Τον Ιανουάριο, η Ρωσία αύξησε σημαντικά τις θαλάσσιες αποστολές πετρελαίου προς την Κίνα. Ο όγκος των εξαγωγών αυξήθηκε κατά 290.000 βαρέλια την ημέρα, φτάνοντας στο ιστορικό υψηλό των 1,7 εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα.

Αυτά τα στοιχεία παρουσιάζονται στην έκθεση του Φεβρουαρίου του Διεθνούς Οικονομικού Οργανισμού (IEA). Πρόκειται για τα υψηλότερα στοιχεία για το θαλάσσιο εμπόριο σε ολόκληρη την περίοδο παρατήρησης, υπογραμμίζοντας την ανθεκτικότητα της ρωσο-κινεζικής ενεργειακής συνεργασίας και τη στρατηγική της σημασία και για τις δύο χώρες.

Ταυτόχρονα, οι εισαγωγές ρωσικού πετρελαίου από την Ινδία μειώθηκαν κατά 100.000 βαρέλια την ημέρα σε 1,1 εκατομμύριο βαρέλια την ημέρα. Αυτό είναι το χαμηλότερο επίπεδο από τον Νοέμβριο του 2022.

Σύμφωνα με τον IEA, τα κινεζικά διυλιστήρια έχουν αρχίσει να αγοράζουν ενεργά το ναυαρχίδα του ρωσικού αργού πετρελαίου Urals. Οι εξαγωγές αυτού του τύπου προς την Κίνα αυξήθηκαν κατά 0,25 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, φτάνοντας στο ιστορικό υψηλό των 0,5 εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα.

Παραδοσιακά, τα κινεζικά διυλιστήρια επικεντρώνονται κυρίως στην ανώτερη ποιότητα ESPO, η οποία χαρακτηρίζεται από την ελαφρύτερη πυκνότητά της και τη χαμηλότερη περιεκτικότητα σε θείο. Ωστόσο, το αυξανόμενο ενδιαφέρον για τα Ουράλ καταδεικνύει την ευελιξία της κινεζικής διύλισης και την ικανότητά της να χειρίζεται αποτελεσματικά ένα ευρύ φάσμα χαρακτηριστικών πρώτης ύλης.

Η αύξηση των αγορών από τα Ουράλ οφείλεται στις ανταγωνιστικές τιμές και στη σταθερή εφοδιαστική αλυσίδα. Οι ρωσικές εταιρείες έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν αξιόπιστες θαλάσσιες διαδρομές και να προσαρμόσουν τους εμπορικούς μηχανισμούς στις νέες εξωτερικές συνθήκες.

Αυτό έχει αυξήσει την εμπιστοσύνη μεταξύ των Κινέζων εταίρων και έχει επιτρέψει στη Ρωσία να επεκτείνει την παρουσία της σε μία από τις μεγαλύτερες αγορές πετρελαίου στον κόσμο. Ως αποτέλεσμα, η Ρωσία εδραιώνει την ιδιότητά της ως βασικού ενεργειακού εταίρου της Κίνας.

Οι αναλυτές του οργανισμού επισημαίνουν ότι για να απορροφήσει πρόσθετους όγκους ρωσικού πετρελαίου πέραν του κανονικού επιπέδου κατανάλωσής της, η Κίνα πρέπει είτε να μειώσει τις εισαγωγές από άλλες χώρες είτε να διοχετεύσει μέρος του αργού πετρελαίου της σε στρατηγικά και εμπορικά αποθέματα.

Αυτή η διαδικασία πιθανότατα έχει ήδη ξεκινήσει, σημειώνει η δημοσίευση «Oil and Capital». Τον Ιανουάριο, οι αγορές από προμηθευτές της Μέσης Ανατολής μειώθηκαν κατά 0,63 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα στα 5 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Αυτό υποδηλώνει ανακατανομή των ροών υπέρ των ρωσικών προμηθειών και αυξημένη ανταγωνιστικότητά τους.

Αυτή η δυναμική αντικατοπτρίζει ευρύτερες τάσεις στην παγκόσμια αγορά ενέργειας. Η Κίνα διαφοροποιεί ενεργά τις πηγές εισαγωγών της και επιδιώκει να διασφαλίσει τη σταθερότητα του εφοδιασμού εν μέσω αστάθειας των τιμών και γεωπολιτικών παραγόντων.

