O Τσίπρας βολεύει ως αντίπαλος τον Μητσοτάκη. Ακόμα πιο φιλόδοξο: Ο Μητσοτάκης επιλέγει ως αντίπαλο τον Τσίπρα.

Το εφεύρημα είναι του ΠΑΣΟΚ και αρχικά θεωρήθηκε εύλογο δείγμα πανικού και άμυνας μπροστά στη δεύτερη θέση που κατέλαβε η ΕΛΑΣ αμέσως μόλις ιδρύθηκε. Αλλά αν το ΠΑΣΟΚ διέπραξε το εναρκτήριο λάκτισμα, η συνέχεια δίνεται από πολλές πλευρές και όχι μόνο από τους επίμονους κηπουρούς που πασχίζουν να καρποφορήσει το δέντρο του Ανδρουλάκη. Κάθε πλευρά με τη δική της πολιτική -ή και ψυχαναλυτική- ιδιαιτερότητα, αλλά πάντως πότε ψιθυριστά, πότε φωναχτά, πότε από πολύ αριστερά, πότε από λίγο ή πολύ δεξιά, πότε από έγκριτους αναλυτές, και πότε από «πρώην», το αφήγημα έρχεται και επανέρχεται, διανθισμένο με παλιές κατηγορίες κατά του Τσίπρα σε νέες συσκευασίες.

Προσέξτε το σχετικό σχήμα: Η Δεξιά του Μητσοτάκη εμφανίζει συστηματικά τον Τσίπρα ως αμετανόητο, επικίνδυνο, εχθρό των «νοικοκυραίων». Προδότη και ολετήρα, οι πιο ακραίοι και οι ξεφωνημένοι φασίστες. Κατασκευάζει δηλαδή ένα Τσίπρα-μπαμπούλα, για να τρομάξει ένα έτοιμο συντηρητικό ακροατήριο, να αποτρέψει τη φυγή του, να διασφαλίσει μια κάποια συσπείρωση. Λογικό στον παραλογισμό του από την πλευρά μιας παράταξης που έχει φτάσει τη σχετική τεχνογνωσία του φόβου στα πιο βίαια άκρα σε άλλες εποχές. Και τα καλόπαιδα της από δω μεριάς, της προοδευτικής υποτίθεται, τι κάνουν; Οικειοποιούνται τη δεξιά καρικατούρα του Τσίπρα-μπαμπούλα, τη μεγεθύνουν και τη διακινούν σε λιτανείες εκλογικής τους επιβίωσης. Ο αμετανόητος και επικίνδυνος -μπου!- που βολεύει τον Μητσοτάκη.

Ο Τσίπρας, δηλαδή, βολεύει τον Μητσοτάκη, επειδή είναι αμετανόητος και ως εκ τούτου τον «επιλέγει» ως φόβητρο. Μάλιστα. Κάπου εδώ όμως αρχίζουν τα μπερδέματα. Διότι, κατά την πράσινη εκδοχή, θα έπρεπε να έχει μετανοήσει για όσα έκανε τον καιρό των μνημονίων. Οταν αυτοί, οι σημερινοί του κατήγοροι, συνυπήρχαν σε κυβερνήσεις με τον Καρατζαφέρη και τον Αδωνη. Αλλά δεν… Από την άλλη όμως έρχονται και οι πολύ ντούροι και συνεπείς που θέλουν να μας πείσουν ότι ο Τσίπρας βολεύει τον Μητσοτάκη επειδή είναι μετανοημένος. Κεντρώος και πολύ του πάει. Ντροπαλός δεξιός, που υποστηρίζει πολιτικές στα πλαίσια του δημοσιονομικού κανόνα και των ευρωπαϊκών δεσμεύσεων. Που πάει να πει ότι όχι μόνο δεν είναι επικίνδυνος για την καθεστηκυία τάξη, αλλά είναι εντελώς εξημερωμένος, βολικός και χρήσιμος.

Στην καταιγιστική συνέντευξη του Παύλου Πολάκη στην «Εφ.Συν.» όλα δένουν γλυκά. Τα… παραθυράκια που ανοίγουν, από το 2019 και μετά, στην ιδιωτική παραϊατρική και η απουσία ελέγχου από το κράτος, η μη ενίσχυση του ΕΣΥ με τον αναγκαίο τεχνολογικό εξοπλισμό κ.ά.

