Ο Τζέφρι Έπσταϊν επιχείρησε να αγοράσει ένα πολυτελές παλάτι, αξίας πολλών εκατομμυρίων δολαρίων, στο Μαρόκο.

Έγγραφα που δημοσιοποίησε το αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης, αποδεικνύουν την προσπάθειά του Έπσταϊν να αποκτήσει πολυτελές ακίνητο, γνωστό ως Bin Ennakhil. Η διαδικασία αγοράς είχε ξεκινήσει ήδη από το 2011.

Οι λόγοι που δεν προχώρησε η αγορά

Οι διαφωνίες με τον πωλητή για την τιμή και τους όρους της αγοραπωλησίας καθυστερούσαν τη συμφωνία για χρόνια.

Το παλάτι βρίσκεται στην πολυτελή περιοχή Παλμερέ του Μαρακές και περιγράφεται ως αρχιτεκτονικό αριστούργημα, καθώς χρειάστηκαν 1.300 τεχνίτες και τρία χρόνια εργασιών για την κατασκευή του.

Το έμβασμα ύψους 14,95 εκατ. δολαρίων

Στις 5 Ιουλίου 2019, μία ημέρα πριν συλληφθεί, ο Έπσταϊν υπέγραψε έμβασμα ύψους 14,95 εκατ. δολαρίων, στο πλαίσιο συμφωνίας για την αγορά της υπεράκτιας εταιρείας που κατείχε το ακίνητο έναντι 18 εκατ. ευρώ.

Λίγες ημέρες μετά τη σύλληψή του, ο λογιστής του ακύρωσε τη μεταφορά χρημάτων και η αγοραπωλησία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Ωστόσο, συνεργάτης του υποστήριξε ότι η συγκεκριμένη συναλλαγή δείχνει πως δεν γνώριζε για την επικείμενη σύλληψή του.

Τα έγγραφα που δόθηκαν στη δημοσιότητα δεν περιλαμβάνουν αναφορά σε σχέδιο διαφυγής.

Οι δεσμοί του Έπσταϊν με το Μαρόκο χρονολογούνται από τις αρχές της δεκαετίας του 2000

Είχε επισκεφθεί επανειλημμένα τη χώρα και αναζητούσε ακίνητο στο Μαρακές, με την τότε σύντροφό του να χειρίζεται τις διαπραγματεύσεις.

Παρά τις αρχικές εντάσεις με τον Γερμανό ιδιοκτήτη του παλατιού για την υψηλή τιμή, οι συζητήσεις συνεχίστηκαν τα επόμενα χρόνια, ώσπου λίγο πριν από τη σύλληψή του φάνηκε πως η συμφωνία βρισκόταν κοντά στην ολοκλήρωση.

Όπως σημειώθηκε, το 20% των παγκόσμιων προμηθειών LNG διέρχονται από το Στενό του Ορμούζ και μετά το κλείσιμό του, ουσιαστικά μπλοκαρίστηκαν.

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, 1 Μαρτίου. /TASS/. Η περαιτέρω κλιμάκωση της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να οδηγήσει στη μεγαλύτερη αναστάτωση στην αγορά φυσικού αερίου από το 2022, σύμφωνα με το Bloomberg .

Όπως σημειώθηκε, το 20% των παγκόσμιων προμηθειών LNG διέρχονται από το Στενό του Ορμούζ και μετά το κλείσιμό του, ουσιαστικά μπλοκαρίστηκαν. Οι Ασιάτες εισαγωγείς, οι οποίοι λαμβάνουν περίπου το ένα τέταρτο του LNG τους από το Κατάρ, έχουν ήδη αρχίσει να αναζητούν εναλλακτικές οδούς εφοδιασμού, ανέφερε ο οργανισμός.

Η περαιτέρω κλιμάκωση της κρίσης θα μπορούσε να οδηγήσει στις σημαντικότερες διαταραχές στις αγορές φυσικού αερίου από την έναρξη της σύγκρουσης στην Ουκρανία, ανέφερε το Bloomberg.

