ενημέρωση 1:13, 26 October, 2026

Κλαούντια Καρντινάλε, Αλαίν Ντελόν και Κατίνα Παξινού - Οι 3 σταρ στο κινηματογραφικό φεστιβάλ Βενετίας το 1960

Μια ιστορική λήψη από το αρχείο του Elena's Diary με αφορμή τον θάνατο της Κατίνας Παξινού στις 22 Φεβρουαρίου 1973.


Όταν μιλάμε για λάμψη, αναφερόμαστε στην Κλαούντια Καρντινάλε, τον Αλαίν Ντελόν και την Κατίνα Παξινού, που πέθανε στις 22 Φεβρουαρίου 1973, στην πρεμιέρα της ταινίας «Ο Ρόκκο και τα αδέλφια του» του Λουκίνο Βισκόντι στο κινηματογραφικό φεστιβάλ της Βενετίας το 1960.

Όταν κάποτε ρώτησαν την Κατίνα Παξινού ποιος είναι ο αγαπημένος της ρόλος, εκείνη απάντησε: «Δεν υπάρχουν ρόλοι της προτιμήσεως μας, ρόλοι προσφιλείς. Υπάρχει μονάχα ένας ρόλος, δηλαδή εκείνος τον οποίο υποδυόμαστε σε μια δεδομένη στιγμή. Γίνεται κανείς ένα με το πρόσωπο  που ενσαρκώνει στο θέατρο. Το ίδιο συμβαίνει με κάθε καινούριο ρόλο».

Κλαούντια Καρντινάλε, Αλαίν Ντελόν και Κατίνα Παξινού: Οι 3 σταρ στο κινηματογραφικό φεστιβάλ Βενετίας το 1960 2

Στα γυρίσματα της τελευταίας της ταινίας «Το νησί της Αφροδίτης» αναμετρήθηκε με τα όρια της, παίζοντας με φρικτούς πόνους. Η ασθένεια που την κατέβαλε, εξαφανιζόταν όταν έπρεπε κάθε βράδυ να σέρνει ένα κάρο στη σκηνή του θεάτρου για την παράσταση «Μάνα κουράγιο».

Στο Ινστιτούτο Τσίπρα «προτεραιότητα μας είναι η μετάβαση από την παθητική δημοσιοποίηση στη δυναμική διακυβέρνηση»

Ο Βαγγέλης Κάνουλας, Καθηγητής Τεχνητής Νοημοσύνης στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ και Μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα, εξηγεί πως μπορεί να αντικατασταθεί η «Διαύγεια» με την πλατφόρμα «ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ», με στόχο λογοδοσία στη ροή του δημόσιου χρήματος.

ψηφιακή μετάβαση του κράτους τα τελευταία χρόνια έχει αναμφίβολα επιταχύνει τη διεκπεραίωση των γραφειοκρατικών διαδικασιών, ωστόσο το στοίχημα της λογοδοσίας ως προς τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος παραμένει ανοιχτό. Δεκαπέντε και πλέον χρόνια μετά τη δημιουργία της «Διαύγειας», η συζήτηση για την ανάγκη ενός συστήματος που δεν θα λειτουργεί απλώς ως μια δύσχρηστη ψηφιακή αποθήκη εγγράφων, αλλά θα ελέγχει προληπτικά τις κρατικές δαπάνες, τίθεται εκ νέου στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου.

Από την πλευρά της η κυβέρνηση, ακολουθώντας τη «Βίβλο Ψηφιακού Μετασχηματισμού», προχωρά την εθνική ψηφιακή μετάβαση σχεδιάζοντας τη νέα-ΔΙΑΥΓΕΙΑ, όπως ανακοίνωσε ο  Δημοσθένης Αναγνωστόπουλος, Γενικός Γραμματέας Πληροφοριακών Συστημάτων και Ψηφιακής Διακυβέρνησης.

Το Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα με την αντιπροτείνει μια ενιαία ψηφιακή πλατφόρμα για κάθε δημόσια δαπάνη, η οποία θα ονομάζεται «ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ». Με αυτό τον τρόπο το ΙΑΤ επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει τον τρόπο με τον οποίο η τεχνολογία και ειδικότερα η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να λειτουργήσει ως μηχανισμός ελέγχου.

Ο κ. Βαγγέλης Κάνουλας, Καθηγητής Τεχνητής Νοημοσύνης στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ και Μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα, αναλύει, μιλώντας στο «ΒΗΜΑ», τη φιλοσοφία και την αρχιτεκτονική αυτής της πρωτοβουλίας.

Όπως εξηγεί ο διακεκριμένος ακαδημαϊκός, η ψηφιακή λογοδοσία δεν περιορίζεται στην ευκολότερη αναζήτηση πληροφοριών, αλλά έγκειται στη δημιουργία ενός ενιαίου, διαλειτουργικού συστήματος που θα ιχνηλατεί τη διαδρομή κάθε δαπάνης και θα εντοπίζει αυτόματα μοτίβα κακοδιαχείρισης.

«περνάμε από την απλή αποθήκευση εγγράφων σε μια μηχανή κατανόησης και πρόληψης στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος»

Παράλληλα, ο Έλληνας ακαδημαϊκός σκιαγραφεί τις διαφορές της πρότασης από τον σχεδιασμό της νέας κυβερνητικής Βίβλου Ψηφιακού Μετασχηματισμού, υπογραμμίζοντας πως η αξιοποίηση της Τεχνητής Νοημοσύνης δεν πρέπει να εξαντλείται στην εξυπηρέτηση του πολίτη, αλλά να θωρακίζει το κράτος μέσα από τη μεταφορά τεχνογνωσίας, τη χρήση ανοικτού κώδικα και την ουσιαστική πρόληψη απέναντι στη διαφθορά.

