Οταν πριν από τέσσερα χρόνια οι πρώτοι ρωσικοί πύραυλοι έπληξαν τα κυριότερα στρατιωτικά αεροδρόμια της Ουκρανίας, δημιουργήθηκε η ψευδαίσθηση ότι η ρωσική εισβολή θα είναι το φιλί της ζωής που θα σώσει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Η κρίση της ευρωζώνης προήλθε κατά κύριο λόγο από την άρνηση της Γερμανίας να δεχτεί την αμοιβαιοποίηση των κινδύνων μέσω του κοινού δανεισμού και τη μεταφορά πόρων από τους πλεονασματικούς λαούς του Βορρά στους ελλειμματικούς του Νότου.

Τότε η Γαλλία κατέφυγε σε μια παλιά συνταγή της: την αξιοποίηση του εξ ανατολών κινδύνου για τον τερματισμό της σκληρής και άκαμπτης δημοσιονομικής λιτότητας και για προσφυγή στον κοινό δανεισμό με την έκδοση ευρωομολόγου.

Η πανδημία δημιούργησε την ψευδαίσθηση ότι το Ταμείο Ανάκαμψης ήταν μια οριστική και μη αντιστρέψιμη εγκατάλειψη του Συμφώνου Σταθερότητας.

Η Γαλλία με τη χαλάρωση του «ζουρλομανδύα» του πλαφόν 3% για τα δημοσιονομικά ελλείμματα μπορούσε να ελπίζει στην εκτόνωση της κοινωνικής και πολιτικής δυσαρέσκειας.

Και όχι μόνον, καθώς η Γαλλία -μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, πυρηνική δύναμη και με ισχυρό συμβατικό οπλοστάσιο- θα μπορούσε πλέον να διεκδικήσει ηγετικό ρόλο στην κοινή άμυνα της Ε.Ε., ανάλογο με αυτόν που διαδραματίζει η Γερμανία στην ευρωζώνη.

Για τους παραπάνω λόγους το Βερολίνο ήταν διαχρονικά επιφυλακτικό, αν όχι αρνητικό, στην αμυντική χειραφέτηση της Ε.Ε. από τις ΗΠΑ υπό την ηγεσία της Γαλλίας.

Τούτων λεχθέντων, Γαλλία και Γερμανία παρακολουθούν ως θεατές την προσπάθεια των Τραμπ και Πούτιν να τερματίσουν τη σύρραξη στην Ουκρανία και δηλώνουν ένα ηχηρό «παρών», με τον καγκελάριο Μερτς να λέει ότι η χώρα του σε λίγα χρόνια θα έχει τον ισχυρότερο συμβατικό στρατό στην Ευρώπη.

Καγκελαρία και Ελιζέ δεσμεύτηκαν να αναζητήσουν μια φόρμουλα που θα μπορούσε να δώσει στα πυρηνικά όπλα της Γαλλίας έναν αποτρεπτικό ρόλο που να καλύπτει συνολικά τη Γηραιά Ηπειρο.

Πρόκειται είτε για ένα ανοιχτό στοίχημα που μένει να επιβεβαιωθεί αν Γαλλία και Γερμανία θέλουν και μπορούν να το κερδίσουν, είτε απλά και μόνο για ένα αμήχανο «παρών» του πάλαι ποτέ κραταιού διδύμου.

Πηγή: efsyn

Δεν ξεχάστηκαν, γαμώτο. Σε μια εποχή μιζέριας και απαξίωσης, θαμμένοι σε δεκαετίες λησμονιάς, διαβολής, συκοφαντίας, επιβολής του δωσιλογισμού ως ύψιστης πατριωτικής προσφοράς και της αντίστασης ως ύψιστης προδοσίας, δεν ξεχάστηκαν. Το κύμα συγκίνησης, που διέτρεξε όλη την ελληνική κοινωνία μόλις δημοσιεύτηκαν οι συγκλονιστικές φωτογραφίες με τις τελευταίες στιγμές των 200 της Καισαριανής, είναι και ένα κύμα ανακούφισης και ελπίδας. Επιτέλους, έστω κι έτσι, αγγίζει ένας κόσμος ολόκληρος συγκλονισμένος το χτες για να αντέξει το σήμερα. Και να αντικρίσει με όρους κάποιας προσμονής κι ελπίδας το αύριο.

Δεν ξεχάστηκαν, γαμώτο. Παραμένουν στη μνήμη του λαού μας, περνούν από γενιά σε γενιά τα πρόσωπα που δεν βολεύτηκαν παρά μόνο στον ήλιο και οι καρδιές που δεν βολεύτηκαν παρά μόνο στο δίκιο, όπως έγραψε ο Γιάννης Ρίτσος. Οι εκατοντάδες των Ελλήνων κομμουνιστών, που παραδόθηκαν από τους διαδόχους του Μεταξά στους Γερμανούς, για να γίνουν όμηροι στα χέρια των αρχών κατοχής. Να στήνονται στον τοίχο και να εκτελούνται ομαδικά κάθε φορά που η ένοπλη αντίσταση χτυπούσε τους κατακτητές στα βουνά της Ελλάδας. Για να φτάσουμε στις εκατόμβες της Πρωτομαγιάς του 1944 και στους διακόσιους της Καισαριανής.

