Σε αυτήν τη μεσαιωνική πόλη περιφερόμαστε σε ινσταγκραμικές γέφυρες, τρώμε χωρίς ενοχές παγωτά, ζυμαρικά και σούπες, απολαμβάνουμε την πανοραμική θέα από το κάστρο και κάνουμε ευχές - μπορεί να πραγματοποιηθούν.

Η Λιουμπλιάνα ήταν κομμάτι ενός οδικού ταξιδιού που είχε αφετηρία τη Βενετία, στην οποία φτάσαμε με πλοίο από την Πάτρα. Με δεδομένο ότι απέχει σχεδόν ένα τρίωρο από την εμβληματική ιταλική πόλη, η πρωτεύουσα της Σλοβενίας είναι καλή ιδέα και για όσους έχουν μαζί τους μικρά παιδιά: είναι προσιτή, μεταφορικά και κυριολεκτικά, ευσύνοπτη, πεζοδρομημένη και κουκλίστικη.

Έχοντας κάνει μια μάλλον μπερδεμένη συνεννόηση με μια ελαφρώς αφηρημένη ιδιοκτήτρια διαμερίσματος, βρεθήκαμε τελικά να μένουμε σε ένα κεντρικότατο ξενοδοχείο, δυο λεπτά από την πλατεία Πρέσερνοφ.

Η πολύβουη κεντρική πλατεία της πόλης χρωστά το όνομά της στον εθνικό ποιητή της Σλοβενίας και σημαντικό ρομαντικό ποιητή France Prešeren (1800-1849), το επιβλητικό μνημείο (1905) του οποίου φιλοξενεί. Πρόκειται για έργο του Ivan Zajec (1869-1952), ο οποίος εκτός από το άγαλμα του ποιητή σμίλεψε και τη Μούσα που τον εμπνέει.

Αυτό, ωστόσο, που κυριαρχεί στην πλατεία είναι η φωτογενής φραγκισκανική Εκκλησία του Ευαγγελισμού (17ος αιώνας). Η μπαρόκ ροδί εκκλησία με τα δίδυμα καμπαναριά και τον πλούσιο διάκοσμο ξεχωρίζει εμφατικά, είναι σημείο αναφοράς και απολύτως ινσταγκραμική.  

Με δεδομένο ότι απέχει σχεδόν ένα τρίωρο από την εμβληματική ιταλική πόλη, η πρωτεύουσα της Σλοβενίας είναι καλή ιδέα και για όσους έχουν μαζί τους μικρά παιδιά: είναι προσιτή, μεταφορικά και κυριολεκτικά, ευσύνοπτη, πεζοδρομημένη και κουκλίστικη.

Λίγο πιο πέρα βρίσκεται και ο μπαρόκ καθεδρικός του Αγίου Νικολάου (18ος αιώνας), με τον χαρακτηριστικό πράσινο θόλο του. Το εσωτερικό του, με τις περίτεχνες αγιογραφίες του Ιταλού ζωγράφου Giulio Quaglio (αρχές 18ου αιώνα), το πλήθος αγαλμάτων αγίων και το ξυλόγλυπτο τέμπλο με τις χρυσές λεπτομέρειες, αξίζει λίγο από τον χρόνο σας.

Από την πλατεία Πρέσερνοφ ξεκινά και η Τριπλή Γέφυρα, η πιο εντυπωσιακή από τις γέφυρες του ποταμού Λιουμπλιάνιτσα –καθόλου πρωτότυπο όνομα–, που διατρέχει την πόλη.

Ο διάσημος Σλοβένος αρχιτέκτονας Jože Plečnik (1872-1957), έχοντας ως βάση μια παλαιότερη γέφυρα του 19ου αιώνα, προσέθεσε δύο πλευρικές γέφυρες και δημιούργησε ένα από τα πιο φημισμένα έργα του – o Οργανισμός Τουρισμού της Λιουμπλιάνα διοργανώνει και περίπατο στα έργα και στο σπίτι του καινοτόμου αρχιτέκτονα.