  1. Ως μέλος της ομάδας εργασίας «Ψηφιακής Πολιτικής, Τεχνητής Νοημοσύνης και Καινοτομίας» του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα μπορείτε να μας εξηγήσετε τι είναι η «ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ» που προτείνατε; Ποιο πρόβλημα έρχεται να λύσει πρωτίστως;

Η «ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ» είναι η πρόταση του Ινστιτούτο για την λειτουργική διαφάνεια, τον έλεγχο και την λογοδοσία στη ροή του δημόσιου χρήματος. Σήμερα το κράτος διαθέτει τεράστιο όγκο δεδομένων για τις δημόσιες δαπάνες. Όμως αυτά παραμένουν κατακερματισμένα σε διαφορετικά συστήματα χωρίς δυνατότητα ενιαίου ελέγχου, και συνεπώς χωρίς μηχανισμό λογοδοσίας. Η «ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ» έρχεται αρχικά να ενοποιήσει και να δομήσει αυτά τα δεδομένα, αντλώντας πληροφορίες από όλα τα υφιστάμενα συστήματα (ΔΙΑΥΓΕΙΑ, ΚΗΜΔΗΣ, ΕΣΗΔΗΣ, ΓΕΜΗ, ΕΡΓΑΝΗ, ΑΑΔΕ), και να δημιουργήσει για πρώτη φορά ένα ενιαίο ψηφιακό ίχνος για κάθε δημόσια δαπάνη. Κάτι όμως ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι αξιοποιεί εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης για να ελέγξει τα δεδομένα αυτά πέρα από να τα αποθηκεύσει απλώς, όπως κάνουν τα υπάρχοντα συστήματα. Εντοπίζει ενδείξεις κινδύνου, όπως επαναλαμβανόμενες απευθείας αναθέσεις ή υπερβολικές τροποποιήσεις συμβάσεων. Χωρίς να υποκαθιστά τους ελεγκτικούς μηχανισμούς λειτουργεί ως σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης. Με αυτόν τον τρόπο, η διαφάνεια μετατρέπεται από απλή ανάρτηση αποφάσεων σε ενεργή υποδομή ελέγχου και λογοδοσίας.

  1. Καθώς ειδικεύεστε στην Ανάκτηση Πληροφορίας (Information Retrieval), δηλαδή στο τι υπάρχει πίσω από τις μηχανές αναζήτησης, πώς θα εξηγούσατε με απλά λόγια σε έναν πολίτη τη διαφορά μεταξύ της σημερινής Διαύγειας και της πρότασής σας για μια ενιαία πλατφόρμα δεδομένων;

Με απλά λόγια, σήμερα η ΔΙΑΥΓΕΙΑ λειτουργεί σαν μια τεράστια ψηφιακή αποθήκη εγγράφων. Μπορεί κανείς να βρει μια απόφαση αν ξέρει τι ακριβώς ψάχνει, αλλά δεν μπορεί να δει τη συνολική εικόνα. Δεν μπορείς να ρωτήσεις, για παράδειγμα, «πόσα χρήματα δαπανήθηκαν συνολικά για την πυροπροστασία της χώρας;» ή «ποιες συμβάσεις τροποποιήθηκαν πάνω από δύο φορές;». Το σύστημα δεν έχει σχεδιαστεί για να απαντά σε τέτοια ερωτήματα. Η πρότασή μας αλλάζει τη φιλοσοφία: μετατρέπει τα έγγραφα σε δομημένα, διαλειτουργικά δεδομένα. Κάθε κρίσιμη πληροφορία — ποιος πληρώνει, ποιος εισπράττει, για ποιο σκοπό, με ποιες τροποποιήσεις και με ποιες πληρωμές — γίνεται αναζητήσιμη και συσχετίσιμη. Για τον πολίτη αυτό σημαίνει ότι μπορεί να θέτει ουσιαστικά ερωτήματα και να λαμβάνει συγκεντρωμένες, αξιόπιστες και εύκολα κατανοητές απαντήσεις. Το πιο σημαντικό όμως είναι τι αλλάζει στο παρασκήνιο: η τεχνητή νοημοσύνη αναζητά μοτίβα κακοδιαχείρησης. Μπορεί να εντοπίζει ενδείξεις κατατμήσεων έργων, επαναλαμβανόμενων απευθείας αναθέσεων, ασυνέπειες μεταξύ πληρωμών και πραγματικής προόδου, ή εταιρείες που εμφανίζουν το ίδιο προσωπικό ταυτόχρονα σε πολλαπλά έργα, ή που δημιουργήθηκαν μια μέρα πριν την ανάθεση, και ενεργοποιεί έγκαιρες προειδοποιήσεις. Αντί να μαθαίνουμε για ένα πρόβλημα όταν ξεσπά το σκάνδαλο, το σύστημα μπορεί να επισημαίνει ενδείξεις πριν προχωρήσει στην σύμβαση ενός έργου ή σε μια πληρωμή. Με απλά λόγια, περνάμε από την απλή αποθήκευση εγγράφων σε μια μηχανή κατανόησης και πρόληψης στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος.

«Αν τα εργαλεία ελέγχου αναπτυχθούν ως «μαύρα κουτιά» από ιδιώτες, τότε ο ίδιος ο μηχανισμός εποπτείας ιδιωτικοποιείται»

  1. Αν αύριο λειτουργούσε η «ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ», ποια ερώτηση θα μπορούσε να κάνει ένας πολίτης που σήμερα δεν μπορεί να απαντήσει εύκολα;

Αν αύριο λειτουργούσε η «ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ», ένας πολίτης θα μπορούσε να θέσει ερωτήματα που σήμερα είτε απαιτούν εβδομάδες έρευνας, είτε δεν μπορούν να απαντηθούν λόγω έλλειψης δεδομένων. Για παράδειγμα: «Γιατί ένα έργο διπλασίασε το κόστος του;» ή «Πόσες απευθείας αναθέσεις έχει λάβει η συγκεκριμένη εταιρεία από το σύνολο του Δημοσίου;» Όμως το ζητούμενο δεν είναι να μετατρέψουμε τον πολίτη σε επιθεωρητή Κλουζώ. Η ουσία δεν είναι μόνο τι μπορεί να ρωτήσει ο πολίτης, αλλά τι μπορεί να εντοπίζει αυτόματα το ίδιο το σύστημα. Η «ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ» μπορεί να αναγνωρίζει μοτίβα που δύσκολα γίνονται αντιληπτά με γυμνό μάτι όπως ύπαρξη καρτέλ εταιρειών που οδηγούν σε υπερτιμολογήσεις έργων. Δηλαδή, ο πολίτης αποκτά διαφάνεια αλλά πρωτίστως το κράτος αποκτά πρόληψη. Και αυτό είναι η ουσιαστική διαφορά.