Δεν ξεχάστηκαν, γαμώτο. Και έτσι όπως τους φανταζόμασταν τα δίσεκτα χρόνια, έτσι απεικονίζονται στις ασπρόμαυρες φθαρμένες φωτογραφίες. Με τα φτωχικά τους ρούχα βαδίζουν προς τον θάνατο, χωρίς ούτε μια σκιά παράπονου, φόβου, μετάνοιας στα πρόσωπά τους. Σαν έτοιμοι από καιρό να δώσουν τα πάντα για την πατρίδα. Λάβετε, φάγετε, τούτο μου εστί το σώμα. Πίετε εξ αυτού πάντες, τούτο εστί το αίμα μου. Και να στοιχειώνουν από τότε τους επίορκους που έβγαλαν την Ελλάδα στο σφυρί, τους δειλούς που έκαναν ότι δεν ακούνε την αγωνία της πατρίδας, τους Εφιάλτες που φόρεσαν τη γερμανική στολή και δολοφονούσαν τα αδέλφια τους και τον λαό τους.

Δεν ξεχάστηκαν, γαμώτο. Συγκινούν και εμπνέουν ακόμα και σήμερα όλους όσοι δεν αφήνονται στη λήθη των καιρών, στην αριστεία του ψεύδους, στο βόλεμα, το λίπος και την πάχυνση ότι τίποτε δεν αξίζει όσο η καλοπέραση και η ζωούλα μας. Αξίζει η πατρίδα, λένε τα πρόσωπα στις φωτογραφίες. Αξίζει η ελευθερία και η δικαιοσύνη. Αξίζει ο σύντροφός μου που το χέρι του σφίγγει το δικό μου την τελευταία στιγμή. Και ναι, στην τελική, αυτοί ήταν εκεί. Υπέγραψαν τα λόγια, τις ιδέες, τον έρωτα της ελευθερίας και της πατρίδας με το αίμα τους. Κι αυτό αποδείχτηκε πιο δυνατό από κάθε προπαγάνδα και επιχείρηση ενταφιασμού και λήθης. Από κάθε εκτελεστικό απόσπασμα που επιχειρούσε να σκοτώσει την αλήθεια τους. Δεν ξεχάστηκαν, γαμώτο!

Η εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα δήλωσε ότι η Μόσχα θεωρούσε ανέκαθεν την Ουκρανία «ως κυρίαρχο, ανεξάρτητο κράτος».

ΜΟΣΧΑ, 16 Φεβρουαρίου. /TASS/. Οι δυτικές χώρες κατάφεραν να καταστήσουν την Ουκρανία ένα ευρωπαϊκό κράτος όσον αφορά τον ναζισμό, δήλωσε στο TASS η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα.

Νωρίτερα, στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, ο Φινλανδός πρόεδρος Αλεξάντερ Στουμπ δήλωσε ότι ο Ρώσος ηγέτης Βλαντιμίρ Πούτιν ήθελε να κάνει την Ουκρανία ρωσική, αλλά τώρα έχει γίνει ευρωπαϊκή.

«Δεν ξέρω τι εννοεί ο Στουμπ με τη λέξη Ευρωπαίος. Αν υποθέτουν ότι η Ευρώπη είναι συνώνυμη με τον ναζισμό, ο οποίος έχει επανειλημμένα εκδηλωθεί εκεί, τότε ίσως έχουν καταφέρει να κάνουν την Ουκρανία ευρωπαϊκή - ναζιστική, κρίνοντας από τις δηλώσεις του Ζελένσκι. Η Ρωσία δεν είχε ποτέ καμία φιλοδοξία να μην τηρήσει την κυριαρχία της Ουκρανίας. Πάντα αντιμετωπίζαμε την Ουκρανία ως κυρίαρχο, ανεξάρτητο κράτος», δήλωσε ο διπλωμάτης, σχολιάζοντας τα λόγια του Στουμπ.

Η Ζαχάροβα επεσήμανε ότι η Ρωσία ανέκαθεν προχωρούσε με την υπόθεση ότι καλλιεργεί φιλικές διακρατικές σχέσεις με την Ουκρανία, οι οποίες είναι «ιδιαίτερα στενές αλλά κυρίαρχες». «Κατασκευάσαμε διπλωματικές σχέσεις αμέσως μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και ανταλλάξαμε πρεσβείες. Ειδικές προσωπικότητες διορίζονταν πάντα ως πρεσβευτές για την προώθηση ισχυρών διμερών σχέσεων. Υπογράψαμε κάθε είδους διακυβερνητικές συμφωνίες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούσαν το ναυτικό. Αν και ήμασταν στενοί γείτονες και είχαμε κοινή οικονομία, εμπορευόμασταν με βάση την αρχή των διεθνών οικονομικών σχέσεων. Υπήρχαν πολλά έργα που τώρα ονομάζουν έργα ολοκλήρωσης, αλλά πριν ήταν κοινά έργα», υπενθύμισε.