Τα κινεζικά μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης κερδίζουν έδαφος έναντι των αμερικανικών κολοσσών χωρίς θόρυβο και δηλώσεις.

Ενώ η παγκόσμια συζήτηση για την τεχνητή νοημοσύνη περιστρέφεται γύρω από την «υπερνοημοσύνη» και τα δισεκατομμύρια που επενδύονται στη Silicon Valley, μια διαφορετική δυναμική αναπτύσσεται στο παρασκήνιο. Χωρίς φανφάρες, κινεζικά εργαστήρια τεχνητής νοημοσύνης προσφέρουν εργαλεία ανοιχτού κώδικα που υιοθετούν ολοένα και περισσότερες δυτικές εταιρείες.

Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς τεχνολογικό – είναι γεωοικονομικό.

H ιστορία ξεκινά από το Pinterest

Σύμφωνα με το BBC, κάθε μήνα, εκατοντάδες εκατομμύρια χρήστες επισκέπτονται το Pinterest αναζητώντας έμπνευση: από ευφάνταστα αντικείμενα μέχρι τις πιο αλλόκοτες αισθητικές ιδέες. Πίσω από αυτές τις εξατομικευμένες προτάσεις, όμως, δεν κρύβεται απαραίτητα η αμερικανική τεχνολογία. Η πλατφόρμα δοκιμάζει και ενσωματώνει κινεζικά μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης για να βελτιώσει το σύστημα συστάσεών της, μετατρέποντάς το –όπως παραδέχεται η διοίκησή της– σε έναν ψηφιακό βοηθό αγορών.

H κινεζική DeepSeek έφερε την έκπληξη με μοντέλσ υψηλών επιδόσεων και χαμηλού κόστους (Reuters)

Όπως εξηγούν στελέχη του Pinterest, τα ανοιχτά μοντέλα επιτρέπουν εσωτερική εκπαίδευση και βελτιστοποίηση, οδηγώντας σε μεγαλύτερη ακρίβεια από τις «έτοιμες» λύσεις της αγοράς. Το σημαντικότερο όμως είναι το οικονομικό σκέλος: σε ορισμένες περιπτώσεις, το κόστος χρήσης μειώνεται δραστικά σε σχέση με τα μοντέλα που προσφέρουν αμερικανικά εργαστήρια AI.

Δεν είναι μόνο το Pinterest. Από την Airbnb μέχρι τις νεοφυείς επιχειρήσεις, όλο και περισσότερες αμερικανικές εταιρείες στρέφονται σε κινεζικά μοντέλα όπως το Qwen της Alibaba ή το Kimi της Moonshot. Η εξίσωση είναι απλή: ποιότητα, ταχύτητα και χαμηλό κόστος.

Η δυναμική των αριθμών

Η εικόνα αποτυπώνεται ξεκάθαρα στις πλατφόρμες διανομής μοντέλων, όπως το Hugging Face. Εκεί, τα κινεζικά εργαστήρια καταλαμβάνουν συχνά τις πρώτες θέσεις σε λήψεις και αξιολογήσεις, ξεπερνώντας ακόμη και καθιερωμένες λύσεις όπως το Llama της Meta. Μάλιστα, σε ορισμένες περιόδους, τα περισσότερα δημοφιλή μοντέλα προέρχονται από την Κίνα, ένδειξη μιας μετατόπισης που δύσκολα αγνοείται.

Η γεωπολιτική διάσταση της AI

Μέχρι πρόσφατα, η κυρίαρχη αφήγηση ήθελε τις ΗΠΑ να προηγούνται χάρη στις τεράστιες επενδύσεις τους. Ωστόσο, μελέτες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων δείχνουν ότι τα κινεζικά μοντέλα όχι μόνο έχουν καλύψει το κενό, αλλά σε ορισμένους τομείς προηγούνται τόσο σε δυνατότητες όσο και σε υιοθέτηση.

Ειδικοί επισημαίνουν ότι, ενώ οι αμερικανικές εταιρείες επικεντρώνονται σε φιλόδοξα –και συχνά ασαφή– οράματα υπερνοημοσύνης, η Κίνα επενδύει στη διάδοση λειτουργικών εργαλείων. Το παράδοξο είναι εμφανές: σε έναν ανταγωνισμό μεταξύ διαφορετικών πολιτικών συστημάτων, η πιο «κλειστή» οικονομία προωθεί πιο ανοιχτή τεχνολογία.

Το μέλλον της κούρσας

Την ίδια στιγμή, αμερικανικές εταιρείες όπως η OpenAI πιέζονται να αυξήσουν τα έσοδά τους, στρεφόμενες σε εμπορικά μοντέλα και διαφημίσεις. Παρότι έχουν κάνει βήματα προς το open source, το βάρος παραμένει στις ιδιόκτητες λύσεις που υπόσχονται κερδοφορία.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν η Κίνα «κερδίζει» την κούρσα της τεχνητής νοημοσύνης με θεαματικό τρόπο. Είναι αν, μέσα από τον ανοιχτό κώδικα και το χαμηλό κόστος, καταφέρνει κάτι ίσως πιο ουσιαστικό: να διαμορφώσει τους κανόνες του παιχνιδιού.

