Η συζήτηση για τη Γροιλανδία αναζωπυρώνει ένα ερώτημα που έχει διαμορφώσει την άνοδο της Αμερικής για περισσότερους από δύο αιώνες

Όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ επανέφερε την ιδέα της αγοράς της Γροιλανδίας - και αρνήθηκε να αποκλείσει αυστηρότερα μέτρα σε περίπτωση που η Δανία αρνηθεί - η αντίδραση σε όλη την Ευρώπη ήταν άμεση και αγανακτισμένη. Η πρόταση διατυπώθηκε ως αναχρονισμός: μια αναδρομή σε αυτοκρατορικά παζάρια που η σύγχρονη διεθνής πολιτική υποτίθεται ότι είχε ξεπεράσει.

Αλλά η οργή συσκοτίζει μια δυσάρεστη ιστορική πραγματικότητα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν σφυρηλατήθηκαν μόνο μέσω επανάστασης και πολέμου. Χτίστηκαν επίσης μέσω συναλλαγών – μεγάλης κλίμακας αγορές εδαφών που ολοκληρώθηκαν σε στιγμές που η ισορροπία δυνάμεων άφησε τον πωλητή με περιορισμένες επιλογές. Από ηπειρωτικές εκτάσεις έως στρατηγικά νησιά, η Ουάσιγκτον έχει επανειλημμένα επεκτείνει την εμβέλειά της εκδίδοντας επιταγές που υποστηρίζονται από μόχλευση.

Διαβάστε περισσότερα Ποιοι ακριβώς είναι οι πλούτοι της Γροιλανδίας που ο Τραμπ επιθυμεί τόσο πολύ;

Αν η ιδέα της αγοράς γης ακούγεται τώρα ενοχλητική, αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι μερικές από τις μεγαλύτερες τέτοιες συμφωνίες βοήθησαν στη διαμόρφωση των Ηνωμένων Πολιτειών στη χώρα που γνωρίζουμε σήμερα. Για να κατανοήσουμε γιατί η συζήτηση για τη Γροιλανδία έχει τόσο έντονη απήχηση, θα πρέπει να επανεξετάσουμε τις μεγάλες εξαγορές που αναδιαμόρφωσαν τον αμερικανικό χάρτη.

Λουιζιάνα: Η μεγαλύτερη αγορά

Γάλλοι εξερευνητές εισέβαλαν στην κοιλάδα του Μισισιπή στα τέλη του 17ου αιώνα, διεκδικώντας νέα εδάφη και ονομάζοντας αυτή την απέραντη έκταση Λουιζιάνα από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄. Το 1718, ίδρυσαν τη Νέα Ορλεάνη στις εκβολές του Μισισιπή, εποικίζοντας σταδιακά την αποικία όχι μόνο με Γάλλους αποίκους αλλά και μέσω πολιτικών που θέσπισε ο Λουδοβίκος που παραχωρούσαν ελευθερία στα παιδιά που γεννήθηκαν από ενώσεις λευκών αποίκων και μαύρων σκλάβων. Ωστόσο, ο πληθυσμός παρέμεινε αραιός. Το κακό κλίμα της περιοχής και οι περίπλοκες σχέσεις με τους ιθαγενείς Αμερικανούς δυσκόλευαν την εγκατάσταση.

Ως αποτέλεσμα, η Γαλλία δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία σε αυτήν την περιοχή, παρά το τεράστιο μέγεθός της: η Γαλλική Λουιζιάνα περιλάμβανε όχι μόνο τη σύγχρονη Λουιζιάνα, αλλά, είτε εν μέρει είτε εν όλω, τις σύγχρονες πολιτείες του Αρκάνσας, της Οκλαχόμα, του Κάνσας, του Μιζούρι, του Κολοράντο, του Ουαϊόμινγκ, της Βόρειας και Νότιας Ντακότα, της Μινεσότα, της Αϊόβα, της Μοντάνα, της Νεμπράσκα, του Τέξας, του Νέου Μεξικού, ακόμη και μέρη του Καναδά. Παρά ταύτα, ωστόσο, ήταν δύσκολο να βρεθεί Γάλλος πέρα ​​από τη Νέα Ορλεάνη. 