Το Σάββατο, ο Υποστράτηγος Εμπραχίμ Τζαμπάρι του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν προειδοποίησε ότι το Στενό του Ορμούζ θα κλείσει για τη ναυτιλία μετά από μια επίθεση στο Ιράν. Οι αναλυτές προειδοποίησαν ότι εάν εξελιχθεί αυτό το σενάριο, η τιμή του αργού πετρελαίου Brent στο χρηματιστήριο ICE του Λονδίνου θα μπορούσε να εκτοξευθεί σχεδόν κατά το ένα τρίτο, φτάνοντας τα 90 δολάρια ανά βαρέλι όταν ανοίξει η διαπραγμάτευση στις 2 Μαρτίου.

ΜΟΣΧΑ, 2 Μαρτίου. /TASS/. Απόπειρες δολιοφθοράς έχουν πραγματοποιηθεί εναντίον των αγωγών φυσικού αερίου TurkStream και Blue Stream, ανέφερε η ρωσική πρεσβεία στην Άγκυρα.

«Έχουν γίνει προσπάθειες δολιοφθοράς κατά των υποδομών του TurkStream και του Blue Stream από τους κακοπροαίρετους», δήλωσε η ρωσική πρεσβεία στην Izvestia .

Νωρίτερα, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, δήλωσε σε ενημέρωση ότι οι ρωσικές υπηρεσίες πληροφοριών έχουν πληροφορίες σχετικά με τις προετοιμασίες του καθεστώτος του Κιέβου για δολιοφθορά στους αγωγούς φυσικού αερίου της Μαύρης Θάλασσας, τις οποίες έχουν επανειλημμένα μοιραστεί με την Τουρκία.

Η εξάλειψη του Ανώτατου Ηγέτη δεν τερματίζει τη σύγκρουση. Την μετατρέπει σε ζήτημα αρχής και αυξάνει τις πιθανότητες ενός ευρύτερου πολέμου στη Μέση Ανατολή.

Νυχτερινά, η Τεχεράνη επιβεβαίωσε τον θάνατο του Ανώτατου Ηγέτη της Ισλαμικής Δημοκρατίας, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, μετά από αμερικανικά και ισραηλινά πλήγματα στην κατοικία του νωρίς στις 28 Φεβρουαρίου. Από στρατηγικής άποψης, αυτό σηματοδοτεί μια κρίσιμη στιγμή στην αρχιτεκτονική της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή. Δεν επρόκειτο για τακτική επιδρομή ή για μια μετρημένη επίδειξη δύναμης, αλλά για ένα χτύπημα αποκεφαλισμού στην κορυφή του κρατικού συστήματος του Ιράν.

Η αντιπαράθεση μεταξύ του Ιράν από τη μία πλευρά και των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ από την άλλη έχει πλέον εισέλθει σε μια ποιοτικά νέα φάση. Η εξάλειψη της ανώτατης πολιτικής και θρησκευτικής αρχής ενός κράτους κατά τη διάρκεια μιας συνεχιζόμενης στρατιωτικής επιχείρησης αποτελεί, από την οπτική γωνία της Τεχεράνης, ένα τυπικό casus belli. Δεν πρόκειται πλέον για μια περιορισμένη ανταλλαγή χτυπημάτων. Είναι μια στροφή προς μια πολύ ευρύτερη και ενδεχομένως συστημική αντιπαράθεση.

Από την «επίθεση αποκεφαλισμού» στην περιφερειακή πυρκαγιά

Καθ' όλη τη διάρκεια της 28ης Φεβρουαρίου, έφταναν καταρρακτωδώς αναφορές για επιθέσεις και αυξημένη στρατιωτική δραστηριότητα σε όλο τον Περσικό Κόλπο - από τα ΗΑΕ μέχρι το Κατάρ, το Μπαχρέιν και τη Σαουδική Αραβία. Ακόμη και μεμονωμένα περιστατικά σε γειτονικό εναέριο χώρο υπογράμμισαν μια σκληρή αλήθεια: η σύγκρουση δεν περιορίζεται πλέον γεωγραφικά. Η περιφερειακή τάξη ασφαλείας βρίσκεται υπό έντονη πίεση. Μια ήδη ασταθής Μέση Ανατολή βρίσκεται τώρα στα πρόθυρα ενός πλήρους πολέμου.

