Η κηδεία του Κωστή Παλαμά και μια σπάνια αυτοβιογραφική μαρτυρία του σπουδαίου ποιητή.

Στις 27 Φεβρουαρίου 1943, φεύγει από τη ζωή, σε ηλικία 84 ετών μία από τις εμβληματικότερες προσωπικότητες των ελληνικών γραμμάτων, ο Κωστής Παλαμάς.

Όπως είναι ευρέως γνωστό η κηδεία του Κωστή Παλαμά, στην Αθήνα που βρισκόταν υπό την κατοχή των Ναζί εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη αντιστασιακή συγκέντρωση του ελληνικού λαού κατά των γερμανών κατακτητών.

Ο Τύπος των ημερών εκείνων τελούσε υπό την ναζιστική λογοκρισία γι’ αυτό και οι αναφορές του «ΒΗΜΑΤΟΣ» στα φύλλα που κυκλοφόρησαν τις ημέρες εκείνες δεν θα μπορούσαν να αναφέρονται στη μορφή αυτή που έλαβε η  κηδεία.

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ», 2.3.1943, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»

Δέκα χρόνια αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1953, στην ελεύθερη πια Ελλάδα, ο εμβληματικός συγγραφέας και σταθερός συνεργάτης του «ΒΗΜΑΤΟΣ» Ηλίας Βενέζης περιγράφει το πώς βίωσε ο ίδιος τις ημέρες του θανάτου του Παλαμά.

«Οι Αθηναίοι θα θυμούνται εκείνη την ημέρα του Φεβρουαρίου του 1943. Οι μέρες της δουλείας ήταν φοβερές, ότι είχε τελειώσει ο δεύτερος σκληρός χειμώνας της πικρίας, της πείνας και του θανάτου. Τίποτα δε μηνούσε ακόμα τη μέρα της λυτρώσεως. (…)

»Τότε, ένα πρωινό του Φεβρουαρίου του 1943, άξαφνα ο λαός της πρωτεύουσας των Ελλήνων, μάθαινε το άγγελμα: πέθανε ο Κωστής Παλαμάς! (…) Όλη η Αθήνα ξεσηκώθηκε.

»Απ’ τα πιο μακρυνά σημεία της μεγάλης πόλης, άρχισαν να ξεκινούν και να οδεύουν τα κύματα του κόσμου για να φτάσουν στο λόφο του κοιμητηρίου και να συνοδεύσουν στην τελική του γαλήνη τον Ποιητή.

»Ήξεραν όλα αυτά τα πλήθη την ποίηση του Παλαμά και την αγαπούσαν; Τους είχαν δώσει μήπως κανένα σύνθημα παρακινώντας τους, για λόγους σκοπιμότητας, να πάνε στην κηδεία;

Αυθόρμητη, παλλαϊκή έξοδος

»Ω, τίποτα απ’ όλα αυτά! Ήταν μια αληθινά αυθόρμητη, παλλαϊκή έξοδος, μια κίνηση του ενστίκτου. Μιλούσε αυτό το ένστικτο σε όλους, ως και στους πιο απλοϊκούς ανθρώπους.

»Τούς έλεγε πως αυτός ο θάνατος ήταν ένα γεγονός μέγα, πώς μια στιγμή μεγάλη της Ελλάδας τελείωνε για ναρθή έπειτα άλλη να τη διαδεχθή με τον αδιάσπαστο νόμο της Ελληνικής διάρκειας.

»Και η Ελλάδα, η Αθήνα, έπρεπε να δώσει το παρόν της σ’ αυτόν το θάνατο, υπενθυμίζοντας έτσι στους κατακτητές της πως αυτός εδώ ο τόπος δεν υποδουλώνεται, δεν εξανδραποδίζεται, αφού στην ουσία του είναι ένας χώρος αιωνιότητος του πνεύματος.

(…)

»Έπρεπε να το μάθουν, πως κάθε φορά, μεσ’ στους χρόνους της ιστορίας, που μαχόμαστε εδώ στη γυμνή μας γη, στα βουνά μας τα άγρια, στα φαράγγια μας και στη θάλασσά μας, πως κάθε φορά που στηλωνόμαστε όρθιοι, που πολεμούμε και πεθαίνουμε, δεν υπερασπίζουμε μονάχα ένα κομμάτι γης, τα χωράφια μας, τα καλύβια μας, τις αιωνόβιες εληές μας.

