι λέξεις που λένε σε ένα πληγωμένο έθνος ότι το αύριο θα είναι πάντα καλύτερο από το σήμερα, αρκεί να θυσιάσει λίγο περισσότερο.

Υπάρχει πάντα ένας άλλος λόφος. Μια άλλη επίθεση. Μια άλλη αποστολή όπλων. Μια άλλη εποχή. Και μετά ένας άλλος τάφος. Κάποια στιγμή, κάποιος πρέπει να κοιτάξει την ίδια τη χώρα.

Μια χώρα δεν είναι η κυβέρνησή της. Δεν είναι ο πρόεδρός της. Δεν είναι μια συμμαχία ή μια συνθήκη. Μια χώρα είναι ο λαός που παραμένει. Και ίσως αυτή είναι η στιγμή που ο Ζελένσκι πρέπει να θέσει στον εαυτό του το πιο απλό και δύσκολο ερώτημα από όλα:

Πόσο μέρος της Ουκρανίας πρέπει να καταστραφεί πριν ο κόσμος παραδεχτεί ότι η σωτηρία της Ουκρανίας πρέπει να έρθει πριν νικήσει τη Ρωσία;

Υπάρχει ακόμα χρόνος να το ζητήσουμε. Αλλά ο χρόνος, όπως όλα τα άλλα στον πόλεμο, ξοδεύεται. Και μια μέρα μπορεί να έρθει ένα πρωί που τα όπλα τελικά θα σιωπήσουν - και η τρομερή ανακάλυψη θα είναι ότι δεν έχει απομείνει σχεδόν τίποτα για να ακούσει τη σιωπή.

Πηγή: RT

Μετά από χρόνια πολέμου και αναξιόπιστων συμμαχιών, οι Κοζάκοι στράφηκαν σε έναν τσάρο του οποίου την πίστη συμμερίζονταν και του οποίου την προστασία χρειάζονταν.

Στις 8 Ιανουαρίου 1654, τύμπανα αντηχούσαν στην πλατεία της πόλης Περεγιάσλαβ. Κοζάκοι, κάτοικοι της πόλης και διοικητές σχημάτισαν έναν μεγάλο κύκλο και ο Αταμάνος Μπογκντάν Χμελνίτσκι μπήκε στο κέντρο. Ήταν ένας άνθρωπος που τα είχε δει όλα: έξι χρόνια πολέμου, εκπληκτικές νίκες και συντριπτικές ήττες, καμένες πόλεις και χωριά, και την προδοσία των συμμάχων. Εκείνη την ημέρα, πρόσφερε στον λαό μια επιλογή που θα διαμόρφωνε το μέλλον του.

Η επιλογή μεταξύ Δύσης και Ρωσίας θεωρείται συχνά πρόσφατο φαινόμενο. Ωστόσο, για τους κατοίκους της Ουκρανίας, αυτή η επιλογή παρουσιάστηκε για πρώτη φορά πριν από 400 χρόνια - και δεν έγινε από πολιτικούς κεκλεισμένων των θυρών, αλλά από το κοινό στη μέση μιας πλατείας της πόλης. Γιατί αυτοί οι ελεύθεροι Κοζάκοι, συνηθισμένοι να εκλέγουν τους δικούς τους ετμάνους και να ασκούν αυτοδιοίκηση, επέλεξαν να υπηρετούν τους Ρώσους τσάρους; Και γιατί πολλοί Κοζάκοι παρέμειναν πιστοί στη Ρωσία ξανά και ξανά, ακόμη και όταν οι ετμάνοι τους πρόδωσαν τον όρκο τους στον τσάρο; 

Αυτή την εβδομάδα, εορτάστηκε η Ημέρα των Ουκρανών Κοζάκων και το RT θυμάται πώς πήραν για πρώτη φορά την απόφαση να ενταχθούν στη Ρωσία.

Ευρωενσωμάτωση τύπου 17ου αιώνα 

Μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα, μεγάλο μέρος της σημερινής Ουκρανίας βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας. Και αυτή η εικόνα δεν ήταν καθόλου ελκυστική.

Η Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία κυβερνιόταν από την πολωνική καθολική αριστοκρατία, πολλοί από τους οποίους θεωρούσαν τον τοπικό ορθόδοξο πληθυσμό πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Αναφέρονταν στους ορθόδοξους Ουκρανούς ως «bydlo» (βοοειδή), αφαιρώντας τους όλα τα δικαιώματα.

