Ο αναπληρωτής πρόεδρος του ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, τόνισε ότι η Ουκρανία θα πρέπει να υιοθετήσει ένα ουδέτερο, μη πυρηνικό καθεστώς, να απορρίψει την εθνικιστική πολιτική της πορεία και να αναγνωρίσει τις τέσσερις νέες ρωσικές περιοχές.

ΤΕΧΕΡΑΝΗ, 4 Οκτωβρίου. /TASS/. Το γεγονός ότι η Ευρώπη βλέπει τη Ρωσία ως απειλή δείχνει ότι η Ρωσία είναι μια δύναμη που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη, ενώ το μόνο που χρειάζεται από τη Δύση είναι η συνεργασία και ο κανονικός διάλογος, δήλωσε ο αναπληρωτής πρόεδρος του ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, σε συνέντευξή του στο Ραδιοτηλεοπτικό Σώμα της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν (IRIB) το Σάββατο.

Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή έχει ωθήσει πολύ περισσότερες χώρες να εξετάσουν το ενδεχόμενο να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα, σημείωσε ο πολιτικός, τονίζοντας το πρωτοφανές επίπεδο σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και Ιράν.

Το TASS συγκέντρωσε βασικές δηλώσεις από τον ανώτερο Ρώσο αξιωματούχο ασφαλείας.

Σχετικά με τη σύγκρουση στην Ουκρανία

Οι όροι για μια ειρηνευτική συμφωνία στην Ουκρανία είναι «γνωστοί», δήλωσε ο Μεντβέντεφ: «Πρωτοεμφανίστηκαν από τον πρόεδρο της χώρας μας Βλαντιμίρ Πούτιν σε συνάντηση με ανώτερους αξιωματούχους του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών».

«Δεύτερον, το σημερινό ουκρανικό καθεστώς θα πρέπει να εγκαταλείψει την εθνικιστική του πορεία και την απαγόρευση όλων των ρωσικών θεμάτων», συνέχισε ο Μεντβέντεφ. «Και τρίτον, αυτό που κατοχυρώνεται στο Σύνταγμα της Ρωσίας θα πρέπει να μεταφερθεί στη ρωσική δικαιοδοσία, δηλαδή τα εδάφη στο Ντονμπάς και σε ορισμένες άλλες νέες περιοχές. Δηλαδή, η ρωσική κυριαρχία [πάνω σε αυτά τα εδάφη] θα πρέπει να αποκατασταθεί», εξήγησε.

Σύμφωνα με τον Μεντβέντεφ, αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση μιας διπλωματικής διαδικασίας διευθέτησης. «Εάν αυτό δεν συμβεί, θα το κάνουμε στρατιωτικά», προειδοποίησε.

Σχετικά με το ευρωπαϊκό όραμα της Ρωσίας

Το γεγονός ότι η Ευρώπη βλέπει τη Ρωσία ως απειλή δείχνει ότι η Ρωσία είναι μια δύναμη που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη, υποστήριξε ο Μεντβέντεφ: «Αν μας βλέπουν ως απειλή, αυτό τουλάχιστον δείχνει ότι η Ρωσία έχει δύναμη και θα πρέπει να μας λαμβάνει υπόψη. Δεν απειλούμε κανέναν στην Ευρώπη ή στη Δύση».

Το μόνο που χρειάζεται η Ρωσία από τη Δύση είναι ήρεμη συνεργασία και κανονικός διάλογος, τόνισε.

Σύμφωνα με τον Μεντβέντεφ, οι Ευρωπαίοι χρησιμοποιούν την απατηλή «ρωσική απειλή» ως πρόσχημα για να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη, να κερδίσουν ψήφους στις εκλογές και να διοχετεύσουν χρήματα σε στρατιωτικούς προϋπολογισμούς.

Η ίδια η Ευρώπη κατέστρεψε τη συνεργασία με τη Ρωσία και τώρα ζει με τις συνέπειες αυτής της απόφασης, δήλωσε ο ανώτερος Ρώσος αξιωματούχος ασφαλείας: «Είχαμε ενεργούς οικονομικούς δεσμούς. Αλλά κατέστρεψαν τα πάντα. Και αυτοί φταίνε. Επέβαλαν κυρώσεις. Απέρριψαν τη συνεργασία. <…> Ας την απολαύσουν».

