Σε πλήρη εκλογική διάταξη η Αμαλίας, η μάχη των ιδεών και το στοίχημα της αυτοδιοίκησης, οι μεταγραφές. Νέο κύμα μετακινήσεων από το ΠΑΣΟΚ στην ΕΛΑΣ

Σε πλήρη εκλογική διάταξη μπαίνει πλέον η ΕΛΑΣ με τον Αλέξη Τσίπρα να ξεδιπλώνει στο Εθνικό Συμβούλιο το σχέδιό του για το βασικό του στόχο που δεν είναι άλλος από τη νίκη στις εκλογές.

Ο κ. Τσίπρας στην ομιλία του στο Εθνικό Συμβούλιο ήταν σαφής και έδειξε ότι ο δρόμος για την πρωτιά στις επόμενες εκλογές περνά μέσα από την ανάκτηση δυο βασικών στοιχείων που έκαναν τον ίδιο πρωθυπουργό και την Αριστερά κυβέρνηση.

Η ηθική επανάσταση για την οποία μίλησε στο ανώτατο όργανο είναι στην ουσία η ανάκτηση του ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς.

Και τα δυο αυτά μεγάλα στοιχήματα εκπληρώνουν το στόχο του εκλογικού διλήμματος που έβαλε και συμπυκνώνεται στο «διαφθορά ή εντιμότητα».

Το έδαφος για την επιστροφή σε αυτή τη συνθήκη πολιτικής επικράτησης το έχουν στρώσει τα απανωτά σκάνδαλα και οι 44 κυβερνητικοί παράγοντες, όπως τους μετρούν στην ΕΛΑΣ, που είτε είναι υπόδικοι είτε είναι ελεγχόμενοι σε μεγάλα σκάνδαλα διασπάθισης δημόσιου χρήματος ή παραβίασης του Κράτους Δικαίου.

Στα χρόνια της προεδρίας του στον ΣΥΡΙΖΑ ο Αλέξης Τσίπρας αντιμετώπιζε ένα βασικό πρόβλημα χωρίς το οποίο πολύ δύσκολα ένα κόμμα εξουσίας κερδίζει εκλογές.

Αυτό δεν ήταν άλλο από την διαγνωσμένη αδυναμία δικτύωσης της Αριστέρας στην αυτοδιοίκηση.

Είναι ο τρίτος πυλώνας και στοίχημα της εκλογικής στρατηγικής του κ. Τσίπρα που στην πράξη μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα και στην περιφέρεια.

Στο Εθνικό Συμβούλιο των 400 τελικά ατόμων και στο ξεκίνημα του νέου κόμματος εντοπίζονται πάνω από 45 μέλη με απευθείας αναφορά στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Από αυτούς οι 20 είναι αντιδήμαρχοι και πολλοί ακόμη είναι αιρετοί είτε σε Δήμους είτε σε περιφέρειες.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι ο πρώην δήμαρχος Νίκαιας Ιωακειμίδης και η Δήμαρχος Τήλου Μαρία Καμά και Ζωγράφου Τίνα Καφασάκη.

Η αριστερή ψυχή του ΠΑΣΟΚ πάει ΕΛΑΣ

Ένα ισχυρό δίκτυο αιρετών της αυτοδιοίκησης μπορεί να εισφέρει σημαντικό αριθμό ψήφων και ήδη σύμφωνα με καλά διασταυρωμένες πληροφορίες σηκώνεται ένα νέο κύμα μετακινήσεων-μεταγραφών από το ΠΑΣΟΚ στην ΕΛΑΣ.

Πρόκειται για στελέχη που εκφράζουν την αριστερή ψυχή του ΠΑΣΟΚ και τα οποία βρίσκουν διέξοδο στο νεοσύστατο κόμμα Τσίπρα και που σε κάποιες περιπτώσεις ο εσωτερικός συσχετισμός της Χαριλάου Τρικούπη τους έθεσε εκτός οργάνων ή τους άφησε χωρίς ρόλο.

Πρόκειται για μεσαία στελέχη που έχουν όμως ένα βασικό χαρακτηριστικό.

Είναι όλοι δοκιμασμένοι αιρετοί είτε στις περιφέρειες είτε στους Δήμους, είτε υπήρξαν υποψήφιοι στις εθνικές κάλπες και στις ευρωεκλογές και επομένως γνωρίζουν από εκλογικές διαδικασίες.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες σε αυτή τη φάση υπάρχουν περίπου 10 πρόσωπα που τις επόμενες ώρες και μέρες θα ανακοινώσουν την έξοδό τους από το ΠΑΣΟΚ και τη συμπόρευσή τους με την ΕΛΑΣ και πρόκειται για πρόσωπα που εκλέγονται σε Δήμους και Περιφέρειες ή έχουν δοκιμαστεί σε εθνικές κάλπες ή ευρωεκλογές σε περιοχές όπως η Θεσσαλία αλλά και σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες.