  1. Σε τι βάθος χρόνου θα μπορούσε να υλοποιηθεί η «ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ»;

Η πρότασή μας προβλέπει σταδιακή ανάπτυξη ώστε από τους πρώτους κιόλας μήνες να είναι ορατή η προστιθέμενη αξία, αρχικά με ενοποίηση βασικών δεδομένων και στη συνέχεια με ενσωμάτωση μηχανισμών προληπτικού ελέγχου. Η πλήρης ανάπτυξη, με προηγμένους μηχανισμούς ανάλυσης κινδύνου, μπορεί ρεαλιστικά να ολοκληρωθεί εντός δύο ετών. Το κρίσιμο όμως δεν είναι μόνο το χρονοδιάγραμμα. Είναι ο τρόπος υλοποίησης: το Δημόσιο πρέπει να είναι κύριος του κώδικα, της αρχιτεκτονικής και της τεχνογνωσίας. Αν τα εργαλεία ελέγχου αναπτυχθούν ως «μαύρα κουτιά» από ιδιώτες, τότε ο ίδιος ο μηχανισμός εποπτείας ιδιωτικοποιείται. Γι’ αυτό προτείνουμε ανοιχτή αρχιτεκτονική και λογισμικό ανοικτού κώδικα, με μεταφορά γνώσης στο κράτος.

  1. Γιατί πιστεύετε πως η Ελλάδα, ενώ έχει ψηφιοποιήσει πολλές διαδικασίες, δυσκολεύεται να δημιουργήσει δομημένα δεδομένα που “μιλούν” μεταξύ τους;

Το πρόβλημα φαίνεται να είναι θεσμικό. Η χώρα δεν απέκτησε ποτέ έναν ενιαίο ψηφιακό αρχιτέκτονα με συνολικό όραμα για το πώς τα πληροφοριακά συστήματα πρέπει να σχεδιάζονται ώστε να λύνουν τα πραγματικά προβλήματα. Έτσι, οι πλατφόρμες αναπτύχθηκαν αποσπασματικά, συχνά για να καλύψουν μια επιμέρους ανάγκη ή μια συγκυριακή υποχρέωση, χωρίς μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Και βεβαίως, αυτό είναι μια πολιτική επιλογή. Αφενός γιατί αν δεν υπάρχει σταθερή βούληση να οργανωθούν τα δεδομένα με τρόπο που να αποκαλύπτουν τη συνολική εικόνα και όχι αποσπασματικές όψεις της, τότε η ψηφιοποίηση θα παραμένει διοικητική διευκόλυνση και όχι εργαλείο λογοδοσίας. Αφετέρου γιατί θα πρέπει να υπάρχει ουσιαστική πολιτική βούληση για έλεγχο και πρόληψη της διαπλοκής και της διαφθοράς και όχι μόνο για ένα γραφειοκρατικό εργαλείο αποθήκευσης που μόνο κατ’ επίφαση συμβάλλει στο επείγον πια λαϊκό αίτημα για κρατική διαφάνεια και λογοδοσία.

  1. Τι διαφορετικό φέρνει η δική σας πρόταση που δεν καλύπτεται από τον κυβερνητικό σχεδιασμό;

Από ό,τι προκύπτει από τη Βίβλο Ψηφιακού Μετασχηματισμού 2026–2030, υπάρχει πρόβλεψη για σημασιολογική αναζήτηση στο αποθετήριο της ΔΙΑΥΓΕΙΑΣ. Αυτό είναι θετικό και κινείται προς την κατεύθυνση καλύτερης αξιοποίησης της πληροφορίας.  Ωστόσο, η δική μας πρόταση διαφοροποιείται σε τρία κρίσιμα σημεία.  Πρώτον, δεν περιορίζεται στη βελτίωση της αναζήτησης εγγράφων, αλλά στοχεύει στη δημιουργία ενιαίου, διαλειτουργικού ψηφιακού ίχνους για κάθε δημόσια δαπάνη.  Δεύτερον, ενσωματώνει μηχανισμούς προληπτικού ελέγχου μέσω τεχνητής νοημοσύνης. Δεν αφορά μόνο την πρόσβαση στην πληροφορία, αλλά την αυτόματη αναγνώριση μοτίβων κινδύνου πριν αυτά εξελιχθούν σε πρόβλημα. Και τρίτον, προτείνει θεσμική αρχιτεκτονική επιβολής διαλειτουργικότητας. Χωρίς κεντρικό συντονισμό και κανόνες που να υποχρεώνουν τα συστήματα να «μιλούν» μεταξύ τους, καμία τεχνολογική αναβάθμιση δεν αρκεί.  Με άλλα λόγια, η κυβερνητική κατεύθυνση φαίνεται να εστιάζει στην αναζήτηση· η δική μας πρόταση εστιάζει στην πρόληψη και στη δομική ενοποίηση του ελέγχου.

«Η τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη· διαμορφώνει θεσμούς και ισορροπίες. Και αυτό απαιτεί πολιτική σκέψη, όχι μόνο τεχνικές λύσεις»

Βαγγέλης Κάνουλας, Καθηγητής Τεχνητής Νοημοσύνης του Πανεπιστημίου του Άμστερνταμ

  1. Η κυβέρνηση στην «Βίβλο για τον Ψηφιακό Μετασχηματισμό 2026-2030» εστιάζει στην Τεχνητή Νοημοσύνη ως εργαλείο «μετάφρασης» της γραφειοκρατίας για τον πολίτη (κατανόηση). Εσείς προκρίνεται την Τεχνητή Νοημοσύνη ως εργαλείο ελέγχου (audit). Γιατί πιστεύετε ότι η προτεραιότητα πρέπει να δοθεί εκεί;

Η αξιοποίηση της Τεχνητής Νοημοσύνης για να γίνει η γραφειοκρατία πιο κατανοητή είναι θετική και αναγκαία. Ο πολίτης πρέπει να μπορεί να καταλαβαίνει το κράτος. Όμως η κατανόηση δεν συνεπάγεται αυτόματα και έλεγχο. Ο όγκος των δημοσίων δεδομένων είναι τέτοιος που ο ανθρώπινος έλεγχος από μόνος του δεν επαρκεί. Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να εντοπίζει μοτίβα κακοδιαχείρισης του δημόσιου χρήματος. Για εμάς, η προτεραιότητα είναι η μετάβαση από την παθητική δημοσιοποίηση στη δυναμική διακυβέρνηση. Δηλαδή, όχι μόνο να καταλαβαίνει ο πολίτης τι έγινε, αλλά το ίδιο το σύστημα να μπορεί να προλαμβάνει τι δεν πρέπει να γίνει. Η κατανόηση διευκολύνει τη σχέση πολίτη–κράτους. Ο έλεγχος προστατεύει το δημόσιο συμφέρον.

