Το ιρανικό drone Shahed-136 που έπληξε τη βρετανική βάση στο Ακρωτήρι της Κύπρου θεωρείται «μίνι πύραυλος cruise», με εμβέλεια έως 2.500 χλμ., χαμηλό κόστος και δυνατότητα να διαπερνά συστήματα αεράμυνας, προκαλώντας ανησυχία στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Το πλήγμα με drone στη βρετανική βάση στο Ακρωτήρι της Κύπρου έφερε για πρώτη φορά την Ευρωπαϊκή Ένωση απευθείας στο πεδίο της σύγκρουσης που μαίνεται στη Μέση Ανατολή.

Σύμφωνα με τις κυπριακές αρχές, το μη επανδρωμένο αερόχημα που έπληξε τις εγκαταστάσεις φέρεται να ήταν τύπου Shahed-136, το ιρανικής κατασκευής drone που έχει εξελιχθεί σε βασικό εργαλείο ασύμμετρου πολέμου της Τεχεράνης.

Το συγκεκριμένο UAV, το οποίο συχνά χαρακτηρίζεται «μίνι πύραυλος cruise», έχει χρησιμοποιηθεί εκτενώς τα τελευταία χρόνια σε περιφερειακές συγκρούσεις και έχει αποκτήσει φήμη για το χαμηλό κόστος, την ευκολία ανάπτυξης και τη δυσκολία αναχαίτισής του.

 Η εμφάνισή του στην Ανατολική Μεσόγειο και μάλιστα σε ευρωπαϊκό έδαφος, υπογραμμίζει τη μετατροπή της περιοχής σε ενιαίο πεδίο επιχειρήσεων, όπου τα σύγχρονα drones μειώνουν δραστικά τις γεωγραφικές αποστάσεις και αυξάνουν το ρίσκο για κρίσιμες υποδομές και στρατιωτικές βάσεις.

Τι είναι όμως το Shahed-136, ποιες είναι οι δυνατότητές του και γιατί θεωρείται ένα από τα πιο αποτελεσματικά «φθηνά» όπλα του σύγχρονου πολέμου;

Το HESA Shahed-136 είναι ένα ιρανικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος (UAV), συχνά αποκαλούμενο «μίνι» πύραυλος cruise λόγω της δυνατότητας να φέρει εκρηκτικό φορτίο και να πλήττει στόχους με μεγάλη ακρίβεια.

Το drone κατασκευάζεται από την ιρανική εταιρεία HESA και αποτελεί μέρος της στρατηγικής των ιρανικών δυνάμεων για ασύμμετρες επιθέσεις σε περιοχές με ισχυρή αεράμυνα.

Συνοπτικά, το Shahed-136 είναι ένα φθηνό, θανατηφόρο και σχετικά δύσκολα ανιχνεύσιμο όπλο που επιτρέπει στο Ιράν και τους συμμάχους του να εκτελούν επιθέσεις με υψηλή ακρίβεια σε περιοχές με ισχυρή αεράμυνα, όπως φάνηκε στο πρόσφατο πλήγμα στην Κύπρο.

Ποιες χώρες το χρησιμοποιούν;

Το Shahed-136 χρησιμοποιείται κυρίως από τις ιρανικές ένοπλες δυνάμεις, αλλά έχει φτάσει και σε συμμάχους του Ιράν σε περιοχές όπως η Συρία και η Υεμένη, ενώ υπάρχουν αναφορές για χρήση και από τη Ρωσία.

Γιατί χαρακτηρίζεται «μίνι» πύραυλος cruise;

• Διαφέρει από τα κλασικά drones παρατήρησης καθώς είναι κατευθυνόμενο και πλήρως εφοδιασμένο με εκρηκτικό φορτίο, παρόμοιο με πύραυλο cruise.
• Μπορεί να πετάξει χαμηλά, να «γλιστράει» κάτω από τα ραντάρ και να πλήξει στόχους με μεγάλη ακρίβεια.
• Έχει σχετικά μικρό μέγεθος, κάτι που το καθιστά δύσκολα ανιχνεύσιμο και φτηνότερο από τους παραδοσιακούς πυραύλους cruise.