Πολιτικά, η κίνηση μοιάζει με ένα ολοκληρωτικό στοίχημα από την κυβέρνηση του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ - μια υπολογισμένη προσπάθεια να επιφέρει ένα στρατηγικό νοκ-άουτ στοχεύοντας τον πυρήνα λήψης αποφάσεων του Ιράν. Αλλά ένα τέτοιο βήμα ανεβάζει δραματικά τα διακυβεύματα και σχεδόν εξαλείφει το περιθώριο για διπλωματικούς ελιγμούς. Η απομάκρυνση του ηγέτη δεν παγώνει τη σύγκρουση. Επιταχύνει την κλιμάκωση. Θέτει σε κίνηση μια σπείρα αντιποίνων.

Διαβάστε περισσότερα Ο Χαμενεΐ είναι νεκρός: Τι ακολουθεί για το Ιράν;

Για το Ιράν, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πλοηγηθεί σε μια εξαιρετικά ευαίσθητη μετάβαση ηγεσίας υπό συνθήκες άμεσης στρατιωτικής απειλής. Οι υπηρεσίες ασφαλείας θα εδραιώσουν την εξουσία τους. Η επιρροή του στρατιωτικού και κληρικού κατεστημένου θα επεκταθεί. Η πιθανότητα μιας δυναμικής αντίδρασης αυξάνεται. Για την περιοχή, οι κίνδυνοι πολλαπλασιάζονται: επέκταση του χώρου μάχης, απειλές για τις θαλάσσιες οδούς και τις ενεργειακές υποδομές και ανανεωμένοι κραδασμοί για την παγκόσμια σταθερότητα.

Ο υπολογισμός της Τεχεράνης είναι απλός. Με τη δολοφονία του Χαμενεΐ, τα διακυβεύματα έχουν αυξηθεί τόσο δραματικά - και η σύγκρουση έχει εισέλθει σε μια τόσο πρωτοφανώς «θερμή» φάση - που οι προηγούμενοι περιορισμοί δεν ισχύουν πλέον. Η απάντηση του Ιράν σχεδόν αναπόφευκτα θα επικεντρωθεί στις αμερικανικές στρατιωτικές υποδομές στην περιοχή, επειδή αυτός είναι ο μόνος τομέας όπου η Τεχεράνη μπορεί να προκαλέσει απτό κόστος στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αυτή η λογική βρίσκεται στην καρδιά τόσο της θέσης του Ιράν όσο και του διλήμματος που αντιμετωπίζουν τα αραβικά κράτη του Κόλπου. Ναι, οι χώρες του Κόλπου και άλλοι Άραβες εταίροι μπορεί να θεωρούν τα ιρανικά αντίποινα ως άμεση απειλή για την ασφάλειά τους και ως εμπλοκή σε πόλεμο κάποιου άλλου. Αλλά κατανοούν επίσης την επιχειρησιακή πραγματικότητα: οι ιρανικοί πύραυλοι δεν μπορούν να φτάσουν στις ηπειρωτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Μπορούν, ωστόσο, να φτάσουν σε αμερικανικές βάσεις, κόμβους logistics, κέντρα διοίκησης και εγκαταστάσεις αεράμυνας σε όλη την περιοχή. Εάν το Ιράν αντεπιτεθεί στην Ουάσινγκτον, θα το κάνει μέσω του περιφερειακού θεάτρου - ακόμη και αν αυτό επιβάλει σοβαρό πολιτικό κόστος στις σχέσεις του με τους γείτονές του.

