Η όποια μελαγχολία για την εικόνα ενός κόμματος να διαλύεται σε πραγματικό χρόνο, δεν αναιρεί ότι το φόντο περιλαμβάνει διεργασίες που δίνουν μια διαφορετική προοπτική

Από πολλές απόψεις δεν είναι μια καθόλου όμορφη εικόνα. Ένα κόμμα που το 2012-2015 έκανε τη μεγαλύτερη πολιτική έκπληξη στην Ευρώπη, αυτή τη στιγμή αποδιαρθρώνεται πλήρως. Διαλύεται σε πραγματικό χρόνο. Μικρή σημασία έχουν οι λεπτομέρειες των εξελίξεων, το ποιος ή ποια θα πάρει τα κλειδιά από ένα πολιτικό οικοδόμημα που έχει καταρρεύσει. Ακόμη πιο μικρή σημασία έχουν οι προσωπικοί σχεδιασμοί, οι φιλοδοξίες, οι όποιοι χειρισμοί ή υπολογισμοί. Με μια έννοια, το αποτέλεσμα μετράει. Και αυτό είναι ότι πολύ απλά ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται.

Προφανώς, εδώ δεν φτάσαμε από τη μια μέρα στην άλλη. Όμως, δεν είναι και σωστό να πούμε ότι για όλα φταίει η εμφάνιση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης. Γιατί πολύ απλά, η διάλυση είχε γίνει νωρίτερα.

Όμως, η νέα εποχή, όπου οι πολίτες αναζητούσαν την «κανονικότητα», ύστερα από μια τραυματική δεκαετία, απαιτούσε και νέα σχήματα. Απαιτούσε επανίδρυση μιας σύγχρονης προοδευτικής και δημοκρατικής παράταξης, με έμφαση όχι πλέον στο πώς θα εκφραστεί η διαμαρτυρία και θα γίνει πράξη η αντίσταση, αλλά πρωτίστως στο πώς θα μπορούσε να είναι μια μορφή διακυβέρνησης που να οδηγούσε τη χώρα σε μια νέα αναπτυξιακή δυναμική και σε μεγαλύτερη κοινωνική συνοχή.

Αυτό δεν έγινε τότε. Ούτε νέα σχήματα για να υποδεχτούν την κοινωνία (και όχι απλώς κάποια ανοίγματα προς το κέντρο) διαμορφώθηκαν, ούτε σοβαρή προγραμματική επεξεργασία έγινε. Κυρίως δεν υπήρξε κανένα πραγματικό βήμα προς την αποφασιστική τομή με το παρελθόν που μια νέα εποχή απαιτούσε.

Η πανδημία έκανε σίγουρα τα πράγματα χειρότερα, συμπεριλαμβανόμενης της τροποποίησης για μια συνεδριακή διαδικασία που θα κάλυπτε αυτές τις ανάγκες. Όμως, το πρόβλημα αφορούσε την πολιτική βούληση και όχι τη συγκυρία και τις δυσκολίες της. Ακόμη χειρότερα, κυριάρχησε μια νοοτροπία που ήθελε την εξουσία να έρχεται ως «ώριμο φρούτο» εξαιτίας της δυσαρέσκειας για την πολιτική της ΝΔ, με αποτέλεσμα μια σχεδόν απώλεια επαφής με την πραγματικότητα και τις δυναμικές στην κοινωνία.

Και αντί αυτό το εκλογικό πλήγμα – σε συνδυασμό με την παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα, να λειτουργήσει ως ένα σοκ για την αναμέτρηση με τα στρατηγικά ερωτήματα, την ειλικρινή αυτοκριτική και την οργανωτική ανασυγκρότηση, με νέους όρους και στην κατεύθυνση νέων σχημάτων, κυριάρχησε η λογική της αντιπαράθεσης γύρω από τη διεκδίκηση της ηγεσίας, σχεδόν ως αυτοσκοπός, που διαμόρφωσε ακόμη μεγαλύτερη σύγχυση και αποπροσανατολισμό στην ίδια την εκλογική βάση με αποτέλεσμα την εκλογή στην ηγεσία ενός ανθρώπου χωρίς σχέση με την Αριστερά και την πολιτική εν γένει και άρα έναν νέο γύρο διασπάσεων και βεβαίως τη σταδιακή αποδιάρθρωση του κόμματος (καθώς στην πολιτική δεν ισχύει το «συγγνώμη, ένα λάθος κάναμε, θα το διορθώσουμε αμέσως»).