Στην καταιγιστική συνέντευξη του Παύλου Πολάκη στην «Εφ.Συν.» όλα δένουν γλυκά.

Τα… παραθυράκια που ανοίγουν, από το 2019 και μετά, στην ιδιωτική παραϊατρική και η απουσία ελέγχου από το κράτος, η μη ενίσχυση του ΕΣΥ με τον αναγκαίο τεχνολογικό εξοπλισμό κ.ά.

Ο βουλευτής Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. μιλά για πολλούς (κυρίως σημερινούς υπουργούς) στη συνέντευξη που ακολουθεί, με κεντρικό πρωταγωνιστή τον Γιώργο Πατούλη. Καθώς, όμως, ο συνεντευξιαζόμενος επιδεικνύει έγγραφα ή την ιστοσελίδα εταιρείας που διαφήμιζε προγράμματα ευεξίας, θα πρέπει να δει κανείς και το βίντεο της συνέντευξης που είχαμε μαζί του στο στούντιο της εφημερίδας μας. Πόσο μάλλον που η συνέντευξη είναι πολύ μεγαλύτερη από όσα ακολουθούν στο χαρτί…

Πρώτα απ’ όλα μια πικρή διαπίστωση, κύριε Πολάκη. Ολος ο κόσμος λέει ότι για να προχωρήσει κάτι, για να αλλάξει κάτι που δεν είναι σωστά φτιαγμένο, πρέπει να υπάρχει ένα θύμα, πόσο μάλλον όταν αυτό είναι ένας άνθρωπος γνωστός.

Θα το πω λίγο πιο φιλοσοφικά, κύριε Παπαδημητρίου. Πάντα στη ζωή οι εξελίξεις και οι κοινωνίες προχωρούν όταν ικανοποιείται ο πρώτος νόμος της διαλεκτικής. Δηλαδή η συσσώρευση πολλών μικρών ποσοτήτων που οδηγεί σε μια νέα ποιότητα. Δηλαδή η συσσώρευση μιας κατάστασης μη ελέγχου, παραβατικής ιατρικής, με κομπογιαννίτες και τσαρλατάνους, η οποία μέσα από την κάλυψη και τη διαφήμιση και τον μη έλεγχο από το παρακράτος και την εξουσία Μητσοτάκη απλώθηκε πάρα πολύ. Το καπάκι της χύτρας έσπασε, με την επέκταση όλων αυτών τα τελευταία χρόνια και ειδικά μετά την πανδημία, και φτάσαμε στον θάνατο του Μαζωνάκη, τον οποίο εκτέλεσαν εν ψυχρώ δύο εγκληματίες.

του Έκτορα-Ξαβιέ Δελαστίκ

Υπάρχουν μερικές πληροφορίες που καταλαμβάνουν θέση στο πίσω μέρος του μυαλού γιατί ενδέχεται κάποτε να φανούν χρήσιμες. Μια τέτοια πληροφορία ήταν το γεγονός ότι ο Υπ. Δικαιοσύνης Γ. Φλωρίδης συνεχίζει να είναι μέλος της κυβέρνησης (και της Νέας Δημοκρατίας), ακόμα και μετά την έμμεση απειλή του προς τους ψηφοφόρους για θερμό επεισόδιο με την Τουρκία αν δεν εκλέξουν τη Νέα Δημοκρατία. Η σημασία δεν βρίσκεται στον ίδιον τον εκλογικό εκβιασμό – οι (πολιτικοί) εκβιασμοί Ά. Γεωργιάδη, Α. Μπέου και Λ. Αυγενάκη προς τους ψηφοφόρους πριν τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2023 ήταν πολύ πιο ευθείς. Πολλώ δε μάλλον που οι δηλώσεις Μπέου και Αυγενάκη έγιναν αμέσως μετά την καταστροφή του Ντάνιελ, με χιλιάδες οικογένειες να έχουν χάσει το σπίτι τους από τις πλημμύρες.