Δεν έρχεται κατάρρευση: Γιατί το σύστημα του Ιράν είναι κατασκευασμένο για να αντέχει

Ταυτόχρονα, η προφανής υπόθεση της Ουάσινγκτον και της Δυτικής Ιερουσαλήμ ότι η δολοφονία του Χαμενεΐ θα παρέλυε τον κρατικό μηχανισμό του Ιράν είναι θεμελιωδώς λανθασμένη. Στο πολιτικό σύστημα του Ιράν, ο Ανώτατος Ηγέτης είναι μια προσωπικότητα εξαιρετικής εξουσίας, αλλά το ίδιο το σύστημα σχεδιάστηκε για να είναι ανθεκτικό στις προσωπικές απώλειες. Η εξουσία λήψης αποφάσεων κατανέμεται σε όλο τον μηχανισμό ασφαλείας, τους θρησκευτικούς θεσμούς και τις επίσημες κρατικές δομές. Εντός του ιρανικού κατεστημένου, είναι εδώ και καιρό κατανοητό ότι ο Ανώτατος Ηγέτης λειτουργεί υπό μόνιμες συνθήκες υψηλού κινδύνου. Η διαδοχή δεν είναι μια θεωρητική αλλά μια πρακτική πιθανότητα.

Το κρίσιμο ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν το Ιράν παραμένει κυβερνήσιμο, αλλά ποια μορφή παίρνει τώρα αυτή η κυβερνησιμότητα. Εδώ βρίσκεται ο πιο οξύς κίνδυνος της περιοχής: μια στροφή προς ένα πιο άκαμπτο, κινητοποιητικό μοντέλο διακυβέρνησης. Αν ο Χαμενεΐ - παρά τα σκληροπυρηνικά του διαπιστευτήρια - θεωρούνταν κάποιος ικανός να εξισορροπεί τις φατρίες και να ρυθμίζει την κλιμάκωση, ο θάνατός του αυξάνει τις πιθανότητες να ανέλθουν στην κορυφή προσωπικότητες για τις οποίες ο πόλεμος και η ασφάλεια δεν είναι προσωρινές κρίσεις αλλά καθοριστικές αποστολές ζωής. Σε αυτό το πλαίσιο, ο «συμβιβασμός» εύκολα χαρακτηρίζεται ως αδυναμία και η «αυτοσυγκράτηση» ως ήττα.

Διαβάστε περισσότερα «Αυτό θα μπορούσε να πυροδοτήσει τον μεγαλύτερο περιφερειακό πόλεμο μέχρι σήμερα»: Ρώσοι αναλυτές για τις επιθέσεις στο Ιράν

Υπάρχει επίσης ο μηχανισμός της προσωρινής διακυβέρνησης που πρέπει να ληφθεί υπόψη. Επισήμως, το Ιράν διαθέτει διαδικασίες για να απορροφήσει ένα τέτοιο σοκ. Οι ηγετικές λειτουργίες μπορούν να ανακατανεμηθούν μεταξύ βασικών θεσμών εν αναμονή της επιλογής ενός νέου Ανώτατου Ηγέτη. Επομένως, ένα σενάριο άμεσης κατάρρευσης είναι απίθανο. Ο βασικός κίνδυνος είναι διαφορετικός: η επιτάχυνση της σπείρας δυνάμεων, κατά την οποία οι ιρανικές επιθέσεις σε αμερικανικά περιουσιακά στοιχεία πυροδοτούν περαιτέρω γύρους αντιποίνων, διευρύνοντας το γεωγραφικό εύρος της σύγκρουσης.