Με αυτή την έννοια, η κριτική ως προς το γιατί λαμβάνονται πρωτοβουλίες που υποτίθεται ότι διαλύουν ένα κόμμα που το 2023 ήταν ακόμη αξιωματική αντιπολίτευση, παραβλέπει ότι η διάλυση δεν ξεκίνησε τώρα, αλλά ήδη αρκετά πριν το 2019.

Γιατί η κατάσταση με τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν εδώ και καιρό λίγο σαν το άμυαλο κογιότ σε εκείνο το καρτούν που βλέπαμε παιδιά στην τηλεόραση και που συνέχιζε να περπατάει στο κενό σαν κανονικά, μέχρι ότου κάποια στιγμή το συνειδητοποιούσε και έπεφτε.

Και ο ΣΥΡΙΖΑ από καιρό τώρα στο κενό περπατούσε, χωρίς βάση και γείωση στην πραγματικότητα. Απλώς τώρα το συνειδητοποίησε και αυτό πυροδοτεί τη διάλυση.

Είναι ευχάριστα όλα αυτά; Σίγουρα όχι. Όμως, δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πέσουμε σε μια παραλλαγή «αριστερής μελαγχολίας».

Και ο λόγος είναι ότι όλα αυτά συμπίπτουν με το γεγονός ότι για πρώτη αφορά ακόμη και σε δημοσκοπικό επίπεδο καταγράφεται ένα «αντίπαλο δέος» απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, με την έννοια ότι αναδεικνύεται μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, που δοκιμάζει μια μακρά «πορεία προς τον λαό», με την έννοια της συζήτησης με την ίδια την κοινωνία, τις ανάγκες και τις αγωνίες της, παράλληλα με την προσπάθεια για προγραμματική επεξεργασία με βάση τη γνώση που φέρνουν άνθρωποι που έρχονται από την κοινωνία και όχι με βάση τις ισορροπίες των εσωκομματικών διαδρόμων.

Προφανώς και όλα αυτά δεν θα είναι εύκολα, ακριβώς γιατί όχι μόνο η κοινωνία είναι δύσπιστη, αλλά και η ίδια η συγκυρία είναι πιο απαιτητική. Στην περίοδο των μνημονίων, όντως σε μια κρίσιμη στιγμή αρκούσε να υπάρξει η δύναμη που θα συσπείρωνε την κοινωνία γύρω από ένα αίτημα αντίστασης και μια παλλαϊκή απαίτηση να μπει φραγμός σε μια συνθήκη κοινωνικής καταστροφής. Σήμερα, αυτό που απαιτείται είναι πολύ πιο συστηματική ικανότητα διακυβέρνησης που να μπορεί να βγάλει τη χώρα από τη σημερινή μετατόπιση στο περιθώριο της Ευρώπης, να ανακόπτει την κοινωνική κρίση που φέρνει η ακρίβεια, και να προτείνει μια εναλλακτική αναπτυξιακή δυναμική σε ένα διεθνές περιβάλλον όλο και πιο πιεστικό.

Και αυτό σημαίνει, επίσης ότι σε όλη αυτή την προσπάθεια δεν μετρούν ούτε τα κομματικά σύμβολα, ούτε η επιδίωξη του ενός ή του άλλου στελέχους να διεκδικήσουν την κληρονομιά ενός κόμματος που στην πραγματικότητα ήδη δεν υπάρχει.

Αυτό που μετράει είναι η ικανότητα να κοιτάς έξω από τους τοίχους των κομματικών γραφείων και την ψευδαίσθηση ασφάλειας που παρέχουν, προς την ίδια την πραγματικότητα και τα μεγάλα ερωτήματα που θέτει για το μέλλον αυτού του τόπου και του λαού του. Με τα λόγια του Μπρεχτ:

Χρειάζονται πολλά, τον κόσμο για ν’ αλλάξεις:
οργή κι επιμονή. Γνώση κ’ αγανάκτηση.
Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά
ψυχρή υπομονή, κι ατέλειωτη καρτερία.
Κατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου.
Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πώς
την πραγματικότητα ν’ αλλάξουμε.