»Αλλ’ ότι μαζί μ’ αυτά υπερασπίζουμε ό,τι επήραμε απ’ τους πατέρες μας κι απ’ τους πατέρας των πατέρων μας: το Ελληνικό πνεύμα.

»Έπρεπε να δουν ακόμα οι κατακτητές μας πώς σ’ εμάς οι μεγάλες ώρες μας ως Έθνους δεν είναι μονάχα όταν νικήσαμε. Αλλά και όταν νικηθήκαμε».

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ», 22.1.1923, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»

«Ο δυστυχέστερος των προλεταρίων, των βιοπαλαιστών»

Με άρθρο του στις 22 Ιανουαρίου 1923, ο Κώστας Αθάνατος ένας από τους κορυφαίους δημοσιογράφους των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα και επιφανές στέλεχος του «ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ» αναρωτιέται «Τι είναι, λοιπόν, ο Κωστής Παλαμάς – ω Νεοέλληνες;» και απαντά με ζηλευτή απλότητα και αμεσότητα:

«Ο δυστυχέστερος των προλεταρίων, των βιοπαλαιστών. Έφαγε την ζωήν του ως γραμματεύς του Πανεπιστημίου, υπηρετεί ως ο έσχατος εις το μέγαρον με τα προπύλαια και της κουκουβάγιες, ενώ θα ημποούσε να το τιμήση ως Πρύτανις!

»Σκύβει υπομονητικά σ’ ένα τραπέζι, τρώγεται με τον καϋμό μιας εργασίας ξηράς και παθητικής, ενώ οι χυμοί της εμπνεύσεως και της σοφίας του πλημμυρίζουν την απέραντον ψυχήν.

»Από το αφανές εκείνο τραπέζι της αθλιεστέρας γραφειοκρατίας, από το τέμενος της ρουτίνας και του συμβατισμού, αυτός πηγή ανεξάντλητος, καταρράκτης ακράτητος και ορμητικός, ξεχύνει χειμάρρους φωτός, απλώνει γύρω του αυλάκια δροσιάς, κυλάει όπως το γάργαρο νερό και ποτίζει και αρδεύει άφθονα, ανεμπόδιστα, πλούσια το έρημο, το ακαλλιέργητο, το χέρσο χωράφι της φυλής.

»Ο στίχος του, άλλοτε τραγούδι παρηγοριάς, μάς μαλακώνει τον πόνο, άλλοτε σφυρί ατσαλένιο χτυπάει και φτιάνει όπως στο κοκκινισμένο σίδερο, και άλλοτε κασμάς που γκρεμίζει, που κομματιάζει που ρίχνει το άρρωστο, το σάπιο, το βλαβερό.

»Ας του χαρίσουμε του Ποιητού το μεγαλείτερον αγαθόν επόθησεν η ψυχή του: την ώραν του!

»Ας τον κάνουμε κύριον του χρόνου που του φεύγει. Πόσο χρόνον πολύτιμον, χρόνον παραγωγής και δυναμικότητος του εκλέψαμε…

»Δεν είναι ανάγκη, επί τέλους, το Κράτος να είνε πάντοτε εμπόδιον εις τον δρόμον του Καλού. Ας μη στιγματίζεται περισσότερον. Έχει εις την κατοχήν του ένα θησαυρόν, και κάνει το παν να τον εξανεμίση.

»Συνωμοτεί με την βιοπάλην και κτυπά το Κράτος, σαν δήμιος! Ας σώση έστω και εκ των υστέρων, ένα υπόλοιπον υπολήψεως και τιμής».

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ», 18.9.1927, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»

Ο Παλαμάς για τον Παλαμά

Το 1927, με αφορμή τους εορτασμούς που διοργανώθηκαν στη Θεσσαλονίκη για την 5οετηρίδα του Κωστή Παλαμά, ο σπουδαίος ποιητής μίλησε στο «ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ» και τον Κλέωνα Παράσχο. Οι αναφορές του μεγάλου ποιητή για τη σχέση του με την ποίηση και τη γλώσσα αποτελούν  σπανιότατο ντουκουμέντο.