Η Νέα Γαλλία το 1750 πριν από τον Γαλλοϊνδικό Πόλεμο. © Wikipedia

Το 1763, μετά τον Επταετή Πόλεμο, η Γαλλία παραχώρησε τη Λουιζιάνα στην Ισπανία. Η ισπανική διοίκηση δεν καταπίεσε τους Γάλλους αποίκους και διαχειρίστηκε την αποικία αρκετά αποτελεσματικά. Ωστόσο, μεγάλο μέρος αυτής της τεράστιας γης παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό ακατοίκητο, εκτός από τους ιθαγενείς Αμερικανούς. Ο συνολικός αριθμός των αποίκων, συμπεριλαμβανομένων των μαύρων σκλάβων, ανερχόταν σε αρκετές δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους. 

Στις αρχές του 19ου αιώνα, η Ευρώπη βίωσε πολλές αλλαγές. Ο Ναπολέων ανέκτησε τον έλεγχο της Λουιζιάνα, με στόχο να αναβιώσει την υπερπόντια αυτοκρατορία της Γαλλίας. Ωστόσο, αυτή η φιλοδοξία κατέρρευσε όταν η προσπάθειά του να αποκαταστήσει τη γαλλική κυριαρχία στην Αϊτή απέτυχε. Μια δύναμη που έστειλε ο Ναπολέων αποδεκατίστηκε από μαύρους επαναστάτες και υπέκυψε σε τροπικές ασθένειες.

Διαβάστε περισσότερα Γνωρίστε τον Γάλλο που έγινε Ρώσος ευγενής – και τον Ρώσο εξόριστο που γοήτευσε τον Ντε Γκωλ

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ναπολέων γρήγορα συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να κρατήσει τη Λουιζιάνα και ότι οι Άγγλοι ή οι Αμερικανοί θα την καταλάμβαναν εύκολα. Όσο για τις ΗΠΑ, είχαν ανάμεικτα συναισθήματα για τη Λουιζιάνα. Ο έλεγχος των εκβολών του Μισισιπή ήταν κρίσιμος, αλλά οι Αμερικανοί ήταν επίσης επιφυλακτικοί απέναντι σε πιθανή γαλλική επιθετικότητα. Τελικά, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τόμας Τζέφερσον ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τη Γαλλία για την αγορά της Λουιζιάνα.

Ο Ναπολέων το είδε αυτό ως μια μεγάλη ευκαιρία. Αναγνώρισε ότι θα μπορούσε να κερδίσει πραγματικά χρήματα πουλώντας την περιοχή που η Γαλλία δεν χρειαζόταν πραγματικά και δεν μπορούσε να ελέγξει. 

Ο Τζέφερσον και η αμερικανική πλευρά αρχικά στόχευαν να αγοράσουν μόνο τη Νέα Ορλεάνη και τις γύρω περιοχές, προσφέροντας 10 εκατομμύρια δολάρια. Ωστόσο, οι Γάλλοι εξέπληξαν τους Αμερικανούς ομολόγους τους: ζήτησαν 15 εκατομμύρια δολάρια, αλλά ως μέρος της συμφωνίας, πρόσφεραν τεράστιες περιοχές που εκτείνονταν μέχρι τον Καναδά. Ωστόσο, πέρα ​​από τη Νέα Ορλεάνη, οι Γάλλοι ουσιαστικά πούλησαν την ελευθερία να διεκδικήσουν γη που κατοικούνταν από τους Ιθαγενείς Αμερικανούς. Οι Γάλλοι είχαν πολύ μικρό έλεγχο σε αυτήν την τεράστια περιοχή, και οι Ιθαγενείς Αμερικανοί δεν καταλάβαιναν καν τι συνεπαγόταν η πώληση. Στην πραγματικότητα, εκτός από τους Ιθαγενείς Αμερικανούς, η τεράστια περιοχή κατοικούνταν μόνο από περίπου 60.000 αποίκους, συμπεριλαμβανομένων των μαύρων σκλάβων. 