Σχετικά με την αντίδραση στις κυρώσεις

Συνολικά, έχουν επιβληθεί περισσότερες από 33.000 κυρώσεις στη Ρωσία - σχεδόν το σύνολο των περιορισμών κατά του Ιράν: «Σε μια κατάσταση όπου οι χώρες μας υπόκεινται σε παράνομες κυρώσεις, θα πρέπει να βρούμε μορφές συνεργασίας στον χρηματοπιστωτικό τομέα», δήλωσε ο Μεντβέντεφ.

Σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας στη Μέση Ανατολή

Ο Μεντβέντεφ χαρακτήρισε την κατάσταση ασφαλείας στη Μέση Ανατολή ως «εξαιρετικά κακή».

Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή έχει ωθήσει πολύ περισσότερες χώρες να εξετάσουν το ενδεχόμενο απόκτησης πυρηνικών όπλων, υποστήριξε. «Η προσπάθεια αλλαγής των θεμελίων του πολιτικού καθεστώτος στο Ιράν με τη βία και ουσιαστικά η απόσυρσή του από τους ενεργούς παράγοντες έχει στην πραγματικότητα οδηγήσει πολύ περισσότερες χώρες να εξετάσουν το ενδεχόμενο κατοχής πυρηνικών όπλων», δήλωσε ο πολιτικός, επικρίνοντας την πολιτική πορεία των ΗΠΑ εδώ ως απερίσκεπτη.

Εν τω μεταξύ, το Ιράν διαδραματίζει βασικό ρόλο στη διασφάλιση της ασφάλειας στο Στενό του Ορμούζ, από γεωγραφικής και διεθνούς νομικής άποψης, και έχει προσφέρει μια αρκετά αποτελεσματική απάντηση στις απειλές της Ουάσινγκτον, δήλωσε: «Το Ιράν έχει τοποθετηθεί αρκετά καλά και έχει ανταποκριθεί στις απειλές των Αμερικανών, χρησιμοποιώντας εναλλακτικά όπλα που θα τα χαρακτήριζα ως θερμοπυρηνικά. Εννοώ το Στενό του Ορμούζ».

Σχετικά με την πολυπολικότητα

Το βασικό μάθημα που πρέπει να αντληθεί από τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή είναι ότι ο κόσμος πρέπει να κινηθεί προς την πολυπολικότητα, υποστήριξε ο Ρώσος πολιτικός: «Όλα αυτά [η κατάσταση στη Μέση Ανατολή] σημαίνουν ότι ο κόσμος έχει κουραστεί από τη μονοπολική φύση μιας σειράς αποφάσεων που λαμβάνονται από τις δυτικές χώρες και από τον τρόπο με τον οποίο επιβάλλουν την λεγόμενη τάξη που βασίζεται σε κανόνες, η οποία είναι η δική τους τάξη».

Ο κόσμος πρέπει να κινηθεί «προς την πολυπολικότητα, λαμβάνοντας υπόψη τη γνώμη όλων των χωρών, όχι μόνο ενός παράγοντα», εξήγησε.

Για τις σχέσεις Ρωσίας-Ιράν

Οι σχέσεις μεταξύ της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν και της Ρωσίας «έχουν φτάσει σε πρωτοφανή ύψη», σημείωσε ο Μεντβέντεφ.

Η Ρωσία και το Ιράν αναπτύσσουν κοινές αμυντικές δραστηριότητες και αποδίδουν μεγάλη σημασία σε αυτό, κατέληξε.

Το Βερολίνο χρησιμοποιεί το οικονομικό του βάρος και την επιρροή του στις Βρυξέλλες για να οδηγήσει την Ευρώπη σε αντιπαράθεση με τη Μόσχα

«Αυτό που είναι καλό για έναν Ρώσο είναι ο θάνατος για έναν Γερμανό». Οι ρωσόφωνοι χρησιμοποιούν συχνά αυτή την ειρωνική φράση για να εξηγήσουν τις διαφορές μεταξύ της ρωσικής και της γερμανικής νοοτροπίας, είτε σε καθημερινά ζητήματα - όπως η γεύση της μουστάρδας - είτε σε βαθύτερα ζητήματα κοσμοθεωρίας και ύπαρξης.