Για την ποίηση

“Πέστε το όπως θέλετε. Η αλήθεια είνε, ότι στην ποίηση αφιέρωσα όλη μου τη ζωή, σ’ ένα ποίημα ήθελα πάντα να κορυφώνεται και να τελειώνη κάθε τι της ζωής μου αυτή μου εθέρμανε και νου και ψυχή. (…)

Από δέκα χρονών παιδί. Από τότε διάβαζα ό,τι βιβλίο στίχων έπεφτε στα χέρια μου, και λίγο αργότερα, δεν θυμούμαι πότε ακριβώς, έγραψα το πρώτο μου ποίημα, το ‘Γιούλι’, ποίημα ερωτικό, φυσικά.

(…)

 Στο έργο μου μέσα περνούν πολλές γυναικείες μορφές, άλλες θαμπά, άλλες εντονώτερα ζωγραφισμένες, μα για καμμιά δεν μπορώ να πω ποιο ακριβώς ζωντανό πρότυπο είχα υπόψιν μου για να την πλάσω.

Το πρώτο κίνημα παίρνει η ψυχή απ’ την πραγματικότητα, μα ως πού να δημιουργηθή το ποίημα, μεσολαβούν χίλιες μυστικές, ασύλληπτες, μετουσιώσεις και μεταμορφώσεις μέσα μας.

Έτσι που, πολλές φορές για να γραφή ένα ερωτικό ποίημα, μπορεί να μας εθέρμανον την φαντασία και την καρδιά πέντε-έξη γυναίκες και όχι μια μόνον”.

Ο Κωστής Παλαμάς σε ηλικία 10 ετών

Καλλιτεχνικό μικρόβιο

“[Το Γιούλι] ίσως να τόγραψα επηρεασμένος κ’ απ’ τον μακαρίτη Χρήστο Παλαμά, που αργότερα αφιερώθηκε στην διοικητική υπηρεσία και εγκατέλειψε ολότελα σχεδόν τα γράμματα, μα που εκείνη την εποχή, έγραφε στίχους.

Ο αδελφός μου αυτός μ’ έκανε περισσότερο από κάθε άλλον ίσως να επιδοθώ στην ποίηση μπρρώ να πω, ότι από παιδάκι την “ανέπνευσα” στο σπήτι μου. Μια θειά μου αγαπούσε πολύ τα ποίηματα του Ζαλοκώστα, ώστε όταν της απήγγελαν ή τα διάβαζε, έκλαιγε απ’ την συγκίνησή της.

Ένας ξάδερφός μου έγραφε επίσης ποιήματα σαν εμένα και τον αδελφό μου, ποιήματα που είχαν κάτι το ιδιαίτερο, ένα κάποιο “cachet”, και ο μικρότερος τέλος από μένα αδελφός μου Νίκος Παλαμάς, έκλεινε και εκείνος μέσα του το καλλιτεχνικό μικρόβιο, γιατί μ’ όλο που σπούδασε μηχανικός αγαπούσε τρομερά την μουσική και ήταν φανατικός θιασώτης του Βάγνερ”.

Καθαρεύουσα – Δημοτική

“Φανατικός θιασώτης της καθαρεύουσας δεν είμουν ποτέ. Την έγραφα όμως γιατί όλοι την έγραφαν την εποχή εκείνη – και γιατί δεν είχαν ακόμη ανοίξει τα μάτια μου στην αλήθεια του δημοτικισμού.

Στην καθαρεύουσα έγραψα όλα μου τα πρώτα ποιήματα ως το 1886, όπως και αρκετά διηγήματά μου της ίδιας εποχής που τα ξανάγραψα ύστερα στη δημοτική, όπως – αλλ’ αυτό όμως γινότανε κατ’ ανάγκην,- και τα δημοσιογραφικά μου άρθρα της περιόδου εκέινης, γιατί, καθώς ξέρετε, εχρημάτισα κάμποσο καιρό και δημοσιογράφος. (…)

Δημοτικιστή μ’ έκανε η μελέτη του Ροΐδη ‘Περί της Συγχρόνου Ελληνικής Ποιήσεως’ όπου ο τόσο δύσκολος στα γούστα του άνθρωπος εκείνος, μιλούσε με ανεπιφύλακτο θαυμασμό για τον Σολωμό και τα δημοτικά τραγούδια, ο ‘Όρκος’  του Μαρκορά, ο Βαλαωρίτης, και τα σατυρικά φύλλα της εποχής, ο ‘Ραμπαγάς’ και το ‘Μη Χάνεσαι’ που εγράφοντο σε μιάν απλή καθομιλουμένη που επλησίαζε αρκετά την δημοτική.