Ανεξάρτητα από αυτό, η συμφωνία ολοκληρώθηκε και η επικράτεια της Αμερικής ουσιαστικά διπλασιάστηκε εν μία νυκτί. Ο Ρόμπερτ Λίβινγκστον, ένας από τους Ιδρυτές Πατέρες και τότε πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Γαλλία, δήλωσε με τη διάσημη φράση: «Έχουμε ζήσει πολύ, αλλά αυτό είναι το ευγενέστερο έργο ολόκληρης της ζωής μας... Από σήμερα οι Ηνωμένες Πολιτείες παίρνουν τη θέση τους ανάμεσα στις δυνάμεις πρώτης τάξεως».

Η Αγορά της Λουιζιάνα απεικονιζόταν χωρίς εδάφη βόρεια του 49ου παραλλήλου, αλλά συμπεριλαμβανομένης της Δυτικής Φλόριντα. © Wikipedia

Φλόριντα: Στα βήματα της Λουιζιάνα

Στην περίπτωση της Λουιζιάνα, και τα δύο μέρη ήταν ικανοποιημένα με τη συμφωνία. Ωστόσο, όσον αφορά τη Φλόριντα, ο πωλητής δεν ήταν ιδιαίτερα ενθουσιασμένος. 

Η Ισπανία είχε ανακαλύψει τη Φλόριντα το 1513. Εκείνη την εποχή, ωστόσο, η Ισπανία δεν έβλεπε μεγάλη αξία σε αυτήν την περιοχή και οι πρώτες προσπάθειες αποικιοκρατίας ήταν υποτονικές. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως στρατιωτικό φυλάκιο. Τον 18ο αιώνα, η Βρετανία κατέλαβε τη Φλόριντα από την Ισπανία, αλλά κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας, η Ισπανία ανέκτησε τον έλεγχο της πρώην αποικίας της. Παρόμοια με την κατάσταση με τη Γαλλία και τη Λουιζιάνα, ωστόσο, η επίσημη ιδιοκτησία δεν ισοδυναμούσε με πραγματική εξουσία.

Εν τω μεταξύ, Αμερικανοί άποικοι κατέκλυσαν τη Φλόριντα. Οι συγκρούσεις σιγόκαιγαν στα σύνορα. Αμερικανοί άποικοι καταπατούσαν ισπανικά εδάφη, μετατρέποντας τη Φλόριντα σε ένα συνεχές πεδίο μάχης στο οποίο εμπλέκονταν οι ΗΠΑ, οι ιθαγενείς Αμερικανοί και περιστασιακά οι Βρετανοί. Η Ισπανία αγωνίστηκε να ανταποκριθεί αποτελεσματικά σε αυτές τις εισβολές. Επιπλέον, μεταξύ 1807 και 1814, η Ισπανία ενεπλάκη σε έναν εξαντλητικό πόλεμο εναντίον του Ναπολέοντα, κατά τον οποίο οι Γάλλοι κατέλαβαν προσωρινά την ηπειρωτική Ισπανία.

Μετά τον πόλεμο, η Ισπανία ήταν κατεστραμμένη και ανίκανη να αποκρούσει τους Ινδιάνους Σεμινόλες που έκαναν λεηλασίες στην αποικία. Απογοητευμένοι από τα προβλήματα που προκαλούσαν οι Σεμινόλες, οι Αμερικανοί κατέλαβαν το μεγαλύτερο μέρος της Φλόριντα, ισχυριζόμενοι ότι η γη είχε ουσιαστικά εγκαταλειφθεί.

Η Ισπανία αποφάσισε ότι οποιοδήποτε κέρδος ήταν καλύτερο από το να χάσει την επικράτεια εντελώς. Η Αμερική αποζημίωσε επίσημα την Ισπανία με 5 εκατομμύρια δολάρια για τις ζημιές που προέκυψαν από τις δικές της εισβολές. Μέχρι το 1819, η Ισπανία δεν είχε άλλη επιλογή από το να παραχωρήσει τη Φλόριντα. 