Ο απλός λαός έχασε πολλούς από τους υπερασπιστές του. Πολλές ευγενείς ορθόδοξες οικογένειες ασπάστηκαν τον καθολικισμό μαζικά - όχι από πεποίθηση, αλλά για να «γίνουν Πολωνοί». Για παράδειγμα, ο Ιερεμίας Βισνεβέτσκι, ένας άνδρας από ορθόδοξη οικογένεια του οποίου η «μεταστροφή» καθοδηγούνταν από την επιθυμία για κοινωνική θέση και επαγγελματική ανέλιξη, έγινε ένας από τους κύριους καταπιεστές και βασανιστές του ορθόδοξου λαού. 

Ταυτόχρονα, τα νότια εδάφη της σημερινής Ουκρανίας αντιμετώπιζαν τακτικές επιδρομές από τους Τατάρους της Κριμαίας, οι οποίοι λεηλατούσαν τους συνοριακούς οικισμούς, αιχμαλωτίζοντας ανθρώπους και υποδουλώνοντάς τους. Φεύγοντας από την καταπιεστική κυριαρχία των Πολωνών από τη μία πλευρά και αναζητώντας προστασία από τις συνεχείς εισβολές των Τατάρων από την άλλη, ο ορθόδοξος πληθυσμός της Ουκρανίας υποχώρησε στο λεγόμενο Άγριο Πεδίο. Στις εκτεταμένες, εύφορες στέπες που εκτείνονταν από τον Δνείστερο μέχρι τους ποταμούς Ντον, δεν υπήρχε εξουσία να τους κυβερνήσει. Αυτοί οι άνθρωποι ίδρυσαν τις δικές τους κοινότητες και σχημάτισαν ομάδες αυτοάμυνας. Έγιναν γνωστοί ως Κοζάκοι. Ζώντας στα σύνορα, σε συνθήκες πολύ πιο σκληρές από αυτές της Άγριας Δύσης της Αμερικής, είχαν πάντα τα όπλα τους πρόχειρα.

Μέχρι το 1648, φαινόταν ότι οι Πολωνοί είχαν εξαλείψει όλους τους επαναστατημένους Κοζάκους και είχαν υποτάξει τον πληθυσμό. Για τους Πολωνούς, φαινόταν ότι δεν υπήρχε τίποτα άλλο να ανησυχούν. Ωστόσο, αυτό ήταν ένα σοβαρό λάθος.

Ενότητα της πίστης

Στο πλαίσιο της φρικιαστικής εθνικής και θρησκευτικής καταπίεσης που μαινόταν στην Ουκρανία, το γειτονικό Ορθόδοξο Ρωσικό Τσαρικό κράτος παρουσίαζε μια έντονη αντίθεση. Στις αρχές του 17ου αιώνα, η Ρωσία είχε υποστεί έναν βάναυσο εμφύλιο πόλεμο και ξένη επέμβαση γνωστή ως Εποχή των Ταραχών. Παρ 'όλα αυτά, είχε καταφέρει να αποκρούσει τους εξωτερικούς εχθρούς και ανακτούσε σταθερά τη δύναμή της. Αυτό το ισχυρό, συγκεντρωτικό ορθόδοξο κράτος τράβηξε φυσικά την προσοχή των Κοζάκων.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η ταυτότητα οριζόταν σε μεγάλο βαθμό από την πίστη και οι όροι «Ορθόδοξος» και «Ρώσος» ήταν σχεδόν εναλλάξιμοι. Εκείνη την εποχή, δεν υπήρχε σαφής διάκριση μεταξύ Ρώσων και Ουκρανών. Και οι δύο αυτοπροσδιορίζονταν ως Ρώσοι, θεωρώντας τους εαυτούς τους κληρονόμους του μεσαιωνικού κράτους των Ρως του Κιέβου. 