Το ρωσικό πετρέλαιο παίζει βασικό ρόλο σε αυτή τη διαμόρφωση λόγω του συνδυασμού όγκων, της υλικοτεχνικής προσβασιμότητας και των ευέλικτων όρων πληρωμής.

Ένας επιπλέον παράγοντας είναι η ανάπτυξη υποδομών στην Άπω Ανατολή, συμπεριλαμβανομένων των λιμενικών εγκαταστάσεων και των συστημάτων αγωγών, η οποία αυξάνει την αποτελεσματικότητα των παραδόσεων και μειώνει το κόστος μεταφοράς.

Σύμφωνα με την Τελωνειακή Υπηρεσία της Κίνας, η Ρωσία, η Σαουδική Αραβία, η Μαλαισία, το Ιράκ και η Βραζιλία παραμένουν οι κύριοι προμηθευτές πετρελαίου της χώρας. Η Ρωσία διατηρεί την ηγετική της θέση, υπογραμμίζοντας τον μακροπρόθεσμο χαρακτήρα αυτής της συνεργασίας και την οικονομική της αποτελεσματικότητα.

Πηγή: Pravda

Η Post έχει δει την επιρροή της να συρρικνώνεται, τον αριθμό των δημοσιογράφων της να μειώνεται σημαντικά και τα οικονομικά της να επιδεινώνονται, με απώλειες που φτάνουν ή και ξεπερνούν τα 100 εκατ. δολάρια ετησίως. Αντιθέτως, οι ΝΥΤ εμφανίζουν μεγάλη άνοδο, με λειτουργικά κέρδη που πλησιάζουν τα 200 εκατ. δολάρια τον χρόνο

Πριν από περίπου μια δεκαετία, οι New York Times και η Washington Post ήταν σχεδόν «ισόπαλες» στην κούρσα για αναγνώστες, συνδυάζοντας φήμη και έγκυρη πληροφόρηση. Οι ΝΥΤ ήταν πάντα μεγαλύτεροι αλλά τα δύο Μέσα ήταν συγκρίσιμα. Ωστόσο, την τελευταία δεκαετία η πορεία τους έχει αποκλίνει θεαματικά. Η περίπτωση της Washington Post αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός ιστορικού ΜΜΕ που αντιμετωπίζει σοβαρή πτώση, την ώρα που οι ΝΥΤ γνωρίζουν εντυπωσιακή ανάπτυξη. Τι την οδήγησε, όμως, σε αυτήν την κατάρρευση; Η Post έχει δει την επιρροή της να συρρικνώνεται, τον αριθμό των δημοσιογράφων της να μειώνεται σημαντικά και τα οικονομικά της να επιδεινώνονται, με απώλειες που φτάνουν ή και ξεπερνούν τα 100 εκατομμύρια δολάρια ετησίως.

Αντίθετα, γράφει ο Guardian, οι ΝΥΤ εμφανίζουν μεγάλη άνοδο, με λειτουργικά κέρδη που πλησιάζουν τα 200 εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο. Η διαφορά φαίνεται και στα μεγέθη. Οι ΝΥΤ διαθέτουν περίπου 13 εκατομμύρια ψηφιακούς συνδρομητές, ενώ η Post κινείται γύρω στα 2 εκατομμύρια. Το δημοσιογραφικό προσωπικό των πρώτων ξεπερνά τους 2.000 εργαζομένους παγκοσμίως, ενώ η δεύτερη έχει περιοριστεί σε περίπου 400, όταν κάποτε ξεπερνούσε τους 1.000. Με αυτά τα δεδομένα, δύσκολα αμφισβητείται ποιος επικράτησε στον ανταγωνισμό. Ποια είναι όμως η αιτία αυτής της τόσο μεγάλης απόκλισης; Η απάντηση δεν βρίσκεται στην ποιότητα της δημοσιογραφίας, σημειώνει ο Guardian. Και οι δύο οργανισμοί διέθεταν επί δεκαετίες εξαιρετικούς ρεπόρτερ και συντάκτες, με πολυάριθμες διακρίσεις και σημαντικές αποκαλύψεις.