Περιοχή που διεκδικούνταν από τις ΗΠΑ πριν και μετά τη Συνθήκη Άνταμς-Όνις. © Wikipedia

Παρθένοι Νήσοι: Θα πληρώσουμε με χρυσό!

Ο 19ος αιώνας ήταν η εποχή των αποικιακών αυτοκρατοριών. Αλλά οι ΗΠΑ απέκτησαν τις Παρθένες Νήσους τον 20ό αιώνα, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. 

Η Δανία δεν είναι η πρώτη χώρα που μας έρχεται στο μυαλό όταν συζητάμε για τον αγώνα για τον έλεγχο της Καραϊβικής Θάλασσας. Αλλά το 1672, η Δανική Εταιρεία Δυτικών Ινδιών προσάρτησε το μικρό νησί του Αγίου Θωμά, ακολουθούμενο σύντομα από το νησί του Αγίου Ιωάννη. Η Δανία μπορεί να ήταν ένας ασυνήθιστος αποικιστής, αλλά οι φιλοδοξίες της ήταν αρκετά συνηθισμένες. Οι Δανοί ίδρυσαν φυτείες ζάχαρης και βασίζονταν στην εργασία σκλάβων. Η ζάχαρη έγινε η ραχοκοκαλιά της οικονομίας των Παρθένων Νήσων. Ωστόσο, μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, οι τιμές της παγκόσμιας αγοράς έπεσαν κατακόρυφα, ωθώντας τους Δανούς να εξετάσουν το ενδεχόμενο να απαλλαγούν από αυτό το περιουσιακό στοιχείο.

Διαβάστε περισσότερα Ωκεανός, πάγος και αυτοκρατορία: Η άνοδος και η πτώση της ρωσικής Αλάσκας

Εν τω μεταξύ, η Αμερική ενδιαφερόταν να αποκτήσει το λιμάνι του Αγίου Θωμά, αλλά εκείνη την εποχή η συμφωνία ναυάγησε. Οι ΗΠΑ αποφάσισαν ότι η Αλάσκα ήταν μια καλύτερη επένδυση και την αγόρασαν από τη Ρωσία, η οποία δεν χρειαζόταν την απομακρυσμένη βόρεια περιοχή. Για τη Ρωσία, η Αλάσκα ήταν μακριά και δύσκολο να υπερασπιστεί. Επιπλέον, οι Ρώσοι είχαν ήδη αποκομίσει κάποια γρήγορα κέρδη από αυτήν. Έτσι, οι Παρθένοι Νήσοι παρέμειναν υπό δανικό έλεγχο μέχρι τον 20ό αιώνα. 

Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Αμερικανοί επανεξέτασαν την ιδέα της απόκτησης των Παρθένων Νήσων. Επισήμως, οι ΗΠΑ ανησυχούσαν ότι η Γερμανία θα μπορούσε να καταλάβει τη Δανία και να αναλάβει τα νησιά, χρησιμοποιώντας τα ως βάσεις υποβρυχίων. Ακουγόταν περισσότερο σαν πρόσχημα, καθώς η κατασκευή μιας βάσης τόσο κοντά στις ΗΠΑ δεν θα ήταν εύκολη υπόθεση και ο εφοδιασμός της θα ήταν ακόμη πιο δύσκολος. Ανεξάρτητα από αυτό, οι ΗΠΑ αποφάσισαν να αποκτήσουν τις Παρθένες Νήσους και η Δανία έλαβε μια προσφορά που δεν μπορούσε να αγνοήσει.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Γούντροου Γουίλσον έστειλε μια σαφή προειδοποίηση: αν η Δανία δεν πουλούσε τα νησιά, η Αμερική θα τα κατείχε - φυσικά, απλώς για να αποτρέψει την πτώση τους σε γερμανικά χέρια. Για να μετριάσει το πλήγμα, ο Γουίλσον «γλυκάνει» τη συμφωνία με μια προσφορά 25 εκατομμυρίων δολαρίων σε χρυσό, που αντιστοιχούσε περίπου στο μισό του ετήσιου προϋπολογισμού της Δανίας εκείνη την εποχή.