Η ΕΛΑΣ εκτοξεύει πυρά κατά της κυβέρνησης με αφορμή τον απολογισμό της επταετίας του κυβερνητικού έργου». «Η οικονομία δεν κρίνεται από τα power point του Μεγάρου Μαξίμου», επισημαίνει, φέρνοντας 20 παραδείγματα που απέτυχε η ΝΔ

Βολές κατά της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη εκτοξεύει η ΕΛΑΣ, απαντώντας στον απολογισμό του κυβερνητικού έργου για την επταετία 2019-2026.

«Η κυβέρνηση παρουσιάζει μια “μαγική” εικόνα οικονομικού θαύματος. Εμείς λέμε κάτι πολύ απλό: η οικονομία δεν κρίνεται από τα power point του Μεγάρου Μαξίμου. Κρίνεται από το αν ζει καλύτερα ο εργαζόμενος, ο συνταξιούχος, ο μικρομεσαίος και η οικογένεια», επισημαίνει η ΕΛΑΣ, προσθέτοντας πως «το success story δεν αντέχει στη σύγκριση με την πραγματικότητα. Η Ελλάδα δεν έγινε πιο ισχυρή, έγινε πιο άνιση. Δεν έγινε πιο δίκαιη, έγινε πιο πιεστική. Και αυτό είναι το αποτέλεσμα διακυβέρνησης από τη ΝΔ και τον Κ. Μητσοτάκη».

Το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα παραθέτει είκοσι σημεία, επιχειρώντας να αποδομήσει την οικονομική πολιτική της ΝΔ. «Η κυβέρνηση μάς ζητά να δούμε τρεις αριθμούς: ανάπτυξη, επενδύσεις και αναβαθμίσεις.  Εμείς ζητάμε να δούμε πέντε πραγματικότητες: Τον μισθό. Την ακρίβεια. Το ιδιωτικό χρέος. Τη στέγη. Τη φτώχεια», αντιπαραβάλει και καταλήγει λέγοντας ότι «αυτοί οι πέντε δείκτες δεν βελτιώθηκαν, επιδεινώθηκαν. Και το success story που θέλει να παρουσιάσει η κυβέρνηση επιστρέφεται ως απαράδεκτο από την κοινωνική πλειοψηφία».

Όσα αναφέρει η ΕΛΑΣ:

«Η Νέα Δημοκρατία έκανε εχθές τον απολογισμό του κυβερνητικού έργου για τα έτη 2019-2026.

Αν αυτό το power point, στο οποίο επιστρατεύονται ταχυδακτυλουργικά κόλπα, δηλαδή νούμερα αποκομμένα από την πραγματικότητα που τα περιβάλλει, αποτελεί για την κυβέρνηση ό,τι έχει να επιδείξει μετά από επτά ολόκληρα έτη διακυβέρνησης, τότε τα πράγματα είναι δυστυχώς πολύ χειρότερα απ’ ό,τι νομίζαμε.

Η κυβέρνηση παρουσιάζει μια “μαγική” εικόνα οικονομικού θαύματος. Εμείς λέμε κάτι πολύ απλό: η οικονομία δεν κρίνεται από τα power point του Μεγάρου Μαξίμου. Κρίνεται από το αν ζει καλύτερα ο εργαζόμενος, ο συνταξιούχος, ο μικρομεσαίος και η οικογένεια. Και εκεί τα στοιχεία λένε μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Το success story δεν αντέχει στη σύγκριση με την πραγματικότητα. Η Ελλάδα δεν έγινε πιο ισχυρή, έγινε πιο άνιση. Δεν έγινε πιο δίκαιη, έγινε πιο πιεστική. Και αυτό είναι το αποτέλεσμα διακυβέρνησης από τη ΝΔ και τον Κ. Μητσοτάκη.

Τα τελευταία 7 χρόνια στην πραγματικότητα:

1. Έχουμε ανάπτυξη χωρίς αποτέλεσμα για την κοινωνία

Η ανάπτυξη είναι 2,3% το 2019 και 2,1% σήμερα. Με άλλα λόγια: επτά χρόνια διακυβέρνησης και η οικονομία μένει σχεδόν αμετακίνητη. Το αφήγημα της “εκτόξευσης” δεν φαίνεται στους αριθμούς παρά τα 70 δισεκατομμύρια του Ταμείου Ανάκαμαμψης.