Εννοείται όμως, ότι τότε ακόμη την δημοτική δεν τη θεωρούσαμε κατάλληλη, όπως και ο Βαλαωρίτης, παρά μόνον για την ποίηση”.

Υπέρ των λύσεων που προσφέρει το Διεθνές Δίκαιο τάχθηκε ο Αλέξης Τσίπρας σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με αφορμή την αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν. Κάλεσε, δε, τον πρωθυπουργό να μην εμπλέξει τη χώρα σε πόλεμο.

Καταδικαστικός απέναντι στην κοινή επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν εμφανίστηκε ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ανέφερε μεταξύ άλλων πως μια τέτοια επίθεση οδηγεί σε περισσότερη «αποσταθεροποίηση» στην περιοχή, γεγονός που επιβεβαιώνεται από το αποτέλεσμα αντίστοιχων επιθέσεων που έχουν συμβεί τα τελευταία 25 χρόνια.

Στην ίδια ανάρτηση ο Αλέξης Τσίπρας καλεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη να ξεκαθαρίσει ότι «η χώρα δεν θα εμπλακεί στον πόλεμο στο Ιράν και θα εξαντλήσει όλα τα περιθώρια για ειρήνη και σταθερότητα στην γειτονιά μας, στη βάση του διεθνούς δικαίου».

Η ανάρτηση του πρώην πρωθυπουργού:

«Η επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν βυθίζει την περιοχή ακόμα περισσότερο στην καταστροφή, στην ένταση και στην αποσταθεροποίηση. Τα τελευταία 25 χρόνια έχουμε δει που οδηγούν τέτοιες επιχειρήσεις, είτε ευαγγελίζονται τη δημοκρατία είτε πραγματοποιούνται ανοιχτά για την προάσπιση γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων.

Η ελληνική κυβέρνηση αντί να λέει μεγάλα λόγια για την Ευρώπη και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στο οποίο συμμετέχουμε, θα έπρεπε να υποστηρίζει πρωτοβουλίες για την ειρήνη και διπλωματική λύση στο ζήτημα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν.

Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει επιτέλους να οικοδομήσει σχήματα συνεργασίας για την ειρήνη την ασφάλεια και το διεθνές δίκαιο στην περιοχή. Όχι να αυτοχειροκροτείται επειδή συμπεριλαμβάνεται στο εξάγωνο συμμαχιών που προτείνει ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός για να χτίσει το νέο μέτωπο του πολέμου.

Υπενθυμίζεται ότι ο Αλέξης Τσίπρας είχε καταδικάσει πριν λίγο καιρό και έτερη πολεμική επιχείρηση των ΗΠΑ, όταν στρατεύματά της εισέβαλλαν στην Βενεζουέλα και απήγαγαν τον εκλεγμένο Πρόεδρο της χώρας, Νίκολας Μαδούρο.

Φορέστε επιτέλους το τολμηρό κομμάτι που κρατάτε «για κάποτε». Υιοθετήστε το πείραμα «μεγάλο βήμα τώρα», και κάντε το με θάρρος και αυτοπεποίθηση.

Στο Καζακστάν, η μεταλλουργική βιομηχανία κάνει ένα βήμα προς ένα μέλλον όπου τα απόβλητα μετατρέπονται σε θησαυρό. Επιστήμονες στο Εθνικό Κέντρο Ολοκληρωμένης Επεξεργασίας Ορυκτών Πόρων δημιούργησαν πρωτότυπα προστατευτικών επιστρώσεων από αέρια αναθυμιάσεις - προϊόντα της ηλεκτρικής τήξης μεταλλεύματος από το κοίτασμα Shalkiya. Δεν πρόκειται απλώς για ανακύκλωση: η βιοχημεία της έκπλυσης με θειικό οξύ απελευθερώνει ψευδάργυρο και η φυσική της ηλεκτρόλυσης δημιουργεί ένα πυκνό φράγμα διάβρωσης, σαν φυσική θωράκιση που έχει εξελιχθεί εδώ και εκατομμύρια χρόνια υπό την πίεση του περιβάλλοντος.