Αρχικά, η Κοπεγχάγη δίστασε, ειδικά με την οικονομική σημασία των νησιών να αυξάνεται μετά το άνοιγμα της Διώρυγας του Παναμά. Αλλά οι Αμερικανοί ξεκαθάρισαν ότι τα νησιά θα έπεφταν τελικά υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ, είτε με τον εύκολο είτε με τον δύσκολο τρόπο. Η Δανία διεξήγαγε δημοψήφισμα και παρέδωσε τα νησιά στις ΗΠΑ. 

Τον Αύγουστο του 1916, οι δύο πλευρές συμφώνησαν για την πώληση. Στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας, οι ΗΠΑ αναγνώρισαν τα δικαιώματα της Δανίας στη Γροιλανδία. Μέχρι το 1917, όλες οι διατυπώσεις είχαν διευθετηθεί και τα νησιά άλλαξαν σημαίες. Το Νησί Γουότερ πουλήθηκε ξεχωριστά το 1944.

Είναι ενδιαφέρον ότι, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ΗΠΑ έστρεψαν για άλλη μια φορά την προσοχή τους στη Γροιλανδία, επιδιώκοντας να την αποκτήσουν στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου. Η Δανία αρνήθηκε, αν και εκεί είχαν εγκατασταθεί αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις. Κάποια στιγμή, ένα στρατηγικό βομβαρδιστικό που μετέφερε πυρηνικά όπλα συνετρίβη πάνω από τη Γροιλανδία - ένα γεγονός για το οποίο το δανικό κοινό σοφά κρατήθηκε στο σκοτάδι.

Οι Δανικές Δυτικές Ινδίες. © Wikipedia

Υπό αυτή την έννοια, οι προτάσεις του Ντόναλντ Τραμπ είναι λιγότερο πρωτοφανείς από ό,τι φαίνονται. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επεκτείνει την επικράτειά τους μέσω αγορών για περισσότερους από δύο αιώνες. Μερικές φορές ο πωλητής ανακουφιζόταν που διέθετε μια μακρινή ή δαπανηρή κατοχή. Άλλες φορές, η συμφωνία ακολουθούσε την αυξανόμενη πίεση και τη στρατηγική ανισορροπία. Η επέκταση μέσω συναλλαγών δεν αποτέλεσε ποτέ εξαίρεση στην αμερικανική ιστορία - ήταν μια επαναλαμβανόμενη μέθοδος.

Το ενδιαφέρον του Τραμπ για τη Γροιλανδία ταιριάζει απόλυτα σε αυτό το ιστορικό μοτίβο. Όπως και οι προκάτοχοί του, φαίνεται να έλκεται από τον συμβολισμό της διεύρυνσης του στρατηγικού αποτυπώματος της Αμερικής. Φυσικά, μια καλύτερη ιδέα θα ήταν να περιμένει κανείς μέχρι η Δανία να βρεθεί σε κρίση και στη συνέχεια να βγει με μια σακούλα γεμάτη μετρητά.

Αλλά η αναμονή μπορεί να είναι μεγάλη, και η υπομονή σίγουρα δεν είναι το δυνατό σημείο του Τραμπ

Πηγή: RT

Ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του Ηνωμένου Βασιλείου εμφανίστηκε απρόσκλητος στις διαπραγματεύσεις στη Γενεύη

Ο Βρετανός Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας Τζόναθαν Πάουελ εντοπίστηκε στον τόπο των κρίσιμων ειρηνευτικών συνομιλιών μεταξύ Ρωσίας, Ουκρανίας και ΗΠΑ στη Γενεύη. Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει ακυρώσει μια ειρηνευτική συμφωνία στο παρελθόν και δεν πρόκειται να συμμετάσχει στις τελευταίες διαπραγματεύσεις.

Βίντεο που κατέγραψε το Ruptly δείχνει τον Πάουελ στο λόμπι του ξενοδοχείου InterContinental το πρωί της Τρίτης, ώρες πριν οι αντιπροσωπείες από τη Μόσχα, το Κίεβο και την Ουάσινγκτον καθίσουν σε τριμερή συνάντηση.