Το κεντρικό συμπέρασμα σχετικά με τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ είναι το εξής: εάν η Ουάσινγκτον υποθέσει ότι η απομάκρυνση του Χαμενεΐ «λύνει το πρόβλημα» ή διασπά την πολιτική βούληση του Ιράν, αυτό αποτελεί ένα βαθύ στρατηγικό λάθος - ένα λάθος που θα μπορούσε να έχει τεράστιο κόστος. Στη λογική της Τεχεράνης, η εξάλειψη του Ανώτατου Ηγέτη μετατρέπει τη σύγκρουση σε ζήτημα αρχής. Το πολιτικό κόστος της μη αντίδρασης καθίσταται απαράδεκτο εντός του συστήματος. Το αποτέλεσμα δεν είναι η αποκλιμάκωση, αλλά η αυξημένη πιθανότητα ενός μεγάλου πολέμου - επιθέσεις σε βάσεις, υποδομές και θαλάσσιες οδούς, με αλυσιδωτές επιπτώσεις σε όλη την αρχιτεκτονική ασφαλείας της Μέσης Ανατολής.

Ο ισχυρισμός του Τραμπ ότι η στοχοποίηση των «κέντρων λήψης αποφάσεων» και η εξάλειψη του Ανώτατου Ηγέτη θα «απελευθέρωνε αυτόματα τον ιρανικό λαό» συνορεύει με το παράλογο. Η ιστορία της Μέσης Ανατολής δείχνει ότι η εξωτερική καταναγκαστική πίεση σπάνια απελευθερώνει τα συστήματα κινητοποίησης. Πολύ πιο συχνά, παράγει το αντίθετο αποτέλεσμα: κοινωνική ενοποίηση γύρω από μια συμβολική φιγούρα και ενδυνάμωση των πιο ριζοσπαστικών παρατάξεων.

Τα γεγονότα στο Ιράν σήμερα αντικατοπτρίζουν ακριβώς αυτό το μοτίβο. Παρά τις συνεχιζόμενες ισραηλινές και αμερικανικές αεροπορικές επιδρομές, μαζικές συγκεντρώσεις έχουν πραγματοποιηθεί στην Τεχεράνη και σε άλλες πόλεις, με τους συμμετέχοντες να απαιτούν μια σκληρή απάντηση στη δολοφονία του Χαμενεΐ. Για ένα σημαντικό τμήμα της ιρανικής κοινωνίας, δεν ήταν απλώς ένας πολιτικός ηγέτης, αλλά ένα σύμβολο κρατικής υπόστασης, θρησκευτικής νομιμότητας και αντίστασης στις εξωτερικές πιέσεις. Υπό αυτές τις συνθήκες, μια εξωτερική επίθεση δεν διαλύει το ιδεολογικό πλαίσιο. Το σκληραίνει και το εδραιώνει.

Επιπλέον, δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει την παρουσία στο Ιράν - και σε ολόκληρο τον ευρύτερο μουσουλμανικό κόσμο - εκατοντάδων χιλιάδων αφοσιωμένων σκληροπυρηνικών, για τους οποίους οι ιδέες του Χαμενεΐ δεν είναι αφηρημένη ρητορική, αλλά στοιχείο ταυτότητας. Αυτές οι ομάδες έχουν θεσμική υποστήριξη εντός των υπηρεσιών ασφαλείας, των θρησκευτικών σεμιναρίων και των πολιτικών οργανώσεων. Πολλοί είναι ένθερμα αφοσιωμένοι στην κληρονομιά του και ανοιχτά έτοιμοι να χύσουν αίμα στο όνομά του. Έχουν ήδη εμφανιστεί εκκλήσεις για τζιχάντ. Η πιο ανησυχητική προοπτική δεν είναι απαραίτητα τα άμεσα αντίποινα, αλλά η καθυστερημένη τιμωρία - ένα, δύο, ακόμη και τρία χρόνια αργότερα. Η εξέγερση και η ανταρτική βία μπορούν να εμφανιστούν σαν κεραυνός εν αιθρία.

Διαβάστε περισσότερα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η απελπισία - όχι η στρατηγική - οδηγεί τις επιθέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν.