Αντιθέτως, η σημασία αυτής της ήσσονος πληροφορίας για ένα ήσσον πρόσωπο, μπορεί να πει κανείς πως οφείλεται στο άρθρο «Τι σημαίνει το ‘προληπτικό πλήγμα’ που τρέμουν οι Τούρκοι στρατηγοί;», που δημοσιεύτηκε στις 27/9 στα ΝΕΑ (όμιλος Μαρινάκη). Είναι το γεγονός ότι καλλιεργείται ένα κλίμα μέσα στο οποίο είναι αποδεκτή μια τέτοια δήλωση, όπως και ότι αυτή μπορεί να κατανοηθεί μόνο στο πλαίσιο των παρεμβάσεων της πρεσβείας των Η.Π.Α. και του εναγκαλισμού με το Ισραήλ.

Το άρθρο της Wall Street Journal

Όταν ήρθε η νέα Πρέσβειρα των Η.Π.Α., Γκιλφόιλ, στην Ελλάδα, τα κυρίαρχα ΜΜΕ αποφάσισαν ενσυνείδητα να ασχοληθούν με τη «γκαλά» πλευρά της παρουσίας της και τη συμπάθειά της στη νυχτερινή διασκέδαση. Για άλλη μια φορά, οι σημαντικές πληροφορίες έρχονται από το εξωτερικό, λόγω υπόγειας σύγκρουσης συμφερόντων. Αναφερόμαστε στο άρθρο της Wall Street Journal για το Χ. Μαραφάτσο, λομπίστα και φερόμενο δίαυλο επικοινωνίας μεταξύ επιχειρηματικών συμφερόντων.

Το άρθρο παραπέμπει ευθέως σε επιχειρηματική διένεξη, που οδηγεί σε στοχευμένη διαρροή πληροφοριών. Ο Μαραφάτσος εμφανίζεται ως λομπίστας πρώτης γραμμής για την Aktor Group του Αλ. Εξάρχου, ο οποίος εμφανίζεται να έχει μεταφέρει με το ιδιωτικό του τζετ τη Γκιλφόιλ στην Ελλάδα. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, πριν την ορκωμοσία της Γκιλφόιλ στις Η.Π.Α., ο Μαραφάτσος (ο οποίος είχε ήδη στενή συνεργασία μαζί της), προσέφερε τις υπηρεσίες του σε ελληνικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στο χώρο της ενέργειας και της ναυτιλίας. Στις συναντήσεις αυτές επικαλέστηκε τις σχέσεις του με την επερχόμενη Πρέσβειρα των Η.Π.Α., καθώς και συνεργασία με τους ομίλους ενέργειας Κοπελούζος και Μετλέν (οι οποίοι αρνήθηκαν πως υπήρξε συνεργασία) και φυσικά την Aktor. Οι συνεργασίες του με άλλες ελληνικές εταιρείες, όπως καταγράφονται στο μητρώο για τους λομπίστες των Η.Π.Α., αφορούν την ONEX Technologies του Πάνου Ξενοκώστα, την O&G International Ventures (της οποίας η δήλωση κατονομάζει ως ιδιοκτήτη τον Γεώργιο Τζέλλο και την αμερικανική θυγατρική της ΔΕΗ).

Στο οικονομικό σκέλος, η ουσία του άρθρου βρίσκεται στην αποκάλυψη πως με μεσολάβηση Γκιλφόιλ η αλβανική κυβέρνηση έκλεισε εικοσαετή συμφωνία έξι δισεκατομμυρίων δολλαρίων για την προμήθεια υγροποιημένου φυσικού αερίου των Η.Π.Α., που θα παρέχεται από τη Venture Global μέσω κοινοπραξίας της Aktor με τη ΔΕΠΑ. Υπογραμμίζουμε πως οι ιδρυτές της Venture Global βρίσκονται σε άμεση σχέση δούναι και λαβείν με το περιβάλλον Τραμπ, από το οποίο προέρχεται η Γκιλφόιλ. Η εκτίμησή μας είναι πως το άρθρο υπάρχει λόγω μίας και μόνης φράσης, πως «άλλες αμερικανικές εταιρίες υγροποιημένου φυσικού αερίου, που δεν έχουν συνάψει συμφωνίες με την Aktor, υποστηρίζουν πως δυσκολεύονται να έχουν την προσοχή της Γκιλφόιλ». Φράση η οποία νοηματοδοτεί την πληροφορία πως η Aktor και η κοινοπραξία της με τη ΔΕΠΑ (Atlantic-SEE LNG) έχουν υπογράψει σειρά μνημονίων και εμπορικών συμφωνιών με εταιρίες φυσικού αερίου σε Βουλγαρία, Ουκρανία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη και Ρουμανία.