Μπέρτολντ Μπρεχτ, από το θεατρικό έργο «Η απόφαση» (1930)

Πηγή: in

Για τον του Μητσοτάκη Μαρινάκη και το τελευταίο του δείγμα γραφής ανασύρθηκαν αρκετές ελληνικές παροιμίες. Όπως, φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης. Εκεί που μας χρωστούσανε μας πήραν και το βόδι. Η κλεψιά και η ψευτιά είναι θεία κι ανιψιά. Κι αυτό γιατί θεωρήθηκε επιβεβαίωση της λαϊκής σοφίας, από τα χείλη μάλιστα κοτζάμ κυβερνητικού εκπροσώπου, η δήλωσή του ότι θα πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη όσοι τους κατέκριναν για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, εξαπολύοντας μάλιστα κατηγορίες για κυβέρνηση υποδίκων. Διότι μόνο τέσσερις βουλευτές και δεκάδες αξιωματούχοι παραπέμπονται αυτή τη φορά. Και διότι, επίσης, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία υπενθυμίζει ότι για όλους ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας.

Δυστυχώς, έπειτα από αυτή τη δήλωση-καταπέλτη, δεν χωρούν εξυπνάδες. Πρέπει να ομολογήσουμε, έστω με βαριά καρδιά, το λάθος μας όσοι πιστέψαμε ότι κατάντησαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ, από οργανισμό επιδοτήσεων, οργάνωση εξαπατήσεων. Και να συμφωνήσουμε με τον Μαρινάκη του τεκμηρίου. Πρώτον, διότι διαθέτει προσωπικά το κύρος του υπερασπιστή της αλήθειας μέχρι Γράμμου, που δεν επιτρέπει να λιανίζουμε στον πάγκο του κάθε Χασάπη όσα λέει. Και δεύτερον, διότι εκπροσωπεί μια κυβέρνηση που η πορεία, η διαδρομή, η σχέση της με τα δημόσια ταμεία και το κράτος δικαίου, μέχρι Predator και οικίσκων ανακύκλωσης, δεν επιτρέπει κακές σκέψεις για την εντιμότητα, και την αποδεδειγμένη διάθεση να μη συγκαλύπτει την αλήθεια. Με όποιο κόστος.

Συγγνώμη, λοιπόν, κύριε Μαρινάκη. Που πιστέψαμε ότι πίσω από τα χεράτα και τα ζαχαράτα, τα βοσκοτόπια της θάλασσας και τις ενισχύσεις της στεριάς που κατευθύνθηκαν σε αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και οπλίτες του κομματικού σας στρατού δεν βρίσκεται η νεοελληνική επιμελητεία, αλλά το κόμμα σας. Κι ακόμα χειρότερα, που ζητήσαμε τον λόγο από την κυβέρνηση αυτού του κόμματος που έχει την εξουσία να διορίζει τις διοικήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ και την υποχρέωση να τις ελέγχει. Τη θεωρήσαμε συνεπώς -κακώς, κάκιστα- υπόλογη για τη διασπάθιση εκατομμυρίων που η Ευρωπαία εισαγγελέας διαπίστωσε. Για το γεγονός ότι πολλοί από τους ευλογούντες τον κύριο του Μαξίμου βρέθηκαν με φουσκωμένους τραπεζικούς λογαριασμούς.

Αλλά αυτό δεν αρκεί. Οφείλουμε μια ειλικρινή συγγνώμη και στον πρωθυπουργό, τον οποίο κατονομάσαμε ως κύριο ένοχο ενός ανύπαρκτου σκανδάλου. Οφείλαμε εδώ να είμαστε δέκα φορές πιο προσεκτικοί, πια σεβαστικοί, αφού το έντιμο πολιτικό του παρελθόν, η επιλογή εντίμων στον στενό του κύκλο, ο φωτοστέφανος εντιμότητας επί της κεφαλής του θα έπρεπε να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψη. Ο Μητσοτάκης γνώστης, πρωτεργάτης, κρατική ασπίδα της παρακρατικής ρεμούλας στον ΟΠΕΚΕΠΕ; Ε, όχι! Πρέπει να ομολογήσουμε ότι παρασυρθήκαμε από αντιπολιτευτικό πάθος. Καθ’ υποτροπή μάλιστα. Το κάναμε με τα Τέμπη. Με τις υποκλοπές. Τις απευθείας αναθέσεις. Ακόμα και με τον ανεπίληπτο ΟΠΕΚΕΠΕ του. Δυστυχώς.