2. Η ανταγωνιστικότητα χειροτερεύει

Το εμπορικό έλλειμμα από 1,7 δισ. εκτινάσσεται στα 11 δισ. ευρώ. Δηλαδή +9,3 δισ. Ακόμα και διεθνείς δείκτες δείχνουν πτώση της Ελλάδας στην ανταγωνιστικότητα.

3. Το πλεόνασμα χτίζεται πάνω στην ακρίβεια

Το πρωτογενές πλεόνασμα ανεβαίνει από 3,8% σε 4,9% του ΑΕΠ. Δεν είναι “επιτυχία διαχείρισης”. Είναι αποτέλεσμα υψηλότερων φόρων και ακρίβειας στην καθημερινότητα.

4. Ο ΦΠΑ πληρώνει το success story

Τα έσοδα ΦΠΑ αυξάνονται κατά +8,1 δισ. ευρώ. Αυτό δεν είναι ανάπτυξη· είναι ότι κάθε νοικοκυριό πληρώνει περισσότερο για τα ίδια αγαθά.

5. Οι φόροι αυξάνονται, ενώ λένε ότι μειώνονται

Τα έσοδα από φόρους εισοδήματος και περιουσίας ανεβαίνουν κατά +10,6 δισ. ευρώ. Άρα το “φορολογικό βάρος μειώνεται” δεν αντέχει στην πραγματικότητα.

6. Το χρέος δεν μειώνεται

Το δημόσιο χρέος ανεβαίνει από 339 σε 363 δισ. ευρώ. Η μείωση ως ποσοστό ΑΕΠ είναι λογιστική, όχι πραγματική απομείωση.

7. Το success story στηρίζεται στον πληθωρισμό

Η μείωση χρέους/ΑΕΠ από 183% σε 146% δεν είναι επιτυχία πολιτικής. Είναι αποτέλεσμα πληθωρισμού και αύξησης του ονομαστικού ΑΕΠ.

8. Το κράτος χρωστά περισσότερο στους πολίτες

Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου αυξάνονται από 2 σε 3,3 δισ. ευρώ. Δηλαδή το κράτος που “νοικοκυρεύτηκε” και αύξησε τα έσοδα πληρώνει χειρότερα τους πολίτες.

9. Αυξάνεται η φτώχεια

Ο πληθυσμός σε κίνδυνο φτώχειας αυξάνεται από 18% σε 19,5%. Δηλαδή η ανάπτυξη δεν έφτασε ποτέ στην κοινωνία.

10. Η οικονομία δεν άλλαξε μοντέλο

Παρά τις επενδύσεις, η χώρα παραμένει εξαρτημένη από εισαγωγές και χαμηλής προστιθέμενης αξίας δραστηριότητες. Το παραγωγικό μοντέλο δεν άλλαξε.

11. Καταργήθηκε η προστασία της πρώτης κατοικίας

Ο Ν.4738/2020 έβαλε τέλος στην ουσιαστική προστασία της κύριας κατοικίας. Από προστασία, περάσαμε σε καθολική ρευστοποίηση.

12. Το ιδιωτικό χρέος εκτοξεύεται

Από 367 σε 407,6 δισ. ευρώ. Δηλαδή +40 δισ. Το πρόβλημα όχι μόνο δεν λύνεται, αλλά διογκώνεται.

13. Τα “κόκκινα δάνεια” απλώς μεταφέρθηκαν αλλού και έμειναν στις πλάτες των δανειοληπτών

Από 92 σε 82,6 δισ., αλλά μεγάλο μέρος μετακινήθηκε σε servicers. Δεν μειώθηκε το χρέος· άλλαξε διαχειριστή. Καθάρισαν μόνο οι ισολογισμοί των τραπεζών.

14. Οι πολίτες χρωστούν περισσότερο στο κράτος

Οι οφειλές προς την εφορία αυξάνονται από 105,6 σε 114,5 δισ. ευρώ. Δηλαδή η “κανονικότητα” παράγει νέα χρέη.

15. Η κοινωνική ασφάλιση είναι σε καθεστώς πίεσης

Οι οφειλές προς ΕΦΚΑ εκτοξεύονται από 35,4 σε 51,8 δισ. ευρώ. Αυτό δείχνει οικονομία με στραγγισμένα εισοδήματα.

16. Οι πλειστηριασμοί έγιναν μαζικό φαινόμενο

Από 29.100 σε 67.309 (+131%). Συνολικά περίπου 300.000 από το 2020. Αυτό είναι κοινωνική πίεση, όχι εξυγίανση.