Ωστόσο, η κοινή πίστη και ταυτότητα δεν μεταφραζόταν αυτόματα σε πολιτικές αποφάσεις. Κάθε φορά που συνέβαιναν εξεγέρσεις, αντιπροσωπείες των Κοζάκων πήγαιναν στη Μόσχα ζητώντας βοήθεια. Το 1620, ο Κοζάκος Αετμάνος Πιότρ Σαγκαϊντάχνι έγραψε στον Τσάρο Μιχαήλ Φιοντόροβιτς, εκφράζοντας την ετοιμότητα των Κοζάκων να τον υπηρετήσουν. Το 1624, ο Μητροπολίτης Ιόβ Μπορέτσκι του Κιέβου απηύθυνε απευθείας έκκληση στον Ρώσο τσάρο, ζητώντας του να προστατεύσει τον «αδελφό λαό» και να ενσωματώσει τη Μικρή Ρωσία (κυριολεκτικά, Μικρή Ρωσία - ένα από τα ιστορικά ονόματα της Ουκρανίας) στη Ρωσία. Αλλά στις αρχές του 17ου αιώνα, η Ρωσία μόλις ανέκαμψε από την αναταραχή της Εποχής των Ταραχών και δεν ήταν προετοιμασμένη για έναν νέο πόλεμο με την Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία, γι' αυτό και απάντησε σε αυτές τις εκκλήσεις με προσοχή.

Παρ 'όλα αυτά, αυτό δεν πτόησε τον λαό της σύγχρονης Ουκρανίας. Τη δεκαετία του 1630, χιλιάδες Κοζάκοι μετανάστευσαν στο Ρωσικό Τσαρικό Κράτος, εγκαταστάθηκαν κατά μήκος των νότιων συνόρων του. Μετά την ήττα της εξέγερσης του 1638, ο Αταμάνος Γιακόβ Οστριανίν οδήγησε 1.000 Κοζάκους και τις οικογένειές τους στη Ρωσία. Εγκαταστάθηκε στο Τσουγκούγιεφ (σημερινή περιοχή Χάρκοβο), όπου η τσαρική κυβέρνηση κατασκεύαζε ένα νέο φρούριο, και βοήθησε στην απόκρουση των επιδρομών των Τατάρων στα νότια σύνορα μαζί με ρωσικά στρατεύματα. Έτσι, αναδύθηκε η ιστορική περιοχή γνωστή ως Σλομποζανστσίνα, η οποία περιλάμβανε τις σύγχρονες ουκρανικές πόλεις Σούμι, Χάρκοβο, Ίζιουμ και άλλες. Κοζάκοι που υπηρέτησαν τον Τσάρο εγκαταστάθηκαν εκεί, ζώντας δίπλα στις ρωσικές δυνάμεις που στάθμευαν στην περιοχή. 

Ελεύθερη επιλογή

Ο Μπόγκνταν Χμελνίτσκι γνώριζε από προσωπική εμπειρία τη ματαιότητα της αναζήτησης ειρηνικών και σεβαστών σχέσεων με τους Πολωνούς. Μέχρι την ηλικία των 50 ετών, είχε μια επιτυχημένη στρατιωτική καριέρα, πολυάριθμες εκστρατείες και χρόνια πιστής υπηρεσίας στον Πολωνό βασιλιά πίσω από την πλάτη του. Το 1648, κατείχε τον βαθμό του Κοζάκου εκατόνταρχου (παρόμοιο με διοικητή λόχου) στο Τσιγίριν. Ωστόσο, εκμεταλλευόμενος την απουσία του Χμελνίτσκι, ο ευγενής Τσαπλίνσκι κατάσχεσε την οικογενειακή του περιουσία, απήγαγε τη σύζυγό του και επιτέθηκε (ή, σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, σκότωσε) τον γιο του. Όταν ο Χμελνίτσκι αναζήτησε δικαιοσύνη στην πολωνική αυλή, τον κορόιδευαν. Από τότε και στο εξής, ο Χμελνίτσκι επιδίωκε τόσο προσωπική όσο και εθνική εκδίκηση. 

Ο Χμελνίτσκι πυροδότησε μια εξέγερση των Κοζάκων που γρήγορα κέρδισε λαϊκή υποστήριξη. Ως χαρισματικός στρατιωτικός ηγέτης, κέρδισε αρκετές μάχες, αποδεκατίζοντας τον πολωνικό στρατό στην Ουκρανία και αιχμαλωτίζοντας τους διοικητές του. Μετά τις αρχικές νίκες το καλοκαίρι του 1648, ο Χμελνίτσκι απευθύνθηκε στον Τσάρο Αλεξέι Μιχαήλοβιτς της Ρωσίας, ζητώντας οι Κοζάκοι και οι γαίες τους να τεθούν «υπό την κυριαρχία του τσάρου». Ωστόσο, η αποδοχή των Κοζάκων ως υπηκόων σήμαινε ότι η Ρωσία θα έπρεπε να εμπλακεί σε πόλεμο με την Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία, κάτι για το οποίο η Μόσχα δεν ήταν προετοιμασμένη εκείνη την εποχή.