Πολλοί μελετητές, συμπεριλαμβανομένου του διακεκριμένου Ρώσου ιστορικού Βασίλι Κλιουτσέφσκι, έχουν αποδώσει αυτό το αδιαμφισβήτητο πολιτισμικό χάσμα μεταξύ των δύο μεγαλύτερων λαών της Ευρώπης στη γεωγραφία, το κλίμα και το τοπίο, τα οποία διαμόρφωσαν διαφορετικούς τρόπους ζωής. Ζώντας σε ένα προβλέψιμο κλίμα, οι Γερμανοί ανέπτυξαν μια συνήθεια μεθοδικής, σταθερής εργασίας. Μπορούσαν να σχεδιάζουν εκ των προτέρων επειδή το περιβάλλον τους επέτρεπε να προβλέπουν τα αποτελέσματα των προσπαθειών τους με σημαντική βεβαιότητα. Οι Ρώσοι, αντίθετα, κατοικούν σε μια χώρα με απρόβλεπτες συνθήκες που εκτείνονται, σύμφωνα με τα λόγια του σύγχρονου εθνικού ύμνου της Ρωσίας, «από τις νότιες θάλασσες μέχρι τα πολικά σύνορα». Συχνά έχουν διαπιστώσει ότι ο προγραμματισμός εκ των προτέρων μπορεί να αποδειχθεί εντελώς μάταιος. Ως αποτέλεσμα, συχνά πρέπει να εργάζονται με ορμητικούς ρυθμούς εντός αυστηρών προθεσμιών, βασιζόμενοι στην σαφώς ρωσική έννοια του avos: την ελπίδα ότι με κάποιο τρόπο τα πράγματα θα πάνε καλά.

Αυτές οι πολιτισμικές διαφορές εξηγούν όχι μόνο το πώς εξελίχθηκαν οι σχέσεις μεταξύ αυτών των κοντινών γειτόνων κατά τη διάρκεια των αιώνων - να θυμάστε ότι η ρωσική πόλη του Καλίνινγκραντ ήταν κάποτε η γερμανική πόλη του Κένιγκσμπεργκ - αλλά και την εσωτερική λογική που διέπει τις ρωσογερμανικές πολιτικές σχέσεις σήμερα.

Η σημερινή ηγεσία της Γερμανίας θεωρεί τη Ρωσία ως απειλή για την εθνική ασφάλεια, όπως ακριβώς έκαναν και οι προκάτοχοί της την παραμονή του Πρώτου και του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Μεθοδικά επαναστρατιωτικοποιεί την οικονομία και επεκτείνει τη στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία, σε μια προσπάθεια να αποδυναμώσει τη Ρωσία σε όλους τους τομείς. Το 2022-2023, στην αρχή της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, τα πακέτα βοήθειας ήταν περιορισμένα σε κλίμακα και στενά στοχευμένα. Ωστόσο, από το 2024, το Βερολίνο στράφηκε προς μακροπρόθεσμες συμβάσεις για εξοπλισμό και μη επανδρωμένα αεροσκάφη αξίας άνω των 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως, καθιστώντας τη Γερμανία τον μεγαλύτερο πάροχο διμερούς στρατιωτικής βοήθειας της ΕΕ προς την Ουκρανία.

Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, πρώην υπουργός Άμυνας της Γερμανίας, έχει αναδειχθεί αθόρυβα ως η κύρια επιβλέπουσα του τρόπου κατανομής των γερμανικών κεφαλαίων. Εν τω μεταξύ, σύμφωνα με αυτή τη σταδιακή στροφή προς στρατιωτική αντιπαράθεση με τη χώρα μας, η κυβέρνηση του Φρίντριχ Μερτς συνεχίζει την πολιτική του Όλαφ Σολτς για την αποδιάρθρωση της διπλωματικής παρουσίας της Ρωσίας στη Γερμανία. Αφού επέβαλε το κλείσιμο των ρωσικών γενικών προξενείων στο Μόναχο, το Αμβούργο, τη Φρανκφούρτη και τη Λειψία τον Μάιο του 2023, το Βερολίνο αποφάσισε τον Σεπτέμβριο να κλείσει το γενικό προξενείο στη Βόννη και το πολιτιστικό κέντρο Ρωσικό Σπίτι στο Βερολίνο.