Πηγή: ΟΤ.gr

Η φάλαινα κινείται σε σχετικά μικρή απόσταση από το σκάφος, αναδυόμενη στα ήρεμα νερά του Παγασητικού Κόλπου, προσφέροντας ένα θέαμα που δύσκολα μπορεί να περιγραφεί με λόγια

Μία εξαιρετικά σπάνια και εντυπωσιακή καταγραφή φάλαινας στον Παγασητικό Κόλπο κάνει τις τελευταίες ώρες τον γύρο του διαδικτύου, προκαλώντας κύμα ενθουσιασμού αλλά και έντονο ενδιαφέρον τόσο στο ευρύ κοινό όσο και στους επιστημονικούς κύκλους.

Η εικόνα ενός τόσο μεγάλου θαλάσσιου θηλαστικού σε ελληνικά νερά αποτελεί γεγονός που δύσκολα συναντάται και γι’ αυτό θεωρείται ιδιαίτερης σημασίας.

Το σπάνιο περιστατικό καταγράφηκε σε βίντεο διάρκειας περίπου 5,5 λεπτών, το οποίο αναρτήθηκε στο YouTube από τη σελίδα «No Kid No Fish», γνωστή για το περιεχόμενό της γύρω από την αλιεία και τη θαλάσσια ζωή.

Σύμφωνα με τους διαχειριστές της σελίδας, η καταγραφή έγινε τυχαία κατά τη διάρκεια εξόδου στη θάλασσα. Όπως σημειώνουν χαρακτηριστικά στην ανάρτησή τους: «Σπάνια και απίστευτη καταγραφή φάλαινας στον Παγασητικό Κόλπο! Την ώρα που βρισκόμασταν στη θάλασσα, βρεθήκαμε μπροστά σε ένα θέαμα που δεν βλέπεις κάθε μέρα στην Ελλάδα. Το βίντεο είναι αυθεντικό και τραβήχτηκε στον Παγασητικό, καταγράφοντας από κοντά την παρουσία της φάλαινας. Η θάλασσα κρύβει ακόμα εκπλήξεις και μας θυμίζει πόσο ζωντανή και μοναδική είναι η ελληνική φύση».

Ειδικοί επισημαίνουν ότι η παρουσία φάλαινας στον Παγασητικό κόλπο είναι εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο, με την τελευταία καταγεγραμμένη εμφάνιση στην περιοχή να χρονολογείται από το 1939.

Σύμφωνα με περιβαλλοντικές οργανώσεις, στη Μεσόγειο απαντώνται λίγα είδη φαλαινών, με πιο συχνές παρουσίες τους φυσητήρες, το μεγαλύτερο θηλαστικό που ζει μόνιμα στη λεκάνη της Μεσογείου, κυρίως στο Ιόνιο και πολύ σπανιότερα στο Αιγαίο.

Η συγκεκριμένη καταγραφή έρχεται να αναδείξει για ακόμη μία φορά τον πλούτο και τη βιοποικιλότητα των ελληνικών θαλασσών, αλλά και την ανάγκη προστασίας τους.

Αν το βράδυ της 15ης Μαρτίου ο Τιμοτέ Σαλαμέ φύγει από το Dolby Theatre του Λος Άντζελες αγκαλιά με το βραβείο Όσκαρ, δεν θα είναι μόνο μια μεγάλη νίκη για εκείνον αλλά και για την οικογένεια Καρντάσιαν.

Δεν είναι απλά μια από τις πιο διάσημες οικογένειες των ΗΠΑ, αλλά και από τις πιο επιτυχημένες στον χώρο του θεάματος, με το όνομά τους να αξίζει πολλά δισεκατομμύρια δολάρια. Οι γυναίκες των Καρντάσιαν είναι superstars και κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό.

Ωστόσο δεν ισχύει το ίδιο και για τους άντρες που έχουν περάσει από τη ζωή τους. Από τον Κάνιε Γουέστ, που είδε την καριέρα και την υπόληψή του να παραπαίουν μετά τον χωρισμό του από την Κιμ μέχρι τον Λαμάρ Όντομ που παραλίγο να χάσει τη ζωή του όσο ήταν με την Κλόε, οι περισσότεροι σύντροφοι των «κοριτσιών» περνάνε… δύσκολα.