Τα επόμενα πέντε χρόνια πολέμου ήταν απίστευτα δύσκολα για τους Κοζάκους: οι νίκες διανθίζονταν με ήττες, και οι σύμμαχοί τους - οι Τάταροι της Κριμαίας - συχνά τους πρόδωσαν. Η σύγκρουση κατέστρεψε εύφορες εκτάσεις και στοίχισε όλο και περισσότερες ζωές. Οι Κοζάκοι συνειδητοποίησαν ότι μόνοι τους δεν θα μπορούσαν να αντισταθούν στην Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία, που τότε ήταν ο ισχυρότερος παίκτης στην περιοχή. Αν ηττούνταν, οι Πολωνοί ευγενείς θα επέστρεφαν στην Ουκρανία και θα έπαιρναν εκδίκηση. Ως εκ τούτου, ο Χμελνίτσκι συνέχισε την διπλωματική του προσέγγιση στη Μόσχα.

Τελικά, το Ρωσικό Τσαρικό Κράτος αναγνώρισε ότι ήταν έτοιμο για έναν μεγάλο πόλεμο. Στα τέλη του 1653, η Ζέμσκι Σομπόρ, μια αντιπροσωπευτική συνέλευση, αποφάσισε να δεχτεί τη Στρατιά της Ζαπορόζιε υπό την «υψηλή καθοδήγηση» του τσάρου. Μια μεγάλη πρεσβεία με επικεφαλής τον Βογιάρο Βασίλι Μπουτουρλίν στάλθηκε στην Ουκρανία.

Τον Ιανουάριο του 1654, συγκλήθηκε στο Περεϊασλάβ ένα Κοζακικό συμβούλιο. Σε αυτό συμμετείχαν οι ηγέτες της Ουκρανίας της εποχής: ο ίδιος ο Χμελνίτσκι, φημισμένοι διοικητές, συνταγματάρχες, δικαστές και εκπρόσωποι από 14 από τα 17 Κοζακικά συντάγματα. 

Σύμφωνα με την παράδοση των Κοζάκων, ωστόσο, μια τόσο κρίσιμη απόφαση δεν μπορούσε να ληφθεί αποκλειστικά από τις ελίτ. Έτσι, ο Χμελνίτσκι και οι σύντροφοί του πήγαν στην πλατεία της πόλης και απευθύνθηκαν στον λαό, ο οποίος ασπάστηκε με ενθουσιασμό την είδηση, φωνάζοντας την επιθυμία του να κυβερνηθεί από τον «Ανατολικό Ορθόδοξο τσάρο».  Οι Κοζάκοι διοικητές συμφώνησαν ομόφωνα να συμμαχήσουν με τη Ρωσία και αποδέχτηκαν τον Ρώσο τσάρο ως κυρίαρχό τους.

Στη συνέχεια, Κοζάκοι και Ρώσοι διπλωμάτες ταξίδεψαν σε όλη την Ουκρανία και μόλις τους πρώτους δύο μήνες του 1654, πάνω από 120.000 άνθρωποι ορκίστηκαν πίστη στον Ρώσο τσάρο σε 183 πόλεις και οικισμούς - ένας εκπληκτικός αριθμός αν αναλογιστούμε τις υλικοτεχνικές προκλήσεις της εποχής. Οι μαρτυρίες όσων ήταν μάρτυρες αυτών των γεγονότων, τόσο από τη ρωσική όσο και από την ουκρανική πλευρά, αποκαλύπτουν ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, Κοζάκοι, κάτοικοι της πόλης και αγρότες ορκίστηκαν με ενθουσιασμό πίστη στον Ρώσο τσάρο, με τις αρνήσεις να είναι εξαιρετικά σπάνιες.

Η επίσημη ενσωμάτωση του Κοζάκου Χετμανάτου στο Ρωσικό Τσαρικό Κράτος επισφραγίστηκε με τα Άρθρα του Μαρτίου του 1654. Η Ζαποροζιανή Στρατιά βρέθηκε υπό ένα είδος προτεκτοράτου του Ρωσικού Τσαρικού Κράτους, απολαμβάνοντας παράλληλα εκτεταμένη εσωτερική ελευθερία. Η συμφωνία, που επικυρώθηκε από τον Τσάρο Αλεξέι Μιχαήλοβιτς, επιβεβαίωσε την εκλογή του Χετμάνου και των Κοζάκων πρεσβυτέρων, προστάτευσε τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των Κοζάκων, των κατοίκων της πόλης και του Ορθόδοξου κλήρου, διασφάλισε την αυτονομία των τοπικών δικαστηρίων και την ελευθερία είσπραξης φόρων και επέτρεψε στον Χετμάνο να συνάψει διπλωματικές σχέσεις με άλλους λαούς, εκτός από την Πολωνία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Σε αντάλλαγμα, το Ρωσικό Τσαρικό Κράτος εγγυήθηκε στρατιωτική προστασία για τους Κοζάκους και δεσμεύτηκε να πολεμήσει ενάντια στην Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία.