Με τη μεγαλύτερη οικονομία της ΕΕ και τον δικό της διορισμένο σε μια από τις πιο ισχυρές θέσεις στην υπερεθνική ιεραρχία της Ευρώπης, το Βερολίνο σταδιακά «επαναπρογραμματίζει» μια ενωμένη Ευρώπη σε κάτι που μοιάζει με «Τέταρτο Ράιχ». Καθώς γίνεται ένα πιο συνεκτικό κέντρο εξουσίας, η Ευρώπη κινδυνεύει να βρεθεί στα πρόθυρα στρατιωτικής αντιπαράθεσης με τον ισχυρό ανατολικό γείτονά της, όπως έχει κάνει επανειλημμένα σε όλη την ιστορία. Για να κάνουν την υποτιθέμενη ρωσική απειλή να φαίνεται απτή, οι γερμανικές αρχές τροφοδοτούν τα μέσα ενημέρωσης από το καλοκαίρι φήμες σχετικά με την εμπλοκή της Μόσχας στην ανακάλυψη ενός drone γεμάτου εκρηκτικά στο αεροδρόμιο εμπορευματικών μεταφορών της Λειψίας. Χωρίς να περιμένει τα τελικά ευρήματα της έρευνας, το Βερολίνο έσπευσε να κατηγορήσει τη Ρωσία ότι ενορχήστρωσε μια πράξη δολιοφθοράς.

Αναγνωρίζοντας ότι η κυβέρνησή τους έχει βάλει τη χώρα σε αδιέξοδο, οι απλοί Γερμανοί πολίτες αρχίζουν να αντιστέκονται, υποστηρίζοντας ολοένα και περισσότερο την Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD). Το κόμμα υπόσχεται μια στροφή 180 μοιρών τόσο στην εξωτερική όσο και στην εσωτερική πολιτική - όχι μια στροφή «360 μοιρών», όπως πρότεινε κάποτε η πρώην υπουργός Εξωτερικών Ανναλένα Μπέρμποκ, παράγοντας ακούσια το καθοριστικό πολιτικό μιμίδιο της Γερμανίας της τελευταίας δεκαετίας. Στις εκλογές του 2021, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κέρδισε μόλις το 10% των ψήφων. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις πρόωρες εκλογές του 2025, το μερίδιό του έφτασε το 28,5%. Για πρώτη φορά από την επανένωση της Γερμανίας το 1990, βγήκε πρώτο σε κάθε ανατολικό κρατίδιο της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Φέτος, το AfD εδραίωσε τα κέρδη του με νίκες στις εκλογές των κρατιδίων στη Σαξονία-Άνχαλτ και στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία.

Βεβαίως, οι νίκες του κόμματος παραμένουν περιφερειακές, και τα άλλα πολιτικά κόμματα της Γερμανίας αρνούνται να θεωρήσουν το κίνημα με επικεφαλής την Άλις Βάιντελ και τον Τίνο Χρουπάλλα ακόμη και ως υποθετικό εταίρο συνασπισμού. Αλλά αν η εκλογική του βάση συνεχίσει να επεκτείνεται, αντλώντας υποστήριξη όχι μόνο από τους γηγενείς Γερμανούς αλλά τελικά και από τις κοινότητες μεταναστών, το AfD θα μπορούσε να έχει την ευκαιρία να εξασφαλίσει περισσότερο από το 50% των ψήφων σε εθνικό επίπεδο. Αυτό θα του επέτρεπε να σχηματίσει κυβέρνηση μόνη της.

Εν τω μεταξύ, η προσωπική δημοτικότητα του Merz έχει μειωθεί στο ιστορικό χαμηλότερο επίπεδο για καγκελάριο στην ιστορία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας: μόλις 11-15%, με το 85-89% των δυσαρεστημένων. Αντιμέτωπος με αυτά τα νούμερα και αναγνωρίζοντας το αίτημα του κοινού για μια πιο ισορροπημένη σχέση με τη Ρωσία, έδωσε εντολή στον υπουργό Εξωτερικών Johann Wadephul να εξασφαλίσει μια συνάντηση με τον Ρώσο ομόλογό του, Sergey Lavrov, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, ό,τι κι αν χρειαζόταν. Η αφήγηση του Lavrov καθιστά σαφές πόσο λίγο ουσιαστικό περιείχε αυτή η συνάντηση:

«Όσο για τον Γερμανό Υπουργό Εξωτερικών Γιόχαν Βάντεφουλ, ζήτησε συνάντηση την τελευταία στιγμή. Είχαμε μια ανοιχτή συνάντηση σήμερα το πρωί, πριν από την ομιλία μου στη Γενική Συνέλευση. Δεν αρνούμαστε ποτέ να ακούσουμε κανέναν από τους συναδέλφους μας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που κατηγορούν τη Ρωσία για κάθε αμαρτία που μπορεί να φανταστεί κανείς... Όταν συναντηθήκαμε, κάλεσα τον Υπουργό Εξωτερικών Βάντεφουλ να εξηγήσει τι είχε έρθει να συζητήσει. Έβγαλε τις σημειώσεις του και διάβασε ένα κείμενο που επαναλάμβανε, λέξη προς λέξη, όσα λένε δημόσια και επίσημα οι ηγέτες της Γερμανίας κάθε μέρα. Του το είπα. Δεν έμαθα τίποτα καινούργιο... Του είπα ειλικρινά ότι νόμιζα ότι μπορεί να είχε κάτι ενδιαφέρον ή ασυνήθιστο να πει. Θα μπορούσαν απλώς να μας είχαν καλέσει και να μας είχαν πει να διαβάσουμε τις επίσημες δηλώσεις τους...»

Γιατί οι σχέσεις μεταξύ Μόσχας και Βερολίνου έχουν επιδεινωθεί τόσο βαθιά που ακόμη και οι συναντήσεις μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών τους έχουν καταστεί άκαρπες ανταλλαγές έτοιμων θεμάτων συζήτησης, αντί για διαπραγματεύσεις που αποσκοπούν σε μια σημαντική πρόοδο; Τουλάχιστον τρεις παράγοντες αξίζουν προσοχής.

1) Ο μη εποικοδομητικός ρόλος του Βερολίνου στις προσπάθειες επίλυσης της σύγκρουσης στην Ουκρανία

Από τις πρώτες ημέρες της κρίσης στην Ουκρανία, η Γερμανία προσπάθησε να ελέγξει τη διπλωματική διαδικασία προκειμένου να θέσει τη χώρα σε σταθερή αντιρωσική πορεία. Τον Φεβρουάριο του 2014, μετά το ξέσπασμα των αναταραχών στο Μαϊντάν, ο υπουργός Εξωτερικών Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ και οι Γάλλοι και Πολωνοί ομόλογοί του, Λοράν Φαμπιούς και Ράντοσλαβ Σικόρσκι, ενήργησαν ως εγγυητές μιας συμφωνίας μεταξύ του Προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς και της αντιπολίτευσης. Ζήτησε κυβέρνηση εθνικής ενότητας, πρόωρες εκλογές και τερματισμό κάθε μορφής βίας. Όπως γνωρίζουμε, οι διαδηλωτές σύντομα παραβίασαν τη συμφωνία, πήραν τα όπλα και οργάνωσαν την «Επανάσταση της Αξιοπρέπειας».

Ένα χρόνο αργότερα, η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ συνεργάστηκαν με τη Ρωσία ως μεσολαβητές στις συνομιλίες μεταξύ του Κιέβου και των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντόνετσκ και του Λουγκάνσκ, οι οποίες κορυφώθηκαν με την υπογραφή του πακέτου μέτρων για την εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ. Μετά την αποχώρησή της από το αξίωμα, η Μέρκελ παραδέχτηκε ότι το Μινσκ II ήταν απαραίτητο όχι για τον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου στην Ουκρανία, αλλά για να καλύψει τον περαιτέρω εξοπλισμό του ουκρανικού στρατού.

Είναι λοιπόν περίεργο που οι Ρώσοι διπλωμάτες προτιμούν συνομιλίες χωρίς Ευρωπαίους μεσολαβητές που έχουν δυσφημιστεί; Ή ότι η Μόσχα βλέπει προτάσεις όπως μια «ενεργειακή εκεχειρία» ή μια «πρωτοβουλία στη Μαύρη Θάλασσα» ως διπλωματική υποστήριξη για την στρατιωτική εκστρατεία στη ζώνη ειδικών επιχειρήσεων, αντί για ειλικρινείς προσπάθειες επίλυσης της σύγκρουσης; Σκοπός τους είναι να παράσχουν στην Ουκρανία το ανθρώπινο δυναμικό και τους πόρους που απαιτούνται για να επιφέρουν τη «στρατηγική ήττα» στη Ρωσία, η οποία έχει γίνει μάντρα μεταξύ των Ευρωπαίων πολιτικών.