«Η «ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ» είναι η αφετηρία ενός ευρύτερου διαλόγου για το πώς η τεχνολογία μπορεί να ενισχύσει τη δημοκρατική λογοδοσία»

  1. Υπάρχουν αναφορές πως κάποια έργα που υπήρχαν στην «Βίβλο για τον Ψηφιακό Μετασχηματισμό»  του 2020-2025 «εξαφανίστηκαν» ή δεν υλοποιήθηκαν ποτέ. Ποια είναι αυτά;

Στον σχεδιασμό 2020–2025 αναγνωρίστηκαν ρητά ζητήματα που αφορούσαν την οργάνωση των δημοσίων συμβάσεων, τη σύνδεση των πληροφοριακών συστημάτων και την ανάγκη καλύτερης παρακολούθησης τροποποιήσεων και πληρωμών. Προβλέφθηκαν έργα για αναβάθμιση και ενοποίηση επιμέρους πλατφορμών. Ωστόσο, δεν είναι σαφές ότι έχει διαμορφωθεί ένας ενιαίος, ολοκληρωμένος μηχανισμός που να δίνει πλήρη και ελέγξιμη εικόνα της ροής του δημόσιου χρήματος από την προκήρυξη μέχρι την πληρωμή. Στη Βίβλο 2026–2030, το βάρος μετατοπίζεται σε άλλες προτεραιότητες όπως ψηφιακές υπηρεσίες και δεδομένα. Τα ζητήματα των δημοσίων συμβάσεων και της ενιαίας παρακολούθησης της ροής του χρήματος δεν εμφανίζονται πλέον ως διακριτός στρατηγικός άξονας. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν «εξαφανίστηκαν» έργα, αλλά αν ολοκληρώθηκε η μεταρρύθμιση που είχε διαγνωστεί ως αναγκαία. Κατά τη γνώμη μας δεν έχει ολοκληρωθεί και συνεπώς η απουσία της από τον νέο σχεδιασμό δημιουργεί εύλογο προβληματισμό.

  1. Παρά την πρόοδο στην ψηφιοποίηση υπηρεσιών και στις υποδομές συνδεσιμότητας, η Ελλάδα υστερεί στον τομέα των Ανοικτών Δεδομένων. Πώς εξηγείτε αυτή την κατάσταση;

Η ίδια η «Βίβλος Ψηφιακού Μετασχηματισμού 2026-2030» αναγνωρίζει τη χαμηλή επίδοση της χώρας. Το ζήτημα των Ανοικτών Δεδομένων δεν είναι πρωτίστως τεχνικό. Είναι ζήτημα στρατηγικής συνοχής. Σήμερα, κάποια δεδομένα ψηφιοποιούνται, κάποια παραμένουν σε κλειστά συστήματα, και ακόμη κι από όσα εκτίθενται δημόσια, πολλά είναι αποσπασματικά ή πρακτικά μη αξιοποιήσιμα. Δεν υπάρχει ενιαία αρχιτεκτονική που να διασφαλίζει ότι τα δεδομένα παράγονται, καταγράφονται και δημοσιοποιούνται με τρόπο συνεκτικό και επαναχρησιμοποιήσιμο. Μπορεί να υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες σειρές δεδομένων στα επιμέρους πληροφοριακά συστήματα του κράτους, αλλά μόνο ένα μικρό μέρος τους καθίσταται πραγματικά ανοικτό και αξιοποιήσιμο. Αυτό δείχνει ότι το πρόβλημα είναι η έλλειψη ενιαίου οράματος για το πώς τα δεδομένα αυτά πρέπει να αποτελούν δημόσιο αγαθό.

  1. Στο κοντινό μέλλον  επιτροπή «Ψηφιακής Πολιτικής, Τεχνητής Νοημοσύνης και Καινοτομίας», ποιοι θα είναι οι επόμενοι άξονες δράσης σας;

Η «ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ» είναι η αφετηρία ενός ευρύτερου διαλόγου για το πώς η τεχνολογία μπορεί να ενισχύσει τη δημοκρατική λογοδοσία. Στόχος μας είναι να συνδεθούμε με την κοινότητα ανοικτών δεδομένων και ανοικτού λογισμικού, με ερευνητές της τεχνητής νοημοσύνης, με τη δημόσια διοίκηση και τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, αλλά και με δημοσιογράφους και φορείς της κοινωνίας των πολιτών. Σε δεύτερο χρόνο, η ομάδα μας θα ασχοληθεί και με ευρύτερα ζητήματα που η τεχνητή νοημοσύνη ήδη επηρεάζει — από τη ρύθμιση και την ασφάλεια έως την αγορά εργασίας και τα βασικά δημόσια αγαθά. Η τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη· διαμορφώνει θεσμούς και ισορροπίες. Και αυτό απαιτεί πολιτική σκέψη, όχι μόνο τεχνικές λύσεις.

Τι πρέπει να γνωρίζετε για τους νέους δασμούς του Τραμπ – Τα επόμενα βήματα

Ο Ντόναλντ Τραμπ στρέφεται προς μια μη δοκιμασμένη νομική αρχή για να ανασυγκροτήσει το παγκόσμιο δασμολογικό του καθεστώς.

Ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε το Σάββατο ότι επιβάλλει νέο παγκόσμιο δασμό 15% σε όλες τις εισαγωγές που εισέρχονται στις ΗΠΑ, με άμεση ισχύ. Ο νέος δασμός θα αντικαταστήσει τον παγκόσμιο δασμό 10% που ανακοίνωσε ο Τραμπ την Παρασκευή, λίγο μετά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου ότι μεγάλο μέρος του υφιστάμενου δασμολογικού καθεστώτος του ήταν παράνομο.

Για να επιβάλει το νέο δασμό, προσφεύγει σε ένα νομικό εργαλείο που ονομάζεται Τμήμα 122 του Νόμου περί Εμπορίου του 1974. Σε γενικές γραμμές, η διάταξη, η οποία δεν έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ στο παρελθόν για δασμούς, επιτρέπει στον πρόεδρο να επιβάλλει δασμούς έως και 15% για διάστημα έως 150 ημερών, προκειμένου να αντιμετωπίσει προβλήματα που προκαλούνται από επίμονα εμπορικά ελλείμματα.

Εμπειρογνώμονες σε θέματα εμπορίου εκτιμούν ότι η κυβέρνηση ενδέχεται να επιτύχει την αύξηση των εσόδων με το Άρθρο 122 για σύντομο χρονικό διάστημα, λόγω του χρονικού περιορισμού. Προς το παρόν, ο νόμος δίνει χρόνο στην ομάδα του Τραμπ να χαράξει στρατηγική για πιο εξατομικευμένους δασμούς, χρησιμοποιώντας άλλα νομικά μέσα. Σε ομιλία του την Παρασκευή, ο Τραμπ δεσμεύθηκε να επαναφέρει τους δασμούς σε «ενδεχομένως υψηλότερα» επίπεδα.