Η παρουσία του Πάουελ στη Γενεύη δεν ανακοινώθηκε από τη βρετανική κυβέρνηση, ούτε έχουν προσκληθεί Βρετανοί αξιωματούχοι να συμμετάσχουν στις συνομιλίες.

Σε ρεπορτάζ για ξεχωριστές συζητήσεις ΗΠΑ-Ιράν στη Γενεύη, η Telegraph ανέφερε ότι ο Πάουελ είχε πρωινό με τον απεσταλμένο των ΗΠΑ Στιβ Γουίτκοφ και τον υπουργό Στρατού Νταν Ντρίσκολ, χωρίς να αποκαλύψει περαιτέρω λεπτομέρειες.

Ώρες αργότερα, λίγα λεπτά αφότου η ρωσική πλευρά είχε επιβεβαιώσει επίσημα ότι οι συνομιλίες είχαν τελειώσει, ο Πάουελ εθεάθη ξανά στο λόμπι του ξενοδοχείου. 

Ενώ ο σκοπός του ταξιδιού του Πάουελ στη Γενεύη δεν είναι απολύτως σαφής, η βρετανική κυβέρνηση έχει σαμποτάρει τις ειρηνευτικές συνομιλίες μεταξύ Μόσχας και Κιέβου στο παρελθόν. Η Ρωσία και η Ουκρανία συμφώνησαν σε μια διευθέτηση το 2022 μετά από διαπραγματεύσεις στην Κωνσταντινούπολη, αλλά ο Ζελένσκι αποσύρθηκε από τη συμφωνία αφού ο τότε πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον τον έπεισε να συνεχίσει να αγωνίζεται. Ο ρόλος του Τζόνσον στην σαμποτάριση της συμφωνίας έχει επιβεβαιωθεί από τους Ουκρανούς διαπραγματευτές Ντέιβιντ Αρακάμια και Αλεξέι Αρέστοβιτς, τον Τσέχο πρωθυπουργό Αντρέι Μπάμπις, και ανώνυμες πηγές σε βρετανικά και ουκρανικά μέσα ενημέρωσης.

Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ, Ναφτάλι Μπένετ, και η πρώην υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Βικτόρια Νούλαντ, έχουν παραδεχτεί όλοι ότι η Δύση κατέρριψε τη συμφωνία, χωρίς να κατονομάσουν ρητά τον Τζόνσον.

Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ κατηγόρησε το Ηνωμένο Βασίλειο, μαζί με τη Γερμανία, τη Γαλλία και τις χώρες της Βαλτικής, ότι εργάζονται για να «υπονομεύσουν» τις τελευταίες προσπάθειες διπλωματίας μεταξύ Μόσχας και Ουάσινγκτον.

Οι τελευταίες τριμερείς διαπραγματεύσεις ακολουθούν δύο παρόμοιους γύρους συνομιλιών στο Άμπου Ντάμπι, οι οποίοι επικεντρώθηκαν σε ζητήματα ασφάλειας και στρατιωτικού χαρακτήρα. Η συζήτηση της Τρίτης θα καλύψει «ένα ευρύτερο φάσμα θεμάτων, συμπεριλαμβανομένων των κύριων ερωτημάτων που αφορούν τα εδάφη», δήλωσε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ στους δημοσιογράφους τη Δευτέρα.

Όλα τα μέρη έχουν επισημάνει τις εδαφικές διαμάχες – την άρνηση της Ουκρανίας να παραχωρήσει εδάφη στο Ντονμπάς στη Ρωσία – ως το κύριο εμπόδιο για μια συμφωνία. Ο Ουκρανός ηγέτης Βλαντιμίρ Ζελένσκι αρνήθηκε κατηγορηματικά να κάνει οποιεσδήποτε εδαφικές παραχωρήσεις, ισχυριζόμενος στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου το περασμένο Σαββατοκύριακο ότι κάτι τέτοιο θα έφερνε μόνο την «ψευδαίσθηση» της ειρήνης.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ πίεσε τον Ζελένσκι να μαλακώσει τη στάση του. «Η Ρωσία θέλει να κάνει μια συμφωνία», δήλωσε σε δημοσιογράφους στον Λευκό Οίκο την Παρασκευή. «Ο Ζελένσκι πρέπει να δράσει. Διαφορετικά, θα χάσει μια μεγάλη ευκαιρία».