Είναι γεγονός ότι μέρος της δουλειάς μιας πρεσβείας είναι η προώθηση οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων σε μια ξένη χώρα. Αυτό απέχει πολύ εκ πρώτης όψεως από την απειλή της Γκιλφόιλ προς τον Υπουργό Ενέργειας Παπασταύρου πως «Μπορούμε να το κάνουμε σε όποια χώρα θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε και εδώ», αναφερόμενη στην επερχόμενη κατάρρευση της ρουμανικής κυβέρνησης. Ας δούμε όμως τον τρόπο με τον οποίο κινείται στην πρόσφατη ιστορία η Πρεσβεία των Η.Π.Α. στην Ελλάδα, μέσω την τηλεγραφημάτων της που διέρρευσαν και βρίσκονται στο Wikileaks.

Ο πρώτος σταθμός είναι φυσικά η απαίτηση της Πρεσβείας να αναγνωριστούν ως ισότιμα με τα ελληνικά ΑΕΙ τα διάφορα αμερικανικά κολλέγια τύπου Deree και Anatolia. Στο τηλεγράφημα 09ATHENS1723_a (Δεκέμβριος 2009), ο Αμερικανός Πρέσβης δείχνει να έχει αγαστή συνεργασία με την Υπουργό Παιδείας Α. Διαμαντοπούλου για την προώθηση των ιδιωτικών κολλεγίων, μια μεγάλη προτίμηση στη Ν.Δ., η οποία αδειοδότησε 33 ιδιωτικά εκπαιδευτήρια τις τελευταίες ημέρες πριν φύγει από την κυβέρνηση και μεγάλη υποτίμηση στο Άρθρο 16 του Συντάγματος, το οποίο ορίζει πως η Ανώτατη Εκπαίδευση είναι δημόσια και δωρεάν.

Το ενδιαφέρον της Πρεσβείας δεν ήταν θεωρητικό – λίγους μήνες νωρίτερα, βάσει του τηλεγραφήματος 09ATHENS997_a (Ιούνιος 2009) είχε συζήτηση με τον Πρύτανη του ΕΚΠΑ, Χρήστο Κίττα για να πληροφορηθεί λεπτομέρειες (αμφιβόλου ποιότητας φυσικά), για τη στάση και την κατάσταση του φοιτητικού κινήματος και την αντίθεσή του στην κατάργηση του Άρθρου 16. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο ότι ο Κίττας αυτοπαρουσιάζεται ως ένας από τους πρώτους υποστηρικτές της ιδιωτικοποίησης της εκπαίδευσης. Αντίστοιχο ενθουσιασμό για τη συνεργασία με την Πρεσβεία προς την «αμερικανοποίηση» του εκπαιδευτικού συστήματος έδειξε και ο Γ. Μπαμπινιώτης (09ATHENS407_a), ο οποίος μερικά χρόνια αργότερα διορίστηκε Υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση Παπαδήμου.

Περνώντας από το πεδίο των πλασιέ (της εκπαίδευσης) στο πεδίο πολιτικής εξουσίας με αφορμή την αναφορά της Γκιλφόιλ για ανατροπή κυβέρνησης, πρέπει να θυμηθούμε πως κάθε καλό δεξιό πραξικόπημα απαιτεί έλεγχο του στρατού, της αστυνομίας και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

Ξεκινώντας από τα ΜΜΕ, ήδη από το 2006 έχουμε τηλεγράφημα (06ATHENS1805_a), το οποίο περιγράφει πώς η Πρεσβεία τοποθετεί άρθρα και περιεχόμενο στα ελληνικά ΜΜΕ, προσπαθώντας να «σπάσει» το φράγμα του αντιαμερικανισμού στην Ελλάδα. Πολύ σημαντικότερο είναι το σημείο όπου περιγράφεται πως τοποθετεί στοχευμένα πόρους στις σχολές δημοσιογραφίας, σε μια προσπάθεια να διαμορφώσει νέες γενιές δημοσιογράφων, ευθυγραμμισμένων με την αμερικανική αντίληψη. Επίσης, από το 2008 (08ATHENS1116_a) είχε αναγνωρίσει τη σημασία των free press εφημερίδων και επιχειρούσε ευθεία προσέγγισή τους.