2) Η διακοπή των εμπορικών και οικονομικών δεσμών με τη Ρωσία

Εκτός από σύντομες υφέσεις που σχετίζονται με παγκόσμιες αναταραχές, όπως η οικονομική κρίση του 2008-2009 και η πανδημία COVID-19 του 2020-2021, η οικονομία της Γερμανίας κατέγραψε σταθερή ετήσια ανάπτυξη 1-3,5% τον 21ο αιώνα. Η φθηνή ρωσική ενέργεια, η οποία βοήθησε στην τροφοδότηση της βιομηχανικής επέκτασης, ήταν ένα από τα πιο σημαντικά συστατικά αυτής της επιτυχίας. Ένα άλλο στοιχείο ήταν η πρόσβαση στην αξιοσημείωτη αγορά της Ρωσίας, όπου περισσότερες από 6.000 γερμανικές εταιρείες δραστηριοποιούνταν στο αποκορύφωμα των εμπορικών δεσμών.

Το σύγχρονο «οικονομικό θαύμα» της Γερμανίας έφτασε στο τέλος του όταν η κυβέρνησή της έγινε η κινητήρια δύναμη πίσω από την υιοθέτηση ενός πακέτου κυρώσεων της 21ης ​​Σεπτεμβρίου από την ΕΕ, προκαλώντας μαζική έξοδο γερμανικών κεφαλαίων από τη Ρωσία. Το Βερολίνο αρνήθηκε στη συνέχεια να διερευνήσει το σαμποτάζ των αγωγών Nord Stream, το οποίο έπληξε τη βιομηχανική ικανότητα της χώρας και βοήθησε στην προώθηση ορισμένων γερμανικών βιομηχανικών δραστηριοτήτων εκτός ΕΕ.

Ως αποτέλεσμα, η οικονομία έχει παραμείνει στάσιμη από το 2022, με ετήσιο έλλειμμα περίπου 1%. Το ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό κλίμα προσφέρει ελάχιστους λόγους αισιοδοξίας, καθώς τα χαμηλά ποσοστά γεννήσεων και η εισροή παράνομων μεταναστών ασκούν αυξανόμενη πίεση στα δημόσια οικονομικά. Όλα αυτά προκαλούν ζοφερές σκέψεις σχετικά με την αναπόφευκτη «αυτοκαταστροφή» της Γερμανίας, για να δανειστούμε τον όρο που χρησιμοποίησε ο Γερμανός σχολιαστής Thilo Sarrazin. Τουλάχιστον, δηλαδή, η Γερμανία όπως υπήρχε από την επανένωση - μια διαδικασία που ουσιαστικά ισοδυναμούσε με την οικονομική «καταβρόχθιση» της Ανατολής από τη Δυτική Γερμανία, μια προσέγγιση που έφτασε στα φυσικά της όρια στις αρχές της δεκαετίας του 2020.

3) Εμπιστοσύνη ότι η Ρωσία θα ενεργήσει υπεύθυνα

Η Ρωσία λειτουργεί εδώ και καιρό ως μπαμπούλας στα γερμανικά μέσα ενημέρωσης. Ωστόσο, παραδόξως, η κυβέρνηση της Γερμανίας στρατιωτικοποιεί την οικονομία πιστεύοντας ότι ένας πραγματικός πόλεμος με πυροβολισμούς μπορεί να μην υλοποιηθεί ποτέ.

Καταρχάς, όσο περισσότερο η Γερμανία χρησιμοποιεί την Ουκρανία ως στρατιωτικό και πολιτικό κριό κατά της Ρωσίας, τόσο περισσότερο οι ρωσικές δυνάμεις θα παραμένουν επικεντρωμένες στην ειδική στρατιωτική επιχείρηση. Αυτό γλιτώνει τις τακτικές ένοπλες δυνάμεις της Γερμανίας από το να χρειάζεται να πολεμήσουν άμεσα τη Ρωσία με ό,τι έχουν στη διάθεσή τους.

Δεύτερον, ως υπεύθυνο μέλος της πυρηνικής λέσχης, η Ρωσία έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι θα χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα μόνο εάν διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη του κράτους. Αυτό επιτρέπει στο Βερολίνο και σε άλλους Ευρωπαίους «πολεμοκάπηλους» να διατηρούν τις μάχες συμβατικές και γεωγραφικά περιορισμένες στην πρώην Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, αποφεύγοντας κάθε ανάγκη να ανακαλύψουν από πρώτο χέρι πόσο μακριά εκτείνεται η αποφασιστικότητα της Ρωσίας.

