Ο Κυριάκος Μητσοτάκης υποστηρίζει ότι εκπροσωπεί τη σταθερότητα. Το ακριβώς αντίθετο ισχύει
Μιλώντας στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας της Νέας Δημοκρατίας ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, επιχείρησε για άλλη μια φορά να θέσει το εκβιαστικό δίλημμα μιας προεκλογικής εκστρατείας που έχει ήδη αρχίσει.
Και το δίλημμα αυτό ήταν για άλλη μια φορά μια παραλλαγή του «Μητσοτάκης ή χάος». Τώρα διατυπώθηκε ως εξής: ή η χώρα θα συνεχίσει να έχει κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ή θα βρεθεί ουσιαστικά ακυβέρνητη εξαιτίας των επικίνδυνων πειραματισμών όποιας κυβέρνησης τη διαδεχθεί, τουλάχιστον με βάση την τωρινή διάταξη των πολιτικών δυνάμεων.
Φαινομενικά αυτή φαντάζει μια εύλογη επιλογή πολιτικού τόνου από τη μεριά της κυβερνητικής παράταξης. Σύντομα κλείνει τα επτά χρόνια στην εξουσία, οπότε δύσκολα μπορεί να υποσχεθεί οτιδήποτε θα παρέπεμπε σε αλλαγή ή σε ριζική ανανέωση. Το μόνο που μπορεί να υποσχεθεί είναι η σταθερότητα, η προβλεψιμότητα, το γεγονός ότι τα πράγματα θα συνεχίσουν να είναι λίγο πολύ όπως τώρα, και σε αυτή τη βάση να προσπαθήσει να επενδύσει στην ανασφάλεια της κοινωνίας απέναντι στις ριζικές ανατροπές, ιδίως μιας κοινωνίας που ακόμη δεν έχει συνέλθει από το τραύμα της κρίσης και των μνημονίων.
Μόνο που στην πραγματικότητα αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση δεν μπορεί να υποσχεθεί ούτε τη σταθερότητα, ούτε την προβλεψιμότητα, ούτε την ασφάλεια.
Στην οικονομία πλάι στην ανασφάλεια που γεννά η ακρίβεια έρχεται να προστεθεί η μεγάλη αβεβαιότητα για το τι θα συμβεί από το 2027 όταν δεν θα υπάρχουν τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης, ενώ θα έχουν μειωθεί και τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κονδύλια σε κρίσιμους τομείς. Και την ανασφάλεια επιτείνει ο τρόπος που η κυβέρνηση αυτή έχει βάλει στο στόχαστρο των ευρωπαϊκών θεσμών τη χώρα μας, ύστερα από όλες τις αποκαλύψεις όχι μόνο για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και για τα κονδύλια για την κατάρτιση.
Ως προς τη λειτουργία των θεσμών, η κυβέρνηση αυτή έχει δημιουργήσει μια συνθήκη βαθιάς θεσμικής αβεβαιότητας. Στην προσπάθειά της να αποκτήσει τον έλεγχο των «αρμών του κράτους» έχει υπονομεύσει τη λειτουργία των ανεξάρτητων αρχών, έχει προσπαθήσει να ποδηγετήσει τη δικαιοσύνη, έχει αντιμετωπίσει τη βουλή ως μπερντέ του καραγκιόζη και έχει επανειλημμένα προσπαθήσει να χειραγωγήσει την ενημέρωση. Αυτό σημαίνει ότι ο πολίτης δεν νιώθει πραγματική ασφάλεια απέναντι στην όποια αυθαιρεσία της εξουσίας.
Αλλά και ως προς τα εθνικά θέματα, η κυβέρνηση πέρα από την προσπάθεια να διατηρηθούν τα «ήρεμα νερά» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και τη συμμαχία με το Ισραήλ και μια γενική τοποθέτηση «υπέρ της Δύσης», σχέδιο και πυξίδα για την πορεία της χώρας δεν έχει, σε ένα τοπίο διαρκώς πιο σύνθετο, αντιφατικό, συγκρουσιακό και σε τελική ανάλυση επικίνδυνο.