Περνώντας στην Αστυνομία, υπάρχει μια παράδοση στις ελληνικές κυβερνήσεις – πως ο εκάστοτε Υπουργός Δημόσιας Τάξης απαιτείται να έχει τη σφραγίδα της Αμερικανικής Πρεσβείας. Υπάρχουν περιπτώσεις εμφανείς, όπως ο Ν. Δένδιας, έως και εξόφθαλμες, όπως ο Μ. Χρυσοχοΐδης, στον οποίον κυρίως θα αναφερθούμε εδώ. Η παρουσία του στο Υπουργείο ανεξαρτήτως κυβέρνησης, πιο μόνιμη κι από κακτάκι σε παράθυρο κουζίνας, εξηγείται εν μέρει από τις επικοινωνίες της Πρεσβείας για το πρόσωπό του. Το 2009 και 2010 συναντιέται με τον Πρέσβη για να τον ενημερώσει για τις αλλαγές που πρόκειται να κάνει σε Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, Αστυνομία και Λιμενικό, καθώς και για να δημιουργήσουν από κοινού τμήμα της αντιτρομοκρατικής (09ATHENS1643_a και 10ATHENS57_a).

Σημαντικότερη κατά τη γνώμη μας είναι η περιγραφή της συνάντησης με το διοικητή της Ε.Υ.Π., Κ. Μπίκα (10ATHENS141_a). Η λεπτομερέστατη καταγραφή δίνει την εικόνα επιχειρησιακής αναφοράς υφισταμένου σε ανώτερο στέλεχος, με τη διαφορά πως εδώ αναφερόμαστε στις μυστικές υπηρεσίας μιας χώρας και σε εκπρόσωπο της πρεσβείας άλλης χώρας. Υπενθυμίζουμε πως αυτή η συνάντηση έγινε μετά το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων της πολιτικής ηγεσίας της χώρας από την αμερικανική Πρεσβεία, το οποίο αποκαλύφθηκε το 2004, μεγενθύνοντας τις σχέσεις υποτέλειας που αποτυπώνονται στην περιγραφή της συνάντησης.

Πολύ περισσότερα για τον πλούτο πληροφοριών που αποκτήσαμε χάρη στο Τζούλιαν Ασάνζ για τα ίδια τα πολιτικά πρόσωπα της χώρας μπορείτε να διαβάσετε στο info-war.gr.

Στρατιωτική επιρροή ΗΠΑ και Ισραήλ

Η απόλυτη εξάρτηση των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων από τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι δεδομένη και απολύτως δημόσια, τόσο σε επίπεδο ασκήσεων όσο και σε επίπεδο επαφών και εκπαίδευσης των ανώτατων στελεχών, οπότε δε θα αναλωθούμε. Αντί αυτού, θα πάρουμε αφορμή από μια πολύ πρόσφατη προπαγανδιστική γραμμή των μηχανισμών της ισραηλινής πρεσβείας και της Νέας Δημοκρατίας.

Κατά τη θερινή περίοδο, ένα από τα επιχειρήματα τα οποία χρησιμοποιήθηκαν κατά όσων καταγγέλλουν τη γενοκτονία εναντίον των Παλαιστινίων ήταν πως «η συμμαχία με το Ισραήλ προστατεύει την Κύπρο». Από ποιόν; Είναι γνωστό και πλήρως καταγεγραμμένο το πώς η Χούντα οργάνωσε μία αποτυχημένη προσπάθεια πραξικοπήματος στην Κύπρο το 1973 και μία επιτυχημένη το 1974, δίνοντας την αφορμή στην Τουρκία να εισβάλει και να προχωρήσει στη διχοτόμησή της.