Ποια τα χαρακτηριστικά του, οι δυνατότητες

• Μήκος: περίπου 3–4 μέτρα
• Άνοιγμα φτερών: γύρω στα 2,5–3 μέτρα
• Βάρος: περίπου 200–250 κιλά
• Φορτίο: έως 40–50 κιλά εκρηκτικά
• Εμβέλεια: 1.500 έως 2.500 χλμ, ανάλογα με τον τύπο εκτόξευσης και τη διαμόρφωση
• Ταχύτητα: υποηχητική, περίπου 200–250 χλμ/ώρα
• Σύστημα καθοδήγησης: GPS και αυτοκατευθυνόμενη πλοήγηση

Πόσο κοστίζει;

Το Shahed-136 θεωρείται εξαιρετικά φθηνό για τα δεδομένα των drones/πυραύλων cruise, με εκτιμώμενο κόστος έως 50.000 δολάρια, γεγονός που το καθιστά προσιτό όπλο για επίμονες ασύμμετρες επιθέσεις.

Τι το διαφοροποιεί από άλλα drones;

• Είναι κατευθυνόμενο όπλο και όχι απλώς κατασκοπευτικό drone.
• Το χαμηλό κόστος και η απλή κατασκευή το κάνουν «αναλώσιμο», σε αντίθεση με πιο ακριβά UAV δυτικών χωρών.
• Η σχεδίασή του το καθιστά δύσκολο στην αναχαίτιση από τα παραδοσιακά συστήματα αεράμυνας, μόνο Patriot μπορεί να το ρίξει.
• Λόγω της μίνι-πυραυλικής του φύσης, μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με άλλες δυνάμεις, όπως πυραυλικές επιθέσεις ή drones παρατήρησης, δημιουργώντας δίκτυο πολλαπλών απειλών, σε σμήνη.
• Διαθέτει τη δυνατότητα διασποράς πυρομαχικών για μεγαλύτερη ζημιά σε ανθρώπους

Παρακάτω όλα τα χαρακτηριστικά του σε βίντεο

Τα ιρανικά πλήγματα σε χώρες του Κόλπου φέρνουν τον πόλεμο στο Ντουμπάι, εγείροντας ερωτήματα για την ασφάλεια στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την ανθεκτικότητα της οικονομίας και το μέλλον της πόλης ως διεθνούς επενδυτικού και τουριστικού πόλου

Οοικονομικός ρεπόρτερ του Politico Γκρεγκόριο Σόρσι καταγράφει τον αντίκτυπο των πρωτοφανών ιρανικών επιθέσεων στο Ντουμπάι, μια πόλη που έχει οικοδομήσει την παγκόσμια εικόνα της ως ασφαλές επιχειρηματικό και τουριστικό καταφύγιο στη Μέση Ανατολή.

Σύμφωνα με την περιγραφή του, η βραδιά της επίθεσης σημαδεύτηκε από ισχυρή έκρηξη που ενεργοποίησε συναγερμούς σε πολυκατοικίες κοντά στον Μπουρτζ Χαλίφα, ενώ οι κάτοικοι έλαβαν επείγουσα κυβερνητική ειδοποίηση να παραμείνουν σε εσωτερικούς, ασφαλείς χώρους. Όπως επισημαίνεται, στο Ντουμπάι δεν υπάρχουν καταφύγια αεροπορικών επιδρομών.

Το υπουργείο Άμυνας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων ανακοίνωσε ότι μέσα σε 24 ώρες η χώρα δέχθηκε 165 βαλλιστικούς πυραύλους, δύο πυραύλους cruise και 541 drones, τα περισσότερα εκ των οποίων αναχαιτίστηκαν από την αεράμυνα. Ωστόσο, θραύσματα από τις αναχαιτίσεις έπληξαν το αεροδρόμιο του Ντουμπάι και δύο πολυτελή ξενοδοχεία, το Fairmont The Palm και το Burj Al Arab.