17. Ο εξωδικαστικός δεν λύνει το πρόβλημα

42 δισ. αιτήματα και μόλις 5 δισ. ρυθμίσεις. Το εργαλείο δεν ανταποκρίνεται στο μέγεθος της κρίσης.

18. Οι ευάλωτοι μένουν απροστάτευτοι

560 αναστολές πλειστηριασμών. Δηλαδή η εξαίρεση είναι η μόνη μορφή προστασίας.

19. Η Ελλάδα δεν συγκλίνει με την Ευρώπη

Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ ανεβαίνει ονομαστικά, αλλά η Ελλάδα παραμένει 32% κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Η απόκλιση παραμένει δομική. Μαζί με τη Βουλγαρία στην τελευταία θέση αγοραστικής δύναμης.

20. Οι μισθοί αυξάνονται στα χαρτιά – όχι στην τσέπη

Οι συντάξεις αυξάνονται 16,4%, αλλά ο πληθωρισμός 19,8%. Οι πραγματικοί μισθοί παραμένουν στάσιμοι. Η κοινωνία χάνει αγοραστική δύναμη ενώ η κυβέρνηση μιλά για επιτυχία.

Το μεγάλο συμπέρασμα

Η κυβέρνηση μάς ζητά να δούμε τρεις αριθμούς: ανάπτυξη, επενδύσεις και αναβαθμίσεις.

Εμείς ζητάμε να δούμε πέντε πραγματικότητες:

* Τον μισθό.

* Την ακρίβεια.

* Το ιδιωτικό χρέος.

* Τη στέγη.

* Τη φτώχεια.

Αυτοί οι πέντε δείκτες δεν βελτιώθηκαν, επιδεινώθηκαν. Και το success story που θέλει να παρουσιάσει η κυβέρνηση επιστρέφεται ως απαράδεκτο από την κοινωνική πλειοψηφία».

Ο πρωθυπουργός επιλέγει «τη σύγκριση αντί για τη σύγκρουση», ο λαός πάλι επειδή έκανε τη σύγκριση, φαίνεται πλέον να επιλέγει τη σύγκρουση. Κυριάκο όταν ο απολογισμός είναι τόσο επιλεκτικός γίνεται προκλητικός και τα «παίρνει κρανίο» ο φτωχός.

Αγαπημένοι μου συγκάτοικοι στην τρέλα και στην παρακμή, αγαπημένα μου golden boys, αδικημένοι μου μικροαστοί, φτωχοί μου προλετάριοι από τη μία ο θετικός απολογισμός του Κυριάκου για την επταετία διακυβέρνησης και από την άλλη ο «ανθρωπιστικός φιλελευθερισμός» του Στέφανου, και η Κυριακή μου απέκτησε νόημα. Μόνο τον Κασσελάκη φαίνεται να έπεισε ο πρωθυπουργός, εντάξει είχε προηγηθεί και το φροντιστήριο από τον Αδωνι, και το «απολωλός πρόβατο» επιτέλους επιστρέφει στη δεξιά οικογένεια μας. Και επιμελής διαβασμένος… απ’ έξω και ανακατωτά τα ήξερε τα επιχειρήματα της Ομάδας (Αν)αλήθειας για τον πλεμπαίο τον Αλέξη.

Χάνουν τον ύπνο τους

Με τον κ. Αντώνη Σαμαρά κοιμούνται, με τον κ. Αλέξη Τσίπρα ξυπνάνε – εκεί στο Μέγαρο Μαξίμου! Οσο νάνε δεν είναι εύκολη υπόθεση να κυνηγάει κανείς ένας … «φάντασμα». Και στο Μέγαρο Μαξίμου, αλλά και στην Πειραιώς ο σχεδιασμός στην παρούσα φάση – μεταξύ των άλλων – είναι το … «κυνήγι του Σαμαρά» ανά την Ελλάδα. Αναζητούν με ποιους μιλάει, τι τους λέει και αμέσως κάνουν την δική τους …. «προσφορά»! Η κυβερνητική «εκδρομή» στην Πελοπόννησο δεν φαίνεται ότι απέδωσε – «στραπατσαρισμένοι» γύρισαν οι υπουργοί κι ίσως και μελαγχολικοί κάπως. Και θυμάστε που προέβλεπαν ότι ίσως και να μην μπει στη Βουλή ένα ενδεχόμενο κόμμα του κ. Σαμαρά; Ε, τώρα δεν το προβλέπουν!