Το σχέδιο είχε ως (παιδαριώδη) στόχο την πρόκληση ακυβερνησίας στην Κύπρο, ώστε η Χούντα να την προσαρτήσει στην Ελλάδα. Ακόμα και τα πιο επίσημα στοιχεία κάνουν σαφές πως ο Χ. Κίσινγκερ και κατ’ επέκταση η αμερικανική ηγεσία ήταν ενημερωμένοι τόσο για το σχέδιο πραξικοπήματος όσο και για τις συνέπειες διχοτόμησης που αυτό θα επέφερε. Σε αυτό πρέπει να προστεθεί και η καταγγελία του Α. Παπανδρέου το 1972 στην Ουάσινγκτον, πως ο Παπαδόπουλος ήταν ο επίσημος σύνδεσμος μεταξύ της CIA και της ΚΥΠ, δείχνοντας πως τα κανάλια επικοινωνίας ξεκινούσαν από τα υψηλότερα κλιμάκια της Χούντας.

Παραμένοντας στην Κύπρο, 52 χρόνια αργότερα έρχεται άρθρο του Σέι Γκαλ στην Israel Hayom του άμεσου περιβάλλοντος Νετανιάχου για το κυπριακό. Σε αυτό καλεί για στρατιωτική δράση στη Β. Κύπρο με συνεργασία Ισραήλ και Ελλάδας, με το πρόσχημα της ισραηλινής εθνικής ασφάλειας, με στόχο την απελευθέρωση της Β. Κύπρου. Είναι χαρακτηριστικό μοτίβο της Μοσάντ να σερβίρει τυχοδιωκτικές φαντασιώσεις σα να είναι γεωπολιτικά σχέδια, όπως έγινε και με τη διοργάνωση του πολέμου Η.Π.Α. – Ιράν σύμφωνα με δημοσίευμα των New York Times. Στην περίπτωση δε του τριγώνου Ελλάδας-Κύπρου-Τουρκίας, το σχέδιο δεν είναι καν πρωτότυπο, πράγμα αναμενόμενο βάσει των καλών σχέσεων μεταξύ της ελληνικής Χούντας και της τότε κυβέρνησης του Ισραήλ.

Αυτό το σχέδιο πρακτικά «μεταφράστηκε στα ελληνικά» και παρουσιάστηκε στα τέλη του 2025 (και πάλι) στα ΝΕΑ, κατ’ εκτίμησή μας ώστε να σφυγμομετρηθούν οι αντιδράσεις του κόσμου στο ενδεχόμενο ενός «προληπτικού χτυπήματος» από πλευρά της Ελλάδας. Η φετινή επαναφορά του «προληπτικού χτυπήματος» δείχνει να αποτελεί προσπάθεια ζύμωσης και εμπέδωσης αυτού του σχεδίου, το οποίο πολύ διεξοδικά αποδομεί ο Λ. Βατικιώτης. Πρέπει να σημειώσουμε πως βρισκόμαστε σε προεκλογική χρονιά, με μία Ν.Δ. η ηγεσία της οποίας έχει εμπλακεί στο σκάνδαλο Predator, το οποίο είναι μεταξύ άλλων και το ίσως μεγαλύτερο σκάνδαλο κατασκοπείας σε βάρος του ελληνικού κράτους.

Όσον αφορά το πολιτικό προσωπικό, τα στοιχεία εκβιασμού που πλέον πρέπει να υποθέσουμε πως έχει στα χέρια της η Μοσάντ, αλλά κυρίως το ίδιο το γεγονός συμμετοχής τους σε κατασκοπεία εναντίον πολιτικών, στρατιωτικών και οικονομικών στόχων αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο σκληρών πολιτικών εκβιασμών, όπως έχει γίνει ανεπιτυχώς σε βάρος της κυβέρνησης Σάντσεθ.