Μια άλλη, ωστόσο, γέφυρα είναι ένα από τα πιο φωτογραφημένα σημεία της Λιουμπλιάνας και από τα σημαντικότερα μνημεία της νεότερης αρχιτεκτονικής της: η Γέφυρα του Δράκου. Εξαιρετικό δείγμα αρχιτεκτονικής art nouveau, εγκαινιάστηκε το 1901 και θεωρείται μία από τις πρώτες γέφυρες από οπλισμένο σκυρόδεμα στην Ευρώπη.

Αν και αρχικά ονομαζόταν Γέφυρα του Ιωβηλαίου, προς τιμήν του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ, το όνομα Γέφυρα του Δράκου δεν άργησε να επικρατήσει, λόγω των τεσσάρων αγαλμάτων δράκων που «βρυχώνται» στις γωνίες της, προστατεύοντας την πόλη – ο δράκος, εξάλλου, είναι το σύμβολό της.

Στην Πλατεία της Πόλης (Mestni Trg) βρίσκεται το εντυπωσιακό δημαρχείο που ξεκίνησε την καριέρα του ως γοτθικό κτίριο το 1484 για να πάρει τη σημερινή μπαρόκ μορφή του τον 18ο αιώνα.

Στην πλατεία θα δείτε το σιντριβάνι Robba (1751-1752), το αντίγραφό του για την ακρίβεια, καθώς το αυθεντικό γλυπτό φυλάσσεται στο Εθνικό Μουσείο. Έργο του αναγνωρισμένου Βενετσιάνου γλύπτη Francesco Robba, αναπαριστά τρία σλοβενικά ποτάμια (Sava, Ljubljanica και Krka), μαζί με μυθολογικές φιγούρες, θεότητες και θαλάσσια πλάσματα.

Εξερευνήστε τα πλακόστρωτα δρομάκια της μεσαιωνικής πόλης και δεν θα αργήσετε να την «κατακτήσετε», μια και πρόκειται για μια ατμοσφαιρικότατη, κεντροευρωπαϊκής αισθητικής, πρωτεύουσα «τσέπης».

Για ένα μικρό διάλειμμα μπορείτε να αράξετε στο καταπράσινο πάρκο Tivoli που, εκτός από θαλερά δέντρα, διαθέτει και πλήθος έργων τέχνης – πρώτα περάστε από την Κεντρική Αγορά για τις απαραίτητες προμήθειες: λουκάνικα, τυριά, φρούτα και ό,τι άλλο τραβά η όρεξή σας πωλείται εδώ.

Θα ήθελα να σημειώσω επίσης ότι στη Λιουμπλιάνα φάγαμε επικά παγωτά, που ανταγωνίζονται ευθέως τα ιταλικά και ενίοτε τα ξεπερνούν, και να πω σε όσους αγαπούν τα γλυκά ότι θα βρουν φανταστικά κέικ με κρέμες και φρούτα στο Kavarna Zvezda – μην πάρετε φραπέ, δεν είναι αυτό που νομίζετε και επιπλέον έχει περί τις 4.000 θερμίδες.

Γενικότερα, στη Λιουμπλιάνα θα φάτε καλά, χωρίς να σας πάρουν το σκαλπ. Έχοντας σαφείς επιρροές από την Ιταλία, οι Σλοβένοι φτιάχνουν νόστιμα ζυμαρικά: τα štrukelj έχουν μορφή ρολού με αλμυρή ή και γλυκιά γέμιση, ενώ τα idrija žlikrofi είναι γεμιστά με πατάτα, μοιάζουν με ραβιόλι και είναι η πρώτη σλοβενική σπεσιαλιτέ με προστατευμένη ονομασία στην Ε.Ε. Αν, πάλι, αγαπάτε τις σούπες, η jota –με καπνιστό χοιρινό, πατάτες, φασόλια και λάχανο– θα σας ζεστάνει την καρδιά.