Πώς συγκρίνεται ο δασμός με εκείνους που καταργήθηκαν

Ο νέος παγκόσμιος δασμός 15% μοιάζει πολύ με το δασμολογικό καθεστώς που θέσπισε ο Τραμπ χρησιμοποιώντας τον Νόμο για τις Διεθνείς Οικονομικές Εξουσίες Έκτακτης Ανάγκης (International Emergency Economic Powers Act), το οποίο το δικαστήριο καταργησε την Παρασκευή. Ο νέος δασμός εφαρμόζεται ευρέως, όπως και οι παγκόσμιοι δασμοί 10% που θέσπισε τον περασμένο Απρίλιο με την Ieepa.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, ωστόσο, το νέο 15% υπολείπεται του επιπέδου των δασμών που ο Τραμπ κατέληξε να εφαρμόσει σε αρκετούς μεγάλους εμπορικούς εταίρους με το Ieepa. Για παράδειγμα, οι δασμοί του στις κινεζικές εισαγωγές πέρυσι έφτασαν στο 145% στο αποκορύφωμά τους. Ακόμη και μετά τη σύναψη συμφωνιών με σημαντικούς εμπορικούς εταίρους, η ομάδα του Τραμπ συχνά συμβιβαζόταν με συντελεστές της τάξης του 15% έως 20%.

Ο νέος δασμός έχει επίσης ημερομηνία λήξης. Το άρθρο 122 ορίζει ότι οι δασμοί παραμένουν σε ισχύ μόνο για 150 ημέρες, εκτός εάν το Κογκρέσο εγκρίνει παράταση, κάτι που, σύμφωνα με εμπορικούς εμπειρογνώμονες, θα είναι δύσκολο να επιτευχθεί.

Γιατί έχει εξουσία βάσει του Άρθρου 122

Το Ieepa και το Άρθρο 122 έχουν διαφορετική δομή. Παράλληλα, επιτρέπει στον πρόεδρο να λαμβάνει μέτρα για τη ρύθμιση της οικονομίας σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, αλλά δεν αναφέρει ρητά τίποτα σχετικά με την εξουσία επιβολής δασμών. Το Ieepa επιτρέπει επίσης στον πρόεδρο να λαμβάνει μέτρα που στοχεύουν συγκεκριμένες χώρες.

Το άρθρο 122 εξουσιοδοτεί συγκεκριμένα τον πρόεδρο να αντιμετωπίσει «μεγάλα και σοβαρά» ελλείμματα στο ισοζύγιο πληρωμών μέσω δασμών έως και 15%. Ο Τραμπ υποστηρίζει ότι το μεγάλο και επίμονο εμπορικό έλλειμμα της χώρας και ο κίνδυνος απότομης υποτίμησης του δολαρίου ΗΠΑ αποτελούν «θεμελιώδη διεθνή προβλήματα πληρωμών» που το άρθρο 122 έχει σχεδιαστεί για να αντιμετωπίσει.

Νομικοί εμπειρογνώμονες υποστηρίζουν ότι το ζήτημα του κατά πόσον τα τρέχοντα εμπορικά ελλείμματα των ΗΠΑ πληρούν τις απαιτήσεις του άρθρου 122 θα μπορούσε κάλλιστα να τεθεί υπό συζήτηση, με πιθανό αποτέλεσμα την άσκηση προσφυγών ενώπιον των δικαστηρίων στο μέλλον.

Σε αντίθεση με τα μέτρα που λαμβάνονται στο πλαίσιο του Ieepa, οι δασμοί που επιβάλλονται βάσει του άρθρου 122 δεν μπορούν να είναι συγκεκριμένοι για κάθε χώρα. Αντίθετα, πρέπει να εφαρμόζονται καθολικά σε όλες τις εισαγωγές — εξ ου και ο γενικός δασμός 15%.

Οι νέοι δασμοί περιλαμβάνουν εξαιρέσεις ή ειδικές συνθήκες;

Ναι. Το δασμολογικό καθεστώς που επέβαλε ο Τραμπ πέρυσι περιελάμβανε εξαιρέσεις για μια σειρά προϊόντων, κυρίως για λόγους εθνικής ασφάλειας ή επειδή ορισμένα προϊόντα ήταν δύσκολο να παρασκευαστούν στις ΗΠΑ.

Οι εξαιρέσεις βάσει του άρθρου 122 φαίνεται να αντικατοπτρίζουν σε μεγάλο βαθμό εκείνες που εφάρμοσε προηγουμένως ο Τραμπ, σύμφωνα με δήλωση σχετικά με τον δασμό 10% που εξέδωσε ο Λευκός Οίκος την Παρασκευή.

Τα προϊόντα που έχουν ήδη εξαιτηθεί, όπως ορισμένα φαρμακευτικά προϊόντα, κρίσιμα ορυκτά και προϊόντα που σχετίζονται με την άμυνα, δεν θα υπόκεινται στον δασμό, σύμφωνα με τη δήλωση. Τα προϊόντα από τον Καναδά και το Μεξικό που προστατεύονται ήδη από μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου που καλύπτει αυτές τις χώρες και τις ΗΠΑ θα εξαιρούνται επίσης.

Υπάρχουν άλλοι νόμοι που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ο Τραμπ για να επιβάλει περαιτέρω δασμούς

Ναι, και πάλι. Το άρθρο 232 του Νόμου για την Επέκταση του Εμπορίου του 1962 επιτρέπει στους προέδρους να επιβάλλουν δασμούς σε συγκεκριμένους τομείς για λόγους εθνικής ασφάλειας. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του, η ομάδα του Τραμπ έχει χρησιμοποιήσει το άρθρο 232 για να επιβάλει δασμούς στον χάλυβα, το αλουμίνιο, τα αυτοκίνητα και την ξυλεία, καθώς και για να ξεκινήσει έρευνες σχετικά με φαρμακευτικά προϊόντα, ημιαγωγούς και άλλα προϊόντα υψηλής τεχνολογίας.