Παράλληλα όμως επιχειρούν εδώ και αρκετές μέρες να απομακρύνουν τον έτερο πρώην πρωθυπουργό, τον κ. Κώστα Καραμανλή, φέρνοντας τον όχι μόνο αποστασιοποιημένο, αλλά και απέναντι στον κ. Σαμαρά. Το σύστημα και του Μαξίμου, αλλά και της Πειραιώς, διαρρέουν πολλά και διάφορα. Μετά λόγου γνώσεως σας λέω πως τίποτα από αυτά που κυκλοφορούν δεν ισχύει. Απλώς υποδηλώνει την πολύ δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται ο πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, όχι ως … ταβλαδόρος, αλλά ως πρωθυπουργός. Πρόκειται δηλαδή για ένα επικοινωνιακό παιχνίδι προπαγάνδας. Εμαθα μάλιστα ότι ο κ. Καραμανλής συνεχίζει να στηρίζει τον κ. Σαμαρά στη νέα του πολιτική προσπάθεια. Εχω υπόψη μου συγκεκριμένα περιστατικά.

Όταν σκάβεις τον λάκκο…

Το Μέγαρο Μαξίμου και ο κ. Μητσοτάκης ακόμη με το ενδεχόμενο της δημιουργίας νέου κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα, από το 2025 «έτριβε τα χέρια του» διότι θεωρούσε ότι ο «εμφύλιος» στην κεντροαριστερά, θα του άφηνε περιθώριο για να κάνει περίπατο! Φευ, όμως, τα πράγματα κινήθηκαν διαφορετικά. Πολύ γρήγορα τα – δημοσκοπικά – ποσοστά της ΕΛΑΣ «απογειώθηκαν», ο «εμφύλιος» δεν απέδωσε τα δέοντα και πλέον ο κίνδυνος – το αποκάλυψε κι ο φίλος του ο κ. Ανδρέας Δρυμιώτης – αφορά τον ίδιο τον κ. Μητσοτάκη. Κινητοποιήθηκαν άπαντες και άπαξ ημερησίως κάνουν και μία δήλωση για τον κ. Τσίπρα, με προτίμηση το … 2015! Χθες είχε σειρά ο υπουργός Επικρατείας κ. Ακης Σκέρτσος, ο οποίος σε ανάρτηση του ανέφερε, μεταξύ των άλλων ότι «το ηθικό πλεονέκτημα είναι το καταφύγιο των πολιτικών απατεώνων». Είναι προφανές ότι αυτό που φοβούνται στο επόμενο διάστημα είναι το ενδεχόμενο σύνθημα «να φύγουν οι κλέφτες»! Και προσπαθούν να ακυρώσουν από τώρα αυτή την πιθανότητα. Πάντως ο κ. Τσίπρας τόνισε εμφατικά πως «ο πολιτικός κύκλος του κ. Μητσοτάκη έχει κλείσει»! Α, να μην το ξεχάσω – ο κ. Τσίπρας στη συνεδρίαση το Σάββατο του Εθνικού Συμβουλίου της ΕΛΑΣ κάλεσε τα στελέχη του κόμματος να προχωρήσουν σε οικονομική εξόρμησή. Μάλλον για να λύσει και την απορία του κ. Ρωμανού!

Η επόμενη μέρα

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Νίκος Ανδρουλάκης φαίνεται πως το έχει πάρει απόφαση ότι θα βρεθεί στην τρίτη θέση στις επόμενες εκλογές! Ο στόχος του πλέον κινείται σε δύο επίπεδα: πρώτον, να αποσπάσει το ΠΑΣΟΚ όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστό και δεύτερον, να εκλεγεί μία κοινοβουλευτική ομάδα, η οποία στην πλειοψηφία της να ελέγχεται από τον ίδιο, για να μπορέσει να ελέγξει τις εσωκομματικές εξελίξεις. Αν όμως – μου λένε – δεν μπορέσει να ελέγξει την κοινοβουλευτική ομάδα, τότε θα έχει σοβαρό πρόβλημα. Η αμφισβήτηση θα ξεκινήσει από το βράδυ των εκλογών και ανάλογα με το αποτέλεσμα τόσο του ΠΑΣΟΚ, όσο και των άλλων κομμάτων, θα εξαρτηθεί και το ύψος των .., τόνων!

Το «ανάχωμα» των πρώην

Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει πρόβλημα μόνο από την ΕΛΑΣ του κ. Αλέξη Τσίπρα, αλλά και από την κυβέρνηση. Το μεγάλο του πρόβλημα είναι η ομάδα των ΠΑΣΟΚων που είναι υπουργοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη, οι οποίοι έχουν διαμορφώσει ένα ολόκληρο προσωπικό πελατειακό σύστημα, στο οποίο έχει ενταχθεί και τμήμα των κεντρώων – που είναι δυσαρεστημένοι από τον κ. Μητσοτάκη, αλλά οι εξυπηρετήσεις «απαλύνουν» τον … «πόνο» τους – στους οποίους αποβλέπει ο κ. Ανδρουλάκης. Το «ανάχωμα» που έχει δημιουργηθεί έχει δημιουργήσει πολλά εμπόδια.