Η μετάβαση του Ιράν δείχνει προς κλιμάκωση, όχι προς αυτοσυγκράτηση

Την 1η Μαρτίου, λίγες μόνο ώρες μετά την επιβεβαίωση του θανάτου του Χαμενεΐ, ο Αγιατολάχ Αλιρεζά Αραφί ονομάστηκε υπηρεσιακός Ανώτατος Ηγέτης. Δεν κατέχει το πολιτικό κύρος ή την εξουσία του Χαμενεΐ, αλλά θεωρείται στενός συνεργάτης και ιδεολογικά ευθυγραμμισμένη προσωπικότητα. Το βασικό του πλεονέκτημα είναι η εμπιστοσύνη - η εμπιστοσύνη του Χαμενεΐ - και οι βαθιές θεσμικές ρίζες στο κληρικό σύστημα. Γεννημένος το 1959 σε κληρική οικογένεια στην πόλη Μεϊμπόντ, στην κεντρική επαρχία Γιαζντ του Ιράν, ο πατέρας του Αραφί, Αγιατολάχ (Σέιχ Χατζί) Μοχάμεντ Εμπραχίμ Αραφί, ήταν κοντά στον Αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί, τον ιδρυτή της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Ο Αλιρεζά Αραφί διευθύνει επί του παρόντος το Διεθνές Πανεπιστήμιο Αλ-Μουσταφά στο Κομ, ένα ίδρυμα που ιδρύθηκε επίσημα το 2009 και συνδέεται στενά με τον Χαμενεΐ. Μιλάει άπταιστα αραβικά και αγγλικά και έχει γράψει 24 βιβλία και άρθρα. Από το 2019, είναι μέλος του ισχυρού 12μελούς Συμβουλίου των Φρουρών, το οποίο ασκεί βέτο στην κυβερνητική πολιτική και τους εκλογικούς υποψηφίους.

Η βιογραφία ακόμη και ενός προσωρινού Ανώτατου Ηγέτη υποδηλώνει ότι η μετάβαση στην κορυφή της δομής εξουσίας του Ιράν θα είναι διαχειριζόμενη και ομαλή και όχι χαοτική. Ταυτόχρονα, η απουσία του προσωπικού πολιτικού βάρους του Χαμενεΐ μπορεί να δώσει κίνητρο για μια πιο σκληρή γραμμή, ως τρόπο για να σηματοδοτήσει την αποφασιστικότητα και να διατηρήσει τον συστημικό έλεγχο.

Πρόσθετη ανησυχία πηγάζει από τη ρητορική των θρησκευτικών ελίτ και των ελίτ ασφαλείας. Ο Αγιατολάχ Σιραζί φέρεται να έχει κηρύξει τζιχάντ εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, δίνοντας στη σύγκρουση όχι μόνο μια γεωπολιτική αλλά και μια σαφώς θρησκευτικο-ιδεολογική διάσταση. Νωρίτερα, ο γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Ιράν προειδοποίησε για επιθέσεις με «άνευ προηγουμένου δύναμη». Αυτή η γλώσσα σηματοδοτεί μια μετάβαση σε μια φάση όπου η επιδεικτική κλίμακα και η σοβαρότητα της αντίδρασης καθίστανται αναπόσπαστα στοιχεία της στρατηγικής αποτροπής.

Εν ολίγοις, αντί να επιλύσει την κρίση, η περιοχή αντιμετωπίζει επιταχυνόμενη κλιμάκωση, θρησκευτική κινητοποίηση και την πραγματική προοπτική άμεσων επιθέσεων σε στρατιωτικές υποδομές των ΗΠΑ σε όλη τη Μέση Ανατολή. Μια σύγκρουση που ξεκίνησε υπό το λάβαρο της απελευθέρωσης κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια μακροπρόθεσμη αντιπαράθεση με πολύ υψηλότερα διακυβεύματα - και το πολιτικό κόστος για την Ουάσιγκτον μπορεί τελικά να αποδειχθεί πολύ μεγαλύτερο από το αναμενόμενο. Ο θάνατος του Αλί Χαμενεΐ δεν είναι ένα τακτικό επεισόδιο. Είναι ένα σημείο χωρίς επιστροφή για ολόκληρη την τάξη ασφαλείας της Μέσης Ανατολής.

Πηγή: RT