Ο Τραμπ δήλωσε την Παρασκευή ότι θα χρησιμοποιήσει και ένα άλλο τμήμα του Νόμου για το Εμπόριο του 1974, το άρθρο 301, για να επιβάλει περαιτέρω δασμούς. Η διάταξη αυτή επιτρέπει στον Τραμπ να επιβάλει πιο μόνιμους δασμούς, όπως αυτούς που επέβαλε στην Κίνα κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του, αρκεί η κυβέρνηση να μπορεί να αποδείξει την ύπαρξη αθέμιτων εμπορικών πρακτικών σε σχέση με τα προϊόντα που στοχεύονται.

Για τον Τραμπ, το μειονέκτημα της χρήσης είτε του άρθρου 232 είτε του άρθρου 301 είναι ότι μπορούν να οδηγήσουν σε δασμούς μόνο μετά την ολοκλήρωση των ερευνών για τις φερόμενες απειλές κατά της χώρας. Αυτές οι έρευνες συχνά διαρκούν μήνες.

Το 15% εφαρμόζεται επιπλέον των υφιστάμενων δασμών

Σύμφωνα με τη δήλωση του Λευκού Οίκου στις 20 Φεβρουαρίου, ο νέος δασμός δεν θα προστεθεί στους δασμούς που επιβάλλονται βάσει του Άρθρου 232. Αυτό σημαίνει ότι κλάδοι όπως η αυτοκινητοβιομηχανία και η χαλυβουργία, που ήδη υπόκεινται σε δασμούς 25% έως 50%, δεν θα επιβαρυνθούν με επιπλέον 15%.

Ο Λευκός Οίκος δεν διευκρίνισε εάν ο νέος δασμός θα επιβληθεί επιπλέον των υφιστάμενων δασμών του Άρθρου 301. Οι «αμοιβαίοι» δασμοί κατά της Κίνας που ακύρωσε το δικαστήριο επιβλήθηκαν επιπλέον των δασμών του Άρθρου 301 που επιβλήθηκαν σε ορισμένα κινεζικά προϊόντα.

Τι γίνεται με τον κανόνα «de minimis»

Το κενό του κανόνα «de minimis» επέτρεπε στις εισαγωγές χαμηλής αξίας να εισέρχονται στις ΗΠΑ χωρίς δασμούς, έως ότου ο Τραμπ, χρησιμοποιώντας το Ieepa, σταμάτησε τη χρήση του για τις κινεζικές αποστολές τον περασμένο Μάιο και για όλες τις εισαγωγές τον περασμένο Ιούλιο.

Αυτό σήμαινε ότι οι πωλητές ηλεκτρονικού εμπορίου, όπως οι Shein και Temu, καθώς και δεκάδες άτομα που πωλούν στο eBay και το Etsy, δεν μπορούσαν πλέον να στέλνουν αγαθά αξίας 800 δολαρίων ή λιγότερο απευθείας σε αμερικανικά νοικοκυριά χωρίς να συμπληρώνουν λεπτομερή τελωνειακά έγγραφα και να πληρώνουν δασμούς.

Αν και το Ανώτατο Δικαστήριο δεν ασχολήθηκε άμεσα με το de minimis, η απόφασή του σχετικά με τη χρήση του Ieepa από τον Τραμπ φάνηκε να θέτει σε κίνδυνο το κλείσιμο του κενού. Ωστόσο, το Λευκό Οίκο επιβεβαίωσε την Παρασκευή τη συνέχιση της αναστολής του παραθυράκιου και δήλωσε ότι όλα τα προϊόντα de minimis θα υπόκεινται στον νέο προσωρινό δασμό που προσαρμόστηκε στο 15% το Σάββατο.

Το μεγάλο νομοσχέδιο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος για τους φόρους και τις δαπάνες που ψηφίστηκε πέρυσι περιλαμβάνει μια διάταξη για την κατάργηση του κανόνα de minimis από τον Ιούνιο του 2027.

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

«Παρακαλώ πολύ να δώσει αυτός που βρήκε το σημείωμα στους γονείς μου»

Οι φωτογραφίες από την αιματοβαμμένη Πρωτομαγιά του 1944 που είδαν το φως της δημοσιότητας, οι μνήμες που ξύπνησαν και ένας νέος «διχασμός»

Οι φωτογραφίες με τους εκτελεσθέντες την Πρωτομαγιά του 1944 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας είναι συγκλονιστικές.

Το αγέρωχο βλέμμα των ανθρώπων που σε λίγο θα αντίκριζαν τον θάνατο φανερώνει το φρόνημα εκείνων που αγωνίζονται και πεθαίνουν για τα ιδανικά και την πατρίδα τους. Και αυτό το φρόνημα δεν χρειάζεται καμία πιστοποίηση γνησιότητας, όπως οι φωτογραφίες. Γιατί, πολύ απλά, οι μελλοθάνατοι το είχαν φανερώσει με τα σημειώματά τους (πρόχειρα χαρτάκια), τα οποία περιέχονται σε έναν πολύ σημαντικό τόμο που ετοιμάστηκε την περίοδο της δικτατορίας από τις Πανελλήνιες Ενώσεις των Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και των Θυμάτων της Γερμανικής Κατοχής με τον τίτλο «Εθνική Αντίσταση 1941-1944. Γράμματα και μηνύματα εκτελεσμένων πατριωτών» (1974, εκδόσεις Κέδρος).

Το σημείωμα του Νίκου Γλέζου, λίγο πριν την εκτέλεσή του στις 10 Μαΐου 1944

Σε αυτό λοιπόν το βιβλίο ο αναγνώστης διαβάζει το σημείωμα του Σπήλιου Αμπελογιάννη: «Ετσι πεθαίνουν οι τίμιοι Ελληνες. Πεθαίνω περήφανος. Ζήτω η Λευτεριά. Διαβάτη Ελληνα, το ρούχο τούτο να το πας στην παραπάνω διεύθυνση. Είναι η στερνή επιθυμία ενός ανθρώπου που ξέρει να πεθαίνει για τη Λευτεριά. Ζήτω ο ελληνικός Λαός». Ο Αμπελογιάννης ήταν εργάτης που συνελήφθη τον Νοέμβριο του 1943 από τους Γερμανούς για παράνομο Τύπο, φυλακίστηκε στου Χατζηκώστα και έπειτα στο Χαϊδάρι. Ηταν μόλις 22 ετών.

Αλλοι λένε ότι το σημείωμα βρέθηκε καρφιτσωμένο στο πέτο του σακακιού του στον τόπο όπου εκτελέστηκε και άλλοι ότι πέταξε στον δρόμο το σακάκι του με καρφιτσωμένο το χαρτάκι. Ο συγκρατούμενός του Παύλος Καρατζάς με τη λακωνικότητά του αποτυπώνει την τραγικότητα των στιγμών: «Παύλος Καρατζάς, εξόριστος από το 1936. Με πήραν για εκτέλεση, 1η Μαΐου 1944».