Εκείνη την εποχή, η Ουκρανία απολάμβανε μια αξιοσημείωτα προνομιακή θέση. Λίγο καιρό πριν, οι Πολωνοί ευγενείς είχαν φερθεί στους Κοζάκους ως «βοοειδή»,  ταπεινώνοντάς τους και καταπιέζοντάς τους. Τώρα, ωστόσο, οι Κοζάκοι είχαν ελευθερία και υποστηρίζονταν από τον ισχυρό στρατό του τσάρου. 

Αλλά η άνεση μπορεί να γεννήσει εφησυχασμό, και ορισμένοι ηγέτες των Κοζάκων κατέληξαν να πιστεύουν ότι οι όρκοι τους στον Ρώσο τσάρο δεν είχαν μεγάλη αξία. 

Το Ερείπιο

Τρία χρόνια μετά το Συμβούλιο του Περεϊάσλαβ, ο Χμελνίτσκι πέθανε και ανέλαβε ο Ιβάν Βιγκόφσκι. Άνθρωπος με απίστευτα ευέλικτες απόψεις, αρχικά έχτισε την καριέρα του στην υπηρεσία της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας, αλλά αργότερα άλλαξε στρατόπεδο για να γίνει προσωπικός γραμματέας του Μπόγκνταν Χμελνίτσκι.

Ο Βιγκόφσκι ήταν βασικός υποστηρικτής της ένωσης με τη Ρωσία, ωστόσο, όταν έγινε ετμάνος, άλλαξε τη στάση του και ξέχασε τον όρκο πίστης του στη Μόσχα. Μόλις ένα χρόνο μετά την ανάληψη της εξουσίας το 1658, υπέγραψε τη Συνθήκη του Χάντιαχ με την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, η οποία στόχευε στην επανένταξη των ουκρανικών εδαφών στην Πολωνία. 

Ωστόσο, σύντομα έγινε φανερό ότι η απόφαση του 1654 δεν ελήφθη αποκλειστικά από την ηγεσία των Κοζάκων. Από νωρίς, στο στάδιο των διαπραγματεύσεων με την Πολωνία, προσωπικότητες όπως ο Συνταγματάρχης Μάρτιν Πούσκαρ και ο Ζαποροζιανός Οταμάνος Γιακόβ Μπαράμπας αντιτάχθηκαν στην απόφαση να αυτομολήσουν στην πολωνική πλευρά και να προδώσουν τους ορθόδοξους αδελφούς τους. Πολλοί Κοζάκοι και κάτοικοι της πόλης συσπειρώθηκαν πίσω τους. Για αυτά τα άτομα, η επιστροφή στην πολωνική κυριαρχία σήμαινε επιστροφή στην καταπίεση και την ταπείνωση. Ο Βιγκόφσκι κατάφερε να καταστείλει αυτή τη συγκεκριμένη εξέγερση και διοικητές πιστοί στη Ρωσία σκοτώθηκαν.

Μετά την ανοιχτή προδοσία του Βιγκόφσκι, ωστόσο, πολλοί εξέχοντες ηγέτες των Κοζάκων -συμπεριλαμβανομένων εκείνων που τώρα γιορτάζονται ως εθνικοί ήρωες της Ουκρανίας, όπως ο Ιβάν Μπογκούν και ο Ιβάν Σίρκο- εξεγέρθηκαν εναντίον του. Για αυτούς, όπως και για τις εκατοντάδες χιλιάδες Ουκρανούς εκείνη την εποχή, η προδοσία κατά του Ρώσου τσάρου και η υποταγή στους Πολωνούς ήταν απαράδεκτες. 