Ο αιφνιδιασμός

Όπως σημειώνει, η κρίση ανέδειξε την περιορισμένη ετοιμότητα μεγάλου μέρους της διεθνούς κοινότητας που ζει στο εμιράτο. Στελέχη πολυεθνικών, επενδυτές, influencers και τουρίστες. Πολλοί αιφνιδιάστηκαν από την ένταση των επιθέσεων, ενώ εικόνες από άδειους αυτοκινητοδρόμους και ερημωμένες παραλίες κατέγραψαν την απότομη αλλαγή κλίματος στην πόλη.

Παράλληλα, το δημοσίευμα θέτει ευρύτερα ερωτήματα για το αν οι επιθέσεις θα επηρεάσουν μακροπρόθεσμα το οικονομικό αφήγημα του Ντουμπάι ως «ουδέτερης» και ασφαλούς παγκόσμιας μητρόπολης. Όπως σχολίασε ο αναλυτής Σανάκα Άνσελμ Περέρα, «το Ιράν δεν χτύπησε απλώς μια στρατιωτική εγκατάσταση — χτύπησε την ίδια την ιδέα του Ντουμπάι», δηλαδή την παραδοχή ότι μια παγκόσμια πόλη στον Περσικό Κόλπο μπορεί να παραμείνει απομονωμένη από τις συγκρούσεις της περιοχής.

Κρίση στις επενδυτικές ευκαιρίες

Την ίδια στιγμή, δεν λείπουν όσοι βλέπουν ακόμη και στην κρίση επενδυτικές ευκαιρίες, ιδίως στην αγορά ακινήτων, εκτιμώντας ότι ενδεχόμενη πτώση τιμών θα μπορούσε να δημιουργήσει νέα περιθώρια κέρδους.

Το ερώτημα που ανακύπτει είναι αν το Ντουμπάι μπορεί να διατηρήσει το προφίλ του ως ασφαλής χρηματοοικονομικός και τουριστικός κόμβος ή αν η γεωπολιτική πραγματικότητα της περιοχής θα επιβάλει μια νέα, πιο αβέβαιη εποχή.

Ο πόλεμος που κήρυξαν ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν διαμορφώνει ένα νέο τοπίο. Με μεγαλύτερους κινδύνους

Ο κόσμος όπως τον ξέραμε εδώ και δεκαετίες έχει αλλάξει. Η αλλαγή δεν έγινε μέσα σε μια στιγμή, αλλά επιταχύνθηκε το τελευταίο διάστημα. Όλη η αρχιτεκτονική του διεθνούς συστήματος όπως διαμορφώθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και σε μεγάλο βαθμό φάνηκε να διατηρείται και μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η οποία στηρίχτηκε στην αντίληψη ότι υπάρχουν κανόνες στο διεθνές πεδίο, απλώς δεν υπάρχει πια.

Πλέον, δεν τηρούνται καν τα προσχήματα. Ούτε καν εκείνα τα «στοιχεία» για τα «όπλα μαζικής καταστροφής» του Σαντάμ, που αποδείχτηκε ότι ήταν κατασκευασμένα. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ κήρυξαν πόλεμο στο Ιράν την ώρα που υποτίθεται ότι γινόταν διαπραγμάτευση για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Το πρώτο κύμα επιθέσεων στόχο είχε την ηγεσία του Ιράν, αυτή με την οποία υποτίθεται ότι ήθελαν να κάνουν διαπραγμάτευση. Ο στόχος του πολέμου γρήγορα διατυπώθηκε ως η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν, παρότι δεν είναι καθόλου σαφές εάν αυτή τη στιγμή υπάρχει εναλλακτική λύση.