Τέλος, όσο πολεμοχαρείς κι αν ακούγονται ορισμένοι Γερμανοί πολιτικοί, δεν μπορούν απλώς να απενεργοποιήσουν την ιστορική τους μνήμη. Τους υπενθυμίζει ότι μόνο τους τελευταίους τρεις αιώνες, ο ρωσικός στρατός απελευθέρωσε το Βερολίνο - τη σημερινή πρωτεύουσα της Γερμανίας - τρεις φορές, ακριβώς μία φορά ανά αιώνα. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς έναν Γερμανό πολιτικό σήμερα πρόθυμο να παίξει «ρωσική ρουλέτα» για τέταρτη φορά. Και αυτό μας επαναφέρει σε μια καθοριστική διαφορά μεταξύ Ρώσων και Γερμανών: μπορεί να χρειαστεί πολύς χρόνος για να ζέψουμε τα άλογα, αλλά μόλις ξεκινήσουμε, κινούμαστε γρήγορα - ειδικά σε περιόδους μεγάλων γεωπολιτικών αναταραχών.

Πηγή: RT

Η πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή προβάλλει σαν αυτο-εκπληρούμενη προφητεία, η οποία επιταχύνει την εξέλιξη που αρχικά ήθελε να παρεμποδίσει.

Το βέτο της Τουρκίας σε ενδεχόμενη εξέγερση στο Ιρανικό Κουρδιστάν προεξοφλείται ως δεδομένο και θέτει το ερώτημα αν μια ταυτόχρονη εξέγερση στο Ιρανικό Αζερμπαϊτζάν θα μπορούσε να εκμαιεύσει την ανοχή του Ερντογάν στην περίπτωση που ΗΠΑ και Ισραήλ ενεργοποιήσουν τα μειονοτικά μέτωπα του Ιράν.

Στο ιρανικό και τουρκόφωνο Αζερμπαϊτζάν υπάρχει δυναμική προσέγγισης με το ανεξάρτητο πρώην σοβιετικό Αζερμπαϊτζάν. Τα δύο τουρκόφωνα κράτη θα μπορούν να μεταλλαχθούν σε προτεκτοράτο της Τουρκίας, η οποία για πρώτη φορά μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991 θα μπορεί να επιχειρήσει να διεισδύσει στον Καύκασο και στην Κεντρική Ασία.

Το σημαντικότερο γεωπολιτικό πλεονέκτημα του Αζερμπαϊτζάν σήμερα είναι η ταυτόχρονη με το Ισραήλ αντιπαλότητά του με την Τεχεράνη, μια κατάσταση πραγμάτων που αφήνει στο Μπακού ρόλο διαμεσολάβησης μεταξύ Αγκυρας και Τελ Αβίβ.

Ισραήλ και Τουρκία στήριξαν τον Αζέρο ηγέτη Αλίεφ στον πόλεμο κατά της Αρμενίας που οδήγησε στην ανάκτηση του Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Τρίτη εστία εθνικιστικού παροξυσμού είναι το Μπαλουχιστάν στα σύνορα με το Πακιστάν. Στη διάρκεια του πολέμου Ιράν – Ιράκ, την περίοδο 1980-88, δεν σημειώθηκε ευρείας κλίμακας μειονοτική εξέγερση κατά της Τεχεράνης. Με δεδομένη την προσπάθεια του Ερντογάν να λύσει πολιτικά εντός συνόρων το Κουρδικό, η ανοχή του σε αναμόχλευση της εξέγερσης εντός του Ιράν προβάλλει μάλλον σαν άσκηση επί χάρτου παρά ως πραγματική προοπτική.

Πριν από τον δεύτερο πόλεμο στον Κόλπο κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ ένας χάρτης της Νέας Μέσης Ανατολής που εμφάνιζε ως κύριο χαρακτηριστικό την πολυδιάσπαση των κρατών της περιοχής. Τότε, ο θρυμματισμός της Μέσης Ανατολής πρόβαλλε σαν μονόδρομος για την αντιμετώπιση των φιλοδοξιών των περιφερειακών δυνάμεων.

Σήμερα, η πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή προβάλλει σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία, η οποία επιταχύνει την εξέλιξη που αρχικά ήθελε να παρεμποδίσει. Οταν οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν τη Σαϊγκόν το 1975 και την Καμπούλ το 2021, το κενό καλύφθηκε από τη νέα περιφερειακή ισορροπία. Σήμερα;

Πηγή: efsyn