Έχοντας περιπλανηθεί στα δρομάκια της πόλης, διασχίσει τις γέφυρες και περπατήσει κατά μήκος του Λιουμπλιάνιτσα, ήρθε η ώρα να απολαύσετε το θέαμα από ψηλά, από το κάστρο για την ακρίβεια, που δεσπόζει στον λόφο πάνω από το ιστορικό κέντρο της πόλης.

Η σημερινή μορφή του κάστρου διαμορφώθηκε μεταξύ του 15ου και του 17ου αιώνα και συνδυάζει γοτθικά, αναγεννησιακά και μπαρόκ στοιχεία. Στους χώρους του φιλοξενούνται εκθέσεις και εκδηλώσεις, οπότε τσεκάρετε μήπως υπάρχει κάτι που σας ενδιαφέρει – στην κυκλική αίθουσα του Πύργου των Τοξοτών υπάρχει και εστιατόριο με αστέρι Michelin, just in case…

Αυτό που σίγουρα αξίζει να αναζητήσετε είναι ο πύργος με την πανοραμική θέα στη Λιουμπλιάνα. Η εικόνα της θα σας αποζημιώσει για την πεζοπορία, αν και εφόσον δεν προτιμήσετε το τελεφερίκ – προσωπικά, σχεδόν τίποτα δεν μπορεί να με δελεάσει αρκετά ώστε να ανέβω το βουνό με τα πόδια.

Πολύ κοντά στη Λιουμπλιάνα, σε περίπου πενήντα χιλιόμετρα απόσταση, βρίσκεται η μαγική λίμνη Μπλεντ, με το μοναδικό νησί της Σλοβενίας στην καρδιά της, οπότε μια βόλτα προς τα εκεί είναι αυτονόητη.

Μόλις φτάσαμε στην περιοχή, αποφασίσαμε να κατευθυνθούμε πρώτα στο κάστρο του Μπλεντ (1011 μ.Χ.), το παλαιότερο της Σλοβενίας, που επιβλέπει, «γαντζωμένο» σε έναν απότομο βράχο, την ειδυλλιακή λίμνη με τα βουνά και τα δάση που την περιβάλλουν.

Αφού παρκάραμε –υπάρχει και ζόρικο μονοπάτι για τους αθλητικούς τύπους–, θαυμάσαμε τη μοναδική θέα και το αγέρωχο κάστρο, αλλά αποφασίσαμε να μην μπούμε μέσα, καθώς ο καιρός γινόταν όλο και πιο απειλητικός και εμείς θέλαμε οπωσδήποτε να πάμε στο νησί.

Η δημιουργία της λίμνης είναι συνυφασμένη με ωραιότατους μύθους, οι οποίοι αποτελούν κομμάτι της γοητείας της. Σύμφωνα με τον αρχαιότερο, εκεί απλωνόταν μια εύφορη κοιλάδα, όπου συνυπήρχαν βοσκοί και νεράιδες: οι μεν έβοσκαν την ημέρα τα ζώα τους και οι δε χόρευαν πάνω στα γρασίδια τις νύχτες.

Όταν οι νεράιδες ζήτησαν από τους βοσκούς να περιορίσουν τα πρόβατά τους για να μη φάνε όλο το γρασίδι, αυτοί τις αγνόησαν, με καταστροφικά αποτελέσματα. Οργισμένες εκείνες, πλημμύρισαν την κοιλάδα με τη βοήθεια των γύρω πηγών, αφήνοντας στην επιφάνεια μόνο το νησί στο κέντρο της λίμνης, για να χορεύουν εκεί με την ησυχία τους.

Ανάλογος μύθος παρουσιάζει τη Živa, τη σλαβική θεά της ζωής και της γονιμότητας, να πλημμυρίζει την περιοχή επειδή οι ποιμένες δεν σεβάστηκαν τον ναό της, που πολιορκούνταν από τα πεινασμένα ζώα τους – η χριστιανική εκδοχή βάζει στη θέση του αρχαίου ναού μια εκκλησία.

Όπως κι αν έχει, τα κοπάδια την έκαναν τη «ζημιά», και για να φτάσει κανείς στο παραμυθένιο νησάκι με την εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου (17ος αιώνας) θα χρειαστεί μια pletna, μια παραδοσιακή ξύλινη βάρκα με χρωματιστή ριγέ τέντα, που θα τη βρείτε στον μικρό μόλο.