Η κάθοδος αυτή προς το γεωπολιτικό χάος προφανώς δεν ξεκίνησε τώρα. Μίλησα, ήδη για το Ιράκ το 2003 όταν κηρύχθηκε ένας πόλεμος, με κατασκευασμένα στοιχεία, στο πλαίσιο μιας αυτοκρατορικής αλαζονείας, που οδήγησε σε έναν καταστροφικό αιματηρό πόλεμο και τρομοκρατικά κινήματα από τα οποία ακόμη δεν έχουμε απαλλαγεί. Μπορεί κανείς να αναλογιστεί την Ουκρανία και την παράνομη εισβολή της Ρωσίας, αλλά και τον τρόπο που εξακολουθούν να μην γίνονται βήματα για την ειρήνη. Μπορεί κανείς να σκεφτεί τη Γάζα και τα δεκάδες χιλιάδες θύματα.

Δεν έχω καμιά συμπάθεια για το καθεστώς του Ιράν. Όπως και για πολλά άλλα καθεστώτα στον πλανήτη. Όμως, ξέρω ότι τα καθεστώτα τα ανατρέπουν οι ίδιοι οι λαοί και όχι οι βομβαρδισμοί. Και ότι συνήθως οι βομβαρδισμοί οδηγούν σε ακόμη περισσότερη βία και αυταρχισμό.

Ωστόσο, το ζήτημα είναι πιο συνολικό: θέλουμε έναν κόσμο που το μόνο που κυριαρχεί είναι το δίκιο του ισχυρού; Όπου ηγεμονικά κράτη, που αισθάνονται ότι δεν απειλούνται, αναλαμβάνουν αυτόκλητα ρόλο χωροφύλακα και τιμωρού; Όπου προχωρούν σε διαρκείς προβολές ισχύος, ακόμη και με τον κίνδυνο αυτό να πυροδοτήσει παγκόσμια ανάφλεξη;

Όσο για τη χώρα μας, το τοπίο είναι δύσκολο. Είμαστε πολύ κοντά στην περιοχή του πολέμου και μέσα στη ζώνη πιθανών αντιποίνων. Η όποια αποσταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής μας επηρεάζει πολύ άμεσα, όπως και κάθε ενεργειακή κρίση. Η Τουρκία θα προσπαθήσει να αναβαθμίσει τη θέση της ως διαπραγματευτή, αλλά και θα εκμεταλλευτεί το ότι πλέον δεν είμαστε σε μια «παγκόσμια τάξη με κανόνες». Μεγάλης κλίμακας συγκρούσεις μπορεί να σημάνουν και νέα κύματα προσφύγων.

Όλα αυτά θα απαιτούσαν μια ισχυρή ηγεσία στη χώρα. Μια κυβέρνηση καταρχάς με πραγματική νομιμοποίηση και λαϊκή υποστήριξη. Μια κυβέρνηση που θα προσπαθούσε να επιμείνει στην ανάγκη για κανόνες στο διεθνές τοπίο και θα επεδίωκε συμμαχίες πλατύτερες αντί για μονομερή ταύτιση με τη «σωστή πλευρά της ιστορίας». Πρωτίστως μια κυβέρνηση που θα μπορεί όντως να εξασφαλίσει τη συστράτευση του λαού σε δύσκολες συνθήκες και να πετύχει πραγματική εθνική συνεννόηση. Κοντολογίς όσα απουσιάζουν από το ελληνικό πολιτικό τοπίο.

Σε κάθε περίπτωση όμως οφείλει και οφείλουμε να μην συμφιλιωθούμε με την κάθοδο στην άβυσσο. Να επιμείνουμε στην ανάγκη να υπάρχουν κανόνες διεθνούς δικαίου. Να συντονιστούμε με χώρες και κοινωνίες που επιμένουν στην ειρηνική επίλυση των αντιθέσεων και να διεκδικήσουμε έναν κόσμο με περισσότερη δημοκρατία και περισσότερη δικαιοσύνη.