Η «μάχη της Αθήνας»

Ενδιαφέρον όμως θα έχει η «μάχη της Αθήνας». Αναφέρομαι στην Α΄Αθηνών, που είναι πρώτον, προνομιακό πεδίο του κ. Παύλου Γερουλάνου, δεύτερον, «παίζει μπάλα» ο δήμαρχος Αθηναίων κ. Χάρης Δούκας και πλέον έχει προκύψει και ο πρώην περιφερειάρχης κ. Γιάννης Σγουρός. Εμαθα πως ο κ. Σγουρός αμέσως μετά από τη συνάντηση που είχε με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ προχθές, συναντήθηκε με τον κ. Δούκα, από τον οποίο ζήτησε στήριξη. Φυσικά ο Δήμαρχος Αθηναίων – «πέταξε την σκούφια του» – και δεν του αρνήθηκε την βοήθεια. Το ερώτημα βέβαια είναι αν κινδυνεύει ο κ. Γερουλάνος – ο οποίος με απλόχερη … αστική ευγένεια χαιρέτησε την περίπτωση του κ. Σγουρού. Αυτό προς το παρόν δεν είναι σαφές – κυρίως διότι στην Α΄Αθηνών ψηφίζουν οι κάτοικοι των … βορείων προαστίων! Λεπτομέρεια: Ο κ. Ανδρουλάκης ακόμη δεν μπορεί να «χωνέψει» την «βελόνα» του κ. Γερουλάνου – του έχει σταθεί στο … λαιμό! Θα δούμε την συνέχεια….

Το εάν η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη αποτελεί όντως το σύγχρονο αριστερό προοδευτικό κόμμα που χρειάζεται η ελληνική κοινωνία, ας επιτραπεί στους ίδιους τους πολίτες να το κρίνουν

Βλέπω από διάφορες πλευρές να αναπαράγεται το ίδιο μοτίβο σχετικά με την ΕΛΑΣ και τις πρωτοβουλίες του Αλέξη Τσίπρα. Σύμφωνα με αυτό, πρόκειται για ένα αρχηγικό κόμμα, που δεν έχει οργανωτική βάση, στηρίζεται μόνο στην επικοινωνία, δεν έχει διαδικασίες και εσωτερική δημοκρατία και τα στελέχη που το εκπροσωπούν επιλέχτηκαν «από τα πάνω», χωρίς να έχουν σημαντική πολιτική διαδρομή και με βασικό κριτήριο να είναι αρεστά στον αρχηγό.

Βεβαίως στην πραγματικότητα αυτό που εννοούν είναι ότι η ΕΛΑΣ δεν φτιάχτηκε μέσα από μια συσπείρωση των υπαρκτών σχηματισμών της Αριστεράς και μέσα από μια διαδικασία όπου τον πρώτο λόγο θα είχε το στελεχιακό δυναμικό αυτών των σχηματισμών.

Μόνο που αυτό που δεν ομολογούν είναι πως η πρότασή τους είναι η πραγματικότητα του ευρύτερου προοδευτικού χώρου τα τελευταία χρόνια… με τα μάλλον αναμφισβήτητα αποτελέσματα της «ηγεμονίας» της ΝΔ. Κοινώς, εάν επρόκειτο σήμερα αυτά τα κόμματα και αυτά τα στελέχη να εμπνεύσουν την κοινωνία, να κινητοποιήσουν τους ψηφοφόρους και να αμφισβητήσουν την κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας στην πολιτική σκηνή, θα το είχαν ήδη κάνει.