Στην περίπτωσή μας η καταιγίδα ήταν προ των πυλών και ο θηριώδης βαρκάρης κωπηλατούσε ξεφυσώντας, δίνοντας αμφίρροπο αγώνα με τα στοιχειά της λίμνης – ναι, είναι και στοιχειωμένη, εννοείται.

Μια καταιγίδα ήταν εξάλλου αυτή που βύθισε προ αμνημονεύτων, σύμφωνα με την παράδοση, την καμπάνα-τάμα της χήρας του άρχοντα του κάστρου, που θέλησε έτσι να τιμήσει τη μνήμη του συζύγου της, πουλώντας γι’ αυτόν τον σκοπό όλα της τα κοσμήματα.

Η ιστορία συγκίνησε τον Πάπα, ο οποίος έστειλε καινούργια καμπάνα για το εκκλησάκι της Κοίμησης. Αν τη χτυπήσετε μάλιστα τρεις φορές με καθαρή καρδιά –με καθαρή, το τονίζω–, θα πραγματοποιηθεί η ευχή σας.

Κάντε μια προσπάθεια, ποτέ δεν ξέρεις.

Πηγή: lifo

Οι επιστήθιοι συνεργάτες του Μάθιου Πέρι αποκαλύπτουν στον Guardian τον ανελέητο αγώνα και το σκοπό του

H τραγική ιστορία του Μάθιου Πέρι έγινε σπόρος για μια προσπάθεια διάσωσης. Ενας από τους μεγαλύτερους σταρ της παγκόσμιας τηλεόρασης, κατάφερε να κρύψει πίσω από αιχμηρή εξυπνάδα και το αψεγάδιαστο κωμικό timing ως Τσάντλερ Μπινγκ στα Φιλαράκια τον ανελέητο πόλεμο με τον εθισμό που, τελικά, του κόστισε τη ζωή.

Δύο χρόνια σχεδόν μετά την απώλεια και μετά από τριάντα χρόνια αδιάλειπτης συνεργασίας ο μάνατζερ και η υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του Μάθιου Πέρι σπάνε τη σιωπή τους και μιλούν για τον ευαίσθητο, αστείο, αλλά βαθιά βασανισμένο άνδρα που κρυβόταν πίσω από τους τίτλους των εφημερίδων στον Guardian.

«Δείτε την τρίτη σεζόν των Friends», γράφει ο Μάθιου Πέρι στα απομνημονεύματά του, «και θα διακρίνετε πόσο πολύ είχα αδυνατίσει προς το τέλος της».

Τότε, οι περισσότεροι τηλεθεατές μάλλον δεν είχαν παρατηρήσει τίποτα, θαμπωμένοι από την οξύνοια και την άψογη κωμική εκτέλεση του Τσάντλερ Μπινγκ.

Ωστόσο, ο Πέρι αναγκαζόταν να παίρνει πενήντα πέντε οπιοειδών την ημέρα, απλώς για να λειτουργεί και να αποφεύγει τα φρικτά συμπτώματα στέρησης.

Η τραγωδία

Εκείνη ήταν η πρώτη φορά που ο Πέρι μπήκε σε κέντρο αποτοξίνωσης. Ήταν είκοσι έξι ετών και ένας από τους μεγαλύτερους σταρ του κόσμου. Θα ακολουθούσαν περισσότερες από εξήντα πέντε προσπάθειες απεξάρτησης από τον εθισμό στα ναρκωτικά και το αλκοόλ τις επόμενες δεκαετίες, μέχρι τον θάνατό του το 2023.

Ο μάνατζερ του Πέρι, Νταγκ Τσάπιν, και η υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων, Λίζα Κάστελερ-Κάλιο, είχαν συνεργαστεί με τον ηθοποιό για περισσότερα από τρεις δεκαετίες.