Εξηγούμαστε λοιπόν: Ένας πρωθυπουργός για τον οποίο ο ανεψιός του τρώει σφαίρα, είναι συνδαιτυμόνας του Φραπέ και το όνομά του μπλέκεται με το τεκμήριο της αθωότητας, είναι αυτό ακριβώς που φαίνεται. Μια συγγνώμη, συνεπώς, είναι λίγη, πολύ λίγη…

Ο κινητήρας που σημάδεψε τα Alfa Romeo, o V6 ο «μπουσάτος», ήταν η δική του συμφωνική. In memoriam

Eίκοσι χρόνια πριν, το 2006, ο Τζουζέπε Μπούσο άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο σε ηλικία 92 ετών. Ωστόσο έγκυρες φήμες λένε ότι «ζει» ακόμη μέσα από το μπάσο, «μπoυσάτο» V6 μοτέρ που σχεδίασε κάποτε. Πρέπει να ισχύουν, έστω κι αν είναι πλέον είδος εν ανεπαρκεία. H ιταλική βιβλιογραφία στο Aρέζε μάς υπενθυμίζει ότι η καριέρα του ξεκίνησε το 1937 στο τμήμα αεροπορικών κινητήρων της FIAT. Όμως, το πεπρωμένο του σφραγίστηκε τον Ιανουάριο του 1939, όταν πέρασε το κατώφλι της Alfa Romeo, δίπλα στον σπουδαίο μηχανολόγο Οράτσιο Σάτα Πουλίγκα. Μεταγενέστερα, η μηχανολογική ευφυία του Μπούσο ελκύει την προσοχή του Ένζο Φερράρι.

Έτσι, το 1946, ο Μπούσο μετακομίζει στο Μαρανέλο ως ο πρώτος τεχνικός διευθυντής της νεοσύστατης Scuderia, επιβλέποντας την εξέλιξη του θρυλικού V12 κινητήρα Colombo για τη Ferrari 125 Sport. Έλα όμως που η καρδιά του ανήκε στο Μιλάνο. Επιστρέφοντας στην Alfa Romeo το 1948, ο Μπούσο ανέλαβε τα ηνία της τεχνικής εξέλιξης των μοντέλων δρόμου. Ήταν ο άνθρωπος πίσω από τον επαναστατικό τετρακύλινδρο κινητήρα Twin Cam (τον περίφημο Nord) των Giulietta και Giulia, εισάγοντας τη χρήση κραμάτων αλουμινίου σε μια εποχή που η βιομηχανία επέμενε στο βαρύ χυτοσίδηρο. Ναι, ήταν «μπροστά» οι Alfa από τότε.

O Tζουζέπε Μπούσο με την Alfa Romeo TZ στην Ιταλία. Το αυτοκίνητο κατασκευαζόταν από το 1963 έως το 1967 και ο σπουδαίος μηχανικός εργαζόταν για την ιταλική εταιρεία

Το αριστούργημά του, όμως, γεννήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Η Alfa Romeo χρειαζόταν ένα μεγάλο, εξακύλινδρο κινητήρα για τη νέα της ναυαρχίδα, την Alfa 6. Ο Μπούσο σχεδίασε έναν V6 60 μοιρών, αρχικά 2.5 λίτρων με μονό εκκεντροφόρο επικεφαλής ανά σειρά κυλίνδρων και έξι καρμπυρατέρ. Αυτό το μηχανικό σύνολο έμελλε να μείνει στην ιστορία απλά ως «ο V6 Busso». Κάποιοι χαρακτήρισαν αυτό το μοτέρ ως το «Βιολί του Aρέζε» (Il Violίνο di Arese). Δεν επρόκειτο για μια απλή μηχανή εσωτερικής καύσης, αλλά για ένα όργανο παραγωγής συναισθημάτων.

Πάνω από τις 4.000 στροφές, ο ήχος άλλαζε δραματικά: η εισαγωγή αλλάζει τόνο, η εξάτμιση αποκτά μια μεταλλική, άγρια χροιά και ο κινητήρας μεταμορφώνεται σε θεατρικό δρώμενο. Οι δε επιχρωμιωμένοι αυλοί εισαγωγής, που έλαμπαν κάτω από το καπό, ήταν το οπτικό αντίστοιχο του ακουστικού δράματος. Ο «μπουσάτος», λοιπόν, εξελίχθηκε για πάνω από ένα τέταρτο του αιώνα, φτάνοντας τα 3.0 και 3.2 λίτρα, αποκτώντας 24βάλβιδες κεφαλές και τροφοδοτώντας εμβληματικά αυτοκίνητα όπως τα GTV 6, 164 και οι εκδόσεις GTA (147 και 156). Ακόμα θυμάμαι εκείνη τη δημοσιογραφική 156 GTA, όπως και την αντίστοιχου κωδικού 147. Βαρύς, μουσικός ήχος, μοτέρ με προσωπικότητα – όχι ηλεκτρικά, άψυχα αντίτυπα.