Πηγή: in.gr

Ο υπουργός Υγείας Αδωνις Γεωργιάδης καλό είναι να καταλάβει ότι δεν μπορεί να κάνει ατομική εξωτερική πολιτική

Ξεκίνησαν οι πολεμικές επιχειρήσεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ και ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης έσπευσε να χαιρετίσει τις επιθέσεις και να εκφράσει τον θαυμασμό του για το Ισραήλ, τον λαό του και τον Ντόναλντ Τραμπ.

Προφανώς και ως πολίτης ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει κάθε δικαίωμα να θαυμάζει το Ισραήλ, ακόμη και όταν αυτό βομβαρδίζει ή όταν κατηγορείται για γενοκτονία στη Γάζα. Ή να το θεωρεί χώρα – πρότυπο. Ή να εκφράζει τον θαυμασμό του για τον Αμερικανό πρόεδρο. Σε τελική ανάλυση αυτή είναι μια τοποθέτηση που τη συναντά κανείς στη Δεξιά και σε τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.

Όμως, ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν είναι απλώς ένας πολίτης. Δεν είναι καν απλώς ένα στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας που κάνει μια προσωπική πολιτική τοποθέτηση.

Και η επίσημη θέση της κυβέρνησης, όπως εκφράστηκε μέχρι στιγμής και από τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και από τον αρμόδιο υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη έχει κινηθεί, όπως και των υπολοίπων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, στο πλαίσιο μιας έκκλησης να μην κλιμακωθεί ο πόλεμος και να υπάρξει προστασία των αμάχων και σεβασμός στο διεθνές δίκαιο.

Είναι μια τοποθέτηση που αποφεύγει να εκφραστεί ανοιχτά υπέρ ή κατά των ισραηλινών και αμερικανικών ενεργειών, και ταυτόχρονα υπερασπίζεται την ανάγκη να μείνουμε εντός του πλαισίου του διεθνούς δικαίου. Είναι μια αρκετά μετρημένη τοποθέτηση που δείχνει επίγνωση ότι είναι μια δύσκολη φάση και χρειάζεται προσοχή.

Και εδώ ακριβώς έγκειται το πρόβλημα. Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας, ιδίως σε ταραγμένους καιρούς και σε μια εποχή που οι κανόνες ξαναγράφονται, οφείλει να είναι ιδιαίτερα προσεκτική. Κάθε βήμα να σταθμίζεται. Κάθε δήλωση να γίνεται με τη μέγιστη προσοχή. Κα σίγουρα δεν μπορεί να είναι ιδιωτική υπόθεση ενός υπουργού.

Επαναλαμβάνω μου είναι απόλυτα κατανοητή η ανάγκη του υπουργού Υγείας να θέλει να προβληθεί. Να θέλει να είναι η «φωνή της παράταξης». Να θέλει να απαντήσει σε ιδεολογικούς αντιπάλους. Να θέλει να υπογραμμίσει ξανά αυτό που έχει πει κατ’ επανάληψη ότι ήταν λάθος του που κάποτε προώθησε τα αντισημιτικά βιβλία του Πλεύρη και ότι ο ίδιος πάντοτε ήταν πολέμιος του αντισημιτισμού, κάτι που επ’ ουδενί δεν θέλω να αμφισβητήσω. Όλα αυτά είναι θεμιτά.

Αυτό που δεν είναι θεμιτό είναι να εμφανίζει την ελληνική κυβέρνηση να έχει πάρει μια θέση την οποία μέχρι τώρα τουλάχιστον ρητά δεν είχε πάρει.

Γιατί ακόμη και σε μια εποχή όπου όλα είναι υπόθεση δημοσιότητας και όπου οι πολιτικοί ενίοτε επιλέγουν να συμπεριφέρονται ακόμη και ως «τρολ», με κάποια πράγματα καλό είναι να μην παίζουμε. Γιατί, όπως και να το δει κανείς, άλλο πράγμα να θες να είσαι η «αυθεντική φωνή της παράταξης» ή ο εκπρόσωπος της «πραγματικής δεξιάς» και άλλο να γίνεσαι αυτόκλητος εκπρόσωπος της χώρας.

Πηγή: in.gr