Σήμερα, μετά την τραγική απώλεια του, οι δυό τους ίδρυσαν το Ίδρυμα Μάθιου Πέρι, με αποστολή την υποστήριξη της θεραπείας και της ανάρρωσης από τον εθισμό, καθώς και την εκστρατεία για τη μείωση του στίγματος. Ο ίδιος ο Πέρι είχε μιλήσει εκτενώς για την ιδέα ενός τέτοιου οργανισμού.

«Η τραγωδία που ήρθε συμπληρωματικά της τραγωδίας του να χάσουμε τον Μάθιου είναι ότι ήταν έτοιμος να κάνει τη δουλειά», δηλώνει η Κάστελερ-Κάλιο. «Του είχα στείλει μήνυμα για να συναντηθούμε, τρεις ημέρες πριν πεθάνει».

«Δεν υπήρχε άλλη επιλογή από το να ολοκληρώσουμε εμείς αυτό το έργο» προσθέτει ο Τσάπιν.

Η Κάστελερ-Κάλιο τονίζει πως ο Πέρι έλεγε πάντα ότι δεν ήθελε να τον θυμούνται για τα Φιλαράκια, αλλά ως κάποιον που βοήθησε άλλους. «Δεν χρειάστηκε να αναζητήσουμε την αποστολή. Την είχαμε. Ήθελε να βοηθήσει όσο περισσότερους ανθρώπους μπορούσε, είναι τόσο απλό».

Αφόρητη φήμη

Ο Τσάπιν γνώρισε τον Πέρι το 1992 και τον σύστησε στην Κάστελερ-Κάλιο λίγο πριν γίνει σαφές ότι τα Φιλαράκια (που ξεκίνησαν το 1994) θα γίνονταν τεράστια επιτυχία. Η Λίζα Κάστελερ-Κάλιο τον θυμάται ως «αξιαγάπητο». «Πιστεύω ότι ο λόγος που ο κόσμος αγάπησε τον Τσάντλερ είναι επειδή βγήκε ο αληθινός Μάθιου» λέει.

Αν και ο Πέρι αγαπούσε τη δόξα, οι αγώνες του με τις ουσίες προϋπήρχαν των πιέσεων που αυτή έφερε λέει ο Τσάπιν. Ο Πέρι ήπιε το πρώτο του ποτό στα δεκατέσσερα.

Ωστόσο, ο προβολέας και η μόνιμη έκθεση «ενισχύουν την πίεση σε κάποιο βαθμό. Αλλά, το πιο σημαντικό, καθιστούσαν πολύ δύσκολο να αντιμετωπίζει τα προβλήματά του κατ’ ιδίαν».

Επιπλέον, μετά την επιτυχία, ο Πέρι κατάλαβε μια και καλή ότι η διασημότητα δεν θα τον έκανε να νιώθει καλύτερα, ποτέ! «Βρέθηκε με την νούμερο ένα τηλεοπτική εκπομπή και την νούμερο ένα ταινία (Ο Μαφιόζος της Διπλανής Πόρτας), και, παρόλα αυτά, οι άλλοι αγώνες του εξακολουθούσαν να υπάρχουν».

«Αυτό που ήταν μοναδικό στον Μάθιου ήταν η τρελή αφοσίωσή του», λέει ο Τσάπιν. «Υπάρχει λόγος που δουλέψαμε μαζί του για τριάντα χρόνια. Κρατούσε κοντά τον κύκλο των φίλων του. Κρατούσε κοντά τους εκπροσώπους του. Ενέπνεε αφοσίωση, αλλά και την προσέφερε».

Η συμπόνια και το στίγμα

Αρχικά, κανείς από τους συνεργάτες του δεν είχε αντιληφθεί πλήρως το μέγεθος του προβλήματος. «Δούλευε τόσο πολύ, έκανε τη σειρά και γύριζε μια ταινία στα διαλείμματα. Αφιέρωνα τόσο μεγάλο κομμάτι της ζωής του στην εργασία του που νομίζω ότι κάλυπτε μέρος του προβλήματος», εξηγεί ο Τσάπιν.