Ο τιμημένος εξακύλινδρος και μερικά από τα μοντέλα της Alfa που τον έκρυψαν κάτω από το μπροστινό καπό

Η μοίρα, ωστόσο, επιφύλασσε ένα σχεδόν μεταφυσικό φινάλε για τον δημιουργό και το έργο του. Λόγω των αυστηρών προδιαγραφών ρύπων, η FIAT (ιδιοκτήτρια της Alfa Romeo) αποφάσισε να σταματήσει την παραγωγή του ιστορικού V6. Ο τελευταίος κινητήρας Busso βγήκε από τη γραμμή παραγωγής του εργοστασίου στις 31 Δεκεμβρίου 2005. Μόλις τρεις ημέρες αργότερα, στις 3 Ιανουαρίου 2006, ο Τζουζέπε Μπούσο πέθανε σε ηλικία 92 ετών.

Όπως γράφεται, ο Τζουζέπε Μπούσι ήταν ένας παλαιάς κοπής μηχανικός. Ταυτίστηκε δε τόσο με το σπουδαιότερο δημιούργημά του που «αποφάσισε» να αποχωρήσει από τη σκηνή μαζί, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά που δεν θα σιωπήσει ποτέ στις καρδιές των alfisti. Μπορείτε να ακούσετε την ιστορία και τον μοναδικό ήχο αυτού του μηχανικού συνόλου στο βίντεο The Story Of The “Busso” V6 Engine το οποίο εξιστορεί την εξέλιξη της αρχιτεκτονικής του από τα τέλη του ’60 μέχρι το τέλος της παραγωγής του. 

Τα Κουφονήσια και οι Μικρές Κυκλάδες δεν είναι απλώς ένας καλοκαιρινός προορισμός· είναι μια εμπειρία με πολλές, διαφορετικές «εκδοχές» του ίδιου ονείρου.

Aνάμεσα στην Αμοργό και τη Νάξο, μια μικρή συστάδα νησιών έχει καταφέρει να μαγέψει ταξιδιώτες από κάθε γωνιά του κόσμου. Τα Κουφονήσια και οι Μικρές Κυκλάδες δεν είναι απλώς ένας καλοκαιρινός προορισμός· είναι μια εμπειρία με πολλές, διαφορετικές «εκδοχές» του ίδιου ονείρου.

Με τη συνδρομή του ταξιδιωτικού site Views of Greece θα περιηγηθούμε στο Επάνω Κουφονήσι, τη Δονούσα, τη Σχοινούσα και την Ηρακλειά, αναζητώντας την ξεχωριστή προσωπικότητα του κάθε νησιού.

Γιατί, τελικά, μπορεί οι αποστάσεις ανάμεσά τους να είναι μικρές, όμως οι διαφορές τους είναι ουσιαστικές και αξίζει να τις ανακαλύψετε.

Κάθε νησί έχει τον δικό του χαρακτήρα, τη δική του ενέργεια και τον δικό του ρυθμό. Αξίζει πραγματικά να τα γνωρίσετε όλα, ώστε να ανακαλύψετε ποιο ταιριάζει περισσότερο στα δικά σας καλοκαιρινά όνειρα. Από ήσυχες παραλίες και αυθεντική κυκλαδίτικη ατμόσφαιρα μέχρι πιο ζωντανές στιγμές, κάθε επιλογή κρύβει και μια μικρή αποκάλυψη.

Αν θέλετε να βρείτε τον δικό σας μικρό καλοκαιρινό παράδεισο, καλό είναι να γνωρίζετε από πριν τι θα συναντήσετε σε κάθε έναν από αυτούς τους λιλιπούτειους νησιωτικούς προορισμούς.

Δείτε όλο το κείμενο, διαβάστε χρήσιμες συμβουλές, βρείτε πληροφορίες για τα αξιοθέατα και τις παραλίες .