Ο θάνατος ως μέσο για το δυνάμωμα του αγώνα

O Μήτσος Ρεμπούτσικας, φυλακισμένος στην Ακροναυπλία ήδη από το 1939, βλέπει τον θάνατό του ως ένα μέσο για το δυνάμωμα του αγώνα κατά του κατακτητή: «Αγαπημένοι μου, ο θάνατός μου δεν θα πρέπει να σας λυπήσει, αλλά να σας ατσαλώσει πιο πολύ για την πάλη που διεξάγεται. Σφίξτε τις καρδιές σας και βγείτε παλικάρια απ’ τη νέα δοκιμασία. Ετσι θα μας τιμήσετε καλύτερα. Οταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά δεν πεθαίνει ποτέ. Με πολλή αγάπη. Σας φιλώ Μήτσος. Χαϊδάρι 1-5-44». Ο δε Σάββας Σαββόπουλος, και αυτός φυλακισμένος στην Ακροναυπλία από το 1937, γράφει: «Ας μάθει όλη η Ελλάδα πως ούτε μια στιγμή δεν χάσαμε την πίστη στην τελική νίκη. Καμιά δύναμη δεν θα μπορέσει να τσακίσει το ΚΚΕ. Θα νικήσει. Καλώ τον αδερφό μου με σκληρή δουλειά να προσπαθήσει να ξεπλύνει το κακό που έκανε με τη δήλωση και την αδερφούλα μου να πάρει τη θέση μου στο ΚΚΕ». Ενας άλλος από τους εκτελεσθέντες, ο Νίκος Μαριακάκης, και αυτός φυλακισμένος από την εποχή της δικτατορίας του Μεταξά, γράφει: «Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά, παρά να ζη σκλάβος. Ν. Μαριακάκης. Γεωπόνος».

Οι εκτελεσθέντες δεν ήταν μόνο ιδεολόγοι. Πάνω απ’ όλα ήταν άνθρωποι και γι’ αυτό το τελευταίο μέλημά τους ήταν η επικοινωνία με τους δικούς τους ανθρώπους, χωρίς όμως να ξεχνούν και τη σημασία του αγώνα τους. Ετσι, ο Γιώργος Κρόκιος από την Ικαρία και φυλακισμένος και αυτός ήδη από την εποχή της δικτατορίας του Μεταξά έγραφε: «Να σταλεί στην Αννα Πλακίδη, Κάμπος Ικαρίας. Γιώργος Κρόκιος. Σας φιλώ όλους απ’ τον τόπο της εκτέλεσης. 1-5-1944».

Ο δε Μανώλης Λαμπρινίδης φανερώνει την περισσή αγάπη για τους δικούς του με τα ακόλουθα λόγια: «1-5-44. Αφήνω γεια σε όλους σας. Στέλιο και Χρυσούλα κι αγαπητή μου Γιαννούλα. Σας αφήνω για πάντα. Μέσα απ’ τ’ αυτοκίνητο σας παρακαλώ τα τελευταία μου λεπτά, Γιαννούλα όπως αγαπούσες εμένα τώρα ν’ αγαπήσεις τη μητέρα μου. Τώρα που έφυγα Στέλιο μου με φρόντισες. Τώρα σε παρακαλώ να φροντίσεις και τη μητέρα μας. Σας φιλώ όλους. Γεια σας για πάντα. Ζήτω η Ελλάς, ζήτω το ΕΑΜ».

Η τελευταία επιθυμία μέσα σε ένα σακάκι

Ο δε Κώστας Τσίρκας, δάσκαλος από τα Πράμαντα της Ηπείρου και αυτός φυλακισμένος στην Ακροναυπλία από το 1938, αφήνει μια σειρά από σημειώματα, άλλα στο σακάκι του και άλλα που πετάει στον δρόμο προς τον τόπο της εκτέλεσης: «1.5.44. Γεια και χαρά. Σας φιλώ όλους με πολλή αγάπη… Κατίνα, Γιωργούλη, Σας φιλώ με αγάπη. Κώστας Τσίρκας. Μάρνη 52, Αθήνα… Πρωτομαγιά. Γεια σας όλοι, πάμε στη μάχη».

Ο Βαγγέλης Πόλκος από τη Ραχούλα Καρδίτσας δεν αφήνει μόνο ένα σημείωμα με τη φράση «Φιλώ τη γυναίκα μου, την κόρη μου, τη Μάνα μου και τ’ αδέλφια μου. Βαγγέλης Πόλκος, δάσκαλος από Ραχούλα Καρδίτσας, 1-5-44». Αφήνει στο σακάκι του και μια φωτογραφία της κορούλας του, που βρέθηκε στο σακάκι του με τη φράση: «Κόρη μου, Καίτη Πόλκου, μένει Κλειούς 22 Θεσσαλονίκη. Να γίνει δασκάλα. Ο πατέρας της».