Όσον αφορά το στρατιωτικό προσωπικό, η αγορά της αντιπυραυλικής «Ασπίδας του Αχιλλέα» θέτει την Ελλάδα απόλυτο όμηρο του Ισραήλ στα πλαίσια αυτών των σχεδιασμών. Κατ’ αρχάς, πρόκειται εξ’ αρχής για σύστημα του οποίου οι δυνατότητες είναι γνωστές και δοκιμασμένες στο πλαίσιο του πολέμου με το Ιράν, οπότε και οι τρόποι να ξεπεραστεί είναι σαφώς δοκιμασμένοι και διεθνώς γνωστοί. Πολύ σημαντικότερο είναι το γεγονός ότι σύμφωνα με τη συνέντευξη του διευθυντή του Οργανισμού Αντιπυραυλικής Άμυνας του Ισραήλ, Μοσέ Πατέλ, στην Καθημερινή, δε θα δοθεί στην Ελλάδα ο πηγαίος κώδικας του συστήματος. Αυτό σημαίνει πως η εκάστοτε κυβέρνηση του Ισραήλ θα έχει τη δυνατότητα να ανεβοκατεβάσει κατά το δοκούν τις δυνατότητες αναχαίτισης του συστήματος και να αποφασίσει μονομερώς το επίπεδο απωλειών, που θα έχει η Ελλάδα σε ένα σενάριο σαν αυτό που περιγράφουν η Israel Hayom και ΤΑ ΝΕΑ. Αλγεινή εντύπωση προκαλεί επίσης η προσπάθεια της Καθημερινής (συγκρότημα Αλαφούζου), να αποκρύψει αυτή την πληροφορία στην ηλεκτρονική της εκδοχή, όπως κατήγγειλε ο Θ. Καμπαγιάννης.

Κατακλείδα

Υπάρχει ένα μέρος του ελληνικού πολιτικού προσωπικού το οποίο έχει άμεση πολιτική σχέση με το Ισραήλ στα πλαίσια του φιλοαμερικανισμού του. Από την εποχή Predator και μετά, αυτή η σχέση πρέπει να θεωρηθεί πολύ ισχυρότερη, ευρύτερη και εκβιαστική, καθαρά από πλευράς αστικής αντίληψης για την εθνική ασφάλεια. Αυτός είναι ο λόγος άλλωστε για τον οποίον η αμερικανική κυβέρνηση έχει επιβάλει κυρώσεις στην Intellexa, θεωρώντας την ύπαρξή της απειλητική για την εθνική της ασφάλεια. Αυτό το πολιτικό δυναμικό εκπαιδεύεται από τις καθημερινές του σχέσεις στην ισραηλινή εκδοχή του τυχοδιωκτισμού, κατά την οποία οι πολίτες του κράτους αποτελούν ανθρώπινη ασπίδα (μην ξεχνούμε πως το αρχηγείο της Μοσάντ και σημαντικές στρατιωτικές υπηρεσίες βρίσκονταν εντός κατοικημένων περιοχών).

Υπάρχει ένα μέρος της αστικής τάξης της Ελλάδας, το οποίο κερδίζει σημαντικά ποσά από τη συνεργασία με το Ισραήλ εν καιρώ γενοκτονίας. Αυτό βρίσκεται φυσικά στον τομέα των θαλάσσιων μεταφορών (π.χ., Αλαφούζος, Μαρτίνος), στον τομέα των καθ’ εαυτό πολεμικών εξοπλισμών, στον τομέα των αγοραπωλησιών ακινήτων και ούτω καθ’ εξής.

Είναι ανησυχητικό το ενδεχόμενο ένα μέρος της αστικής τάξης να βρίσκεται υπό την αυταπάτη πως οι εγκαταστάσεις του και η φυσική του ασφάλεια είναι εγγυημένες, επειδή αποτελεί μέρος της αλυσίδας τροφοδοσίας της γενοκτονίας. Το Ισραήλ μπορεί να υπολογίζει σε πολύ πιο ευθείες παραλαβές καυσίμων υπό τον έλεγχο των Η.Π.Α., από τη στιγμή που θα σταθεροποιηθούν τα δρομολόγια παράδοσης LNG. Σε περίπτωση τυχοδιωκτικής πρόκλησης επεισοδίου μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας, αρκεί η δεύτερη να αγνοήσει τις αμερικανικές εγκαταστάσεις ενέργειας και πολεμικού υλικού για να αποσπάσει την πολυπόθητη αδιαφορία του αμερικανικού παράγοντα, όπως και το ‘74.