Ακυβέρνητο είναι ένα καράβι που δεν έχει κυβερνήτη, ή που ο κυβερνήτης του δεν ξέρει να το κατευθύνει προς τα κάπου. Ακυβέρνητο, όμως, είναι ένα σκάφος και όταν ο κυβερνήτης του νομίζει ότι το πάει προς τα κάπου, ενώ στην πραγματικότητα πηγαίνει στα τυφλά.
Και όσο και εάν δεν θέλει να το παραδεχτεί η κυβέρνηση σε αυτή τη φάση βρισκόμαστε. Οτιδήποτε, η Νέα Δημοκρατία όρισε ως «σχέδιο» έχει δείξει τώρα όχι μόνον τα όρια του, αλλά και την αδυναμία να προτείνει μια διαφορετική πορεία. Επιπλέον, τα ίδια τα κυβερνητικά στελέχη φαίνεται ότι είναι πολύ απασχολημένα με την ατομική τους προβολή ή την όποια ατομική τους φιλοδοξία ώστε να μπορούν να προτείνουν μια διαφορετική πορεία. Σε ορισμένες περιπτώσεις βλέπουν τη συνέχεια της σημερινής κατάστασης ως έναν τρόπο να προσφέρουν ακόμη κάποια «παραδοτέα». Η αλαζονεία που προκαλεί το γεγονός ότι φαίνεται να μην έχουν αντίπαλο, απλώς κάνει τα πράγματα χειρότερα.
Πάνω από όλα, η Νέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέτυχαν σε αυτό που υποσχέθηκαν, δηλαδή μια νέα «κανονικότητα». Μπορεί οι πολίτες να μην αισθάνονται την ίδια ακραία οικονομική επισφάλεια που κυριάρχησε στην αρχή της κρίσης, όμως αυτό έχει ήδη αλλάξει από το δεύτερο μισό της προηγούμενης δεκαετίας. Αυτό που ζητούσαν πια όταν άρχισε να ανακάμπτει κάπως η οικονομία και όταν βγήκαμε από τα μνημόνια το 2018, ήταν μια νέα αισιοδοξία. Και αυτή όχι μόνο δεν υπάρχει, αλλά έχουμε και στοιχεία μιας νέας απαισιοδοξίας
Γιατί ποια αισιοδοξία και σιγουριά ότι αυτός που είναι στο τιμόνι ξέρει που πάει δίνει το γεγονός ότι η χώρα μας κατρακυλάει στις τελευταίες θέσεις στην Ευρώπη ταυτόχρονα ως προς την αγοραστική δύναμη, το κράτος δικαίου και την ελευθερία του Τύπου; Ή, για να το πω διαφορετικά, ακόμη και εάν δεχτούμε ότι ξέρει που το πάει σε σχέση με στενά συμφέροντα που με συνέπεια εξυπηρετεί, σε ποιο βαθμό το κάνει αυτό για το σύνολο της κοινωνίας;
Αυτό εξηγεί, άλλωστε, τη διάχυτη αίσθηση ανησυχίας που υπάρχει στην κοινωνία, ακόμη και εάν αυτή δεν παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις. Οι πολίτες δεν αισθάνονται σιγουριά για το προς τα πού πάνε τα πράγματα συνολικά, αλλά και ατομικά.
Αυτό εξηγεί και την ανάγκη για πολιτική αλλαγή που αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις. Δεν είναι τόσο η «ανατροπή» που επιδιώκουν οι πολίτες, όσο να νιώσουν ξανά ότι υπάρχει μια κυβέρνηση που έχει ένα σχέδιο, ξέρει προς τα πού πρέπει να πάνε τα πράγματα και πρωτίστως ενδιαφέρεται για το πώς η κοινωνία θα γίνει λιγότερο ανασφαλής και περισσότερο δίκαιη. Και αυτή είναι και η ευθύνη όσων θέλουν να φέρουν την αλλαγή. Πρέπει να πείσουν ότι όντως έχουν ένα σχέδιο και να καλέσουν την κοινωνία να βάλει πλάτη σε αυτό.
Πηγή: in.gr