Οι παραδοσιακές επιστρώσεις απαιτούν καθαρό ψευδάργυρο από άλατα όπως το ZnSO4, αλλά οι νεότερες χρησιμοποιούν πρώτες ύλες που περιέχουν 25-30% ψευδάργυρο απευθείας από απόβλητα. Η εξοικονόμηση αντιδρώντων φτάνει το 40% και τα απόβλητα δεν συσσωρεύονται. Η φυσική της διαδικασίας μοιάζει με αστραπή σε ένα μπουκάλι: ηλεκτρόνια μεταφέρουν ιόντα ψευδαργύρου στην επιφάνεια, δημιουργώντας ένα στρώμα πάχους μικρομέτρου που είναι πιο ανθεκτικό στη σκουριά από τους προκατόχους του.

Η ανθρωπολογία των υλικών μας διδάσκει ότι όπως ακριβώς οι άνθρωποι εξημέρωσαν τη φωτιά, τα απόβλητα - ένα υποπροϊόν της τήξης - γίνονται η βάση για σύνθετα υλικά με διοξείδιο του τιτανίου ή χαλκό. Η αντοχή στη διάβρωση αυξάνεται τρεις έως δέκα φορές, ανοίγοντας το δρόμο για μια κυκλική οικονομία όπου η παραγωγή τροφοδοτείται από μόνη της.

Τι είναι οι επιστρώσεις ψευδαργύρου;

Οι επιστρώσεις ψευδαργύρου είναι ένα λεπτό στρώμα μετάλλου σε χάλυβα ή χαλκό που θυσιάζεται για να προστατεύσει το υπόστρωμα από τον αέρα και το νερό. Η βιοχημεία της διάβρωσης είναι απλή: το οξυγόνο και η υγρασία οξειδώνουν τον σίδηρο σε σκουριά, αλλά ο ψευδάργυρος αντιδρά πρώτος, λειτουργώντας ως προστατευτικό. Στο Καζακστάν, τα εξαχνώματα από την τήξη του πολυμεταλλικού μεταλλεύματος Shalkiya είναι πλούσια σε ψευδάργυρο - έως και 30% - και οι επιστήμονες τα έχουν μετατρέψει σε ηλεκτρολύτη για γαλβανισμό.

Η φυσική της ηλεκτρόλυσης είναι το κλειδί εδώ: σε ένα διάλυμα θειικού οξέος, τα ιόντα Zn²⁺ καθιζάνουν ομοιόμορφα υπό ρεύμα, σχηματίζοντας ένα κρυσταλλικό πλέγμα. Δεν πρόκειται για χάος, αλλά για μια οργανωμένη δομή, όπου τα άτομα ψευδαργύρου συνδέονται με μεταλλικούς δεσμούς ισχυρότερους από οποιοδήποτε σμάλτο. Τα μέταλλα σπάνιων γαιών παγκοσμίως βασίζονται στις εισαγωγές, αλλά ο ψευδάργυρος από τα απόβλητα καθιστά το Καζακστάν αυτάρκες.

«Τέτοιες τεχνολογίες μειώνουν την εξάρτηση από τις εισαγόμενες πρώτες ύλες και ανοίγουν την αγορά σε τοπικούς κατασκευαστές προστατευτικών επιστρώσεων», δήλωσε στο Pravda.Ru ο αναλυτής της αγοράς πετρελαϊκών προϊόντων Γκενάντι Τσέρνοφ .

Πώς προέρχονται από τα απόβλητα;

Η διαδικασία ξεκινά με την έκπλυση: το θειικό οξύ διαλύει τον ψευδάργυρο από τα εξαχνώματα, εκχυλίζοντας το 70-80%. Η βιοχημεία της αντίδρασης είναι παρόμοια με την πέψη—το οξύ διασπά τους δεσμούς, απελευθερώνοντας το μέταλλο. Στη συνέχεια έρχεται η ηλεκτρόλυση: η άνοδος διαλύεται και η κάθοδος επικαλύπτεται με ένα στρώμα πάχους 10-20 μικρών.

Στα σύνθετα υλικά προστίθεται TiO₂ ή χαλκός: το διοξείδιο του τιτανίου ενισχύει το φράγμα εμποδίζοντας τη διάχυση οξυγόνου σύμφωνα με τη μέθοδο Fick. Ένα κράμα Zn-Cu με 48% χαλκό είναι ένα αμάλγαμα, όπου το γαλβανικό φαινόμενο διπλασιάζει την προστασία. Ο χάλυβας σε δομικά πλαίσια θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τέτοιες επιστρώσεις για ανθεκτικότητα.