Υπάρχει τέλος, ένα μέρος του εργαζόμενου κόσμου στην Ελλάδα που θεωρεί πως η μόνη οδός αυτοπροστασίας είναι το να αναζητά προστάτες, ακόμα και όταν αποδεδειγμένα οι προστάτες είναι έτοιμοι να του ζητήσουν να σκοτωθεί για τον τριμηνιαίο ισολογισμό τους. Αυτό το δημογραφικό του λαδεμπορισμού πάντα υπήρχε, αλλά ήταν πάντα μια θλιβερή μειοψηφία. Το ζητούμενο είναι να δείχνουμε πως αυτό που μας εκφράζει είναι εκ διαμέτρου αντίθετο, θεμελιωδώς διαφορετικό και βαθιά ανθρώπινο.

Πηγή: infowar

Περιοριστικά μέτρα εισήχθησαν για πρώτη φορά σε σχέση με 35 πλοία

ΤΟΚΙΟ, 2 Οκτωβρίου. /TASS/. Η Ιαπωνία εισάγει ένα πακέτο κυρώσεων κατά ρωσικών εταιρειών και ιδιωτών, σύμφωνα με κυβερνητικό έγγραφο που δημοσιοποιήθηκε και το οποίο περιήλθε σε γνώση του TASS.

Το TASS συνοψίζει τα βασικά σημεία των περιορισμών.

Εισήγαγε κυρώσεις

- Η Ιαπωνία εισάγει δέσμη κυρώσεων κατά ρωσικών εταιρειών και ιδιωτών.

- Οι λίστες κυρώσεων περιλαμβάνουν τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της VNIIR-Progress, Βλάντισλαβ Κοστίν, τον Αναπληρωτή Διευθύνοντα Σύμβουλο της Rostec, Ντμίτρι Λελίκοφ, τον ανώτατο διευθυντή της Rostec, Βασίλι Μπρόβκο, και έξι άλλα άτομα.

- Τέσσερις εταιρείες από την Τουρκία και τα ΗΑΕ συμπεριλήφθηκαν επίσης σε καταλόγους ειδικών χαρακτηρισμών.

- Εισήχθησαν για πρώτη φορά περιοριστικά μέτρα σε σχέση με 35 πλοία που ενδέχεται να συνδέονται με τη Μόσχα, κατά την άποψη του Τόκιο.

Εκθέσεις προετοιμασίας κυρώσεων

- Οι ιαπωνικές αρχές εξετάζουν την πιθανότητα εισαγωγής του επόμενου πακέτου κυρώσεων κατά της Ρωσίας, ανέφερε νωρίτερα η εφημερίδα Yomiuri, επικαλούμενη κυβερνητικές πηγές.

- Οι χώρες της ΕΕ εντείνουν την πίεση για κυρώσεις στη Μόσχα και δεν αποκλείεται η Ιαπωνία να βάλει το μέρος τους.

- Σύμφωνα με τις πηγές, οι κυρώσεις ενδέχεται να επηρεάσουν τον λεγόμενο «σκιώδη στόλο», να επεκτείνουν τους περιορισμούς των κυρώσεων και να αυστηροποιήσουν τον έλεγχο των εξαγωγών.

- Οι κυρώσεις συνδέονται ταυτόχρονα με το ταξίδι του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν στο νησί Ιτουρούπ, το οποίο προκάλεσε έντονη αντίδραση στο Τόκιο.

- Η Ιαπωνία δεν εξετάζει νέες κυρώσεις κατά της Ρωσίας και το συγκεκριμένο παράδειγμα είναι μόνο η επέκταση των ισχυόντων περιορισμών, δήλωσε νωρίτερα στο TASS ο βουλευτής της άνω βουλής του ιαπωνικού κοινοβουλίου από το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα, Μουνέο Σουζούκι.

Προηγούμενες κυρώσεις

- Οι ιαπωνικές αρχές εισήγαγαν διάφορα πακέτα κυρώσεων κατά της Ρωσίας, τα οποία οδήγησαν σε σημαντικό περιορισμό των διμερών σχέσεων.

- Η κυβέρνηση της Ιαπωνίας επέβαλε κυρώσεις κατά της Ρωσίας την τελευταία φορά στις 12 Σεπτεμβρίου 2025, υπό την προηγούμενη κυβέρνηση.