Μέχρι την έβδομη σεζόν, το 2000, οι συμπρωταγωνιστές του στα Φιλαράκια ανησύχησαν τόσο πολύ που τον πήραν παράμερα και του είπαν ότι γνώριζαν πως είχε πρόβλημα. Η σχέση τους ήταν ειλικρινής και ανοιχτή.

«Δεν υπήρχε ποτέ κάποια συνθήκη ανειλικρίνειας, τύπου Ω, ξέρουμε ότι κάτι συμβαίνει, αλλά δεν μπορούμε να του μιλήσουμε», λέει ο Τσάπιν. «Όταν τα πράγματα χειροτέρευαν, ήταν ο ίδιος που θα έλεγε: Πρέπει να σταματήσω και να ζητήσω βοήθεια».

Η Κάστελερ-Κάλιο θυμάται πως όταν ο Πέρι αναγκαζόταν να απομακρυνθεί από τη δουλειά, κατά την επιστροφή του στα πλατό, πήγαινε και «ζητούσε συγγνώμη από κάθε έναν ξεχωριστά». Οι περισσότεροι συνάδελφοι του δεν θα το έκαναν αυτό, προσθέτει.

Ο Τσάπιν επισημαίνει πώς παρόλο που ο εθισμός του ήταν κομμάτι της ζωής του, ο Πέρι ήταν περισσότερα από έναν άνθρωπο παραδομένο στις ουσίες και τις καταχρήσεις.

Υπήρξαν διαστήματα νηφαλιότητας που του χάρισαν υποψηφιότητα για Έμμυ, το έργο που έγραψε και ανέβασε στο Λονδίνο (The End of Longing), και οι τηλεοπτικές σειρές που δημιούργησε. «Μου λείπει η δημιουργική του πλευρά», λέει ο Τσάπιν.

«Αφαίρεση της ντροπής»

Δύο ήταν οι καθοριστικές στιγμές που βοήθησαν τον Πέρι σε αυτή την άνιση μάχη. Η μία ήταν ο θεραπευτής που του είπε ότι δεν έφταιγε, πως ήταν άρρωστος. «Το να καταλάβει ότι πάλευε με μια χρόνια ασθένεια άλλαξε ολόκληρη τη νοοτροπία του», λέει ο Τσάπιν.

Η άλλη ήταν η έκδοση των απομνημονευμάτων του το 2022 – ενός βιβλίου αστείου, αυτοσαρκαστικού και γεμάτο ωμή ειλικρίνεια. Μέσα από τις σελίδες του ο Πέρι κατάφερε να μιλήσει στο κοινό του, σε μαζική αλλά και ιδιωτική κλίμακα και συνθήκη.

«Με το βιβλίο έκανε αφαίρεση του επιθέματος της ντροπής από πάνω του», λέει ο Τσάπιν. «Ήταν ένα πολύ σημαντικό βήμα. Ο ίδιος γνώριζε από πάντα ότι η ενοχή και η ντροπή γύρω από τον εθισμό είναι εμπόδια σε έναν μόνιμο αγώνα».

Η αγάπη που πήρε πίσω μετά την έκδοση ήταν μεταμορφωτική για τον ίδιο. «Δεν μπορούσες να αρνηθείς τον αντίκτυπο και ο παραλήπτης του ήταν ο Μάθιου, όχι ο Τσάντλερ».

Η καταπολέμηση του στίγματος είναι μία από τις θεμελιώδεις αποστολές του Ιδρύματος Μάθιου Πέρι. Μόνο το 50% των Αμερικανών αναγνωρίζει ότι ο εθισμός είναι ασθένεια, ενώ οι υπόλοιποι τον αντιμετωπίζουν ως «ηθική αποτυχία, που απλά πρέπει να ξεπεραστεί, και αυτό δεν είναι σωστό», τονίζει η Κάστελερ-Κάλιο.

Ο Πέρι γράφει ότι αν δεν είχε πάρει το παυσίπονο που του έδωσε ένας γιατρός σε ένα κινηματογραφικό σετ, μετά από ατύχημα με τζέτ σκι, ίσως «καμία από τις επόμενες τρεις δεκαετίες να μην είχε εξελιχθεί όπως εξελίχθηκε».