Επιπλέον, όταν αυτό το δυναμικό μιλάει για ένα κόμμα που να είναι οργανωμένο «από τα κάτω», δεν εννοούν ένα κόμμα γειωμένο βαθιά στην ελληνική κοινωνία. Εννοούν ένα κόμμα εγκλωβισμένο σε ένα στενό οργανωμένο πολιτικοποιημένο δυναμικό και τους κάθε λογής φραξιονισμούς και εμμονές του. Όμως ένα τέτοιο κόμμα δεν θα μιλάει στην ελληνική κοινωνία, αλλά σε ένα πολύ πιο στενό ακροατήριο και τα παραδείγματα είναι πολλά. Και εδώ πρέπει να θυμίσουμε ότι μία από τις μεγάλες αντιφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και στην κορύφωση της απήχησής του το 2015, ήταν ότι το κόμμα και το ακροατήριο του δεν συνδέονταν με μια πραγματική σχέση εκπροσώπησης. Το ακροατήριο ΣΥΡΙΖΑ παρέμεινε «ξένο» προς το κόμμα, με το τελευταίο να εκπροσωπεί τον «στενό» λαό της Αριστεράς και όχι τη νέα πλατιά δυναμική. Αυτή η αντίφαση εξηγεί και γιατί το 2023 ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο υπέστη εκλογική συντριβή, αλλά δεν μπορούσε και να αντιληφθεί ότι αυτή ερχόταν ακριβώς επειδή το κόμμα δεν έχει προσλαμβάνουσες από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Η ίδια αντίφαση εξηγεί γιατί η Νέα Αριστερά όταν δημιουργήθηκε και είχε μερικά από τα πιο αναγνωρίσιμα στελέχη και αξιόλογες πολιτικές θέσεις, εντούτοις δεν εκπροσώπησε παρά ένα πολύ στενό κομματικό κοινό.

Επομένως, χρειαζόταν κάτι νέο, κάτι που να μπορεί να απαντήσει σε μια νέα πραγματικότητα. Που να αναλογεί στη νέα εποχή.

Και ένας νέος σχηματισμός που διεκδικεί να απαντήσει με διαφορετικό τρόπο σε ανοιχτές αντιφάσεις και προκλήσεις αναγκαστικά θα φαίνεται ότι ξεκινάει «από τα πάνω». Μόνο που αυτό το «από τα πάνω» αποτυπώνει απλώς ότι έχουμε κάτι που δεν προκύπτει ως «συνέχεια» του σημερινού πολιτικού σκηνικού, της προοδευτικής αντιπολίτευσης συμπεριλαμβανομένης, αλλά ως τομή και ρήξη με αυτό. Άλλωστε, είναι αφελές να πιστεύουμε ότι τα κόμματα προκύπτουν απλώς από εξαγγελίες αρχηγών. Τα κόμματα, ιδίως όταν κατορθώνουν πολύ γρήγορα να είναι «δημοσκοπική αξιωματική αντιπολίτευση» προκύπτουν από διεργασίες μέσα στην κοινωνία και δυναμικές που αναπτύσσονται εκεί. Αυτές ακριβώς που δεν μπορούν να εκπροσωπήσουν οι υπαρκτοί σχηματισμοί.

Και η ΕΛΑΣ και διεργασίες έχει από πίσω και ζυμώσεις. Μόνο που είναι πολιτικές διεργασίες και ζυμώσεις που αφορούν σήμερα τον πυρήνα μιας σύγχρονης προοδευτικής πολιτικής, που να μπορεί να γίνει πράξη διακυβέρνησης, και όχι ένα ατέρμονο εσωκομματικό παζάρι αποκομμένο από την πραγματικότητα της κοινωνίας, όπως συχνά συνέβη στην ιστορία της Αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ συμπεριλαμβανομένου.

Αυτό εξηγεί και γιατί χρειάζονται νέα πρόσωπα. Όχι γιατί γενικά πρέπει στην πολιτική κατανάλωση να ρίχνονται νέα προϊόντα για να διεγείρεται το ενδιαφέρον του καταναλωτή. Αλλά γιατί μια νέα πορεία απαιτεί ανθρώπους που να μην κουβαλούν τα βαρίδια πολιτικών που έχουν κλείσει τον κύκλο τους, ή που να έχουν αποδείξει ότι μπορούν να αλλάζουν. Προφανώς και αυτοί θα κριθούν, αλλά όταν ένας σχηματισμός θέλει να δείξει ότι δεν εκπροσωπεί απλώς μια πολιτική γραμμή, αλλά τη ρήξη με μια συνολικότερη πολιτική συνθήκη, τότε προφανώς και χρειάζεται να εκπροσωπείται από ανθρώπους που αποτυπώνουν αυτή τη ρήξη.