Πλεονεκτήματα των σύνθετων επιστρώσεων

Η επίστρωση Zn–TiO₂ είναι 3,4 φορές πιο ανθεκτική από τον καθαρό ψευδάργυρο: το τιτάνιο δημιουργεί ένα ημιαγωγικό φράγμα, επιβραδύνοντας την ηλεκτροχημική αντίδραση. Το κράμα χαλκού είναι 10 φορές καλύτερο, χάρη στη συνέργεια των μετάλλων, με τον χαλκό να καταλύει την παθητικοποίηση. Η ανθρωπολογία μας διδάσκει ότι όπως ο μπρούντζος ξεπέρασε τον χαλκό, έτσι και αυτά τα κράματα θα εξελιχθούν όσον αφορά την προστασία.

Σε αντίθεση με τα άλατα, τα απόβλητα είναι μια φθηνή πρώτη ύλη χωρίς καθαρισμό. Οι επενδύσεις στο Καζακστάν αυξάνονται και τέτοιες καινοτομίες θα προσελκύσουν κεφάλαια στην πράσινη μεταλλουργία.

Διπλώματα ευρεσιτεχνίας και κανονισμοί

Έχει αναπτυχθεί ένας κανονισμός για το Zn–TiO₂ από διαλύματα έκπλυσης. Διπλώματα ευρεσιτεχνίας: για επιστρώσεις που περιέχουν ψευδάργυρο σε χαλκό (Αρ. 8876), σουλφίδιο ψευδαργύρου (Αρ. 9968), σκόνη σιδήρου-τιτανίου (Αρ. 8875) και εξαγωγή από απόβλητα (Αρ. 10298). Πρόκειται για τεχνογνωσία που προστατεύει την πνευματική ιδιοκτησία.

Η φυσική των κατοχυρωμένων με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας μεθόδων βελτιστοποιεί τα ρεύματα και τις συγκεντρώσεις, ελαχιστοποιώντας την ενέργεια. Η Rostec στη Μπουριατία καταδεικνύει πώς οι περιοχές επενδύουν στην τεχνολογία.

«Η ανακύκλωση αποβλήτων σε επιστρώσεις είναι ένα βήμα προς τη βιώσιμη παραγωγή που μειώνει το κόστος κατά 40%», εξήγησε σε συνέντευξή του στο Pravda.Ru ο ειδικός στη χρηματοδότηση έργων Alexey Krupin .

Τι θα δώσει η υλοποίηση;

Χαμηλότερο κόστος, ανεξαρτησία από άλατα, λιγότερα απόβλητα και περιβαλλοντικά οφέλη. Κυκλική μεταλλουργία: τα απόβλητα τήξης χρησιμοποιούνται σε επιστρώσεις αυτοκινήτων, σωλήνων και κατασκευών. Οι εισαγωγές πετρελαίου αλλάζουν, αλλά τα μέταλλα από τα απόβλητα σταθεροποιούν την αλυσίδα εφοδιασμού.

Ανθρωπολογία της προόδου: από την Λίθινη Εποχή έως τη νανοστιβάδα – Το Καζακστάν πρωτοπορεί στην επεξεργασία μεταλλεύματος Shalkiya.

Απαντήσεις σε συχνές ερωτήσεις σχετικά με την κυκλική μεταλλουργία στο Καζακστάν

Τι κάνει η επίστρωση ψευδαργύρου στον χάλυβα;

Προστατεύουν από τη σκουριά θυσιάζοντας τον εαυτό τους: ο ψευδάργυρος διαβρώνεται πρώτος, παρατείνοντας τη διάρκεια ζωής του μετάλλου κατά 5-10 φορές.

Μπορούν τα απόβλητα να χρησιμοποιηθούν ως πρώτη ύλη;

Ναι, η έκπλυση εξάγει το 70-80% του ψευδαργύρου, εξοικονομώντας 40% του κόστους μη αγοράζοντας άλατα.

Γιατί τα σύνθετα υλικά είναι καλύτερα από τον καθαρό ψευδάργυρο;

Το TiO₂ ή ο Cu ενισχύουν το φράγμα, αυξάνοντας την αντίσταση κατά 3-10 φορές λόγω φυσικών και χημικών συνεργειών.

Πηγή: pravda