Το Ίδρυμα εργάζεται για την εκπαίδευση των γιατρών, ιδρύοντας μια υποτροφία στο όνομα του Πέρι, προκειμένου να εκπαιδευτούν στην ιατρική του εθισμού.

«Αυτό που είναι σημαντικό όταν μιλάμε γι’ αυτό είναι ότι η ανάρρωση είναι δυνατή, πρόκειται για μια ιάσιμη ασθένεια», λέει ο Τσάπιν. «Όσο πιο ικανοί γινόμαστε στη θεραπεία της, τόσο περισσότερα παραδείγματα ανάρρωσης θα βλέπουμε γύρω μας».

«Οι έξι μήνες που έκλαιγα είναι πια στο παρελθόν. Τώρα δουλεύουμε πάνω στο πρότζεκτ του, οπότε είναι ακόμα εδώ μαζί μας, κάθε μέρα» είπε. Ο Μάθιου θα χαμογελούσε.

«Δεν θυμόταν»

Όταν ο Μάθιου Πέρι εμφανίστηκε στο διαμέρισμα της Μόνικα κατά τη διάρκεια της τρίτης σεζόν των Φιλαρακιών, οι φανς παρατήρησαν αμέσως πόσο αδυνατισμένος έδειχνε. Αυτό που ελάχιστοι γνώριζαν τότε, ήταν ότι το στιγμιότυπο σηματοδοτούσε την αρχή ενός εφιαλτικού προσωπικού αγώνα, καθώς ο ηθοποιός πάλευε με τον σοβαρό εθισμό του στα οπιοειδή και το αλκοόλ, μια μάχη που παραλίγο να του κοστίσει τη ζωή.

Στην αυτοβιογραφία του ο Πέρι αποκαλύπτει με συγκλονιστική ειλικρίνεια το προσωπικό δράμα που βίωνε την περίοδο της απόλυτης δόξας, φτάνοντας στο σημείο να μην θυμάται τρεις ολόκληρες σεζόν.

Ήταν περίπου μεταξύ της 3ης και της 6ης σεζόν που ο Πέρι αποκάλυψε πως είχε «ελάχιστες έως καθόλου αναμνήσεις».

Εθισμένος σε οπιοειδή, αλκοόλ, μεθαδόνη και αμφεταμίνες ο Πέρι το 2018 πέρασε πέντε μήνες στο νοσοκομείο λόγω ρήξης του γαστρεντερικού σωλήνα. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας, παραλίγο να πεθάνει. Ο Πέρι πέρασε δύο εβδομάδες σε κώμα και οι γιατροί ενημέρωσαν την οικογένειά του ότι οι πιθανότητες επιβίωσης του ήταν μόλις 2%.

Ο Πέρι συνδέθηκε σε κύκλωμα Εξωσωματικής Οξυγόνωσης Μεμβράνης (ECMO) για να επιβιώσει. Μετά τη σχεδόν μοιραία εμπειρία του, ο Μάθιου Πέρι είχε ξεκινήσει και σχεδίαζε να επεκτείνει το έργο του για να βοηθήσει άλλους ανθρώπους που αντιμετώπιζαν προβλήματα εθισμού, όταν πέθανε τραγικά τον Οκτώβριο του 2023.

οι Βρετανοί πάλι τρώγονται…

Ο βρετανός πρωθυπουργός, Κιρ Στάρμερ, τόνισε στη Διάσκεψη του Μονάχου ότι οι ΗΠΑ παραμένουν αναντικατάστατος σύμμαχος και η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει την ευθύνη για την άμυνά της

Η Βρετανία θα αναπτύξει εντός του έτους αεροπλανοφόρο και τη συνοδευτική του δύναμη στον Βόρειο Ατλαντικό, ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός της χώρας Κιρ Στάρμερ μιλώντας στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου.