Όσο για αυτούς που επικαλούνται την «εσωκομματική δημοκρατία», πέραν του ότι βιάζονται, καθώς τώρα συγκροτείται ο νέος σχηματισμός, καλό θα είναι να κάνουν πιο σαφές τι εννοούν. Γιατί δεν είμαι βέβαιος πόσο δημοκρατική είναι μια αντίληψη για την εσωκομματική δημοκρατία και συγκρότηση που αυτό που εννοεί στην πράξη είναι γραφειοκρατική ίντριγκα και όχι λογοδοσία στην κοινωνία. Γιατί η δημοκρατικότητα των κομμάτων δεν αφορά τις ισορροπίες μέσα στην εσωκομματική γυάλα, αλλά την ικανότητα επικοινωνίας με την κοινωνία, εκπροσώπησης των αιτημάτων της, και τελικά μετασχηματισμού των αιτημάτων σε κυβερνητικό σχέδιο και πρακτική. Και αυτή είναι μια πολύ πιο ουσιαστική δημοκρατικότητα που δεν κρίνεται μόνο στο εσωκομματικό πεδίο αλλά πάνω από όλα στην πολιτική πράξη. Αυτό είναι ακόμη πιο σημαντικό σε μια εποχή που η κοινωνία είναι δύσπιστη απέναντι στην επίσημη πολιτική, δεν στρατεύεται εύκολα, είναι επιφυλακτική και έχει υψηλές απαιτήσεις για να εμπιστευτεί ένα κόμμα ή έναν πολιτικό. Όμως, η μάχη της εμπιστοσύνης δεν παίζεται στις ασφαλιστικές δικλείδες για τα κάθε λογής καπετανάτα, αλλά στην αποτελεσματικότητα της πολιτικής πρότασης και την ικανότητα να εμπνευστεί ξανά και να στρατευθεί η κοινωνία.

Άλλωστε, εάν ένα κόμμα μπορούσε να ικανοποιήσει πρωτίστως όσους ήδη είναι μέσα στην πολιτική, τότε στην πραγματικότητα δεν θα μπορούσε να εκπροσωπήσει τους πολύ περισσότερους που δεν είναι μέσα στην πολιτική, άρα θα ήταν καταδικασμένο σε αποτυχία.

Σε τελική ανάλυση, όποια και όποιος θέλει όντως να βάλει πλάτη και να συμβάλει, χωρίς να κραδαίνει «γαλόνια» που μικρή αξία έχουν πια και να απαιτεί «προνομιακή μεταχείριση», μπορεί πολύ απλά να το κάνει.

Όλα αυτά δεν αναιρούν το γεγονός ότι η ΕΛΑΣ έχει σοβαρές προκλήσεις στις οποίες πρέπει να ανταποκριθεί. Αυτές δεν αφορούν το εάν αναλογεί σε διάφορες «ευαισθησίες» μιας Αριστεράς υπερβολικά εθισμένης στον φραξιονισμό.

Η μεγάλη πρόκληση για την ΕΛΑΣ είναι να πάει πέρα από το «ηθικό πλεονέκτημα». Σε τελική ανάλυση επτά χρόνια διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας έχουν αποδείξει ότι όντως η Αριστερά είχε το «ηθικό πλεονέκτημα».

Το πρόβλημα είναι ότι η ελληνική κοινωνία σήμερα έχει ανάγκη κάτι πολύ παραπάνω από μια «ηθική επανάσταση». Έχει ανάγκη από μια θεσμική επανάσταση, μια έμπρακτη απόδειξη ότι μπορεί να υπάρξει μια εκδοχή διακυβέρνησης που να είναι αποτελεσματική και ταυτόχρονα ικανή να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Γιατί η χώρα σήμερα δεν αντιμετωπίζει μόνο μια ηθική διάβρωση ως προς τη διακυβέρνηση. Αντιμετωπίζει και μια θεσμική κατάρρευση. Αυτό δεν αφορά μόνο τη δικαιοσύνη, αφορά και τη διοίκηση, αφορά και κάθε χώρο του δημοσίου ακόμη και αυτούς που τους κρατούν όρθιους οι ίδιοι οι εργαζόμενοι.

Αυτό εξηγεί γιατί έχει σημασία να δει η κοινωνία ένα κόμμα έτοιμο να κυβερνήσει: με έτοιμα νομοσχέδια, με έτοιμο σχέδιο για τη λειτουργία του κράτους, με συγκεκριμένες προτάσεις για κάθε τομέα. Για να πειστεί ότι μπορεί να υπάρξει μια άλλη κατάσταση στη χώρα όχι μόνο ως προς τον πολιτικό συσχετισμό αλλά και ως προς την ίδια την κρατική λειτουργία και αποτελεσματικότητα.

Και αυτό είναι κάτι που η ΕΛΑΣ πρέπει να αποδείξει ότι το μπορεί. Να δείξει ότι ήδη από τώρα λειτουργεί όχι απλώς ως κυβέρνηση εν αναμονή, αλλά ως δύναμη που μπορεί να αναμορφώσει το ελληνικό κράτος, ως ένα επιτελείο που μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο τη θεσμική υπόσταση της χώρας. Δεν θα είναι εύκολο. Αλλά θα ήταν αφελής κάποιος αν πιστέψει ότι η ανασυγκρότηση μιας χώρας είναι μια εύκολη υπόθεση…

Πηγή: in