Κάπως έτσι «γεννήθηκε» στο διαδίκτυο η θεωρία συνομωσίας για την «κατάρα των Καρντάσιαν». Είναι τόσο γνωστή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που έφτασε να συζητηθεί μέχρι και σε ένα επεισόδιο του reality της οικογένειας. «Η ‘κατάρα’ λέει ότι κάθε άντρας που βγαίνει ραντεβού με μια Καρντάσιαν, στη συνέχεια παίρνει την κάτω βόλτα» είχε πει η Κάιλι Τζένερ.

Ωστόσο, το βράδυ της 15ης Μαρτίου ο Τιμοτέ Σαλαμέ έχει την ευκαιρία να σπάσει αυτή την… κατάρα, αρκεί να κερδίσει το Όσκαρ για την ερμηνεία του στο Marty Supreme και να δείξει ότι δεν παίρνουν την κατρακύλα όλοι οι άνδρες που βγαίνουν με μια γυναίκα της οικογένειας.

Πέρυσι, όταν ήταν και πάλι υποψήφιος για το χρυσό αγαλματάκι (υποδυόμενος των Μπομπ Ντίλαν στην ταινία A Complete Unkown) πολλοί ήταν αυτοί που του ζητούσαν στα social media να μην πάρει την Κάιλι Τζένερ μαζί του.

«Όλοι λένε ότι θα χάσει αν πάει στην τελετή μαζί της», «Θα πάει σπίτι με άδεια χέρια», «Του είπαν να μην πάρει την Κάιλι μαζί του, έχει την κατάρα των Καρντάσιαν» ήταν κάποια από τα μηνύματα που είχαν κάνει την εμφάνισή τους και δικαιώθηκαν – ο 30χρονος ηθοποιός έχασε από τον Έιντριεν Μπρόντι.

Αν τα καταφέρει και στο Dolby Theatre του Λος Άντζελες σε περίπου δύο μήνες, τότε θα σβήσει μια και καλή από τον χάρτη την κατάρα των Καρντάσιαν.

Ο πρωθυπουργός ολοένα και περισσότερο με τις δημόσιες δηλώσεις του αποτυπώνει την αμηχανία της κυβέρνησης σε σχέση με τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις

Το δις εξαμαρτείν δεν είναι ποτέ καλό σημάδι, ιδίως όταν η χρονική απόσταση ανάμεσα στα δύο στραβοπατήματα είναι μικρή. Αναφέρομαι στη δήλωση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη την Πέμπτη 22 Ιανουαρίου στην οποία είπε ότι θα μπορούσε η Ευρώπη να συμμετέχει στο «Συμβούλιο Ειρήνης» του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά μόνο για το θέμα της Γάζας. Μια δήλωση που φάνηκε να διαφοροποιείται από τη θέση των υπολοίπων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, που εύλογα είδαν με επιφύλαξη αυτή την παράκαμψη του ΟΗΕ ως βασικού οργάνου διεθνούς συνεργασίας.

Είχε προηγηθεί η δήλωση την επαύριον της αμερικανικής επέμβασης στη Βενεζουέλα, όταν ο πρωθυπουργός είχε δηλώσει ότι δεν είναι ώρα να εξεταστεί η νομιμότητα της αμερικανικής ενέργειας, παρότι ήταν μια κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου.

Μπορώ να κατανοήσω γιατί ο πρωθυπουργός έκανε αυτές τις δηλώσεις.

Από την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ και μετά η κυβέρνηση προσπαθεί απεγνωσμένα να καλύψει το «χαμένο έδαφος» απέναντι στις ΗΠΑ και αυτό φαίνεται στις προσπάθειες του πρωθυπουργού να δείξει ότι είναι πιο θετικός απέναντι στον Τραμπ σε σχέση με άλλους ευρωπαίους ηγέτες. Είχαμε δει κάποια στιγμή τον πρωθυπουργό και να προσπαθεί να φανεί στις τηλεοπτικές εικόνες ότι μιλούσε με τον αμερικανό πρόεδρο, όταν ήταν απολύτως σαφές ότι αυτός δεν είχε κάποια τέτοια διάθεση.

Μόνο που δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι αυτός είναι ο καταλληλότερος τρόπος για να προωθηθούν τα εθνικά συμφέροντα. Για την ακρίβεια είμαι σχεδόν πεπεισμένος για το αντίθετο, ότι είναι ο λανθασμένος τρόπος.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις γενικά και οι σχέσεις με τον Πρόεδρο Τραμπ θα πρέπει να χαρακτηρίζονται από μια λογική «να λέμε αυτά που θα τους χαϊδέψουν τα αυτιά». Ιστορικά, άλλωστε, οι ηγεμόνες αντιπαθούν τους απλούς «κόλακες».