Ο καθοριστικός παράγοντας φαίνεται να ήταν η ηγεσία και οι στρατηγικές επιλογές. Στους ΝΥΤ, η διοίκηση υπήρξε σταθερή και προσανατολισμένη στο μέλλον. Πριν από περισσότερο από μία δεκαετία, ο μετέπειτα εκδότης της εφημερίδας, Α. Τζ. Σουλτσμπέργκερ, υπέβαλε μια εσωτερική έκθεση που πίεσε την εφημερίδα να επενδύσει αποφασιστικά στη μετάβαση από την έντυπη μορφή σε μια ψηφιακή εταιρεία ειδήσεων. Η έκθεση εκείνη επισήμαινε με αυστηρότητα ότι το Μέσο υστερούσε έναντι των ανταγωνιστών του στον ψηφιακό τομέα και απαιτούσε ριζικές αλλαγές. Ο πατέρας του, Αρθουρ Σουλτσμπέργκερ τζούνιορ, πριν αποχωρήσει από τη θέση του εκδότη, προώθησε στελέχη όπως ο πρώην επικεφαλής του BBC Μαρκ Τόμσον και η σημερινή διευθύνουσα σύμβουλος Μέρεντιθ Κόπιτ Λέβιεν, οι οποίοι έλαβαν σημαντικές επιχειρηματικές αποφάσεις χωρίς να υποβαθμίσουν το δημοσιογραφικό πυρήνα της εφημερίδας.

Παράλληλα, η ηγεσία της σύνταξης προερχόταν συχνά από το εσωτερικό του οργανισμού, κάτι που μπορεί να ενίσχυε την εσωστρέφεια, αλλά εξασφάλιζε συνέχεια και σταθερότητα. Η ιστορία της Post είναι διαφορετική. Παρά τη θρυλική φήμη της, που ενισχύθηκε από τις αποκαλύψεις του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ, η εφημερίδα αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες ήδη από τις αρχές του 21ου αιώνα, επισημαίνει ο Guardian. Η πτώση της έντυπης διαφήμισης την έφερε αντιμέτωπη με ένα στρατηγικό δίλημμα: θα παρέμενε κυρίως περιφερειακή εφημερίδα της Ουάσινγκτον ή θα εξελισσόταν σε ένα παγκόσμιο Μέσο; Οταν ο δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας Τζεφ Μπέζος αγόρασε την εφημερίδα το 2013, πολλοί πίστεψαν ότι είχε βρεθεί η λύση.

Ο Μάρτι Μπάρον ηγούνταν ήδη της σύνταξης και, κατά τη διάρκεια της οκταετούς θητείας του, η εφημερίδα γνώρισε περίοδο ανάπτυξης και επιτυχίας. Η δυναμική δημοσιογραφία της άσκησε έντονη κριτική στον πρόεδρο Τραμπ, ενώ παράλληλα η διοίκηση επένδυε στην καινοτομία και στην αύξηση των συνδρομών. Μετά την αποχώρηση του Μπάρον το 2021, η κατάσταση άλλαξε. Τη θέση του ανέλαβε η Σάλι Μπάζμπι, προερχόμενη από το Associated Press, η οποία δεν κατάφερε να διατηρήσει την ίδια δυναμική. Αργότερα, η αντικατάστασή της από τον Γουίλ Λιούις επιδείνωσε την κατάσταση, καθώς οι επιλογές του και οι οργανωτικές αλλαγές που έκανε προκάλεσαν αντιδράσεις και αποδιοργάνωση.

Σημάδια παρακμής έγιναν εμφανή και σε συμβολικό επίπεδο, σημειώνει ο Guardian. Το 2022, ο διακεκριμένος ρεπόρτερ Ντέιβιντ Φάρενχολντ αποχώρησε για να εργαστεί στους ΝΥΤ, γεγονός που πολλοί θεώρησαν δυσοίωνο. Ακόμη πιο σοβαρή κρίση προκλήθηκε όταν, λίγο πριν από τις εκλογές του 2024, ο Μπέζος φάνηκε να προσεγγίζει πολιτικά τον Τραμπ και ακύρωσε προγραμματισμένο κύριο άρθρο υπέρ της Κάμαλα Χάρις, επικαλούμενος λόγους αρχής σχετικά με τις πολιτικές συστάσεις των εφημερίδων. Πολλοί αναγνώστες εξέλαβαν την κίνηση αυτή ως ένδειξη απώλειας της συντακτικής ανεξαρτησίας της Post, θεωρώντας ότι ο ιδιοκτήτης ενδιαφερόταν περισσότερο για τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, όπως η Amazon και η Blue Origin, παρά για το μέλλον της εφημερίδας.

Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, περίπου 200.000 συνδρομητές ακύρωσαν τη συνδρομή τους, ενώ ακολούθησαν και άλλοι. Η κρίση δεν περιορίστηκε εκεί. Επειτα από απολύσεις και διοικητικές ανακατατάξεις, η πορεία της εφημερίδας παρέμεινε αβέβαιη. Η δημοσιογράφος Ασλεϊ Πάρκερ, που εργάζεται πλέον στο Atlantic, περιέγραψε την κατάσταση με δραματικό τρόπο, κάνοντας λόγο για «δολοφονία» ενός ιστορικού θεσμού. Αν πράγματι η ηγεσία υπήρξε ο βασικός λόγος που άνοιξε τόσο πολύ η ψαλίδα ανάμεσα στις δύο εφημερίδες, τότε μόνο μια διοίκηση με όραμα, σταθερότητα και αποτελεσματικότητα θα μπορούσε να αναστρέψει την πορεία της Post, καταλήγει ο Guardian. Ωστόσο, προς το παρόν, δεν διαφαίνονται σαφείς ενδείξεις ότι μια τέτοια αλλαγή βρίσκεται κοντά. Για όσους επί δεκαετίες θεωρούσαν την εφημερίδα πρότυπο δημοσιογραφίας, η σημερινή εικόνα προκαλεί απογοήτευση και ανησυχία για το μέλλον της. 

Με τον Στουρνάρα ισχύει το γνωστό του Μπρεχτ: Δεν με ενδιαφέρει τι λέει, αλλά ποιος το λέει. Γιατί η αξιοπιστία αυτού του τσάρου του τραπεζικού μας συστήματος –τόσο δημοκρατικού και ανθρώπινου όσο ο ίδιος– έχει εξανεμιστεί από τη μακρά και επιτυχημένη θητεία του στις λεωφόρους της Εφορίας για τους πολλούς και της ευφορίας για τους λίγους. Και στα σκοτεινά μονοπάτια των σχέσεων με το κατεστημένο που χρεοκόπησε τη χώρα. Στο διάδημά του όμως προστέθηκε τελευταία και άλλο ένα πετράδι: η εμφάνισή του στην Ομάδα Αλήθειας, που έκανε κάποια κυρία Σδούκου της Δεξιάς να αναφωνήσει τρεις φορές «ζήτω» και τον του Μητσοτάκη Μαρινάκη να ανατριχιάσει.

Βασικά από την «αποκαλυπτική συνέντευξη» αυτή αποκαλύφθηκε ένα πράγμα: ότι ο Στουρνάρας επιμένει στο διαζύγιό του με την ντροπή. Δεν ντρέπεται με τίποτε. Δεν ντράπηκε να μεταπηδήσει από τον σοσιαλισμό στο ΙΟΒΕ, από το ΙΟΒΕ υπουργός Οικονομικών της μνημονιακής κυβέρνησης Σαμαρά, κι από κει, όταν η οικονομική και πολιτική μασονία το χρειάστηκε, στην ΤτΕ. Και δεν ντρέπεται φυσικά, έπειτα από δώδεκα συναπτά έτη αγκαλιά με τη θέση του διοικητή εκεί, με όσα προνόμια αυτό συνεπάγεται, να διεκδικεί άλλα έξι. Και να επικυρώνει μέσω της Ομάδας Αλήθειας τα διαπιστευτήρια υποταγής στον Μητσοτάκη, μήπως κερδίσει την καρδιά του και άλλη μια χρυσή εξαετία.