Το βρετανικό αεροπλανοφόρο θα επιχειρεί μαζί με τις ΗΠΑ, τον Καναδά και άλλους συμμάχους του ΝΑΤΟ, «σε μια ισχυρή επίδειξη της δέσμευσής μας για την ευρωατλαντική ασφάλεια».

Ο Στάρμερ υποστήριξε το νέο αφήγημα των ΗΠΑ και τόνισε ότι η Ουάσιγκτον παραμένει αναντικατάστατος σύμμαχος της Ευρώπης που θα πρέπει η ίδια να αναλάβει την πρωταρχική ευθύνη για την άμυνά της. «Αυτή είναι η νέα κανονικότητα», είπε.

Ο Κιρ Στάρμερ σημείωσε ότι η Ευρώπη πρέπει να επενδύσει στην ασφάλειά της και να διαφοροποιηθεί χωρίς να επιδιώκει να αντικαταστήσει πλήρως την Ουάσιγκτον

Ο ίδιος ανέφερε ότι η Ευρώπη πρέπει να είναι έτοιμη να δημιουργήσει μια «σκληρή δύναμη» και να είναι έτοιμη να πολεμήσει, εάν χρειαστεί. «Πρέπει να μπορούμε να αποτρέψουμε την επιθετικότητα και ναι, αν χρειαστεί, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να πολεμήσουμε, να κάνουμε ό,τι είναι απαραίτητο για να προστατεύσουμε τον λαό μας, τις αξίες μας και τον τρόπο ζωής μας», δήλωσε ο Στάρμερ.

Ο Κιρ Στάρμερ σημείωσε επίσης ότι η Ευρώπη πρέπει να επενδύσει στην ασφάλειά της και να διαφοροποιηθεί χωρίς να επιδιώκει να αντικαταστήσει πλήρως την Ουάσιγκτον, η οποία παραμένει ένας ζωτικός αμυντικός εταίρος.

Για τη Γροιλανδία

«Μιλάω για μια οπτική ασφάλειας της Ευρώπης και μεγαλύτερης ευρωπαϊκής αυτονομίας που δεν προοιωνίζεται την αποχώρηση των ΗΠΑ», ανέφερε ο Βρετανός πρωθυπουργός.

Αναφορικά με τη Γροιλανδία δήλωσε ότι είναι ικανοποιημένος που βλέπει ότι το ζήτημα έχει τεθεί σε διαδικασία διαλόγου και ότι η ασφάλεια στην Αρκτική είναι «πραγματικά σημαντική για όλους μας» ενώ πρόσθεσε ότι «αυτές οι εβδομάδες έντονης διπλωματίας ήταν επίσης αρκετά διδακτικές».

Το Ηνωμένο Βασίλειο, είπε, αντιμετώπισε αυτή την πρόκληση με τον συνηθισμένο βρετανικό συνδυασμό κοινής λογικής, πραγματισμού και «προσήλωσης στις αρχές της κυριαρχίας μας».

Μικροπρεπή επεισόδια που υποβαθμίζουν αντικειμενικά και ανεξαρτήτως προθέσεων τη Βουλή και άρα και τον κοινοβουλευτισμό. Ετσι χαρακτηρίζει το σχετικό ρεπορτάζ της «Εφ.Συν.» τα τοξικά, χυδαία, υβριστικά, ποινικώς κολάσιμα, που εκτόξευσαν ο ένας κατά της άλλης, και τούμπαλιν, η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Αδωνις Γεωργιάδης χτες στη Βουλή. Σωστή αλλά επιεικής η κριτική της εφημερίδας. Γιατί δεν υποβαθμίζουν κάτι τέτοια μόνο τον κοινοβουλευτισμό. Υποβαθμίζουν μέχρι μηδενισμού τη σχέση της κοινωνίας με την πολιτική, τα κόμματα, τους πολιτικούς γενικώς. Στέλνουν κόσμο στο περιθώριο της ισοπεδωτικής καταδίκης και της ιδιώτευσης. Τροφοδοτούν με την έκπτωση της δημοκρατίας τον τυφλό μηδενισμό και την Ακρα Δεξιά.