Πρώτα από όλα γιατί αυτό γενικά είναι λανθασμένη τακτική. Δεν θα μας λάβει κανείς υπόψη στα σοβαρά μόνο γι’ αυτά που λέμε, αλλά πρωτίστως γι’ αυτό που είμαστε και γι’ αυτό που κάνουμε. Ακόμη περισσότερο, δεν θα λάβει κανένας υπόψη στα σοβαρά μια χώρα που εγκαταλείπει θέσεις αρχής και, για παράδειγμα, εκεί που για χρόνια ήταν υπέρ του διεθνούς δικαίου, των Διεθνών Δικαστηρίων, της επίλυσης των ελληνοτουρκικών με προσφυγή στη Χάγη, τώρα χαιρετίζει την υποκατάσταση και υπονόμευση των διεθνών θεσμών και του δικαίου που αυτοί εκπροσωπούν.

Όμως, ούτε πιστεύω ότι ο τρόπος για να κερδηθεί η εύνοια του Τραμπ είναι να σπεύδει ο πρωθυπουργός να κάνει δηλώσεις υπέρ του. Ο Τραμπ συμπεριφέρεται πρωτίστως σαν επιχειρηματίας, μια που αυτή παραμένει η βασική του ιδιότητα. Δεν συμπαθεί τις μακροσκελείς διαδικασίες και τις διπλωματικές «λεπτότητες», αντιλαμβάνεται τη διαπραγμάτευση με όρους επιχειρηματικής συμφωνίας, ενός deal. Και βέβαια έχει δείξει ότι προτιμά να συζητά με αυτούς που στα μάτια του φαντάζουν ως «νικητές», ως αυτοί που τα έχουν καταφέρει. Ακόμη και εάν είναι αντίπαλοί του, όπως φάνηκε όταν κάλεσε στον Λευκό Οίκο τον νέο αριστερό δήμαρχο της Νέας Υόρκης, ακριβώς επειδή αναγνώρισε ότι ήταν κάποιος που τα κατάφερε. Αναγνωρίζει, δηλαδή, τον συνομιλητή του όταν έχει πραγματική ισχύ. Γι’ αυτό και αντιμετωπίζει με κάποιο σεβασμό, τον Πούτιν, τον Σι ή τον Ερντογάν. Και γι’ αυτό μπορεί να φέρεται ακόμη και απαξιωτικά σε κάποιον σαν τον Στάρμερ που προσπαθούσε να κρατήσει ζωντανή την «ειδική σχέση» ΗΠΑ και Μεγάλης Βρετανίας.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν ότι η χώρα μας ως προς τη σχέση με τις ΗΠΑ στην «εποχή Τραμπ» δεν χρειάζεται εξυπνάδες και χειρισμούς επικοινωνιακούς, αλλά ξεκάθαρες θέσεις και μια προσπάθεια να κατοχυρώσει ότι είναι μια δύναμη με δική της φωνή. Το ίδιο και απέναντι στους Ευρωπαίους. Αυτό σημαίνει να συζητήσει με τις ΗΠΑ αυτά που πρέπει να συζητήσει, τις συμφωνίες που μπορεί να γίνουν, τις αναγκαίες παραχωρήσεις, αλλά και τις σαφείς απαιτήσεις.

Σημαίνει, ακόμη, να μιλά με τη δική της φωνή, με βάση το τι είναι σωστό και όχι με βάση το «που φυσάει ο άνεμος». Αυτό θα σήμαινε, για να δώσω δύο παραδείγματα να διατυπώσει ευθαρσώς τη θέση ότι ήταν παράνομη η επέμβαση στη Βενεζουέλα, αλλά από την άλλη να ταχθεί και υπέρ της θέσης ότι είναι προτιμότερο να τερματιστεί ο πόλεμος στην Ουκρανία με αναγνώριση των τετελεσμένων, όπως λίγο πολύ προτείνει ο Τραμπ, παρά να συνεχιστεί «γιατί είναι με τη σωστή πλευρά της ιστορίας». Ας μην ξεχνάμε ότι στην «εποχή Τραμπ» δεν μιλάμε τόσο για ένα νέο «Ψυχρό Πόλεμο» όπου πρέπει να διαλέξουμε στρατόπεδο σε όλα τα ζητήματα, αλλά για έναν κόσμο περισσότερο πολυπολικό, έναν κόσμο που σίγουρα έχει μεγαλύτερη αβεβαιότητα αλλά επιτρέπει και στις χώρες να κάνουν επιλογές αντί απλώς να συμμορφώνονται και άρα κάνει επιτακτική την ανάγκη μιας «πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής».

Και βέβαια σημαίνει να γίνει μια χώρα πιο ισχυρή: με ένα αναπτυξιακό μοντέλο με μέλλον και δυναμισμό, με κοινωνική συνοχή, και με πολύ μεγαλύτερη πολιτική συνεννόηση στο εσωτερικό της. Κοντολογίς όλα αυτά που δεν κάνει η τωρινή κυβέρνηση.

Πηγή: in.gr