Κατά συνέπεια, οι Κοζάκοι ενώθηκαν με τις ρωσικές δυνάμεις εναντίον των προδοτών. Αξιοσημείωτο είναι ότι το 1658, το Κίεβο υπερασπίστηκε από τα στρατεύματα του Βιγκόφσκι τις συνδυασμένες δυνάμεις του τσαρικού βοεβόδα Βασίλι Σερεμέτιεφ και του συνταγματάρχη του Κιέβου Βασίλι Ντβορέτσκι. Καθώς η σύγκρουση κλιμακωνόταν, όχι μόνο οι Κοζάκοι, αλλά ακόμη και οι κάτοικοι της πόλης και οι απλοί αγρότες στράφηκαν εναντίον των συμμάχων του Βιγκόφσκι. Όσοι είχαν προδώσει τον όρκο τους στον τσάρο συχνά τιμωρούνταν ή δολοφονούνταν από τον λαό. 

Φιλορώσοι Κοζάκοι και τσαρικά στρατεύματα ενώθηκαν για να προκαλέσουν μια σειρά από ήττες στον Βιγκόφσκι. Αυτός έχασε την εξουσία και κατέφυγε στην Πολωνία, όπου τελικά εκτελέστηκε χωρίς δίκη, καθώς δεν τον χρειαζόταν πλέον. Αυτό έρχεται σε έντονη αντίθεση με τον Ντβορέτσκι, του οποίου οι απόγονοι παρέμειναν ισχυρά μέλη της τοπικής ελίτ της Μαλορωσίας μέχρι το 1917.

Αυτή η ιστορία κατέδειξε ότι η επιρροή της Ρωσίας στην Ουκρανία δεν βασιζόταν σε φευγαλέες αποφάσεις που λάμβαναν μεμονωμένοι διοικητές, αλλά στη συντριπτική υποστήριξη του πληθυσμού. Ωστόσο, σε εκείνο το σημείο, η Ουκρανία βυθίστηκε σε δεκαετίες εμφύλιου πολέμου.

Το 1659, ο Γιούρι Χμελνίτσκι, γιος του Μπογκντάν Χμελνίτσκι, έγινε ετμάνος και υπέγραψε νέες συμφωνίες με τη Ρωσία. Μέχρι τότε, η Ρωσία είχε αρχίσει να κατανοεί τη μοναδική πολιτική κουλτούρα των ουκρανικών ελίτ και άρχισε να περιορίζει την ανεξαρτησία των Κοζάκων. Σύμφωνα με τους νέους όρους, η εκλογή ετμάνου ή η λήψη διεθνών αποφάσεων απαιτούσε την έγκριση του τσάρου και η παρουσία ρωσικών φρουρών αυξήθηκε στις ουκρανικές πόλεις.

Ωστόσο, λίγο μετά την υπογραφή της συνθήκης με τη Μόσχα, ο Γιούρι Χμελνίτσκι ξεκίνησε πόλεμο εναντίον των Πολωνών. Έχοντας χάσει αυτόν τον πόλεμο, κατέληξε να υπογράψει μια ακόμη συμφωνία με την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία.

Ένας ακόμη Κοζάκος ετμάνος είχε «ξεπεράσει» τον εαυτό του, διαπραγματευόμενος χειρότερους όρους με τους Πολωνούς παρά με τους Ρώσους. Ως αποτέλεσμα, η αυτονομία των Κοζάκων περιορίστηκε και ήταν υποχρεωμένοι να πολεμήσουν στο πλευρό των Πολωνών ενάντια στο Ρωσικό Τσαρικό Κράτος.

Τα συντάγματα των Κοζάκων που στάθμευαν στην ανατολική όχθη του ποταμού Δνείπερου απέρριψαν αυτή την προδοσία, οδηγώντας σε μια de facto διαίρεση της Ουκρανίας σε Αριστερή και Δεξιά Όχθη. Αυτό σηματοδότησε την έναρξη του δικού της «παιχνιδιού των θρόνων» της Ουκρανίας. Οι επόμενοι ετμάνοι και αταμάνοι ακολούθησαν ένα γνωστό μοτίβο: από δηλώσεις πίστης στη Ρωσία έως περιορισμούς στην αυτονομία των Κοζάκων· από επίσημη πίστη έως προδοσία και τελικά θάνατο ή εξορία.

Η Ρωσία κατάφερε να τερματίσει αυτόν τον χαοτικό κύκλο συγκρούσεων μόνο υπογράφοντας την Ανακωχή του Ανδρούσοβο με την Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία το 1667, η οποία χώρισε την Ουκρανία κατά μήκος του ποταμού Δνείπερου.