Η αντιπροσωπεία της Ουκρανίας στη Γενεύη παραμένει αμετάβλητη από τον τελευταίο γύρο συνομιλιών στο Άμπου Ντάμπι πριν από δύο εβδομάδες, ενώ η Ρωσία επανέφερε τον προεδρικό βοηθό Βλαντιμίρ Μεντίνσκι ως επικεφαλής της αντιπροσωπείας της, και ο Τραμπ έστειλε τους Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ, οι οποίοι και οι δύο δεν συμμετείχαν στον τελευταίο γύρο.

Ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ έχει αντιταχθεί σε κάθε έκδοση ειρηνευτικής συμφωνίας για την Ουκρανία που έχει διαρρεύσει μέχρι σήμερα μέσω των μέσων ενημέρωσης και, σε ομιλία του στο Μόναχο την Κυριακή, δήλωσε ότι «δεν έχουμε να κάνουμε με δύο ίσα μέρη, υπάρχει ένας επιτιθέμενος που είναι η Ρωσία και υπάρχει η Ουκρανία που έχει δεχθεί επίθεση». Στη συνέχεια, ο Στάρμερ υποστήριξε ότι το ΝΑΤΟ θα πρέπει να είναι «έτοιμο να πολεμήσει» έναν πόλεμο με τη Ρωσία μέχρι το τέλος της δεκαετίας.

Πηγή: RT

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ο κύριος Χιραγιάμα σηκώνεται κάθε πρωί αξημέρωτα. Κάνει ρολό το λεπτό του στρώμα – δεν έχει κρεβάτι –, πλένει τα δόντια, ψαλιδίζει το μουστάκι του, ποτίζει τα φυτά στα οποία έχει παραχωρήσει το δεύτερο δωμάτιο του μικρού σπιτιού του. Φοράει τη φόρμα του, παίρνει το φορτηγάκι του κι ακούγοντας κασέτες ροκ και σόουλ κατευθύνεται προς τη δουλειά του. Ο κύριος Χιραγιάμα είναι υπάλληλος του δήμου. Καθαρίζει κοινόχρηστες τουαλέτες.

Πρόκειται για το «Perfect Days». Την πιο πρόσφατη ταινία του Βιμ Βέντερς. Θα αφιερώνατε εσείς δυο ώρες για να παρακολουθήσετε τη ρουτίνα ενός μεσήλικου στο Τόκιο, ο οποίος ασκεί το πιο διεκπεραιωτικό επάγγελμα, σαπουνίζει πορσελάνες, σφουγγαρίζει πατώματα; Η κόρη μου, όταν της το πρότεινα, νόμισε πως την κοροϊδεύω. «Μα τι με ενδιαφέρει;», αναρωτήθηκε με γνήσια έκπληξη. Ευδόκησε στο τέλος να με συνοδεύσει. Και – ω του θαύματος – απορροφήθηκε η δεκατριάχρονη από την απουσία δράσης. Οταν έπεσαν οι τίτλοι τέλους, πολλοί στον κινηματογράφο χειροκρότησαν. Οταν άναψαν τα φώτα, είδαμε ότι κάμποσοι είχαν δακρύσει.

Ο κύριος Χιραγιάμα μάς γαληνεύει την ψυχή. Είναι εκείνος που δεν νοιάζεται τίποτα απολύτως να αποδείξει. Ούτε στους άλλους ούτε καν στον εαυτό του. Διάγει επικουρείως, σε πλήρη αρμονία με τον κόσμο. Απολαμβάνει τις μικρές συνήθειές του δίχως σε κάτι μεγαλύτερο να ελπίζει. Επισκέπτεται τα δημόσια λουτρά της γειτονιάς, σαπουνίζει το σώμα του κι έπειτα βουτάει στην πισίνα, το νερό τον ευφραίνει, τον σώζει από το ίδιο του το βάρος. Καβαλάει το ποδήλατο και πηγαίνει σε ένα μπαρ – ταβερνάκι, η οικοδέσποινα χαριεντίζεται κατά έναν παιδικό σχεδόν τρόπο με τους θαμώνες, κάποιος τους βγάζει μια κιθάρα και τραγουδάει στα γιαπωνέζικα το «The House of the Rising Sun». Πριν κοιμηθεί ο κύριος Χιραγιάμα, διαβάζει μερικές σελίδες του Φόκνερ. Κλείνει έπειτα τη λάμπα και τα μάτια του. Η νύχτα μπαίνει από το παράθυρο, τον αγκαλιάζει στοργικά.