Ο Χρήστος Χριστοδούλου έχει μια κουβέντα για όλα τα μέλη της οικογένειάς του: «Παρακαλώ πολύ να δώσει αυτός που βρήκε το σημείωμα στους γονείς μου. Είναι η παράκληση ενός καταδίκου Χριστοδούλου, οδός Μενελάου αριθμός 43, Καλλιθέα. Εχετε γεια. Πηγαίνοντας με το αυτοκίνητο στο πεδίο των εκτελέσεων μαζί με άλλους 199, ρίχνω αυτό το σημείωμα με την ελπίδα να φτάσει στον προορισμό του. Η βραδιά πέρασε όλο με τραγούδια πατριωτικά… Γλυκιά μάνα φεύγω. Το κορμί μου πια δε θα υπάρχει. Αιωνία όμως θα σου είναι η θύμησή μου. Μην κλαις ηρωικιά Ελληνίδα. Ασε τα δάκρυα. Σφίξε τα δόντια κι ορκίσου εκδίκηση. Τι να γίνει; Ο αγώνας αυτά έχει. Το δέντρο θέλει πότισμα. Αρκετόν καιρό ήμουνα βάρος σας απ’ την αρρώστια. Γέρο κουράγιο. Σφίξε τα δόντια. Σπύρο, δεν είναι ανάγκη να παιδεύεσαι τώρα ν’ αγοράσεις σακάκι. Αγριε να κάθεσαι ήσυχα και ξέρε ότι τσολιάδες με σκοτώνουν, μια κι ήθελες να γίνεις και συ τέτοιος. Ελένη έχει γεια. Ολους σας ευχαριστώ. Ο άνθρωπος που με κατέδωσε λέγεται Στραβοράφτης και είναι στην ομάδα του Ξηρού. Ο Ξηρός με βασάνισε και η συμμορία του που μένουν στο Διαβολόρεμα. Αυτό πέστε το στους φίλους μου στο Νοσοκομείο. Θάρρος, κουράγιο. Πεθαίνω και βλέπω να γλυκοχαράζει η Λευτεριά. Είμαι ευτυχισμένος. Ζητώ από σας ν’ αγαπάτε τους κομμουνιστές και γενικά τους λαϊκούς αγωνιστές. Να βοηθάτε όσο μπορείτε τον αγώνα. Ετοιμαστείτε να πάρετε μέρος στην αυριανή εκδίκηση αυτών που μας παράδωσαν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Τα πάντα να θυσιάζετε για το καλό του Λαού. Πέστε στους φίλους μου ότι προτίμησα να πεθάνω, όχι όμως και να προδώσω σαν τίμιος αγωνιστής. Πεθαίνω ζητωκραυγάζοντας και πιστεύοντας στη Λαϊκή νίκη. Το έγραψα αυτό στις 5 το πρωί της 1-5-44. Χρήστος Χριστοδούλου».

Δεν δέχθηκε να εκτελεστεί κάποιος άλλος

Ο πιο γνωστός πάντως από τους εκτελεσθέντες είναι ο Ναπολέων Σουκατζίδης, εμποροϋπάλληλος από το Αρκαλοχώρι Κρήτης. Επειδή μιλούσε γερμανικά, εκτελούσε και χρέη διερμηνέα στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Ο διοικητής του στρατοπέδου Karl Fischer, όταν διάβασε και το δικό του όνομα στη λίστα των μελλοθάνατων, του πρότεινε να τον διαγράψουν από τη λίστα. Ο Σουκατζίδης τον ρώτησε αν θα εκτελούσαν κάποιον άλλο αντί για αυτόν και όταν ο Φίσερ απάντησε ότι έχει εντολή να εκτελέσει 200 κρατούμενους, ο Σουκατζίδης αρνήθηκε να θανατωθεί κάποιος άλλος στη θέση του και έτσι εκτελέσθηκε μαζί με τους υπόλοιπους.

Τα σημειώματά του επιβεβαιώνουν την ανθρωπιά και το υψηλό του φρόνημα: «Φώτην Σουκατζίδην, Αρκαλοχώρι, Ηρακλείου Κρήτης. Πατερούλη, Πάω για εκτέλεση, νάσαι περήφανος για το μονάκριβο γιο σου. Ν’ αγαπάς και να λατρεύεις την κορούλα σου και την αδελφούλα μου, κι οι δυο μεγάλοι άνθρωποι. Γεια, γεια πατερούλη». Στη δε αρραβωνιαστικά του γράφει: «Δίδα Χαρά Λιουδάκη, καθηγήτρια Αναμορφωτικής Σχολής Θηλέων, Δρομοκαΐτιον, Αθήναι. Η τελευταία μου σκέψη μαζί σου. Θα ‘θελα να σε κάνω ευτυχισμένη. Να βρεις σύντροφο της ζωής σου άξιο σου, άξιό μου. Κάτι ενθύμια θα σου δώσει ο Ζήσης». Γράφει, τέλος, και στην κουνιάδα του: «Δίδα Μαρία Λιουδάκη. Ιεράπετρα Κρήτης. Αδερφούλα μου, πάω για εκτέλεση. Σε λατρεύω πολύ, όσο λάτρευα και τη γυναίκα μου. Δεν μπόρεσα να σας κάνω ευτυχισμένες. Λίγη αγάπη στον μπαμπά όσο να ζει. Γεια σου, γεια σου λατρευτή μου αδελφούλα. Ναπολέων 1-5-44».

Πολλή κουβέντα έγινε για την ιδεολογία των εκτελεσθέντων. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι περισσότεροι από τους εκτελεσθέντες ήταν κομμουνιστές. Το μείζον όμως δεν είναι η ιδεολογία των εκτελεσθέντων. Στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής εκτελέσθηκαν και μη κομμουνιστές πατριώτες. Αλλωστε, αν υπάρχει κάτι για το οποίο μπορούμε να υπερηφανευόμαστε είναι ότι η αντίσταση κατά των κατακτητών ήταν εθνική. Ετσι, στις 8 Σεπτεμβρίου 1944 εκτελείται ο Μανώλης Λίτινας, ανθυπολοχαγός και στέλεχος του ΕΔΕΣ, 28 χρόνων.

Αφήνει δύο σημειώματα με παρόμοιο περιεχόμενο: «8.9.44. Σήμερα το πρωί τουφεκιζόμεθα. Πέφτουμε για την Πατρίδα με γέλιο στα χείλη, για τη λεφτεριά. Λίτινας Μανώλης. Βατατζή 6» και «Πέφτομε για την λεφτεριά. Να είσθε υπερήφανοι». Ο δε Κωνσταντίνος Μπούρας, σύνδεσμος του αντισυνταγματάρχη Δημήτρη Ψαρρού της ΕΚΚΑ που πιάστηκε τον Μάρτιο του 1943 από την Γκεστάπο, βασανίστηκε και εκτελέστηκε τον Ιούνιο του 1943, γράφει: «Χρυσή μου μανούλα, Παρηγορήσου με τ’ άλλα σου παιδιά όπως μπορείς. Σας φιλώ τρυφερά Ηλία, Χρήστο, Νικήτα, Ελένη. Σας φιλώ όλους. Ζήτω η Ελλάδα».

Το μόνο που οφείλουμε να πράξουμε ως φόρο τιμής στους εκτελεσθέντες της Καισαριανής και όλους τους άλλους που θυσιάστηκαν την περίοδο της Κατοχής είναι να διδάσκουμε την ιστορία τους στα σχολεία. Αυτή θα είναι η καλύτερη και πιο αποτελεσματική απάντηση σε όσους, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τι συνέβη την περίοδο εκείνη. Τους το οφείλουμε!

Ο κ. Σπύρος Βλαχόπουλος είναι καθηγητής Νομικής Σχολής ΕΚΠΑ.

Πηγή: Το Βήμα