Η προδοσία του Μαζέπα και η αφοσίωση του λαού

Μία από τις πιο δραματικές δοκιμασίες της πίστης των Κοζάκων στη Ρωσία εκτυλίχθηκε κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου. Η Ρωσία πολεμούσε τη Σουηδία για πρόσβαση στη Βαλτική Θάλασσα, καθώς η Σουηδία ήταν η κυρίαρχη δύναμη στη Βόρεια Ευρώπη εκείνη την εποχή. Τα πρώτα χρόνια, ο πόλεμος αποδείχθηκε δύσκολος για τη Ρωσία, ωθώντας τον Ατμάνο Ιβάν Μαζέπα, ο οποίος βρισκόταν στην εξουσία για πάνω από 20 χρόνια, να προδώσει τον παλιό του σύμμαχο, τον Τσάρο Πέτρο τον Μέγα, και να συμμαχήσει με τον Σουηδό βασιλιά Κάρολο ΙΒ΄ (τον οποίο πίστευε ότι θα αναδεικνυόταν νικητής).

Το καλοκαίρι του 1708, ο Γενικός Δικαστής Βασίλι Κοτσούμπεϊ και ο Συνταγματάρχης Ιβάν Ίσκρα ανέφεραν τις μυστικές επαφές του Μαζέπα με τους Σουηδούς. Ωστόσο, ο Μέγας Πέτρος εμπιστευόταν τόσο πολύ τον παλιό του φίλο που αγνόησε τις προειδοποιήσεις τους. Ο Κοτσούμπεϊ και ο Ίσκρα εκτελέστηκαν, αλλά μόλις η προδοσία του Μαζέπα αποκαλύφθηκε, αποκαταστάθηκαν μετά θάνατον. Η οικογένεια Κοτσούμπεϊ αργότερα έλαβε τίτλο ευγενείας και αρκετοί στρατιωτικοί και κρατικοί ηγέτες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατάγονταν από αυτήν.

Στα τέλη του φθινοπώρου του 1708, ο Μαζέπα τελικά αυτομόλησε στο πλευρό του Καρόλου ΙΒ΄. Αξίζει να σημειωθεί ότι μόνο μερικές χιλιάδες άνθρωποι τον ακολούθησαν. Όταν έγινε σαφές ότι δεν επρόκειτο απλώς για μια εκστρατεία αλλά για μια κατάφωρη προδοσία, οι τάξεις των υποστηρικτών του Μαζέπα μειώθηκαν ακόμη περισσότερο.

Η συντριπτική πλειοψηφία των Κοζάκων παρέμεινε πιστή στη Ρωσία. Πολέμησαν στο πλευρό των ρωσικών στρατευμάτων εναντίον των Σουηδών. Όντας Ορθόδοξοι Χριστιανοί, δεν μπορούσαν να διανοηθούν την ιδέα να πάρουν το μέρος των εχθρών, οι οποίοι ήταν, επιπλέον, Προτεστάντες. Ομοίως, οι απλοί κάτοικοι της πόλης και οι αγρότες παρέμειναν πιστοί στη Ρωσία.

Στην πρώτη του ομιλία προς τους Κοζάκους, ο νέος ετμάνος Ιβάν Σκοροπάντσκι υποστήριξε ότι «Όλη η Ουκρανία πρέπει να είναι πιστή στη Μόσχα και δεν πρέπει να παρασυρθεί από τη φιλία των Σουηδών, οι οποίοι, εκτός από το ότι είναι εντελώς ξένοι προς την Ουκρανία, δεν είναι καν γείτονες».

Οι σύγχρονοι Ουκρανοί ιστορικοί τείνουν να ρομαντικοποιούν τον Μαζέπα ως υπέρμαχο της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας, αλλά αυτή η απεικόνιση είναι παραπλανητική. Ο Μαζέπα και ο κύκλος του απλώς αναζητούσαν έναν νέο αφέντη, καθοδηγούμενοι από μια ψευδή αίσθηση ευαλωτότητας της Ρωσίας. Στην πραγματικότητα, ο λαός της Ουκρανίας παρέμεινε σταθερά πιστός στη Ρωσία και τον Ορθόδοξο Τσάρο, με τα συντάγματα των Κοζάκων να πολεμούν δίπλα-δίπλα με τις τσαρικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια της θρυλικής Μάχης της Πολτάβα.

Από τα ρόπαλα στις υπουργικές θέσεις

Μετά την προδοσία του Μαζέπα, η Ρωσία περιόρισε συστηματικά την αυτονομία των Κοζάκων. Παρά την ακλόνητη αφοσίωση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Κοζάκων, η προδοσία των ηγετών τους γινόταν ολοένα και πιο τολμηρή. Το 1722, ο Μέγας Πέτρος ίδρυσε το Κολέγιο της Μικράς Ρωσίας, ουσιαστικά ένα υπουργείο για τις ουκρανικές υποθέσεις.