«Γιατί η ζωή είναι άσχημη;», αναρωτιέται ο μέγας πορτογάλος ποιητής Φερνάντο Πεσόα. «Διότι ξεχειλίζει από συμφέροντα, υπολογισμούς, ζημιές και κέρδη». Μπορείς να απαλλαγείς από όλα αυτά; Να συμφιλιωθείς με το ασήμαντο, έτσι κι αλλιώς, μέγεθός σου και να αφεθείς στη ροή του χρόνου; Να συντονίσεις την αναπνοή σου με το θρόισμα του ανέμου; Να αρκείσαι στο να υπάρχεις, απόλυτα εντάξει με τη βεβαιότητα ότι μια μέρα θα πεθάνεις;

Οι φιλοδοξίες, ακόμα κι όταν συνοδεύονται από τα αγαθότερα αισθήματα, μας δηλητηριάζουν. «Ονειρεύομαι», ισχυρίζεσαι, «ένα πιο ευτυχισμένο μέλλον για όλους. Μάχομαι την κοινωνική αδικία». Δεν θα σε πω ψεύτη. Θα σου επισημάνω ωστόσο – κι αν έχεις το «γνώθι σαυτόν» θα το παραδεχθείς – πως παραμένεις εγωκεντρικός. Γιρλάντες οι ευγενικές προθέσεις σου για να στολίζεις την εικόνα σου. Ηδονική και η θυσία σου ακόμα, εφόσον δίνει νόημα στον αναπόφευκτο θάνατό σου. Να μη μιλήσουμε για όσους σπαταλώνται κυνηγώντας εξουσία, λεφτά. Φήμη… Ή για τους περισσότερους, που πέφτουμε ισοβίως θύματα των τετριμμένων, συχνά πλαστών, αναγκών μας. Που άλλο δεν δημιουργούμε παρά υποχρεώσεις κι αγκομαχούμε προσπαθώντας να ανταποκριθούμε.

Ανθρωπος, σύμφωνοι, σημαίνει «θέλω». Εκ γενετής. Από το γονιδίωμά του. Ακόμα κι όσοι έχουν δήθεν υψωθεί σε ανώτερες σφαίρες, έχουν μονάσει – τους είδα στο Αγιον Ορος –, συνομιλούν, πιστεύουν, προνομιακά με τον Θεό. Περιφρονούν τα εγκόσμια, επενδύοντας στη μέλλουσα ζωή. Ο κύριος Χιραγιάμα δεν καταδέχεται τη μεταφυσική. Του φτάνει και του περισσεύει η φύση. Από την οποία δεν ξεχωρίζει τον εαυτό του. Καλύτερός του φίλος; Ενα δέντρο. Υπάρχουν κύριοι Χιραγιάμα; Συναντήσατε ποτέ κάποιον τους; Εγώ ναι.

Ο Γιάννης καλλιεργεί τις ελιές του, πίνει τις μπίρες του σε ένα τραπέζι πλάι στη θάλασσα, παίζει μπουζούκι όποτε του κάνει κέφι, μεγάλωσε έναν γιο – και τον μεγάλωσε καλά, χωρίς να του φορτώσει κανένα δικό του απωθημένο. Στο νησί, τον φωνάζουν «ξυπόλητο». Τα πέλματά του έχουν τόσο σκληρύνει που περπατάει άνετα και στην πιο καυτή άμμο. Κάποτε ελπίζω να καθίσω πλάι του.