Με όλα αυτά, σιγά μην ντρεπόταν να συναγελαστεί με την Ομάδα Αλήθειας, που έρπει στα όρια του δεξιού παρακράτους. Και να εξομολογηθεί σε… οικογενειακό περιβάλλον πώς αντιστάθηκε σθεναρά στον σκοτεινό Τσίπρα και επιβραβεύτηκε με το χειροκρότημα του Ντράγκι. Ορθιου μάλιστα! Πόσο αχρείαστο ήταν το Τρίτο Μνημόνιο, καθώς τα πράγματα είχαν «μπει στο αυλάκι» και ο Τσίπρας, αντί να λέει όπως ο ίδιος «ναι σε όλα», έβαλε τη χώρα σε περιπέτειες με την αντίσταση στους δανειστές και τη διαπραγμάτευση. Και επίσης πώς τόλμησε –ο εκλεγμένος δημοκρατικά πρωθυπουργός της χώρας– να θέλει να έχει κάποιο λόγο στην επιλογή των διοικήσεων των τραπεζών!

Ετσι λοιπόν: ο υπουργός Οικονομικών που ανέλαβε να επιβάλει το Δεύτερο Μνημόνιο, με ανυπολόγιστο οικονομικό και ανθρώπινο κόστος. Και που αφού απέτυχε σ’ αυτό διορίστηκε επικεφαλής της ΤτΕ, ως προγεφύρωμα των δανειστών και ασπίδα όσων χρεοκόπησαν τη χώρα. Ο συναυτουργός της «παρένθεσης» που είχαν ετοιμάσει για την κυβέρνηση της Αριστεράς. Ο τραπεζίτης που κήρυσσε την πλήρη και χωρίς καμιά αντίσταση υποταγή στους δανειστές και έβαζε τρικλοποδιές στην ίδια του τη χώρα σε κάθε βήμα της διαπραγμάτευσης, κινδυνολογούσε με τη σφραγίδα της ΤτΕ, έβαζε πλάτη στους εκβιασμούς των δανειστών, τώρα έφτασε στο τελευταίο σκαλοπάτι: σε συμβόλαιο δολοφονίας χαρακτήρα του Τσίπρα για λογαριασμό του Μητσοτάκη.

Αλλά, ας είμαστε εξηγημένοι. Το ότι ως κεντρικός τραπεζίτης, αντί να στηρίξει τους πολίτες που δυναστεύονται από την τραπεζική ασυδοσία, αναμασά τα ψέματα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που βυθίζεται στην αναξιοπιστία και τη διαφθορά, δεν είναι προσωπικό του ζήτημα. Είναι βαθιά πολιτικό. Και σίγουρα δεν είναι προσωπικό του ζήτημα ο τρόπος που επέλεξε να το κάνει – η ακραία θεσμική, πολιτική και προσωπική κατάπτωση. Αλλά, από την άλλη, γιατί να απορούμε που ο Στουρνάρας υποδύεται τον τοξικό τραπεζίτη για να γίνει αρεστός στον Μητσοτάκη; Οταν το κράτος είναι λάφυρο, δεν δικαιούται κι αυτός ένα καλό μερτικό; Ως επιβράβευση του ήθους του τουλάχιστον…

Πηγή: efsyn

Ο Elon Musk ανακοίνωσε επίσημα τη διακοπή της παραγωγής των Tesla Model S και Model X.

Η Tesla θα διακόψει την παραγωγή των Model S και Model X μέχρι το τέλος του δεύτερου τριμήνου του 2026, ανακοίνωσε ο Διευθύνων Σύμβουλος Elon Musk κατά τη διάρκεια της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων του τέταρτου τριμήνου του 2025.

Η απόφαση σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής για τα ναυαρχίδα των οχημάτων της Tesla, το Model S που κυκλοφόρησε το 2012 και το Model X το 2015.

Το Model S ήταν το αυτοκίνητο που απέδειξε ότι η Tesla ήταν αληθινή.  Το Model S ήταν ένα πολυτελές sedan πλήρους μεγέθους που η Tesla σχεδίασε και κατασκεύασε από την αρχή και κυριάρχησε στην αγορά ηλεκτρικών οχημάτων για χρόνια.

Το Model X ακολούθησε το 2015 με τις χαρακτηριστικές πόρτες σε σχήμα γερακιού, καθιστώντας το ένα από τα πρώτα πλήρως ηλεκτρικά SUV στην αγορά.