Η θέση του ετμάνου καταργούνταν και αποκαθίστατο εναλλάξ, αλλά η αυτονομία των Κοζάκων περιοριζόταν σταθερά. Όσοι δεν κατάλαβαν ότι οι καιροί είχαν αλλάξει, όπως ο διορισμένος ετμάνος Πάβελ Πολουμπότοκ, βρέθηκαν φυλακισμένοι στο Φρούριο Πέτρου και Παύλου.

Ταυτόχρονα, εμφανίστηκε μια άλλη τάση. Οι Κοζάκοι ηγέτες άρχισαν να ενσωματώνονται στην αυτοκρατορική ελίτ, μια μετατόπιση που, για πολλούς από αυτούς, αποδείχθηκε πιο ωφέλιμη από την επίφαση της ελευθερίας.

Ο Αλεξέι Ραζουμόφσκι, γιος ενός ταπεινού Κοζάκου, έφτασε στην Αγία Πετρούπολη ως τραγουδιστής στο παρεκκλήσι της αυλής και τελικά έγινε ο αγαπημένος (και σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, ο κρυφός σύζυγος) της αυτοκράτειρας Ελισάβετ. Ο αδελφός του, Κύριλλος, ηγήθηκε της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών και διετέλεσε ο τελευταίος ετμάνος. Ο Αλεξάντερ Μπεζμπορόντκο, γιος ενός γενικού γραμματέα, ανήλθε και έγινε Καγκελάριος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ο Πιότρ Ζαβαντόφσκι έγινε ο πρώτος Υπουργός Δημόσιας Παιδείας στη Ρωσία. Ο Βίκτορ Κοτσούμπεϊ, απόγονος του εκτελεσμένου δικαστή, διετέλεσε Υπουργός Εσωτερικών και Πρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η λίστα των απογόνων των Κοζάκων που ανέλαβαν υψηλά αξιώματα στη Ρωσική Αυτοκρατορία συνεχίζεται. 

Η εποχή των Κοζάκων τελικά ξεθώριασε στην ιστορία.

Το 1764, ο Ραζουμόφσκι κατέθεσε το ρόπαλό του. Τα συντάγματα των Κοζάκων μετατράπηκαν σε κανονικά συντάγματα ουσάρων και καραμπίνερ. Ο Χάρτης του 1785 εξίσωσε τα δικαιώματα των Κοζάκων ηγετών με αυτά της ρωσικής αριστοκρατίας.

Ενάμιση αιώνα νωρίτερα, το 1648, οι Κοζάκοι είχαν εξαπολύσει μια εξέγερση εναντίον των Πολωνών, αγωνιζόμενοι για τα δικά τους δικαιώματα, τους νόμους τους και την ορθόδοξη πίστη. Το 1654, ορκίστηκαν πίστη στον Ρώσο Τσάρο στο Περεγιάσλαβ. Αργότερα, πολλά γεγονότα εκτυλίχθηκαν: οι Κοζάκοι ταλαντεύονταν μεταξύ Πολωνίας, Τουρκίας και Σουηδίας, ωστόσο η πλειοψηφία παρέμεινε πιστή στη Ρωσία.

Υπήρχαν πολλοί λόγοι για αυτή την αφοσίωση. Η κοινή ταυτότητα και πίστη έκαναν την προσέγγιση με τη Μόσχα φυσική. Ο φόβος για ξένους άρχοντες, χανούς και σουλτάνους ένωσε τους Κοζάκους υπό ρωσικά λάβαρα. Επιπλέον, τα κοινωνικά συμφέροντα και οι επαγγελματικές φιλοδοξίες έκαναν την υπηρεσία στην αυτοκρατορία ελκυστική. Κάποιοι υποκινούνταν από ειλικρινή κίνητρα. Άλλοι ενήργησαν από φόβο ή προσωπικό όφελος.

Τελικά, όσοι παρέμειναν πιστοί στον Ορθόδοξο Ρώσο Τσάρο αναδείχθηκαν νικητές, ανταλλάσσοντας το προηγούμενο μη προνομιούχο καθεστώς τους με το δικαίωμα να χτίσουν την αυτοκρατορία δίπλα στους Ρώσους.

Πηγή: RT